Stralend weer hadden we tot nu toe tijdens eerdere galerietours! Fijn om met een zonnetje door het mooie Amsterdam te slenteren, wat te denken van de Jordaan met z’n grachten? En tegelijkertijd een ideale gelegenheid om de leukste galeries te leren kennen, je kennis op te halen en andere kunstliefhebbers te ontmoeten. Iedereen kan meedoen met de We Like Art tours, lekker luisteren en kijken of een middagje kritische vragen stellen, alles is mogelijk! Op het weer geven we dan helaas geen garantie…maar zonnig zal het vast zijn.
Zaterdag 2 juli dus een ontdekkingstocht door de Jordaan. Kunsthistoricus Rimme Rypkema zal een mooie selectie tentoonstellingen samenstellen voor deze laatste tour voor de zomer. De kunstwerken en exposities worden soms toegelicht door de kunstenaar zelf, de galeriehouder of van achtergrond-info voorzien door Rimme. Er zijn bijzondere tentoonstellingen te zien op dit moment, zoals Mounira Al Solh in Bureau SMBA, Fransje Killaars bij De Expeditie, Björn Dahlem en Norbert Prangenberg bij Fons Welters, en groepshows zoals bij tegenboschvanvreden en bij Annet Gelink Galery. Alle reden om te gaan kijken dus!
De tour start op zaterdagmiddag om 14.00 uur en duurt ongeveer tot 16.30 uur. Kosten voor deelname bedragen €15,- per persoon, dit mag je na afloop overhandigen aan de gids. Na afloop nog even napraten op een fijn terrasje in de Jordaan? Lijkt het je leuk om mee te gaan?
Schrijf je dan in via contact@welikeart.nl en ontvang een paar dagen voor 2 juli meer informatie over plaats van vertrek en de precieze inhoud van de tour. Mis het niet!
Het leek een goed idee om het aantal nieuwe inschrijvingen voor onze onregelmatig verschijnende nieuwsbrief een boost te geven met een vrolijke actie. We bestelden 10 edities van het Amerikaanse tijdschrift Esopus met daarin een hele fraaie oplage van Berend Strik om weg te geven. In de We Like Art Lounge hingen we een mooi ingelijst exemplaar met daaronder een sokkel met een stapel inschrijfvellen. Man – wat een hebberigheid maakte dat los! Ongekend.
Vooral natuurlijk omdat iedereen graag op de hoogte blijft van onze actuele kooptips. Groot gelijk! We selecteerden uit de stapel ad random 10 winnaars:
Anne Nieuwelink, Hans Houtman, Pauline Otten, Mirjam Jonker, Liesbeth Touw, Karen Knispel, Els Winter, Froukje Budding, Jan van Mechelen en Sylvia Dornscheiffer zijn de gelukkigen. Gefeliciteerd! Jullie krijgen van ons een mail en binnenkort leuke post in de bus.
Ben je nou niet in de prijzen gevallen? Geen nood. Je kunt de editie van Berend Strik nog steeds bestellen in New York. Inclusief verzendkosten kom je dan op zo’n $44 uit. Het werkje (inclusief magazine) is $25, de verzendkosten zijn $19,16, bij elkaar is dat omgerekend zo’n €29,-. Niet gek. We kennen We Like Art lezers die er 2 hebben besteld en voor- en achterkant van de tweezijdige editie naast elkaar hebben hangen…
Sinds tientallen jaren leggen steeds meer kunstenaars de klassieke kwast en beitel weg en kiezen voor nieuwe, vaak vluchtige materialen als was, plakband, pur-schuim en pixels. Hoe gaan musea om met het conserveren van kunstwerken van dergelijk materiaal, of van kunst waar helemaal geen materiaal aan te pas komt? Kunnen deze werken wel bewaard blijven voor de kunstliefhebbers van de toekomst?
De film Installation Art: Who Cares? geeft de kijker een blik achter de schermen van het museum. Hoe bewaart en installeert museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam bijvoorbeeld Notion Motion van Olafur Eliasson? Dit werk beslaat 1.500 m2 en bestaat uit water, licht en beweging. De opbouw oogt als een festivalterrein.
En hoe gaat een museum om met kunstwerken die gebaseerd zijn op gedateerde technologie? Een grote groep experts werkte aan de complete restauratie en digitalisering van Exchange Fields, een pas tien jaar oude interactieve video-installatie van Bill Seaman uit de collectie van Museum Ostwall in Dortmund. Voor de enorme laser-discs – ooit state-of-the-art – is geen afspeelapparatuur meer te vinden…
Tate Modern worstelt met een aangekochte performance van in zingen uitbarstende suppoosten. Kan de authenticiteit bewaard blijven van This Is Propaganda van Tino Sehgal? De kunstenaar staat geen enkele vorm van documentatie toe, zelfs filmpjes van bezoekers op Youtube moeten verwijderd worden. Zal het museum dit werk toegankelijk kunnen maken en houden voor het publiek? Best een uitdaging zo blijkt.
Tracy Metz neemt je mee naar een aantal museale locaties en interviewt de betrokkenen. Ga er maar eens een klein half uurtje voor zitten – je museumbezoek zal nooit meer hetzelfde zijn!
Ps. de productie was in handen van 1 van de We Like Art bloggers: Michiel Hogenboom.
Laurence Aëgerter (1972, Marseille) daar zijn we dol op. Ernstig en speels werk (performances, installaties en foto’s) waar je hoofd van gaat tollen of waar je op z’n minst vrolijk van wordt. Ze verwierf naam met een project over het Louvre. In een overzichtscatalogus uit 1976 van dit beroemde museum verving ze de afbeeldingen van de topstukken door haar eigen foto’s van die topstukken. We kijken in haar foto’s tegen de rug van een medebezoeker aan en zien maar een deel van het kunstwerk. Hinderlijk in eerste instantie omdat je het werk wil zien – herkennen. In tweede instantie herken je vooral de situatie, hoe vaak moet je je niet in bochten wringen om frontaal zicht te krijgen omdat je helaas niet alleen bent in die zalen met klassiekers?
Richje Reinsma formuleerde het eerder mooi: “Steeds is het moment waarop de foto’s genomen zijn raak, en levert de samenkomst van kunstwerk en museumbezoeker iets anders op. De ene keer valt het licht zo op de toeschouwer, dat die beschenen lijkt te worden vanuit het schilderij. De andere keer sluiten het kapsel en de houding van de kijker schitterend aan bij het geschilderde gezelschap, of bieden haardracht en kleding van de museumbezoeker juist een fascinerend contrast met de scene op het doek.”
Bij ons in de We Like Art Lounge hing laatst bijvoorbeeld een heel mooi exemplaar van een man met camouflagejack en een wat grijzig vettig piekende haardos; een heerlijke echo van de zilveren gloed van het stilleven voor hem inclusief de oplichtende glimmertjes in de vochtige oesters.
CATALOGUE DES CHEFS-D’ŒUVRE DU MUSÉE DU LOUVRE (1976), zo heet de kloeke catalogus uit 2009. Er is een speciale editie van 100 stuks in een doosje/slipcase met een vrij kleine originele foto voor €100,00 (!). Heel tof. Ook is er een grotere foto in beperkte oplage uit een serie gemaakt in het Rijksmuseum, zie de gegevens hieronder. Volgend jaar september toont Aëgerter in de Hermitage in Amsterdam haar serie: The Modernists, geschoten in … de Hermitage. Sowieso best een drukke agenda.
Ook komende maand is er werk van haar te zien en wel bij de symphatieke galerie Johan Deumens tijdelijk te gast op de Herengracht 48 in Amsterdam. In dit fraaie 17e eeuwse grachtenhuis toont Deumens t/m 3 juli 2011 op afspraak (info@johandeumens.com) werk van een groot deel van de kunstenaars waar hij mee werkt.
Stefan Kasper (1983, Velsen) is een tekenaar om in de gaten te houden. Zijn collages (vaak maatje monumentaal) zijn overrompelend in hun mix van vreemde detaillering en schijnbaar lompe oplossingen. Het uitspelen van diverse partijen in een groot werk is duidelijk iets waar Kasper veel plezier in heeft. Fijn en vaardig gearceerd naast schetsmatig – met bonken houtskool. De tekeningen zijn vaak samengesteld – aan elkaar geplakt met tape. Dat geeft ze een terloopse kwaliteit die goed past bij de wonderlijke verhalen die de kunstenaar lijkt te willen vertellen.
Het is een soort droomwereld waar weinig logica in schuilt. Dat lichamen als holle vaten zijn en dus best volgestopt zouden kunnen worden met trossen bananen bijvoorbeeld. Of deze parkiet die al te zorgvuldig boven een vuurtje gedroogd lijkt te worden. In de beste werken zien de visioenen er volstrekt geloofwaardig uit ondanks de bonte mix van onderdelen. Een mooie proeve van bekwaamheid is momenteel te zien in zijn solotentoonstelling Volledige Vrijheid naar Vorm en Inhoud bij Galerie 37 in Haarlem. Nog t/m 10 juli kun je hier terecht voor een flinke dosis ongerijmd tekenwerk.
De geweldige foto’s van Tatiana Macedo (Lissabon, 1981) bespraken we hier al eerder in de Art Rotterdam beurs top tien. Na een maand verbleven te hebben in Shanghai ontdekte de Portugese kunstenaar aan de rand van de stad een enorm parkeerterrein met honderden touringcars waarmee Chinezen uit het hele land de stad bezoeken. Als ze hun dagtours door de oude stad en langs de moderne architectuur maken, vangt Macedo in haar foto’s glimpen van de stad in de spiegelende ramen van de verlaten bussen. Omkaderd door theatrale gordijntjes zien we behalve de stad, sporen van de toeristen en herinneringen aan een reis. Oost en West komen samen in de patronen op de stoelzittingen, met bijvoorbeeld de tekst ‘I love you’ in Engels en Mandarijn. In bovenstaande foto zorgen het goddelijke blauw en de gesluierde vorm van een klassieke Madonna voor een extra dramatisch effect.
Bij tegenboschvanvreden, in een tentoonstelling met Heide Hinrichs en Aldwin van de Ven, is op dit moment het werk van Tacedo te zien Een prachtige serie foto’s, wij kunnen eigenlijk geen keuze maken in het te tonen beeld, zie hier de aantrekkelijke wand in de tentoonstelling. Sowieso een tentoonstelling om te gaan zien (t/m 16 juli), een wonderschone combinatie van bijna tegengesteld-ogende kunstenaars!
Dubbele kijktip: bezoek nog t/m zondag 12 juni 2011 tentoonstelling TAST-ZIN, kunstenaars en hun materiaalgebruik in Arti in Amsterdam, en bekijk deze werkelijk fantastische video met korte werkplekbezoeken aan de deelnemende kunstenaars. Harmen Brethouwer, Barbara Broekman, Tom Claassen, Gijs Frieling, Arjan van Helmond, Marc Mulders, Maria Roosen, Gé-Karel van der Sterren, Berend Strik en Mary A. Waters.
Kunstenaar Barbara Broekman had het lucide idee om een tentoonstelling te maken met als uitgangspunt aandacht voor het basale maakwerk van een kunstwerk – een aspect dat tegenwoordig nogal eens ondergeschikt lijkt aan de eenzijdige focus op de ideeën van de kunstenaar. Ervaring, techniek en ideeën gaan hand in hand. Of zoals Gijs Frieling het formuleert:
“Techniek is niet zoiets al dat wat los zou kunnen staan van wat je er mee wilt. Het idee en de techniek zijn samen 1 ding. Goeie schilderijen zijn goed geschilderd, slechte schilderijen zijn slecht geschilderd. Dat is alles wat je erover kan zeggen. Zeggen dat een schilderij goed is maar slecht geschilderd – is onzin. Als een schilderij goed is, is het daarmee goed geschilderd.”
De logica van deze redenatie komt heel fraai tot uiting in de heerlijke film die speciaal voor deze tentoonstelling is gemaakt door Laura Hermanides en Lea Fels. In ruim 35 minuten bezoeken we de werkvloer van de 10 kunstenaars en zien we ze in de weer met werk dat terug te zien is op de tentoonstelling. In een telefonisch interview dat over de beelden is gemonteerd horen we de kunstenaars over het maakproces en wat daaraan vooraf gaat.
Arjan van Helmond: “Soms voel je je heel licht worden doordat je een bepaalde structuur of orde ziet in de dingen om je heen; dan denk je; oh dat kan een mooi uitgangspunt zijn voor een schilderij.”
Het is toch wel heel aanstekelijk en intiem om zo dicht op de huid van de kunstenaar mee te kijken naar het maakwerk. Combineer dat met een supertentoonstelling dan heb je een garantie van geslaagde besteding van je weekend, gaan!
Deze tekening maakte Erik Odijk (Deventer, 1959) in een serie (een ander exemplaar onder Lees meer). Dit werk van behoorlijke maat en lage oplage is gebaseerd op een tekening, houtskool en pastel op papier, met dezelfde titel, maar met de enorme maat 205×303 cm! Deze werd onder andere getoond in de reizende tentoonstelling van curator (en teken-kunstenaar) Arno Kramer, Into Drawing – contemporary dutch drawings, zie hier.
Op dit moment is zijn werk behalve in de groepstentoonstelling in het Stedelijk Museum in Schiedam, die we al eerder noemden (All about drawing), ook te zien in een solo-tentoonstelling bij Plaatsmaken in Arnhem. Nog t/m 10 juli: Viewpoint.
Odijk laat de kijker letterlijk en figuurlijk stilstaan bij de natuur. De vaak enorme tekeningen zijn zeer precies en overweldigend. Een momentje voor zelf-reflectie. Hoe ver ben je zelf al van de natuur verwijderd geraakt? Je blik op Odijk’s oerbossen en de nietigheid van de mens is duidelijk. Voert het te ver om Friedrich’s wandelaar boven de nevelen erbij te halen? Erik Odijk stelt zijn kaders vast tijdens wandelingen in bossen in Canada en andere plekken op de wereld. Met de foto’s gaat hij verder in zijn atelier. De tekeningen die er uit voort komen, zijn geconcentreerd, opeenhopingen met veel details. Odijk zet kleuren en contrasten aan, laat dramatiek toe in het werk. Zo krijgt een enkele boom een totaal andere impact. Om DE oerboom (Monstrare, 2010) van de hand van Erik Odijk te zien, bezoek het prachtige 300 jaar oude Huize Frankendael met de mooie tuinen eens. Tip!
Isabelle Wenzel (Wuppertal, Duitsland, 1982) – die heb je al vaker bij ons voorbij zien komen. Op Art Rotterdam 2011 zat ze in onze beurs-top tien, ze deed mee met de CJP-actie op Art Amsterdam 2011 en hing ook nog eens heel prominent met 2 grote fotowerken in de We Like Art Lounge. Kortom we zijn echt heel enthousiast over haar werk. Wenzel studeerde vorig jaar (!) af aan de Rietveld Academie met een volkomen eigen geluid. Terecht dat ze in het Virtueel Museum Zuidas al vlak na haar afstuderen soleerde met de tentoonstelling Building Images.
Zoiets gaat dan al snel rondzoemen. Het voorlopige resultaat is haar nominatie voor de Blend/Streetlab Absolut Talent Award 2011, een signalement op fotoblog Point of View, de selectie voor het Internationaal Fotografiefestival te Leipzig, de nominatie voor de prestigieuze European Exhibition Photo Award 2012 en … haar eerste presentatie binnenkort bij Aschenbach & Hofland Galleries in Amsterdam. Op 18 juni 2011 opent Color Cocktail met veel nieuw werk van Wenzel. Speciaal voor de We Like Art lezers bieden we bijgaande foto Number 1 aan – voor € 400 in plaats van € 450. Op de tentoonstelling zal de foto in een kleine oplage in een formaat van 100 x 80 cm komen te hangen.
Tjalling Visser (1980, Utrecht) toont nog tot en met 21 juni 2011 samengestelde sculpturen bij de spiksplinternieuwe Rotterdamse galerie Zic Zerp. Een echte aanrader om te gaan kijken. Het werk van Visser is een heerlijke mix van heiligenbeelden, dinky toys, gejut hout, puschuim, speelgoedgeweren etcetera.
Serene transformers met een twist. Check bijvoorbeeld het hierbij afgebeelde werk; een devote Maria met een krans van anabole Hulk-armen. In de verte herinnerend aan een serie drummers van Pere Llobera. Bij de collega’s van Trendbeheer zie je een fijne reportage over de show van Tjalling Visser: Holy Magic.
Zic Zerp werkte jarenlang bij galerie Ron Mandos en begon onlangs voor zichzelf. En maakt zo te zien meteen een vliegende start. Als je bij aanvang al een stal hebt met zulke gelauwerde kunstenaars (oa Gerco de Ruijter en Jeroen Eisinga) dan wek je wel verwachtingen. Wat ons erg aanspreekt is de mogelijkheid om op de site van Zic Zerp in te loggen en prijzen en beschikbaarheid van werk uit de tentoonstelling en werk in stock te bekijken. Hopelijk nemen de collega galeriehouders hier een voorbeeld aan – want zo hoort het!
