Zoekresultaten voor: dordrecht

  1. Ronald Zuurmond | TACTUS, een serie van 14 unieke werken

    Leave a Comment

    Ronald Zuurmond (1964, Den Haag) studeerde cultuursociologie aan de Universiteit van Tilburg. Na zijn afstuderen ging hij naar de Tilburgse kunstacademie. Hij verliet deze na een jaar en nam vervolgens les bij de schilder Jan Beutener. Inmiddels heeft de kunstenaar een lange staat van dienst met talloze solotentoonstellingen, hij is vertegenwoordigd in buitengewoon veel museale, bedrijfs- en particuliere collecties.

     

    Ronald Zuurmond, Zonder titel (2006), olieverf en papier, 50 x 65 cm, Rabobank Kunstcollectie

    Zuurmond maakt stillevens en landschappen, vaak met een dikke, pasteuze verflaag. Schilderen is voor hem een langdurig proces van schrapen, verven en weer weg schrapen, vaak met grof gereedschap dat duidelijke sporen achterlaat.

     

    Filmportret uit de reeks Hollandse Meesters door Maarten Schmidt & Thomas Doebele

    Zuurmond is een echte Painter’s Painter, een schilder die door vakgenoten bijzonder wordt gewaardeerd. In het juryrapport van de Jeanne Oosting Prijs (2003) schrijven zijn jury-vakgenoten:

    De verfhuid op de werken van Zuurmond komt geleidelijk tot stand. Door deze procesmatige aanpak schimmeren diverse lagen door: een weergave van een zoektocht naar de perfecte kleur die het licht het beste vasthoudt. In het schilderen laat hij het toeval graag toe, maar is de worsteling met de compositie en geduldig afwachten troef. Daarom laat hij nu en dan een doek korter of langer rustig links liggen om het ineens op te pakken en af te maken.

     

    Ronald Zuurmond, Exotism, olieverf op doek, 1999, 55 x 65 cm

    Een aantal jaren geleden toonden we tweemaal werk van Ronald Zuurmond op onze We Like Art tentoonstellingen in de Westergasfabriek. Mooi om gedurende een aantal dagen van dichtbij zijn schilderijen te kunnen bestuderen. Het werk is genereus maar stemt soms ook ongemakkelijk. De verfbehandeling is stug en eigenaardig, je herkent Zuurmond z’n werk uit duizenden. Het oppervlak van zijn schilderijen is korstig en doorwerkt, de energie die uit zijn werk komt heel dwingend. Wij begrijpen wel waarom hij een vaste fanbase heeft. Als je er eenmaal voor gevallen bent…

     

    Ronald Zuurmond, zonder titel (2015) olieverf en hennep op paneel, 68 x 48 cm

    We vroegen Ronald naar zijn atelierleven en naar de multiple die hij voor We Like Art maakte.

    Ha Ronald, hoe ziet jouw gemiddelde werkdag er uit?

    Voor 11 uur ben ik in het atelier, waar ik dan tot het einde van de dag doorwerk. Liefst 7 dagen in de week, het weekend doorwerken is echter moeilijk in verband met het familieleven.

     

    Atelier Ronald Zuurmond 2017

    Ik begin de dag met het uitknippen van krantenfoto’s. Deze gaan in de plakboeken die ik nu al een tiental jaren bijhoud. Deze plakboeken kijk ik met regelmaat in, ze herinneren mij eraan dat ik in een heftige wereld leef. Dat het een voorrecht is om zo in rust en stilte te mogen werken aan dingen, in een poging de wereld iets van reflectie en schoonheid te geven.

     

    Atelier Ronald Zuurmond 2020

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

     Mijn atelier is een redelijk opgeruimde werkplek met veel boeken.

    De laatste jaren werk ik steeds vaker aan meerdere werken tegelijkertijd. Ik stap van het ene werk in het andere, terwijl de werken in verschillende stadia van vordering zijn. Ik fixeer mij niet teveel op een ding, om zo waar ik aan werk de tijd en ruimte te geven naar een eindpunt te groeien.

     

    Atelier Ronald Zuurmond 2020

    Je maakt veel werk waarbij de handeling van het schilderen centraal staat. Je maakt portretten, stillevens en landschappen, vaak met een dikke, pasteuze verflaag. Kun je iets vertellen over jouw manier van werken?

    Belangrijke criteria in mijn werk zijn ruimte en stilte. Ik wil de wereld zoals wij die denken te kennen even bevriezen en binnen een kader plaatsen. Alle aandacht wil ik overal binnen het kader van een schilderij op een gelijkwaardige manier plaatsen.

     

    Ronald Zuurmond, Borzo Gallery, Amsterdam

    Alles is van evenveel belang voor een evenwichtig beeld. Van het ‘gekende’ onderwerp: een tak, een vaas, een hand, tot de kleine schijnbaar achteloze dingen er omheen, of dat wat er aan de rand van een werk te zien is. Ruimte is de mogelijkheid ervaren in een werk te kunnen verdwijnen – evenwicht is de verhouding tussen de elementen.

     

    Ronald Zuurmond, TACTUS (2020)

    Kun je iets vertellen over de multiple van 14 werken, die je voor We Like Art maakte?

    Jaren geleden was ik in een grot vol prehistorische tekeningen van dieren en daar omheen handafdrukken. Achtergelaten sporen. Getuigenissen. De vroege mens liet sporen na. Alsof te zeggen: ik was hier, ziehier mijn hand, de eerste handtekening, hier was ik, dit was mijn werk. Hier waren wij, dit deden wij.

     

    TACTUS #1

    Goya getuigde van zijn tijd middels schilderijen die de horror van de oorlog verbeelden: Yo lo vi (ik zag het). Met de armen omhoog wijzen blote handen met gespreide vingers de lucht in, alsof ze zich uit het doek willen drukken. Overgave, vol overgave, zinloos. De dood.

     

    TACTUS #9

    Ellebogenwerk is het contact leggen van tegenwoordig. De Covid begroeting: een onhandige beweging vaak lichtjes vanuit de heup uitgevoerd met een wat onwennige glimlach stoten de punten van ellebogen tegen elkaar. Geen al te serieuze aangelegenheid. De hand, vol gevoelige zenuwen waarmee we de ander voelen, lezen, beGRIJPEN, en daardoor de relatie betekenis geven. De arm voorwaarts om uit te reiken naar de ander, elkaar de hand te GEVEN.

     

    TACTUS #14

     

    Ik druk mijn hand af om een indruk achter te laten: HIER WAS IK, IK ZAG HET.

     

    TACTUS #13

     

    Informatie over de multiple
    • Titel: TACTUS (2020)
    • reeks van 14 unieke werken
    • techniek: olieverf op katoen, verhoogd gemonteerd in lijst gemaakt door de kunstenaar
    • afmeting: alle werken zijn licht verschillend van afmeting
    • Gesigneerd en genummerd aan de achterzijde van de lijst
    • bekijk alle werken uit de reeks hieronder

     

    Ronald Zuurmond, Borzo Gallery, Amsterdam

    Solotentoonstellingen van Zuurmonds werk waren onder andere te zien in het Fries Museum (Leeuwarden), Cobra Museum (Amstelveen), Museum Jan Cunen (Oss), Museum Henriette Polak (Zutphen), galerie De Praktijk en bij Borzo (Amsterdam). Hij won de Jeanne Oosting Prijs en de Philip Morrisprijs. Zijn werk is vertegenwoordigd talloze collecties, onder meer Boijmans van Beuningen, Schunck en het Dordrechts Museum.

     

    Fotografie Tactus (2020): Henk Geraedts 

  2. ULAY | 20 unique Polaroids

    Leave a Comment
    ulay-joy-we-like-art

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    The sale of these 20 Polaroids is a collaboration and a gesture of support from Rabobank to the ULAY Foundation, in honor of the pioneering artist, his memory and extensive legacy.

    We Like Art takes care of the practical organization, we are proud that we can contribute to this. Good to know: more than 100 enthusiasts have registered in advance.

    Scroll down the bottom of this page to see (and order) the 20 Polaroids.

     

    Ulay photographed while inspecting the Joy Polaroids at the framer (photo Profilex)

    About Joy (2015)

    Ulay does not start with a prepared concept, he is inspired by what he encounters. In this case he found a swimming pool in the Palmeraie, an oasis outside Marrakesh. Surrounded by rose petals, he’s bathed in water. The light dances on the surface, which ensures a continuously changing light. In the water, the body is lighter, freer to move.

    Some kind of weightlessness sets in. At the same time, the body is vulnerable, with only the water surrounding it as an armor. Ulay has been concerned with his own identity throughout his life as an artist, for which he uses his own body as a means of expression.

    “In this I wanted to combine and culminate what has kept me busy during my artistic career. Body, water, light, the color pink and the seductive beauty of nature. Each of the 100 photos reflects a moment of joy and completeness. ”

     

    Ulay, Joy (2015) unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    Ulay was joyful when he created the series Joy. And especially now, in these strange and uncertain times, it is a gift to give and receive ‘Joy’. To support each other as much as possible and to try to be joyful together, even when it is at a physical distance.

    JOY consists of 100 unique photos that together form one work of art. Ulay made this Polaroid edition especially for Rabobank, as part of the Ulay – Polaroids exhibition, which opened in the Nederlands Fotomuseum in Rotterdam in January 2016.

     

    ULAY - JOY 011

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

     

    Ulay

    Ulay (Frank Uwe Laysiepen, 1943) is known for his experiments with Polaroid technology. He developed the so-called “Polagrams”, life-size Polaroid photos for which he literally stepped into a large-format camera. Initially Ulay made self-portraits, later he turned his camera towards people from special groups, such as Aboriginals in Australia, homeless people in New York and young people in Dordrecht. Identity and the search for it have always been very important in Ulay’s work.

    Verily Klaasen (head of Rabobank Kunstzaken) said the following about it: ‘Nowadays it is normal practice to take a photo of daily life with a smartphone, which we can also immediately see. In the 1960s, when Ulay discovered the Polaroid, a direct image was reserved for the Polaroid. For Ulay, Polaroid’s instant photography fits in seamlessly with his need for a medium that was in direct connection with life itself . ‘

     

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum (2020), photo: Peter Tijhuis

    Rabobank and Ulay

    Rabobank and Ulay have had a special bond for years. Rabobank acquired Ulay’s first artwork in 1999 and has supported the artist ever since; today it contains one of the most important collections of Ulay’s work. In 2015 Ulay made a series of 100 unique Polaroid’s entitled Joy for Rabobank. Created in Marrakesh in 2015, the series is the artist’s last small Polaroid series ever.

    To honor the artist’s memory and make his work more accessible to the public, Rabobank and ULAY Foundation decided to offer 20 Polaroid’s from the Joy series for sale at a special price – a price that suits this special occasion. Rabobank will donate all proceeds from online sales to the ULAY Foundation.

     

    ULAY - JOY 099

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    Information JOY (2015)
    • Dimensions: Image size: 6.2 x 9.9 cm, photo: 8.6 x 10.8 cm, passe-partout cardboard: 21.5 x 26.9 cm
    • Signed under the photo on the passe-partout cardboard and accompanied by a certificate
    • Technique: Fuji Instax Wide (instant photo)
    • Edition: one-offs, 100 photos from the series entitled JOY, consisting of 100 unique works
    • Price: € 1.000,- (incl 9% Dutch VAT, excl shipping costs)
    • International customers are responsible for applicable duties and taxes
    • When you buy the artwork you acknowledge and agree to the special terms (see info in our webshop).
    • You can choose a maximum of 3 polaroids

     

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum (2020), photo: Peter Tijhuis

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum, Amsterdam

    November 21, 2020 to April 18, 2021

    With ULAY WAS HERE, the Stedelijk Museum presents the largest retrospective ever of Frank Uwe Laysiepen’s oeuvre, known as Ulay (1943–2020). It is also the first international posthumous exhibition.Ulay personally contributed to this major survey before his death last March. With approximately 200 works, ULAY WAS HERE provides a cross-section of his entire oeuvre.

    The exhibition includes photos, Polaroids (black and white and color, from small to life-size), Polagrams, sculptures, projections (video and photo recordings and films) and documentation material.For this special occasion, you can support the ULAY Foundation by purchasing an original, unique Polaroid from Ulay.

     

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum (2020), photo: Peter Tijhuis

    ULAY Foundation

    In 2012 Ulay founded ULAY Foundation in Amsterdam together with his wife Lena. Since its inception, the foundation has been committed to preserving and promoting the unique oeuvre of the legendary artist, who passed away in March this year.

    While the foundation systematically archives Ulay’s work and initiates exhibitions and catalogs, lately it has focused on activities that support young people (public, artists and curators) and encourage them to engage with Ulay’s legacy. The project space and planned residency program for emerging artists and curators meant “pretty much everything” to him.

     

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    At the end of 2019, the ULAY Foundation launched a project space cum archive between the two cities that Ulay called home: Ljubljana (Slovenia), where he spent the last 10 years of his life, and Amsterdam, where he came and stayed in 1968, while traveling the world for 40 years.

    Ulay wanted the project space and planned residency program for emerging artists and curators to become a “connection point” and a “safe place for the young artists”; in his last television interview before he died, he said this meant “pretty much everything” to him.

    More information: www.ulayfoundation.org

    All individual Polaroids are photographed by Peter Cox.

  3. WILLEM WEISMANN over de lockdown in Londen en zijn tijd als resident in het Luceberthuis

    Leave a Comment

    Woekerend struikgewas, uitpuilende kasten, klamme rioolbuizen met sliertend afvalwater in regenboogkleuren. Het is de surreële wereld van Willem Weismann, virtuoos uitgevoerd in een kenmerkende eigen stijl en kleurenpalet. Van kleine doeken tot monumentale werken, steeds is het de wereld van de dingen die aan de haal gaat met de personages. Dat er in een trapkast, of onder de vloer een hele wereld schuilgaat, er in het bos tussen de wortels van monumentale bomen een dansclub te bezoeken is. Het is allemaal heel goed mogelijk. De details in de schilderijen zijn om van te smullen.

     

    Willem Weismann @ We Like Art Office, Amsterdam, december 2020 (foto: Peter Cox)

    We vroegen Willem naar zijn werkperiode in het Luceberthuis waar hij afgelopen jaar een aantal maanden juist tijdens de Coronacrisis resident was. Ook vertelt hij meer over de nieuwe speciale editie die hij voor We Like Art maakte.

     

    Presentatie Willem Weismann in Lucebert huis (2020)

    Waar ben je opgroeid en opgeleid?

    Ik ben geboren in Eindhoven, maar vlak voor de middelbare school ben ik met mijn ouders verhuisd naar Bilthoven, bij Utrecht. Eerst heb ik Vrije Kunst gestudeerd in Arnhem aan de HKA (zoals dat toen heette), vervolgens ben ik naar Londen gegaan en heb ik een MA in Fine Art gedaan bij Goldsmiths.

    Schilderijen van Willem Weismann in het Luceberthuis

    Wil je ons iets vertellen over jullie bijzondere tijd als bewoners van het Luceberthuis?

    Ik kwam begin februari naar het Luceberthuis, en begon me daar net een beetje thuis te voelen, toen het Coronavirus toesloeg in Nederland. Met de daaropvolgende lockdown werd het natuurlijk een hele andere residentie, waardoor ik bijna onafgebroken in het Luceberthuis moest verblijven. Dit maakte het een intense, maar ook heel erg productieve werkperiode.

    Willem Weismann in het atelier van Lucebert, voorjaar 2020

    Gelukkig was ik gedurende deze periode niet alleen; mijn vriendin besloot net op tijd voor de lockdown om ook naar het Luceberthuis te komen, anders was het denk ik wel een ander verhaal geweest. Het heeft geen moment vervelend aangevoeld, er was veel te ontdekken in het huis zelf, zoals de platen en boeken van Lucebert, en er was er in de omgeving veel uniek natuurgebied te verkennen. Daarnaast was het ook veel grotere woon-  en werkplek dan ik normaal gesproken heb. Ik heb dus eigenlijk heel veel geluk gehad en had me geen betere plek kunnen wensen voor die periode.

    Atelier Willem Weismann in het Luceberthuis

    Kun je het atelier omschrijven in het Luceberthuis?

    Het is een geweldig atelier. Het werd oorspronkelijk in de jaren ‘20 gebouwd als een ruimte om de kunstcollectie van Piet Boendermaker te laten zien, die o.a. veel werk verzamelde van de Bergense School. Lucebert zelf is er begin jaren ‘60 ingetrokken en heeft het pand toen ook uitgebreid, zodat hij er met zijn gezin in kon wonen. Vanwege de grootte voelde ik me op het begin meer als een soort conciërge, maar net als het kraken van al dat oude hout, wende dat snel.

    Tuin Luceberthuis

    Het licht in het atelier is fantastisch om in te schilderen en er hing een positieve en vriendelijke sfeer in het gebouw. Het is moeilijk uit te leggen waar dat precies vandaan komt. De aanwezigheid van Lucebert was op een prettige manier te voelen, het was een soort aanmoediging om zijn werk, boeken, platen, pijpen, kwasten en verf om me heen te hebben. Ik heb zelfs nog wat van zijn oude tubes verf kunnen gebruiken in de werken die ik daar gemaakt heb!

    Het is fantastisch dat de Lucebert Stichting zoveel vertrouwen heeft in de artists in residence, die het huis vol met bijzondere voorwerpen en oorspronkelijke objecten zo in deze staat kunnen ervaren.

    Presentatie Willem Weismann in Luceberthuis (2020)

    Hoe ben je tot de reeks schilderijen gekomen die je in Bergen gemaakt hebt? Was de geest van Lucebert dwingend aanwezig?

    Het is een beetje stap voor stap gegaan. Ik had het idee van het bos al een paar maanden in mijn achterhoofd voordat ik naar Bergen kwam. Ik heb vroeger veel mensen in de natuur geschilderd, maar de laatste jaren ben ik in mijn werk meer bezig geweest met het leven in de stad. Een paar maanden voor de residentie zag ik de tentoonstelling van Munch in K20 in Düsseldorf. Toen dacht ik bij mijzelf dat het misschien wel weer tijd was om weer wat te doen met bossen en bomen, maar ik had nog geen idee hoe.

    Willem Weismann, Treehugger IV (2020), oil on linen, 95 x 80 cm

    In het Luceberthuis ben ik eerst begonnen aan een paar werken die verder gingen met ideeën waar ik al mee bezig was, een beetje om er in te komen. Maar vrij snel, ook onder invloed van de lockdown en de omgeving van Bergen, kwam het idee van een geheime ondergrondse club in het bos naar boven.

    De schilderijen zijn een soort belichaming van de mentale gedachtegang van het creatieproces, en visualiseren de reis die het oog van de kijker over het doek maakt. De namen van de afgebeelde nachtclubs, spelen met de letters van de naam Lucebert als anagram en herbergen hier en daar elementen van de architectuur van het Luceberthuis.

    Willem Weismann, Treehugger (dark) (2020), 90 x 85 cm

    De werken geven uitdrukking aan een verlangen naar de ‘buitenwereld’, en de ontdekkingen die je doet in een bekende omgeving. De werken kunnen ook gelezen worden als een toekomstig post apocalyptisch visioen waarin de natuur de teugels weer terug in handen neemt en de sporen van onze aanwezigheid langzaam uitwist.

    Zij grijpen ook terug naar eerdere werken waarin opgravingen en het verborgene vaak een rol spelen, en bevatten ook weer de neon elementen van de werken die ik bij jullie tentoonstelling vorig jaar bij Collectie De.Groen liet zien.

    Willem Weismann, Treehugger III (2020), oil on linen, 80 x 95 cm

    Uit die bossen is toen op zijn beurt weer de serie van ‘treehuggers’ voortgekomen. Ik begon me toen af te vragen, wat voor soort mensen er in dat bos zouden rondlopen. Maar het was ook een reactie op het feit dat fysiek contact opeens niet meer zo vanzelfsprekend was.

    Wat betreft de geest van Lucebert, ik heb me vooral laten inspireren door zijn attitude. Een soort antiautoritair en speels karakter, die tegen de gevestigde orde trapt, maar niet op een gemene manier, meer als een soort nar.

    Willem Weismann, Writer’s block (2020), oil on linen, 95 x 80 cm

    En nu terug in Londen, hoe ervaar je de lockdown? En hoe is het om in deze tijd werkzaam te zijn in Londen?

    Ik zag er aanvankelijk een beetje tegenop om terug naar Londen te gaan, om tijdens een pandemie in een grote stad met zoveel mensen te moeten leven. Maar het valt reuze mee. Het is heel vreemd om zo’n drukke stad zo leeg te zien. Er is nu een tweede lockdown, maar ik kan en mag nog op mijn fiets naar het atelier gaan, dus het is het goed vol te houden.

    Ik ben voor de lockdown begon nog wel bij een paar mensen op atelierbezoek geweest en er is een vreemde sfeer. Alsof iedereen zich in zijn eigen hokje heeft teruggetrokken en als in een soort van winterslaap aan het wachten is tot deze situatie voorbij is.

    Willem Weismann, Down to the basement (2020), oil on linen, 95 x 80 cm

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Ik ben wel iemand die ritme en regelmaat nodig heeft. Als ik een tijd niet gewerkt heb duurt het altijd weer even voordat de wielen aan het draaien zijn. Vooral voor grotere werken is dit erg belangrijk voor mij. Maar ik heb geen specifieke dagindeling voor verschillende bezigheden, ik heb meer een los plan in mijn hoofd wat ik die dag wil doen of waar ik met een bepaalde schilderij wil zijn aan het einde van de week. Ik vind het prettig om de flexibiliteit te hebben om me aan te passen aan hoe ik me die dag voel, er is altijd van alles te doen. Ik vind het wel belangrijk om als het even kan met iets waar ik tevreden over ben, de dag te beëindigen, dat je met een goed gevoel het atelier kan achterlaten voor de volgende dag.

    Willem Weismann, Treehugger 2 (2020), oil on linen, 80 x 95 cm

    Kun je iets vertellen over de speciale editie ‘Streetwear’? Hoe kwam je tot dit beeld?

    Streetwear past in een serie werken waar ik al een tijd mee bezig ben. Ik heb al een aantal schilderijen gemaakt van kleding op straat als een soort cocon; waar het lijkt alsof de mens in rook is opgegaan. Er is een scene in de remake die Spielberg van ‘War of the Worlds’ maakte die om een of andere reden altijd in mijn hoofd is blijven steken. Ik vond die film verder niet goed, maar er is een moment waar de aliens hun aanval inzetten en weg vluchtende mensen op straat worden geraakt door een laser en totaal desintegreren, alleen hun kleren blijven op de grond liggen.

    Streetwear (2020), piezografie/hoogwaardige pigmentdruk met gescheurde randen, 65 x 54 cm, oplage 20

    Het was eigenlijk logisch om dat te gebruiken, omdat ik al heel lang bezig ben met het schilderen van mensen zonder ze eigenlijk te laten zien, of te laten zien wat ze achterlaten. Dit kan je bijvoorbeeld ook terugzien in de ‘treehuggers’, waar je de mensen alleen van achter kunt zien, en de bomen meer karakter hebben dan de personen door wie ze omhelsd worden.

    De speciale editie Streetwear in lijst

    Wat maakt dit werk bijzonder voor jou?

    Ik vind dat altijd moeilijk te zeggen over mijn eigen werk. Ik heb nooit zelf een favoriete, of meestal is dat het werk wat net af is. Alhoewel ik soms ook een schilderij af heb en het niet meer aan kan zien. Het duurt meestal een jaar of een paar jaar, voordat ik er genoeg afstand van heb om het voor mijn gevoel goed te kunnen zien.

    Willem Weismann, Cave sewer (2020), oil on linen

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Ik probeer zo goed en rustig mogelijk door te schilderen, voor zover dat gaat in deze omstandigheden. Er zijn wat tentoonstellingen uitgesteld tot volgend jaar. Dus ik heb nog een aantal shows in het vooruitzicht. De ene is bij Atlas House, een kleine projectruimte van een bevriende kunstenaar in Ipswich en de ander is een groepshow bij een galerie, Annarumma, in Napels. Alhoewel ik dus nog niet wanneer die nu precies gaan gebeuren, of dat die misschien weer uitgesteld worden.

    Willem Weismann, overzicht Flashback cont’d (2017) bij Grimm Gallery, Amsterdam

    Willem Weismann (Eindhoven, 1977) woont en werkt sinds 2003 in London (UK). Hij studeerde aan de ArtEZ  in Arnhem en  aan het Goldsmiths College in Londen. In 2015 won hij de East London Painting Prize. Weismann heeft solo tentoonstellingeh gehad bij de Zabludowicz Collection in London; Cabin Gallery, London (UK); The Nunnery gallery, London (UK); Galeria Quadrado Azul, Porto (PT); Museum voor Moderne Kunst, Arnhem (NL), Grimm Gallery, Amsterdam en maakte deel uit van de Meest Eigentijdse Schilderijen tentoonstelling in het Dordrechts Museum (NL). 

     

    Willem Weismann, overzicht Flashback cont’d (2017) bij Grimm Gallery, Amsterdam

    De reeks onderstaande schilderijen is gemaakt in het Luceberthuis in 2020. Heel bijzonder om de werken hier op We Like Art te kunnen brengen. In het echt zien? Dat kan! Komende week maken we een presentatie van deze doeken en de editie op ons kantoor in Amsterdam. En goed om te weten, gespreid betalen (in 1,2 of 3 jaar) is mogelijk met de KunstKoop van het Mondriaanfonds.

    Overzichtfoto’s Luceberthuis: Pieter Boersma

  4. ROSEMIN HENDRIKS – Unieke tekeningen en een nieuwe editie

    Leave a Comment

    Rosemin Hendriks (2013), houtskool, conté, pastel, 66,4 x 49,5 cm

    Rosemin Hendriks werkt sinds haar studietijd aan De Ateliers in Amsterdam aan een oeuvre van portrettekeningen, opgebouwd uit klare lijnen, in zwart, wit en grijs. Vaak op monumentaal formaat. Michiel Morel scheef een prachtig stuk over haar werk, je leest het hier.

    “In de regel zijn het zelfportretten, die zij volgens een vast stramien in nieuwe, krachtige personages omzet. Ze doen aan close-ups denken, die nadrukkelijk geen zelfportretten willen zijn, maar op zichzelf staan en daardoor qua sfeer en stemming een grote variëteit van uitdrukken bereiken.”

    De portretten nodigen uit om de afgebeelde vrouw en haar uitstraling te bestuderen. Soms kwetsbaar met tedere blik, soms vorsend of juist meer met de blik naar binnen gericht. De vrouw in het portretten lijkt soms onderzoekend naar iets te luisteren, of juist te zelfbewust te stralen. Het is een veelzijdig levenswerk met een constant vertrekpunt, het eigen gelaat van de kunstenaar.

    Overzichtsfoto van Rosemin Hendriks in Museum More (foto: Dick Brouwers)

    Rosemin Hendriks (Velp 1968) vertelt mooi en uitgebreid over haar werk in een interview op “De Wereld Werkt in Arnhem”. Klik vooral door voor het hele verhaal. Heel bijzonder om haar zorgvuldig geformuleerde uitspraken te lezen. Over haar werkproces en materiaal. Haar interesse in vorm, waarom ze telkens terugkeert naar haar eigen gezicht.

    Hendriks over het voltooien van een tekening: “Dit roept doorgaans verslagenheid op. Op een gegeven moment heb je alle mogelijkheden van een tekening benut. Dat kun je nog rekken door de tekening als het ware tijdelijk open te breken zoals je de vloer van een huis openbreekt om aan de leidingen of het fundament te rommelen.

    Rosemin Hendriks, 2013, houtskool, conté, pastel, 75 x 110 cm

    Maar op een gegeven moment kan je er niet omheen dat het zover is. De tekening sluit zich en jij wordt eruit gegooid. Je bent niet meer nodig en het contact lijkt weg. Ik moet er door mijn omgeving aan herinnerd worden dat dat telkens gebeurt, maar zelf ben ik dat altijd weer vergeten als het zover is.”

    Rosemin Hendriks (2015) houtskool, conté, pastel, 109,5 x 74,5 cm

    Ook haar ‘kleinere’ tekeningen zijn vaak monumentaal in hun uitstraling. Er zijn talloze details waar je oog aan blijft hangen tegelijkertijd is de onderzoekende blik vanuit de tekening heel dwingend. De elegante grafische oplossingen en abstracte elementen van de getekende mond en ogen roepen een hele eigen wereld op.

    Rosemin Hendriks (2002), houtskool, conté, 156 x 129 cm

    Hoe vond je destijds als jonge kunstenaar je eigen geluid?

    Eerst maakte ik geen tekeningen, maar grote schilderijen. Want dat was wat ik wilde, een goede schilder worden. Ik zette de ondertekening op met houtskool op doek. Door daar anders naar te gaan kijken werd de ondertekening verzelfstandigd en verhuisde naar papier. Van daar uit zijn de tekeningen ontstaan.

    Een vroeg werk op linnen van Rosemin Hendriks aan de wand van haar atelier.

    Is het maken van een tekening voor jou een reis of meer een parcours van A naar B.

    Eigenlijk allebei. Een aantal onderdelen liggen vast, als bij een parcours; maar het blijft een reis. Het portret is een raamwerk waarbinnen ik van alles tegenkom aan associaties. Ik laat me graag meenemen door de tekening.

    Atelier Rosemin Hendriks

    Hoe ziet je gemiddelde werkweek er uit?

    Dat hangt er sterk van af hoe dichtbij de deadline is. Ik kan moeilijk beginnen en moeilijk stoppen.

    Atelier Rosemin Hendriks

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

    Het is een ruim souterrain onder ons woonhuis. Het middelpunt is de plek voor mijn ‘ezel’, een grote plaat hout op een schoolbord gemonteerd zodat ik de tekening steeds op ooghoogte kan brengen. Rechts staat een tafeltje op wieltjes met daarop een grote hoeveelheid houtskool van verschillende dikte, potloden, puntenslijpers, push pins, gum zakjes en vooral veel wattenstaafjes.

    Rechts een tafel met foto’s waarvan ik werk, vaak op karton geplakt. Ook ligt daar mijn werkschrift waarin ik de tijd, temperatuur, de muziek en waaraan ik werk noteer. Een enorme ladekast is een nieuwe aanwinst. Op een ander tafeltje binnen handbereik staat een muziekinstallatie, Vrijwel alles staat op wieltjes en kan bewegen.

    Portret Rosemin Hendriks

    Werk je graag met muziek of in stilte?

    Ik werk altijd met muziek. Maar het fijnste moment is eigenlijk als ik de muziek heb uitgezet, in mijn werkschrift al heb genoteerd dat ik ga stoppen, en dan toch nog in stilte door werk, in reservetijd.

    Rosemin Hendriks (2011), houtskool, potlood, pastelpotlood, 145 x 119 cm

    Is je gezicht als vertrekpunt voor nieuw werk voor jou een blijvende inspiratiebron? Je maakt immers ook ander werk inmiddels?

    Sinds 2001 teken ik af en toe dieren, maar ik kom steeds en graag weer terug bij het eigen gezicht terug. Het gezicht heeft wel een andere rol gekregen in de loop der tijd, meer een aanleiding, een manier om te ordenen.

    Atelier Rosemin Hendriks

    Je bent begonnen als jonge kunstenaar met een soort van ‘klare lijn’, nu maak je soms in de bijna vlinderachtige lippen of pupillen een grafisch statement – hoe zou je nu je lijn en tekenhand omschrijven?

    Ik heb niet een mooi woord daarvoor maar ik merk wel dat het voller wordt. Vroeger was het vrij streng en kaal, nu mag er steeds meer.

    Atelier Rosemin Hendriks

    Wanneer is een werk voor jou af?

    Het is zoals met een boek: als je leest wil je het einde weten, en als je laatste bladzij gelezen hebt merk je plotseling dat je niets meer te kiezen hebt, het boek gooit je eruit. Nog een keer de laatste zin lezen draagt niet meer bij. Ergens iets verdrietigs.

    Heb je zelf thuis werk van collega kunstenaars?

    Ja, en dat is echt fijn om om me heen te hebben. Het worden een soort medereizigers. Wij hebben onder andere werk van mijn ouders (Marten Hendriks en Elli Slegten) en van mijn broer (Lieven Hendriks). We hebben een grote prent van lentebloesem van Alphons ter Avest, een ingeschilderde litho van jaargenote Tanyana Yassievich en een zeefdruk gekregen van Ad Gerritsen – omdat hij vond dat het jongetje dat er op staat iets met mijn zoon van doen had. De vliegtuigprent van Kees Goudzwaard, door mijn man mee naar zijn werk genomen, wordt zeer gemist. Ik zou nog veel meer willen hebben maar het huis is al best vol.

    Speciale editie Rosemin Hendriks, Zonder titel (2019), piezografie op hahnemuhle papier, oplage 20

    Kun je iets vertellen over de speciale editie die je voor We Like Art maakte?

    Het is de derde versie van een tekening met zonnebril, die blijft trekken. Ik maak dagelijks foto’s van weerspiegelingen in water of glimmende auto’s. In deze tekening komen gezicht en reflectie samen. Je kijkt zowel door de bril heen als tegen de reflectie van de tl buizen aan. Deze versie heeft een gekleurde bril en dat vind ik goed werken. De krappe uitsnede heeft voor mij iets filmisch, ik associeer het met onderweg zijn.

    Editie Rosemin Hendriks in lijst

    Je kunt de speciale editie van Rosemin Hendriks bestellen in onze webshop. Wil je het werk in bovenstaande lijst? Dat kan ook via de webshop. We zijn heel blij dat we ook een reeks tekeningen uit verschillende jaren kunnen aanbieden. Dat is heel bijzonder aangezien haar tekeningen inmiddels in talloze collecties zijn opgenomen. De werken zijn ingelijst met Artglass en kunnen eventueel aangekocht worden met de KunstKoop van het Mondriaan Fonds, je betaalt dan in renteloos in termijnen af.

    Rosemin Hendriks, Museum More, foto: Michiel Morel

    Tekeningen van Rosemin Hendriks zijn opgenomen in tal van museale collecties (oa Stedelijk Museum, Museum Arnhem, Dordrechts Museum, Teylers Museum) en particuliere en bedrijfscollecties. Haar werk is in vele tentoonstellingen te zien geweest. In 2016 had ze een grote solotentoonstelling in Museum MORE in Gorssel.

     

    Productiehuis Plaatsmaken in Arnhem maakte dit mooie atelierportret van Rosemin Hendriks

  5. Nieuwe multiples van Lieven Hendriks!

    Leave a Comment

    Lieven Hendriks wil zich niet verliezen in het schilderen. Elk doek lijkt perfect volgens plan uitgevoerd van A naar B. In een interview zegt hij: “Een schilderij is goed wanneer de uitvoering van het idee bovenop het idee is komen te liggen en dat het schilderij daardoor klopt als een bus.” We toonden al eerder in onze tentoonstellingen werk van Lieven Hendriks, en bespraken zijn werk op ons blog (link).

    Speciaal voor We Like Art maakte Lieven drie multiples, we lieten ze zien onze stand op Art Rotterdam afgelopen februari. Het maken van een kleine reeks schilderijen is voor Hendriks een aantrekkelijke manier om een werk in oplage te maken. Een multiple is een serie werken waarin elk afzonderlijk werk tot dezelfde familie behoort, maar toch unieke kenmerken heeft. Het formaat en de ‘unieke oplage’ maakt het mogelijk om een schilderij voor een voordelige prijs aan te bieden.

    En dat is mooi want Lieven Hendriks heeft een fraaie staat van dienst. Zijn werk zit in de collecties van onder andere Museum Voorlinden, Wassenaar, Centraal Museum, Utrecht, Collectie de Groen, Arnhem, Konstmuseum Ystad, Sweden en het Dordrechts Museum. Zijn CV is een waslijst van indrukwekkende tentoonstellingen in binnen- en buitenland.

    Hoog tijd om Lieven Hendriks te vragen naar zijn atelierbestaan en specifiek naar de multiples.

    Waar ben je opgegroeid en opgeleid?
    Ik ben opgegroeid in de omgeving van Arnhem en heb de HKU in Utrecht gedaan. Na de HKU heb ik twee jaar op het postacademisch instituut De Ateliers gezeten in Amsterdam. Dit was een intensieve periode en heeft als een snelkookpan gewerkt. Op De Ateliers is echt de basis gelegd voor mijn werk.

    Welke thema’s zijn belangrijk in jouw werk?
    De grondgedachte van mijn werk gaat over de vooringenomenheid van het kijken. Over de relatie tussen wat we zien en wat we denken te zien; hoe perceptie volledig kan veranderen door context, ervaring of kennis. Ik ben geïnteresseerd in de kanteling van de blik.

    Biennale Gelderland

    Wat inspireert je?
    Hoe een beeld of een gebeurtenis zonder direct aanwijsbare reden op z’n plek kan vallen en persoonlijke betekenis kan krijgen. De suggestie van een reden en de verhalende kwaliteit van toevalligheden.

    Kun je ons iets vertellen over hoe je begint aan nieuw werk? 
    Nieuw werk ligt bijna altijd in het verlengde van bestaand werk. Meestal begint het met iets wat ik in mijn directe omgeving heb gezien en een bepaalde relatie aangaat met de schilderijen die ik al heb gemaakt.

    Werk van Lieven Hendriks in de collectie van Museum Voorlinden

    Zoals mijn blik het maken van schilderijen bepaalt, zo bepalen mijn schilderijen ook mijn blik. Het is een betekenisvolle interactie. Als ik een idee heb, probeer ik vanuit het gegeven een plan te bedenken; een draaiboek om het schilderij te maken.

    Ik zoek naar methodes totdat ik begrijp hoe ik het idee moet uitwerken. De werkzaamheden in mijn atelier bestaan voor een groot gedeelte uit het uitvinden van hoe ik het werk precies moet maken. Het is een kwestie van trial and error.

    Atelier Lieven Hendriks

    Hoe ziet je gemiddelde werkweek eruit?
    Ik heb een aantal vaste dagen in de week dat ik in mijn atelier werk. Maar omdat mijn schilderijen vaak zijn opgebouwd uit lagen en ik aan meerdere schilderijen tegelijkertijd werk loop ik zeker iedere dag in en uit om een onderlaag te schilderen of voorbereidend werk te doen voor de dag erna. Naast mijn werk in mijn atelier ben ik docent aan de HKU.

    Kun je voor ons je atelier/studio omschrijven? 
    Het is een geweldig atelier achter het huis; een vrijstaand pand dat ooit is gebouwd als werkplaats met een verdieping erbij voor opslag. Het heeft mooi bovenlicht en voldoet in alle opzichten aan wat een studio voor mij moet zijn.

    Lieven Hendriks, Looking Out #4 (2019), 45 x 55 cm

    Kun je 3 ongewone items opnoemen in je studio?
    Een witgeschilderd hoefijzer, een magneet en een versierde honkbalknuppel.

    Werk je graag met muziek of in stilte?
    Ik werk eigenlijk altijd met de radio aan of met muziek op. Op mijn studio playlist staat van alles, bijvoorbeeld Frank Black van de Pixies, LCD soundsystem, QOTSA, maar ook het laatste album van Adam Ant met de totaal onmogelijke titel: Adam Ant Is The Blueblack Hussar In Marrying The Gunner’s Daughter… echt een super album. Ik heb er veel naar geluisterd tijdens het maken van deze multiples. Nog een groot voordeel van mijn atelier, ik kan de muziek zo hard zetten als ik wil.

    Lieven Hendriks, portret door fotograaf Rowan de Beaufort

    Met welk materiaal werk je graag – is kleurgebruik voor jou belangrijk?
    Ik werk graag met Acryl; de snelle droogtijd brengt een bepaalde spanning met zich mee en de gesloten huid van de verf bevalt me. Er zit iets weerbarstigs in de eigenschappen van acryl wat naar mijn idee aansluit bij wat ik bij mijn schilderijen voor ogen heb. Vanzelfsprekend is het kleurgebruik van belang, hoe minimaal mijn kleurgebruik soms ook kan zijn; ook als ik zwart of wit gebruik is de nuance absoluut van belang.

    Lieven Hendriks, Brickwall (2019), 45 x 55 cm, 4 multiples

    Waar streef je naar in je werk? Wanneer is een werk voor jou af?
    Een werk is voltooid en geslaagd wanneer de uitvoering van het idee volledig samenvalt met het idee zelf en het er toch anders uitziet dan ik had bedacht. Het samenvallen van het feest der herkenning en de vreugde van de verrassing…

    Heb je zelf thuis werk van collega kunstenaars?
    Ik heb graag werken om me heen van kunstenaars die ik goed vind. Het idee om werk te verzamelen van kunstenaars waarmee ik een verwantschap voel hoort voor mij bij mijn kunstenaarschap. Ik voel me erdoor gesteund. Veel werk heb ik geruild en soms koop ik een werk. Ook koop ik weleens werk van oud studenten die ik heb lesgegeven.

    Lieven Hendriks, Square Moon #2 (2019), multiple (klik op het beeld voor groot)

    Kun je iets vertellen over de verschillende multiples die je speciaal voor We Like Art maakte?
    De werken die ik voor We like Art heb gemaakt zijn kleine unieke series die spelen met het idee van een multiple. De werken binnen zo’n serie zijn aan elkaar gewaagd; ze zijn gebaseerd op hetzelfde idee en op dezelfde uitvoering of handeling, maar hebben toch ieder een eigen karakter. Ik vind het mooi om hiermee het handmatige en het toeval te bevragen.

    De serie Brickwall is een afgeleide van een reeks schilderijen die ik Murals noem waarbij ik de muur als vertrekpunt neem. De muur als drager, zowel voorgrond als achtergrond. Het zijn ultieme lege schilderijen gebaseerd op een ervaring die ik ooit had toen ik een schilderij in bruikleen kreeg van een collectioneur en waar, toen we het werk van zijn muur afhaalden, een ravage achter het schilderij tevoorschijn kwam; de muur was stukgeslagen en er waren veel te veel spijkers in de wand geslagen.

    Het kwam voort uit een ontroerend onhandige poging om het schilderij waterpas op te hangen. Ik vind het een spannend idee om schilderijen te maken die spelen met het idee dat ze datgene wat ze weergeven tegelijkertijd bedekken; een soort gefingeerde onzichtbaarheid.

    Lieven Hendriks, Brick Wall #2 (2019), multiple (klik op het beeld voor groot)

    Een intrigerend beeld zien we bij het werk Square Moon, waar kijken we naar?
    Op straat zag ik in het voorbijgaan hoe de reflectie van de zon exact samenviel met een abstract gouden logo op de achterkant van een blauw bestelbusje. Het grafische logo werd één met de reflectie en kreeg de betekenis van licht. Met het vermoeden dat hier onbedoeld iets bijzonders aan de hand was heb ik snel een foto gemaakt. Toen ik de foto later terugzag bleek dat het fotograferen zelf ook nog eens zichtbaar was door de schaduw van mijn hand. Alles bij elkaar vormt het een beeld van een magisch moment dat heel dicht bij allerlei gedachtes over mijn eigen werk lijkt te komen.

    Square Moon (2019), Full colour zeefdruk met acryl, gedrukt bij Plaatsmaken, Arnhem

    En Looking Out?

    Dit is een serie met een uitzicht; een venster met een focus op wolken.
    Ik heb schilderijen willen maken waarbij de weidsheid van luchten is ingekaderd alsof er vanuit een grot is gekeken. Het gaat over het spanningsveld waarbij de geschilderde wolk de uitdrukking van verf behoudt maar tegelijkertijd ook de beweging en de suggestie van massa en licht verbeeldt die net zo eigen is aan wolken als aan de schilderkunst zelf.

    Yellow Sun #3, oplage 3

    Deze geweldige schilderijen van Lieven Hendriks staan nu online, zie hieronder. We voegden nog een extra multiple toe, een reeks van 3 multiples, met de titel Yellow Sun (2019).
    Mail ons gerust voor meer informatie.

    Biennale Gelderland

     

  6. Nieuwe werken van Hans Broek

    Leave a Comment

    Hierna werkte hij onder meer aan een reeks werken geïnspireerd op de wereld van de film. Intense portretten en scenes ontleent aan klassieke (cult)films. En aan een serie stadslandschappen naar aanleiding van de black-out tijdens Hurricane Sandy in 2012. Ontregelende stadsdecors, de straten als duistere ravijnen tussen uitgedoofde wolkenkrabbers.

    Hans Broek, San Fernando Valley / Mulholland Drive (1997), 60 × 100. cm, Collectie Stedelijk Museum, Amsterdam

    We zijn heel blij dat we naast de We Like Art editie die we laatst met Hans Broek maakten (zie hier), ook een aantal andere werken van Hans Broek kunnen laten zien.

    In 1997 had de kunstenaar een tentoonstelling in Museum de Pont in Tilburg. Daar waren toen zijn Californische landschappen te zien. Wonende in Los Angeles abstraheerde hij de landschappen tot strakke stadsoverzichten, met contouren van heuvels, lichtjes en waanzinnig zinderende luchten.

    Hans Broek, Midcity (1999), zeefdruk 1 van 2AP, 120 x 120 cm

    Ben je als landschapsschilder nu op een andere manier betrokken bij je onderwerp vergeleken bij je vroegere Californische en Noord Atlantische landschappen?

    Armando schilderde ‘schuldige landschappen’: waarom deed die boom of die bosrand niets? In mijn geval schilder ik, waarom deed de zee niets, waarom deed de zon niets, waarom deed de wind niets, maar vooral, waarom deed ons hart niets. De onderwerpen van mijn schilderijen zijn beladen landschappen en architectuur. Het is een onderzoek naar de duistere kant van de identiteit van Nederland. Als ik aan mijn Californische (stads)landschappen denk, dan zie ik een connectie tussen de ‘middle class’ en slavernij.

    Tentoonstelling in De Pont 1997 (fotograaf: Henk Gerardts)

    Je werkt graag in series, je hebt jaren in Los Angeles en New York gewoond en gewerkt. Heeft elke locatie een specifiek effect op de series werken die je gemaakt hebt?

    Los Angeles was voor mij de plek van ‘less is more’, of zoals ik het soms noemde: reduceren tot het maximum. In New York bracht ik emotie en drama terug in mijn werk. In Afrika kwam mijn vroegere nonchalance, ‘the devil may care’, weer terug.

    Hans Broek, Colorado Boulevard (2004), collectie Dordrechts Museum

    In de periode vanaf 2005, wanneer Hans in New York woont is hij ook portretten en interieurs gaan schilderen. Het filmische, suspense thema blijft aanwezig in zijn schilderijen. Veel in zwart wit zet de kunstenaar een moment uit een film-klassieker stil. Het filmpersonage is zo vastgelegd, dat er een tijdsmoment ligt in het schilderij, wat ervoor en erna gebeurd is voelbaar.

    Hans Broek, Anita (2013-2014), olieverf op linnen, 51 x 68 cm

    Zie hieronder in de webshop de prachtige portretten op doek en de bijzondere en monumentale zeefdruk Midcity, het allerlaatste exemplaar van een verder volledig uitverkochte editie. Dit iconische beeld van Los Angeles zit in veel bijzondere collecties, onder andere bij De Pont in Tilburg.

     

    Hans Broek, The Princess / Death (2013-2014), olieverf op linnen, 56 x 51 cm

  7. Een speciale editie van HANS BROEK

    Leave a Comment

    Hans Broek, San Fernando Valley / Mulholland Drive (1997), 60 × 100. cm, Collectie Stedelijk Museum, Amsterdam

    Hierna werkte hij onder meer aan een reeks werken geïnspireerd op de wereld van de film. Intense portretten en scenes ontleent aan klassieke (cult)films. En aan een serie stadslandschappen naar aanleiding van de black-out tijdens Hurricane Sandy in 2012. Ontregelende stadsdecors, de straten als duistere ravijnen tussen uitgedoofde wolkenkrabbers.

     

    Hans Broek, Washington (2015), olieverf op linnen, 150 x 200 cm

    Een paar jaar geleden ontdekte Broek dat zijn eigen familie betrokken was bij de slavenhandel. Als lid van het bestuur van twee Nederlandse marines, was een verre 17e-eeuwse voorouder betrokken bij de bescherming van de handel, waaronder de handel in mensen uit Afrika. In zijn project ’Atlantic Coasts’, onderzoekt Hans Broek onder andere de rol die zijn voorouder speelde in de slavenhandel en de rijkdom die hij vergaarde.

    Voor zijn project bezocht Broek onder meer slavenforten en plantages in Curacao, Suriname en Ghana om de geschiedenis van de Nederlandse slavenhandel te onderzoeken. In Dakar, Senegal werkte hij afgelopen jaar aan een nieuwe reeks schilderijen. In onderstaand interview vertelt Broek over zijn project, en zijn werkperiode in Dakar.

     

    Kun je iets vertellen over je tijdelijke atelier in Haarlem?

    Na 24 jaar, bijna mijn halve leven in de VS te hebben gewoond zette ik een advertentie voor een tijdelijk atelier op Facebook waar Harrie Peters, een van mijn docenten aan de kunstacademie, op reageerde. De cirkel was rond. Het is een prachtig atelier en ik ben dankbaar voor zijn generositeit. Verder is er mooi licht hier, zoals dat bij Vermeer altijd wordt geroemd. Weer helemaal terug in Holland.

     

    Je hebt deze serie deels op een andere locatie gemaakt?

     Ik heb deze hele serie in Dakar, Senegal gemaakt, een ‘locus delicti’ van het slavernijverleden. Zo’n locatie heeft een bijzondere energie die de schilderijen beïnvloedt. Ik had deze schilderijen niet in Nederland kunnen maken. Het was geweldig om een half jaar in Afrika te werken.

     

    De entree van de ‘Village Des Arts’, waar Hans Broek afgelopen jaar een aantal maanden werkte. Het portret naast de entree is van Leopold Sedar Senghor, de eerste president na de onafhankelijkheid van Senegal. Hij was zelf een kunstenaar (een dichter) en een stimulans voor de kunst, Senegal heeft een bloeiende ‘contemporary art scene’.

    Hoe zag je gemiddelde werkdag in Senegal er uit?

    ’s Ochtend 4 mijl hardlopen naar de zee en daarna een baguette halen bij ‘le magazin’; ondertussen beloerd door ‘bandits’ vanuit onaffe nieuwbouw. Soms verf en katoen kopen op Sandaga, de grote markt. Dan aan het werk in een klein donker atelier of onder de boom op het zandveld tegenover mijn atelier. Na zonsondergang vuur, vis, brood, muziek en humor met m’n dorpsgenoten.

     

    Kun je iets vertellen over deze nieuwe reeks werken, over het project en hoe je hieraan begon?

    Een voorvader uit de 17e eeuw was als bestuurslid van de toenmalige marine betrokken bij de slavenhandel. In het Amsterdam Museum bezocht ik het schuttersstuk waarop hij is afgebeeld en kreeg een heel interessante uitleg door de curatoren Imara Limon en Tom van der Molen. Daarna heb ik zijn geschiedenis nog verder onderzocht en mij tegelijkertijd verdiept in de geschiedenis van het Nederlandse slavernijverleden.

     

    Op een reis rond de Noord Atlantische oceaan heb ik architectuur en plekken bezocht die in bezit zijn geweest van Nederland en ten dienste stonden van de Nederlandse slavenhandel en slavernij. Deze architectuur en plekken zijn de onderwerpen van mijn schilderijen. Ik heb in 2018 Curaçao, Amsterdam, Ghana, Senegal en Suriname bezocht.

     

    Hans Broek, Gorée (2018), 29 x 110 cm, piezografie, oplage 20 (klik voor groot)

    Kun je iets vertellen over het onderwerp van de editie die je voor ons maakte, het eiland Gorée voor de kust van Dakar, Senegal?

    Het eiland Gorée was een handelspost waar hard en veelvuldig om gestreden werd, onder andere door Michiel de Ruyter. Het was tijdens de slavenhandel een belangrijk eiland vanwege de ligging tussen Afrika en het Caribisch gebied. Gevangen mensen uit West Afrika werden hier verzameld en door privé ondernemingen verkocht aan handelaren die daar met hun schepen aankwamen. Deze handel heeft 4 eeuwen lang geduurd. Volgens sommige historici zijn hier vandaan 20 miljoen tot slaaf gemaakten naar de ‘Nieuwe Wereld’ vervoerd. Over de aantallen verschilt men van mening.

     

    Nederland vond dit eiland zeer belangrijk en bouwde direct na het veroveren van het eiland op de Portugezen Fort Oranje (zichtbaar aan de rechterkant van het eiland) en Fort Nassau (op de heuvel), om het te verdedigen tegen andere Europese naties. Het is een eiland met een lange geschiedenis van misdaden tegen de mensheid, onder andere door de Nederlandse staat.

     

    Ben je als landschapsschilder nu op een andere manier betrokken bij je onderwerp vergeleken bij je vroegere Californische en Noord Atlantische landschappen?

    Armando schilderde ‘schuldige landschappen’: waarom deed die boom of die bosrand niets? In mijn geval schilder ik, waarom deed de zee niets, waarom deed de zon niets, waarom deed de wind niets, maar vooral, waarom deed ons hart niets. De onderwerpen van mijn schilderijen zijn beladen landschappen en architectuur. Het is een onderzoek naar de duistere kant van de identiteit van Nederland. Als ik aan mijn Californische (stads)landschappen denk, dan zie ik een connectie tussen de ‘middle class’ en slavernij.

     

    Tentoonstelling in De Pont 1997 (fotograaf: Henk Gerardts)

    Je werkt graag in series, je hebt jaren in Los Angeles en New York gewoond en gewerkt. Heeft elke locatie een specifiek effect op de series werken die je gemaakt hebt?

    Los Angeles was voor mij de plek van ‘less is more’, of zoals ik het soms noemde: reduceren tot het maximum. In New York bracht ik emotie en drama terug in mijn werk. In Afrika kwam mijn vroegere nonchalance, ‘the devil may care’, weer terug.

     

    Hans Broek, Colorado Boulevard (2004), collectie Dordrechts Museum

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Ik ben van plan om grote museale werken te maken. De onderwerpen hiervan zijn duister. Maar dat duistere, sinistere is het centrale gegeven in mijn nationale zelfonderzoek, en iets wat nu eindelijk eens uitgesproken moet worden in de hedendaagse schilderkunst.

     

     

    De speciale editie van Hans Broek Gorée (2018) is groot, maar liefst 29 x 110 cm. Het is een pigment druk van een prachtige kwaliteit, een piezografie, de oplage is 20. De introductieprijs voor de eerste exemplaren is 550,-. Bestel hieronder je exemplaar. Wij adviseren je graag voor wat betreft de mooie lijst met artglass zoals op de foto’s.

     

     

  8. PIET DIELEMAN – nabeelden van Kate Moss

    Leave a Comment

    Dat is een mooie typerende uitspraak van Piet Dieleman. In zijn enorme woon en werkhuis in Middelburg omringt hij zich met de reeksen schilderijen waar hij vaak jarenlang aan werkt.

    Dit seriematig werken is echt iets dat je moet weten om zijn werk op waarde te schatten. Dieleman probeert niet iets en fladdert dan weer door naar een volgende reeks, nee hij onderzoekt op een geduldige haast bezeten manier welke mogelijkheden er liggen binnen een bepaalde aanpak.

    Neem bijvoorbeeld de werken met ronde uitsparingen. We toonden op onze tentoonstellingen in de Westergas en Art Rotterdam monotypes uit deze reeks. Het zijn drukken op papier en schilderijen waar vaak in een kleurvlak op min of meer willekeurige plekken ronde ‘gaten’ zijn gemaakt. Gedurende meerdere jaren onderzocht Dieleman deze beelden met cirkels die steeds opnieuw binnen een paar strenge randvoorwaarden konden ontstaan. Het vertrekpunt van de reeks waren sculpturen van gips, waarbij hij ronde gaten in het materiaal had gestanst.

    Piet Dieleman, index nr 2011.3.6.022 (2011), 103 x 71 cm, monotype op khadi-paper

    Zo kwam hij op het idee om cirkels als gaten in het rechthoekige vlak van het schilderij te zetten. Door deze cirkels steeds op een ander manier op het doek of papier te plaatsen ontstaat een grote dynamiek en beweeglijkheid.

    Atelier 1999

    Michiel Morel schreef een mooi inhoudelijk stuk over Dieleman, over de cirkels zegt hij:

    “Op ieder afzonderlijk werk is de spanning tussen de cirkels en de rechthoekige vorm van de schilderijen en monotypes sterk voelbaar. De gatenschilderijen zijn conceptueel, grafisch streng maar speels in uitvoering. De lege cirkels proberen ruimte achter het gekleurde doek te maken, waarin evenzeer een illusie van ruimtelijkheid aanwezig is als de ontkenning ervan, als autonome beeldende vorm. De kunstenaar kan er een oneindige verscheidenheid van combinaties mee maken.“

    Een ander voorbeeld van het seriematig werken is de reeks waar Dieleman nu al weer jaren mee bezig is. Hij maakt steeds opnieuw schilderijen met 6 kleurvlakken in de kleuren violet, geel, oranje, blauw, groen en rood. Hij maakt daarbij gebruik van de beste pigmenten, de kleuren zullen honderden jaren ongekend zinderen. De variatie in deze reeks zit hem puur in de manier waarop de verf op het doek gesmeerd is, en in welke mate er nog onbeschilderd doek overblijft. Er schuilt wat ons betreft een grote schoonheid in deze monomane aanpak. Wij worden geraakt door zowel het onderzoeksmatige als het stroeve en dartele spel met verf.

    Dan maakt Dieleman ook nog eens een versie in corresponderende grijswaarden van de felgekleurde doeken. Als een zeer bewerkelijke analoge Photoshop omzetting. Waarom? Omdat het kan. Omdat het moet. Heerlijk toch?

    Piet Dieleman: “Ik maak vaak een schilderij als tweeluik bestaande uit één deel in kleur en het andere deel in grijswaarden. De schilderijen verblijven een lange tijd in mijn atelier, één tot drie of vier jaar. De olie-tempera verfmassa breng ik op in een reeks van herhalende handelingen. Deze herhaling, het groeien en manipuleren van de verfhuid, is essentieel om het schilderij te maken en is uiteindelijk bepalend voor het eindresultaat.”

    Piet Dieleman, 2012.2.0180, 30 x 25 cm, tempera-oil paint op linnen

    KATE MOSS EDITIES

    Vorig jaar op Art Rotterdam toonden we houtlaserdrukken van Dieleman. Rasters in fel roze waar je na enig turen Kate Moss in kon ontdekken. Kate Moss? Dat klinkt wel heel wereldlijk.

    Kate is onderdeel van een reeks werken waarin hij een strak raster heeft gelegd over portretten van archetypische beelden, iconen uit de media en de schilder- en beeldhouwkunst. Puur vanuit de behoefte om de wereld buiten het atelier naar binnen te halen.

    Deze gevonden afbeeldingen manipuleert Dieleman op de computer met een raster. Hierdoor worden de beelden gelijkwaardig, deze digitale omzetting werkt als een soort equalizer. De beelden van Kate raken losgezongen en worden een soort nabeeld. Ze worden het oeuvre van Piet Dieleman in getrokken.

    De laser wordt bij de houtdruk gebruikt als een moderne guts – via de computer wordt een houten plank voorzien van een raster. De uitgebrande ronde uitsparingen pakken geen inkt bij het drukken.

    Op de juiste afstand en met scherpstelling van het oog kun je het model ontwaren.

    Dieleman: “Magenta is naast de drukkleur uit de grafisch techniek ook de kleur van de Japanse kers, met een meedogenloze kleurfelheid, echt een fenomeen.”

    Wij vinden het een prachtige reeks. Van dichtbij zie je dat het een zorgvuldige druk is door het knallende magenta, het relief en de geschepte rand van het papier. De zweem van een beeld van de jonge Kate Moss voelt als een eerste warme lentedag. De houtdrukken kunnen op verzoek voor je ingelijst worden bij lijstenmaker Profilex.

    Piet Dieleman (1956, Arnemuiden) studeerde aan de Academie voor Beeldende Kunsten Rotterdam. Hij exposeerde o.a. bij Vleeshal in Middelburg, PS project space in Amsterdam en Los Angeles, Galerie Nouvelles Images in Den Haag, Museum van Hedendaagse Kunst Muhka, Antwerpen. Won de Van Bommel-van Dam prijs. Sinds 1984 is hij docent tekenen en schilderen AVB in Tilburg. Werk van Piet Dieleman bevindt zich in collecties van o.a. Museum Boijmans van Beuningen, Stedelijk Museum, Museum Van Bommel-van Dam, Groninger Museum, Dordrechts Museum, MUKHA Antwerpen, Zeeuws Museum, Bouwfonds, Abn-Amro, AMC, AHOLD-DELHAIZE en in particuliere collecties. Piet Dieleman werkt en woont in Middelburg in een voormalige ‘Industrie- en Huishoudschool’.

    Met dank aan Wij zijn de stad – zij maakten een fotoverslag van het atelier van Piet Dieleman

     

  9. LIEVEN HENDRIKS – interview en 2 nieuwe multiples

    Leave a Comment

    Lieven Hendriks wil zich niet verliezen in het schilderen. Elk doek lijkt perfect volgens plan uitgevoerd van A naar B. In een interview zegt hij: “Een schilderij is goed wanneer de uitvoering van het idee bovenop het idee is komen te liggen en dat het schilderij daardoor klopt als een bus.” We toonden al eerder in onze tentoonstellingen werk van Lieven Hendriks, en bespraken zijn werk op ons blog (link).

    Speciaal voor We Like Art maakte Lieven twee multiples. Het maken van een kleine reeks schilderijen is voor Hendriks een aantrekkelijke manier om een werk in oplage te maken. Een multiple is een serie werken waarin elk afzonderlijk werk tot dezelfde familie behoort, maar toch unieke kenmerken heeft. Het formaat en de ‘unieke oplage’ maakt het mogelijk om een schilderij voor een voordelige prijs aan te bieden.

    En dat is mooi want Lieven Hendriks heeft een fraaie staat van dienst. Zijn werk zit in de collecties van onder andere Museum Voorlinden, Wassenaar, Centraal Museum, Utrecht, Collectie de Groen, Arnhem, Konstmuseum Ystad, Sweden en het Dordrechts Museum. Zijn CV is een waslijst van indrukwekkende tentoonstellingen in binnen- en buitenland.

    Hoog tijd om Lieven Hendriks te vragen naar zijn atelierbestaan en specifiek naar de multiples.

    Atelier Lieven Hendriks met 4 multiples

    Waar ben je opgegroeid en opgeleid?
    Ik ben opgegroeid in de omgeving van Arnhem en heb de HKU in Utrecht gedaan. Na de HKU heb ik twee jaar op het postacademisch instituut De Ateliers gezeten in Amsterdam. Dit was een intensieve periode en heeft als een snelkookpan gewerkt. Op De Ateliers is echt de basis gelegd voor mijn werk.

    Welke thema’s zijn belangrijk in jouw werk?
    De grondgedachte van mijn werk gaat over de vooringenomenheid van het kijken. Over de relatie tussen wat we zien en wat we denken te zien; hoe perceptie volledig kan veranderen door context, ervaring of kennis. Ik ben geïnteresseerd in de kanteling van de blik.

    Wat inspireert je?
    Hoe een beeld of een gebeurtenis zonder direct aanwijsbare reden op z’n plek kan vallen en persoonlijke betekenis kan krijgen. De suggestie van een reden en de verhalende kwaliteit van toevalligheden.

    Kun je ons iets vertellen over hoe je begint aan nieuw werk? 
    Nieuw werk ligt bijna altijd in het verlengde van bestaand werk. Meestal begint het met iets wat ik in mijn directe omgeving heb gezien en een bepaalde relatie aangaat met de schilderijen die ik al heb gemaakt.

    Werk van Lieven Hendriks in de collectie van Museum Voorlinden

    Zoals mijn blik het maken van schilderijen bepaalt, zo bepalen mijn schilderijen ook mijn blik. Het is een betekenisvolle interactie. Als ik een idee heb, probeer ik vanuit het gegeven een plan te bedenken; een draaiboek om het schilderij te maken.

    Ik zoek naar methodes totdat ik begrijp hoe ik het idee moet uitwerken. De werkzaamheden in mijn atelier bestaan voor een groot gedeelte uit het uitvinden van hoe ik het werk precies moet maken. Het is een kwestie van trial and error.

    Atelier Lieven Hendriks

    Hoe ziet je gemiddelde werkweek eruit?
    Ik heb een aantal vaste dagen in de week dat ik in mijn atelier werk. Maar omdat mijn schilderijen vaak zijn opgebouwd uit lagen en ik aan meerdere schilderijen tegelijkertijd werk loop ik zeker iedere dag in en uit om een onderlaag te schilderen of voorbereidend werk te doen voor de dag erna. Naast mijn werk in mijn atelier ben ik docent aan de HKU.

    Kun je voor ons je atelier/studio omschrijven? 
    Het is een geweldig atelier achter het huis; een vrijstaand pand dat ooit is gebouwd als werkplaats met een verdieping erbij voor opslag. Het heeft mooi bovenlicht en voldoet in alle opzichten aan wat een studio voor mij moet zijn.

    Lieven Hendriks, Silver Lining, 60 x 50 cm.

    Kun je 3 ongewone items opnoemen in je studio?
    Een witgeschilderd hoefijzer, een magneet en een versierde honkbalknuppel.

    Werk je graag met muziek of in stilte?
    Ik werk eigenlijk altijd met de radio aan of met muziek op. Op mijn studio playlist staat van alles, bijvoorbeeld Frank Black van de Pixies, LCD soundsystem, QOTSA, maar ook het laatste album van Adam Ant met de totaal onmogelijke titel: Adam Ant Is The Blueblack Hussar In Marrying The Gunner’s Daughter… echt een super album. Ik heb er veel naar geluisterd tijdens het maken van deze multiples. Nog een groot voordeel van mijn atelier, ik kan de muziek zo hard zetten als ik wil.

    Lieven Hendriks, portret door fotograaf Rowan de Beaufort

    Met welk materiaal werk je graag – is kleurgebruik voor jou belangrijk?
    Ik werk graag met Acryl; de snelle droogtijd brengt een bepaalde spanning met zich mee en de gesloten huid van de verf bevalt me. Er zit iets weerbarstigs in de eigenschappen van acryl wat naar mijn idee aansluit bij wat ik bij mijn schilderijen voor ogen heb. Vanzelfsprekend is het kleurgebruik van belang, hoe minimaal mijn kleurgebruik soms ook kan zijn; ook als ik zwart of wit gebruik is de nuance absoluut van belang.

    Lieven Hendriks, Brick Wall (2017), 4 multiples.

    Waar streef je naar in je werk? Wanneer is een werk voor jou af?
    Een werk is voltooid en geslaagd wanneer de uitvoering van het idee volledig samenvalt met het idee zelf en het er toch anders uitziet dan ik had bedacht. Het samenvallen van het feest der herkenning en de vreugde van de verrassing…

    Heb je zelf thuis werk van collega kunstenaars?
    Ik heb graag werken om me heen van kunstenaars die ik goed vind. Het idee om werk te verzamelen van kunstenaars waarmee ik een verwantschap voel hoort voor mij bij mijn kunstenaarschap. Ik voel me erdoor gesteund. Veel werk heb ik geruild en soms koop ik een werk. Ook koop ik weleens werk van oud studenten die ik heb lesgegeven.

    Lieven Hendriks, untitled #1 (2017), multiple (klik op het beeld voor groot)

    Kun je iets vertellen over de 2 multiples die je speciaal voor We Like Art maakte?
    Het onderwerp van de eerste multiple is de illusie van een uitgesneden denkwolk… alsof het idee er op brute/botte wijze uit weggesneden is om vervolgens te laten vullen met dat wat de kijker zelf voor ogen heeft… Het blijft fascinerend om iets te schilderen wat er niet of niet meer is… iets zichtbaar maken door juist iets niet te schilderen… de ultieme illusie!

    Schilderijen van stukken muur met spijkers maakte ik al eerder, ze gaan deels heel letterlijk over de vraag wat er nu eigenlijk ‘achter een schilderij zit’. Op een dag kwam ik bij een koper van een van mijn schilderijen. Ik wilde dat schilderij lenen voor een tentoonstelling.

    We stonden in zijn huiskamer en de koper haalde het schilderij van de muur. Het stuk muur dat zichtbaar werd, was vreselijk toegetakeld. Zo te zien had iemand geprobeerd om het schilderij waterpas op te hangen, maar was hij of zij uitgesproken onhandig te werk gegaan. Daarop wezen de gaten en de weggeslagen brokken. Dat heeft een tijdje door mijn hoofd gespeeld. Het had iets komisch, maar als je zo onhandig bent, dan moet dat toch een invloed hebben op je leven.

    Ongelukken en uitglijders door onhandigheid houden me sowieso bezig. Dat dingen onherstelbaar beschadigd raken en dat de beschadigingen deel gaan uitmaken van het uiterlijk en het wezen van die dingen, is een tragikomisch onderdeel van het leven.

    Lieven Hendriks, Brick Wall #1 (2017), multiple (klik op het beeld voor groot)

    UPDATE: beide reeksen van 4 multiples zijn inmiddels verkocht!

  10. Interview met Albert Zwaan

    Leave a Comment

    Abert Zwaan Landscape, inspired by the Rijnmond area 2015 olie op canvas 30x40cm euro.jpgLandschap geïnspireerd op het Rijnmondgebied (2015), olieverf op canvas, 40 x 30 cm

    Zijn werk is onder andere opgenomen in de collectie van Het Dordrechts Museum. Albert Zwaan is blogger van de onder kunstenaars zeer populaire Tumblr MedVerf.

    Ha Albert, welke werken van jou zijn er straks in de tentoonstelling te zien?

    Het schilderij, Dijkhuis en het schilderijtje Landscape, inspired by the Rijnmond area. Dijkhuis heb ik in 2011 geschilderd met olieverf. Het huis grenst aan de woonwijk in Dordrecht waar ik ben opgegroeid, het was de uitdaging om iets goeds te halen uit een thema dat praktisch rond de keukentafel te vinden was.

    Het tafereel is geschilderd op een dik tablet van olieverf dat zorgvuldig is voorbereid, later voorzien van een fel oranje onderschildering. De onderschildering schemert door in het doorkijkje rechts en in de voorgrond. De omgeving is vlotjes in 1x neergezet en het huis is geschilderd in een andere, tragere concentratie. Het huis is een speelse, geometrische abstractie omringt door een luchtig geschilderd landschapje.

    Landscape, inspired by the Rijnmond area, is een doekje met meerdere horizonnen, het zijn elementen uit mijn leefomgeving: het Rijnmondgebied. Je ziet wilgen uit de Biesbosch, een scheepswerfhal, gebouwen, een stevige wolkenpartij in combinatie met versleten graffiti. Ik ben er met dit schilderijtje aardig in geslaagd de ruige kant van dit gebied in abstracties weer te geven.

    (meer…)

  11. Untitled (antenna), 2009

    Reacties uitgeschakeld voor Untitled (antenna), 2009

    Lieven Hendriks (Velp, 1970) is één van de drie genomineerden voor de Wim Izaksprijs, een aanmoedigingsprijs voor een schilder die een opmerkelijke bijdrage levert aan de schilderkunst in Nederland. De winnaar toucheert € 10.000. De beide andere genomineerden ontvangen elk € 1.500. De bijbehorende tentoonstelling wordt dit jaar gehouden bij Pictura in Dordrecht van 17 september t/m 17 oktober. Naast Hendriks zijn Olphaert den Otter en Ina van Zyl (waarover binnenkort meer) genomineerd. We wachten in spanning af…

    De kans trouwens dat een genomineerde wint met een achtergrond aan de Rijksacademie of De Ateliers is statistisch gezien iets groter; dat is dus in het voordeel van Hendriks en Van Zyl, die beiden 2 jaar verbleven op De Ateliers. Lees meer

  12. Regop, een prachtige editie van Ina van Zyl

    Leave a Comment

    InavanZyl_Regop

    Regop, 2013 | Published and printed by Warren Editions | 32,5 x 19 cm (papier: 72,3 x 53,5 cm) | oplage 20

    Ze zoomt in op een blauwe zwembroekslip die zicht biedt op een ferme bobbel, een glanzend rode appel waar een hap uit genomen wordt, een rafelig gerand kraagje aan een vulva, een stilleven van teennagels als een 17e eeuws zeegevecht; het zijn onderwerpen die een schrijver als Jan Wolkers of John Updike verdienen. Want het is de typische ‘stofuitdrukking’ in haar werk die aandacht verdient.

     

    Videoportret uit de reeks Hollands Meesters door Gülsah Dogan.

    Het bollende  glimmende cellofaan van ingepakte supermarktappels roept associaties op met flink doorbloede zwellichamen. Een straf uitgevoerde Full Brazilian biedt zicht op een – als porselein glanzende – groene venusheuvel. Alles lijkt voort te komen uit tastzin, genot, schaamteloosheid en schaamte tegelijk.

     

     

    Bij de Bijenkorf presentatie een aantal jaren geleden toonden we deze fantastische print Regop (Up-right). Het is gelukt om de sfeer en verdichting van haar schilderijen te evenaren in een gravure. Het is een fotopolymeer ets, hier lees je meer over deze techniek.

    Het is een versie van een eerder schilderij dat zich in de RABO-kunstcollectie bevindt (zie hier). De Protea-plant was het embleem van haar school in Zuid-Afrika.

    “The thought of a Protea, like everything else I paint, strongly fills me with a combination of repulsion and attraction; beauty and disgust. These opposite forces reside in all my work. Imploded and isolated from its usual context.

    regopMy paintings are, as my charcoal drawings, saturated. Almost suffocated by the amount of paint and color, the canvases are densely covered from corner to corner. I aimed at obtaining a similar density and point of saturation producing this polymer gravure Regop.

    Light and shadow define volume and shape. Using intense colors, I create light radiating from the work itself.”

     

     

    Ina van Zyl studeerde aan de universiteit van Stellenbosch in Zuid-Afrika (1990-1994) en aan de Ateliers (1996-1998). Tentoonstellingen van haar werk vonden plaats in onder meer het Dordrechts Museum en het Gemeentemuseum Den Haag.

     

  13. 10 Hoogtepunten van de RijksakademieOPEN 2011

    2 Comments

    De Rijks is een regelrechte must-see voor de liefhebber, als startpunt, springplank en carrière-versneller kent ze haar weerga niet – ook internationaal staat dit instituut aan de top. Afgelopen jaar op de Frieze Art Fair in Londen waren er 81 kunstenaars actief met de Rijks op hun cv. Geen gekke score.

    Nog een voorbeeld. De What’s Up! tentoonstelling in Dordrecht over actuele schilderkunst selecteerde zelfs 17 van de 30 kunstenaars met de Rijks in hun DNA. En dat voor een postdoctorale academie die maar vrij weinig schilders toelaat…

    Juist deze week bespreekt de Tweede Kamer de toekomst van de Rijksakademie. Het ziet er somber uit. De staatssecretaris houdt vast aan een totaal van 50 talenten dat ondersteund gaat worden – met een bescheiden budget. Het zou eventueel op de Rijks kunnen maar dan in sterk vermagerde vorm. En de Ateliers en de Jan van Eyk academie mogen dan particuliere financiering vinden of hun deuren sluiten…

    We mochten alvast even rondkijken in de 54 ateliers van de deelnemers. Best intiem eigenlijk. Het is toch een soort kunstenaarsgemeenschap waar je even ongegeneerd doorheen mag banjeren. We kozen 10 hoogtepunten, er is echter veel meer te zien. (check ook onze fotoreportage op Facebook).

    Michiel Ceulers heeft het prima voor elkaar, een heerlijk atelier met dito schilderijen. Informeel, speels en abstract. Met galeries in Antwerpen, Londen en Zürich lijkt hij al aardig onder de pannen.

    (meer…)

Als eerste informatie ontvangen over nieuwe edities en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief: