Navid Nuur (Teheran, 1976) heeft momenteel zijn eerste museale solo in Haarlem in de Hallen. Nuur is een dartele krachtpaster, hij zet de monumentale tentoonstellingsruimte moeiteloos naar zijn hand met grootse en lichtvoetige ingrepen. Z’n materiaalkeuze is ludiek en speels. Hij maakt sculpturen, installaties en tekstwerken. Een omgekeerde uitgebrande vuilcontaner als projectiekamer, tl-buizen , goudfolie, Play-Doh klei, oasisblokken, Nuur weet er wel raad mee. En telkens wordt je weer ingenomen door zijn manier van denken en maken. Bij het werk Tentacle Thought verplaatste de kunstenaar een aantal tl buizen uit het museum naar de vloer met lange draden de ruimte in. Ook kunnen er bij Let Us Meet Inside You flesjes water getapt uit de kraan van z’n atelier (speciaal verplaatst naar het museum) door de bezoeker gekocht worden á € 1,-. Van de restanten van de opbouw van de tentoonstelling (werkhandschoenen, tie-wraps, cup á soup) maakte Nuur een paar kleine wonderlijke objectjes, die je als toeschouwer mag oppakken en er in kunt kijken.
Nuur wordt ook geplugd door curator Xander Karskens voor de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs. Het zijn dit soort vaak langdurige loyaliteiten die maken dat je geen buil zult vallen aan de aanschaf van deze mooie en raadselachtige editie van Nuur. “Het is een object dat werkt als een installatie, je hoort op de plaat wat er op de plaat te zien is” aldus de kunstenaar. Het boek zelf is fantastisch vormgegeven door Remco van Bladel en Nuur zelf.
De tentoonstelling is in De Hallen Haarlem te zien tot en met 6 juni 2010.
“Natuurlijk kun je komen filmen – ik zit nu tijdelijk in het atelier van Peer Veneman, een mooie lichte hoge ruimte in een oude katholieke meisjesschool in de Amsterdamse Fagelstraat,” aldus Wouter van Riessen afgelopen februari. En dat is natuurlijk wat je graag wil horen als je naar een geschikt onderwerp zoekt voor de pilotvideo voor We Like Art. Van Riessen is behalve een begenadigd kunstenaar (zie onderstaande foto en onze eerdere bespreking) ook een bijzonder muzikant. De sympathieke kunstenaar met de wat stramme motoriek verandert tijdens het spelen en zingen van zijn zelfgeschreven songs in een volkomen ander mens. Intimiderend en donker is zijn dwingende dictie en zijn strummende hand. De blik van de muzikant verandert van zachtaardig naar venijnig onthecht en raakt in de roes van het spel steeds meer naar binnen gericht. En wat een stem!
Het grote atelier is koud en de enorme kachel in de vorm van een Scud-raket staat luid te tikken, ‘dat is niet goed’ klaagt de jonge filmmaker Justin Hagens. De kachel weer uit, Wouter verzet een aantal grote doeken en drinkt wat thee om op te warmen. Justin sleept met een statief, ik mag de microfoonhengel vasthouden en Wouter pakt zijn gitaar en loopt op zijn klassieke molières naar de stoel waar hij The Stranger zingt en speelt…
Over Wouter van Riessen schreven we al eerder hier op We Like Art: “Van Riessen poseert in zijn werk tegelijkertijd als kunstenaar en clown, als poppenspeler en marionet. Van Riessen is een waar multi-talent. In foto’s, maskers, schilderijen, tekeningen, zijn muziek en zeefdrukken jongleert Van Riessen met zelfportretten en poppen.” Vandaag deze fraaie foto uit 2006. De maskers zelf zijn niet te koop – het duurt een eeuwige tijd voor ze af zijn en ze keren bovendien steeds weer terug in nieuw werk van Van Riessen.
titel:
Zelfportret met cape, 2006
techniek:
lambdaprint op aluminium met uv filter en ophangstrip, editie: 7 (+ 2 AP)
Rosemin Hendriks (Velp, 1968) tekent. Haar grote, zwart wit tekeningen van gezichten (meestal haar eigen gezicht) zijn opvallend en onmiskenbaar van haar hand. De op het eerste gezicht eenvoudige lijntekeningen zijn intiem, je hebt het gevoel heel dicht bij te komen. Via de ogen word je de voorstelling ingezogen. Maar door het enorme formaat (150 bij 100 cm is een heel normale maat bij Hendriks) ontstaat er ook een abstractie en afstand. Het haar en de wenkbrauwen bijvoorbeeld, zijn als het ware omlijnd en ook focus je ongemerkt op de details; jeetje, ziet een neus er zo uit? Ook een oor is geminimaliseerd tot een paar lijnen.
Inmiddels heeft Rosemin Hendriks – in de ongeveer twintig jaar dat ze de vormen van het hoofd en gezicht onderzoekt – na de academie in Arnhem en De Ateliers in Amsterdam, meerdere museumtentoonstellingen op haar CV staan. In 2004 was ze te zien in het Gemeentemuseum in Den Haag. Nu heeft ze net een solotentoonstelling bij Galerie Tanya Rumpff in Haarlem achter de rug. Hier waren ook meerdere kleine tekeningen te zien, met her en der kleurtoevoegingen. Op klein formaat komt ze nog meer tot de kern, zegt ze zelf.
Bij Plaatsmaken in Arnhem heeft Hendriks begin dit jaar een mooie zeefdruk op klein formaat gemaakt. De oplage is weer laag. Een mooie kans om een monumentale tekening op handzaam formaat in huis te halen.
In 2009 leverde Jiskoot het sculptuur Luoso op, in opdracht van de Rijksgebouwendienst, ook hier een zelfde feest voor de ogen. Een 285 centimeter hoge zilverkleurige amorfe vorm van glaskralen wordt als het ware omhelsd door aluminium armen. Een zacht bewegende led-verlichting zorgt voor een kloppend hart. Een heel krachtig en tegelijk kwetsbaar en ontroerend beeld.
De organische vormen van haar sculpturen refereren aan de natuur, aan dieren, maar ook aan menselijke aspecten. De vervreemdende, lompe, alien-achtige uitstulpsels waaruit haar beelden zijn samengesteld, hebben op een bepaalde manier trekjes van levende wezens. Deze persoonlijkheden hebben van de kunstenaar namen gekregen via de bijzondere titels van de werken. Zelf zegt ze hierover “Ik ben geïnteresseerd in dat deel van de mens wat hij juist niet prijsgeeft. Dat deel wat deel uitmaakt van een soort overlevingsmechanisme. In mijn beelden zie of voel je daar soms fragmenten van. Een oerding onder een cultureel jasje.”
Esther Jiskoot rondde opleidingen aan de Rietveld academie en Rijksakademie af, en timmert al jaren aan de weg met mooie museum- en galerietentoonstellingen. Tot afgelopen 14 maart was haar werk te zien in de groepstentoonstelling Nieuwe liefdes in Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden.
Swifel, het kleine objectje van keramiek en glaskralen dat hier te zien is, is een mooi voorbeeld van Jiskoot’s kwetsbare, imperfecte en menselijke sculpturen. Zie verderop ook Bralla en Loona.
Weer zo’n fijne schilder-schilder! Sanne Rous (Apeldoorn, 1984) is een kunstenaar om in de gaten te houden. De beelden die zij schildert laten een moment zien, dat twee kanten op kan gaan, zij noemt dit een ‘kantelmoment’. Na de Rietveldacademie, verfijnde ze haar stijl op het Frank Mohr instituut in Groningen (elk jaar weer een interessante lichting kunstenaars, al eerder bespraken we hier uit hetzelfde jaar Maartje Overmars . In 2008 won Rous het George Verbergstipendium, niet alleen door de kwaliteit van haar werk en haar virtuoze manier van schilderen, maar ook door haar toekomstplannen. Het verblijf in Noord-Oost Europa, dat gekoppeld is aan het stipendium, wilde zij aanwenden om in verschillende landen (de Baltische staten) op zoek te gaan naar ‘kantelmomenten’ op plekken die bepalend zijn geweest voor de historie van deze landen. In de tentoonstelling met de veelzeggende titel Small marks/Silent stories (eind 2009, Academie Minerva) waren de beeldende resultaten van deze reis te zien.
In de openingstentoonstelling One van nieuwe galerie Tegenboschvanvreden was een aantal schilderijen van haar te bewonderen, van enorme lappen tot subtiele kleine doekjes. In grijzige tonen weet zij de aandacht enorm aan zich te binden. Schijnbaar dagelijkse onderwerpen opgebouwd met een schetsachtige ‘snelle’ penseelstreek wekken de illusie dat er meer is, dan je kunt zien.
Dit prachtige schilderijtje op papier laat op Rous’ eigenzinnige manier, de typische witte huizen op het schiereiland Kasmu in Estland zien, gemaakt naar aanleiding van haar ‘Baltische reis’.
30mei 2010). Het werd inderdaad ook hoog tijd voor zijn eerste museale solotentoonstelling. Voerman had al tot de verbeelding sprekende presentaties in Londen, Wenen en Berlijn. Zijn werk is aangekocht door het MoMA, de Generali Foundation en de Deutsche Bank. Niet gek. Nu zijn op 1.200 vierkante meter in Amstelveen een groot deel van de installaties, sculpturen, etsen, zeefdrukken en aquarellen die hij de afgelopen 12 jaar maakte te zien. De fraaie bovenzaal van ’t Cobra is voor het eerst in gebruik zonder tussenwanden. En wat een fantastisch werk is er te zien. Een aardig voorproefje krijg je op de site van Upstream Gallery (een heerlijk metertje scrollen) die Voerman internationaal vertegenwoordigd.
Het is een wereld na de rampspoed die Voerman laat zien. Ruïne-achtige gebouwen met aanbouwen als gestolde explosies, verlaten modernistische villa’s, art-deco schuilplaatsen van karton en gekleurd glas incl.
barretjes met sterke drank. Een wonderlijke mix van somberte en opgewekte bouwlust en improvisatie. En niet eens zo ondenkbeeldig als we aan Anish Kapoor’s omgevallen /Olymic Tower/ denken over 20 jaar.
De grafiek van Voerman neemt een belangrijke plaats in de tentoonstelling. Een aantal monumentale zeefdrukken en een paar hele fijne etsen, en laten die laatste zu heel vriendelijk in prijs zijn – ondanks hun kleine oplage. In het Cobra Museum zelf bijvoorbeeld is, vers van de pers, een ets te koop van € 500 (/Human Comfort)./
Voor het VPRO radioprogramma De Avonden bezocht Gijsbert van der Wal met Rob Voerman de tentoonstelling.
Twan Janssen (Wilsbeek, 1968) is zo’n kunstenaar bij wie je je altijd een beetje in de maling genomen voelt. Z’n werk is cool & snappy: schilderijen feestelijk ingepakt als cadeautjes met uitbundige linten van gevlochten verf; een setje mooi gestapelde doekjes met daarop sierlijk gedrapeerde gedroogde verfplakkaten. De kunstenaar speelt een knap spel als schilderijen-fetisjist. Geen wonder dat Victor & Rolf een werk van Janssen in hun collectie hebben.
En dan de titels van zijn werk, altijd een genummerde Stage Property # met een vrolijk stemmende toevoeging als: ‘I rejoice in my uniqueness’ . De individuele werken zijn props die het best functioneren in een uitgekiende tentoonstellingsinstallatie, waarin soms schilderijen figureren en vooral de decoratieve mogelijkheden van acrylverf als sculptuur getoond worden. Werk dat sterk appeleert aan hebberigheid en koopzucht. Zelfs de exclusieve koffertjes waarin het werk vervoerd wordt spelen een rol in de presentatie.
Twan Janssen beschouwt zichzelf als een acteur die de kunstenaar Twan Janssen speelt. De werken die hij maakt zijn rekwisieten in het toneelstuk van zijn carrière. De ernst en volhardendheid waarmee hij nu al jaren die rol speelt is fascinerend. ‘My creativity is always in demand’, heet een werk uit 2008… heerlijk.
Janssen toont in Heden in Den Haag t/m 29 mei recent werk in de tentoonstelling Boys don’t Cry (hier te zien op Trendbeheer). Hij toont nieuwe zakdoek- en strafwerkschilderijen. Een aantal van deze zakdoekschilderijen is als speciale editie te koop, binnen de editie is elk werk uniek.
In Nederland wordt Twan Janssen vertegenwoordigd door Torch Gallery in Amsterdam.
Sofie van Dam (1983) maakte afgelopen jaren naam met haar zorgvuldig geënsceneerde foto’s. In de droomachtige tussenwereld waar de foto’s verslag van lijken te doen zien we een brandende typemachine of een terloops geparkeerd ezeltje in een nachtelijk bos. Veel van de foto’s van Van Dam zijn in de nacht gesitueerd. Net als Early Spring, deze foto maakte ze afgelopen maart in Japan. Haar verblijf daar leverde een aantal vertilde juweeltjes op. Hier zien we de fotograaf zelf hangend aan een Magnolia. Locatieonderzoek en het vinden van de juiste props vormt een groot gedeelte van de voorbereiding bij Van Dam. Ze maakt maar een paar foto’s per jaar. Hou haar in de gaten.
In het radioprogramma De Avonden van de VPRO interviewde ze in 2008 kunstverzamelaar Otto Schaap over de tentoonstelling van zijn collectie in het Stedelijk Museum in Schiedam en over de foto die hij van haar bezit.
titel:
‘Early Spring 1′ 2009
techniek:
foto opgeplakt op dibond in lijst, editie: 7 (dit is de laatste uit de oplage)
Al eerder schreven we over Maria Roosen (Oisterwijk, 1957). Op dit moment, tot en met 24 april, is bij Galerie Fons Welters haar nieuwe tentoonstelling Blow te zien. Heerlijk weer eens zo’n solo-show waardoor je weggeblazen wordt…die verscheidenheid, de veelheid, museaal: indrukwekkend. De titels nodigen alleen al uit om de tentoonstelling te gaan bekijken; borstenbessen, schaamte, hart, nageboorte… Oei, zouden we niet graag zo’n druipend, lichtgevend glasgordijn thuis hebben hangen of gewoon de galerie uitlopen met zo’n grote tak met smeltend glas als knapzak op de schouder?
Zo onvoorstelbaar is het niet, want een aantal kleine glasobjecten en aquarellen zijn sympathiek geprijsd. Bijvoorbeeld een roze-rode pulserende glazen geluks-zeven of acht. Ook de aquarellen van Maria Roosen hebben een opvallende plek in de tentoonstelling. Kleurig en verhalend zijn ze. Zwarte tranen is de meest recente en trekt de aandacht naar zich toe. Een bijna klassiek portret van een vrouw, voor haar gezicht vallen zwarte druppels. Een verwijzing naar de gebrande boom met zwart of naar het druppel gordijn?
Andrea Fraser (Billings USA, 1965) is een performance kunstenaar, die vooral bekend staat om haar ironiserende en kritische blik op de kunstwereld. In 2007 had zij een solotentoonstelling in De Hallen in Haarlem, waarin zeven door het museum aangekochte videowerken van Fraser te zien waren. Ook is haar werk onder andere vertegenwoordigd in de collecties van Centre Pompidou Parijs, MOMA New York en Tate Modern Londen.
Fraser kiest in haar werk de kant van de kunsttoeschouwer die in haar ogen krijgt opgedrongen, door de kunstenaar of de kunstinstelling, dat iets de moeite waard is. Ze bekritiseert dan ook in verschillende performances deze betuttelende en opdringerige kant van de kunstwereld. In Gallery Talk neemt zij de gedaante aan van een rondleidster in een museum, die een even enthousiasmerend en hoogdravend verhaal houdt over een schilderij van Poussin, als over de stoel van de zaalwacht. In de performance en video Little Frank and his Carp zien we haar als bezoeker van het Guggenheim Museum letterlijk gehoorzamen aan de stem van de audiotour, als ze architect Frank Gehry’s handelsmerk, de ‘pilaar’, sensueel gaat bevoelen (en daar blijft het niet bij…).
In 1984 begon Fraser aan een project (Untitled series), waarbij vrouwbeelden van Oude meesters en beroemde kunstenaars uit de 20e eeuw gecombineerd worden tot één, op poster-formaat c-prints (voor voorbeelden). Een prachtig voorbeeld is deze editie Untitled Drawing (De Kooning/Raphael) waarbij een schets (voor het Woman I-schilderij) van De Kooning over een schets (voor Madonna met kind) van Raphael wordt gezet. De ‘schilderijenversie’ hiervan is o.a. in bezit van de Saatchi Gallery. Door deze versmelting van de pure, maagdelijke Raphael en de woeste, krachtige De Kooning geeft Andrea Fraser ons een nieuwe, verfrissende blik op de verbeelding van de vrouw in de kunstgeschiedenis (en daarbuiten).
Op You tube is een door Fraser ‘goedgekeurde’ opname te zien van May I help you? (een flicker-versie, waar je niet veel wijzer van wordt), maar deze variant geeft een indruk van haar ironische en herkenbare (!) kijk op de kunstwereld.
