Joep van Lieshout (1963, Ravenstein) behoeft eigenlijk geen introductie hier. Deze Rotterdammer maakt al jaren internationaal furore met zijn 20 man sterke team. Moeiteloos schudt hij de ene na de andere tentoonstelling uit zijn mouw. Alleen dit najaar al is hij te zien in het Stedelijk in Amsterdam, in het Boijmans in Rotterdam, in Frankfurt, in Venetie, in Maastricht (Out of Storage), in de Fundatie in Zwolle, in het Koreaanse Gwangju, in Londen en in Eindhoven bij Piet Hein Eek. Voor 2012 staan er soloshows in Madrid, Ludwigsburg en Wenen op de agenda – en een hele rits groepstentoonstellingen natuurlijk.

Vorig jaar was er bij Infernopolis in de Rotterdamse Onderzeebootloods een reeks kenmerkende spektakelstukken te zien, van de monumentale pikken tot en met de Bikini-Bar, de politiek weinig correcte van ledematen en hoofd ontdane vrouwentorso, voorzien van een barretje binnenin. Check hier een mooie fotoreeks.

Plagen en sarren daar is Van Lieshout dol op. En groot denken. Sinistere science-fiction in polyester. Tot en met het hergebruik van menselijke slaven in zijn Slave City project. Lugubere praktische oplossingen voor de aanstaande eindtijd waarin de strijd om de natuurlijke grondstoffen pas echt goed is losgebarsten. Van Lieshout staat voor een speciaal soort beschavingsoffensief.

Hij krijgt daarmee niet altijd enthousiaste reacties. Onlangs werd zijn vormgeving voor de opera Tannhäuser van Richard Wagner in Bayreuth boos ontvangen. De zo typische klinische setting van destilleerketels, werktuigen en containers -een gesloten circuit van voedsel, alcohol, uitwerpselen en energie – was daar debet aan.

Mischa Spel schreef in NRC Handelsblad:
Boe-roepen is in het conservatieve Bayreuth een beetje folklore, maar de orkaan van afkeurend geloei die het regieteam dit jaar oogstte, was extreem.
Tannhäuser gaat over een ridder die heen en weer wordt geslingerd tussen verlangens naar zowel zinnelijkheid als ordelijkheid. Zinnelijkheid vindt hij op de Venusberg, hier een sm-kooi waarin mensen dansen als apen en waar zuigende objecten schreeuwen om aandacht. De ordelijkheid van de riddermaatschappij op de Wartburg vertaalden Baumgarten en Van Lieshout naar een fabriekshal. Mensen zijn er slaven van een zelfvoorzienend systeem: men eet, werkt, bidt, slaapt en ontlast zich. Een alcoholtank achter op het podium smoort potentiële rebellie, van de uitwerpselen wordt gas gestookt waarop eten kan worden gekookt. Het concept wekte fikse afkeer. Te intellectueel, te kil, luidden de publieksreacties.

De prijzen van het werk van Van Lieshout houden gelijke tred met zijn internationale faam en dus is het zoeken geblazen naar betaalbare edities. We hebben een mooie oplage gevonden van een overzichtstekening van AVL-Ville uit 2001. Het eerste mega-project van Van Lieshout. Een autarkische vrijstaat in de haven van Rotterdam. Inclusief ziekenhuis, kunstacademie, kantine, brouwerij, worstenfabriek, boerderij, eigen valuta en wapenfabriek. Het is een fikse oplage dat wel. Er zijn nog 17 exemplaren. En leuk om te weten, de originele tekening zit in de collectie van het Kröller-Müller Museum.

{ 3 comments }

In De Fabriek in Eindhoven is nog tot en met aanstaande zondag 25 september 2011 een eigenwijze tentoonstelling te zien, E’ven schilderijen . Met werk van 30 interessante schilders uit Eindhoven waaronder Aaron van Erp, Stijn Peeters en Jos van der Sommen. Check de ongewone opstelling op de overzichtsfoto hieronder. Nog beter, ga even langs en laat je overrompelen door het schilderplezier en de maakwoede in het zuiden. Van figuratief tot abstract, van wild tot precies en zorgvuldig, van miniatuur tot maatje monumentaal.

Lees en bekijk meer over Kees de Kort

{ 5 comments }

Renie Spoelstra (1974, Rotterdam) werd afgelopen jaar door haar galerie groots gepresenteerd op The Armory Show – Ron Mandos had er na een eerdere editie van deze vermaarde beurs in New York kennelijk vertrouwen in. En terecht, want haar houtskooltekeningen vonden makkelijk hun weg naar allerlei Amerikaanse privécollecties. Van maatje monumentaal tot kleine juweeltjes van 40 x 50 cm.

De serie Real Estate die ze toonde was een nieuwe stap. “Ik had in mijn hoofd iets te willen doen met architectuur binnen het mij zo vertrouwde landschap. Ik ben in 2009 naar New England (VS) gegaan om te filmen en fotograferen vanwege het geschikte licht en een specifiek gevoel van suspense dat bekend is uit Amerikaanse films. Dit alles als subtiel vervolg op mijn Recreatiegebieden die Nederland als bron hebben.”

Voor de in NY getoonde serie gebruikte ze afbeeldingen van internet – zoekterm ‘Real Estate’ – die in de titel terugkomen als “property#..” net als op makelaarssites. “Zo ontstond er een afstand en een paradox: een persoonlijk ding als een huis op een manier getoond zodat het door iedereen gezien kan worden. Bovendien vond ik het ironisch hoe afbeeldingen op Amerikaanse makelaarssites totaal niet uitnodigden tot het willen wonen in deze huizen maar eerder overkwamen als scènes uit een thriller of een foto van een plaatsdelict uit de krant.”

Spoelstra gebruikt voor haar enorme landschapstekeningen vooral zelfgeschoten foto’s en filmstills. De tekeningen waar ze sinds 2001 naam mee maakt zijn gebaseerd op foto’s van bossen en recreatiegebieden. De afwezigheid van een gebeurtenis en de zekere inwisselbaarheid van de locaties leiden gek genoeg tot  een sterk gevoel van broeierigheid en onderhuidse spanning. Een landschap als een stilgezet tussenshot van Hitchcock met diepe matte zwarten en cru oplichtende plekken. Op tentoonstellingen wordt je letterlijk naar haar werk toe gezogen. Haar techniek en beheersing zijn indrukwekkend. De grote vellen papier hebben in de verte iets weg van de donkere etsen van Goya en van Peter Doig’s vroege ski-jacket etsen.

Geweldig dat we nu hier een speciale editie van Spoelstra onder de aandacht kunnen brengen. Bij haar boek “Darkness is a Place” uit 2009 verscheen een grote gesigneerde hoogwaardige print, oplage 40. Daar zijn er nog een klein aantal van over. Let op: de snelle beslisser wordt beloond. We Like Art lezers betalen tot en met aanstaande dinsdag 13 september niet € 225,- maar € 200,-.

{ 4 comments }

Emma van Drongelen (1978, Finsterwolde) is met haar subtiele en tegelijk ‘verontrustende’ tekeningen, momenteel op veel plekken tegelijk te zien. Zaterdag aanstaande 3 september opent haar solo-tentoonstelling op de verdieping van Huize Frankendael in Amsterdam, de eerste in de serie The Young & The Talented. Nog tot 11 september zijn tekeningen van Van Drongelen te zien bij Galerie Wilms (haar vaste galerie) in de zomerexpositie. En tot 25 september is werk van haar te zien in de tentoonstelling ‘Teken van aanwezigheid’ bij Galerie Jacoba Wijk in Wehe-den Hoorn (Groningen). Lekker aan de weg aan het timmeren dus!
Grappig of eigenlijk opvallend in haar CV is, dat zij, voordat ze naar de Rietveld-academie ging, 3 jaar geneeskunde in Leiden studeerde. Verklaart dat deels haar kennis van het menselijk lichaam en de soort van ontledende manier van tekenen die ze heeft?

De strijd in de natuur fascineert Emma van Drongelen. Eten en gegeten worden. Schoonheid en vergankelijkheid, geboorte en dood, liefde en haat. Planten, dieren, mensen staan met elkaar in verbinding in een oneindige cyclus, het complexe systeem van de natuur. De kunstenaar probeert er grip op te krijgen, en onderzoekt door als het ware structuren vast te leggen in haar tekeningen. Ze kijkt daarbij verder dan de buitenkant en kruipt bijna letterlijk onder de huid. Soms lijkt het alsof je naar de spierlagen in een lichaam kijkt. Dit maakt haar tekeningen zo interessant, wat op het eerste gezicht ‘slechts’ mooi getekend lijkt, heeft een soort venijnige kant. Dit doet haar werk verschillen van veel andere teken-kunstenaars (de te gemakzuchtige vergelijking met bijvoorbeeld Juul Kraijer (1970) loopt dan ook meteen spaak, zie hier een eerdere bespreking over Juul Kraijer).

Het is moeilijk kiezen tussen haar tekeningen. Dus behalve het werk Nectar (zie boven), hebben we onder Lees meer nog drie werken geselecteerd.

Lees en bekijk meer over Emma van Drongelen

{ 0 comments }