Roland Schimmel – Blossom of the Mind, 2011 – € 595

November 17, 2011

De editie van Zwarte Zon van Roland Schimmel was vorig jaar rond deze tijd te zien bij de door ons georganiseerde protesttentoonstelling We Like 6% bij Nieuw Dakota in Amsterdam. Het was tevens het laatste exemplaar dat beschikbaar was. We hebben al heel wat mailtjes gehad van liefhebbers die we teleur moesten stellen sindsdien. Nu hebben we goed nieuws van het front, want Schimmel maakte kort geleden een nieuwe editie: Blossom of the Mind. Super.

Inmiddels is de kunstenaar afgelopen jaar weer behoorlijk actief geweest met een solo in Amsterdam en muurschilderingen bij False Focus @Nest in Den Haag en bij Young Projects in Hollywood. Vorig jaar schreven we:

Roland Schimmel (1954, Velp) doet natuurkundig en neurologisch onderzoek, zou je kunnen zeggen, én is kunstenaar. Kijk je met ogen dicht naar de zon, dan zie je aan de ‘binnenkant van je ogen’ een scala aan kleuren, zwarte stippen en het langzaam bewegen daarvan. Dit is wat Roland Schimmel schildert op grote doeken en muren. Kijk je naar zijn schilderingen, dan knipper je met je ogen, alsof je tegen de zon inkijkt. Interessant, hoe werkt dat eigenlijk?

In Kunstbeeld legde Schimmel ooit uit: “De lichtgevoelige receptoren in het netvlies geven signalen af die even later doven. Het beeld gloeit echter nog na op het netvlies en op dat moment ontstaat het tegendeel van de oorspronkelijke impuls.” De beelden van Schimmel zijn nooit wat het op het eerste gezicht lijkt, ze veranderen, bewegen. Kijkend naar de zwarte stip, verschijnt er even later verderop nog één, maar nu lila-kleurig of stond dat er al? Uiteindelijk gaat het Schimmel niet om de werking, maar om de ervaring van de onberekenbare waarneming.

Op de website van Roland Schimmel staan korte video’s, waarin je eigenlijk ziet wat er gebeurt, wat je ogen en hersenen doen met zijn beelden. Maar…met de waarschuwing: niet geschikt voor mensen met epilepsie. Psychoscope, 2008 is de meest onschuldige en prachtig. Hier zie je de kunstenaar aan het werk.

titel: Blossom of the Mind, 2011
techniek: Piëzografie op Hahnemuhle Photo Rag Bright White 310g, oplage 15
afmetingen: 71 x 93 cm
prijs: € 595,- (incl. 19% BTW)
verkoopinfo: We like art
kunstkoop: Nee

{ 3 comments }

Scouten en spotten op de RijksakademieOPEN 2011

November 14, 2011

Binnenkort is het weer zo ver, galeriehouders, curatoren en verzamelaars uit binnen- en buitenland komen met hun blocnootjes scouten bij de Open Dagen van de Rijksakademie in Amsterdam. Deze internationale broedplaats van talent stimuleert het experiment en fungeert als een carrièremachine voor de kunstenaars die hier 2 jaar doorbrengen onder fijne omstandigheden. De voormalige kazerne is voorzien van de beste voorzieningen en fraaie ateliers. De deelnemende 54 kunstenaars krijgen geregeld studiobezoek van gerenommeerde collega’s die met hun sparren over het werk. Collega’s die later geregeld ook weer een aardige introductie hier of daar kunnen verzorgen.

Inmiddels is de ‘Rijks’ als postacademische instelling dan ook een begrip en springplank voor veel nationale en internationale carrières. Erg leuk dus om ook als gewone sterveling een rondje langs alle ateliers te maken op 26 en 27 november aanstaande tijdens RijksakademieOPEN. En – geniet er van nu het nog kan.

Als de plannen van de staatssecretaris doorgaan dan kon het weleens afgelopen zijn binnenkort. Het rijk wil stoppen met de financiering van postacademische instellingen. Het voornemen: “Het rijk zal enkel nog de komende vier jaar de verdere ontwikkeling van 50 beeldende kunstenaars die zich hebben bewezen als toptalent financieren. Deze 50 plekken kunnen over meerdere instellingen verdeeld zijn.” Op welke manier wordt niet duidelijk. Ha, dat is de beproefde tactiek van Halbe Zijstra; omineuze aankondigingen doen, iedereen schrik aanjagen en dan flink wachten met de uitwerking. Heel vervelend. Check het chronologisch overzicht van de plannen en de reacties.

De 20% van het exploitatiebudget die met fondsenwerving en sponsoring zelf door de Rijksakademie wordt binnengehaald zal flink omhoog moeten om in de huidige hoedanigheid voort te kunnen bestaan. Daar wordt hard aan gewerkt begrijpen we. Maar je kunt zelf ook heel bescheiden bijdragen door, al vanaf €15,-, fan te worden. Hier zie je hoe.

Wij gaan zeker kijken eind volgende week. De opgewonden buzz rond dit kunstevent is onvergelijkbaar. Hopelijk levert het voor de Rijks een boel positieve publiciteit op. Het lijkt ons wel zaak niet alleen prominenten uit de kunstwereld te mobiliseren om hun zorg uit te spreken. Dat maakt voor de buitenwacht helaas geen enkele indruk. Een zware jongen uit het bedrijfsleven met veel aanzien die het aan tafel bij Pauw en Witteman opneemt voor de Rijksakademie, dat lijkt ons wel wat.

Waar en wanneer: Sarphatistraat 470, 1018 GW Amsterdam, 26 en 27 november van 11.00 – 19.00 uur

Toegang:  € 7,50 (met kortingpas € 5,-)
Weekendkaart: € 10,-
Kinderen tot 12 jaar gratis; kinderatelier (4 t/m 11 jaar) € 5,-

(foto: Roy Taylor / Rijksakademie van Beeldende Kunsten)

{ 1 comment }

Clementine Oomes – Moose Baby, 2011 – € 800

November 12, 2011

Mooi concept; de Collectie Imaginaire van Arti et Amicitiae. Na eerder leden te hebben uitgenodigd hun eigen kunstverzameling te presenteren in de sociëteit, is sinds kort ook de eer aan jonge leden zonder collectie. Toon je ‘imaginaire’ collectie, welke kunstenaars en kunstwerken zou je graag in je kunstcollectie willen hebben? Nog tot 25 november is de ‘collectie’ van Katja Vercouteren te zien. Een samenkomst van kunstenaars waarbij bekendere kunstenaarsnamen je interesse aanwakkeren over minder bekende kunstenaars. Op de site van Arti valt te lezen: “uit al het werk spreekt een zekere intimiteit, deze intimiteit lijkt in conflict te zijn met de omgeving (…)”. De namen: Kiki Lamers, Anne-Mie van Kerckhoven, Helen Verhoeven, Andrei Roiter, Ciselaut, Karin Arink, Ronald Versloot, Katja Vercouteren zelf en Clementine Oomes.

Zo kan het dat je oog opeens een paar keer onbekend, maar verrassend werk tegenkomt, het blijkt van Clementine Oomes (Hilversum, 1970) te zijn. Een tekening van een eland of hert gelijkend dier, kwetsbaar en ruw tegelijk. Dunne lijnen met pen en inkt en grovere delen met diepzwarte verf of soms inkt, die het papier lijkt te hebben aangetast. Als een soort extra huid zorgen dunne halftransparante papiertjes en lijm voor een laagje vervaging, bescherming, venster en pleister tegelijk (zie detail onder Zie meer). In andere werken vormen de verschillende lagen klein papier voor meer diepte. Deze herhaling van tekening op tekening creëert een drie-dimensionale schubbeachtige laag (zie hieronder een voorbeeld). Terugkerende elementen in haar werk zijn innerlijke tegenstellingen, verval, afwachting, ondefinieerbaarheid en isolement.

De kunstenaar volgde haar opleiding aan de KABK in Den Haag en was meerdere keren te zien in tentoonstellingen bij Ververs Gallery in Amsterdam.

Lees en bekijk meer over Clementine Oomes

{ 0 comments }

Affordable Art Fair: een marketing fenomeen

November 9, 2011

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23

“Op de Affordable Art Fair (AAF) in de Amsterdamse Westergasfabriek kunnen ervaren verzamelaars, maar ook beginnende kunstkopers t/m zondag hun slag slaan voor werk met een maximale prijs van 5.000 euro. Nieuw is de ‘500 euro area’, waarin diverse galeries hun aanbod in de prijscategorie tot 500 euro bijeen hebben gebracht. Ook is er een verkoopexpositie met werken van nog onontdekte kunstenaars: de ‘Ongekend Talent Expositie’.”

Kijk – als zelfs het NRC Handelsblad gewoon je persbericht overschrijft in het Cultureel Supplement – dan heb je het wel goed gedaan. Nieuwsgierig geworden door alle verhalen die rondzingen over deze beurs zijn we er zelf eens gaan kijken. Geen enkele andere kunstbeurs slaagt er zo goed in om zich te presenteren als kunstfeestje. Check de site maar eens van de AAF. Allemaal frisse jonge bezoekers die zichtbaar genieten van het aanbod. Het aanbod dat ook nog eens zowel voor de kunstingewijde als de leek interessant is.

De wervende reclamecampagne is ijzersterk. In de hele stad Amsterdam waren de peperbussen beplakt met enorme posters: “Een verzameling begint met één”. Zo doe je dat. Hulde voor het campagneteamvan de AAF, Coebergh en Studio Blend. Daar kunnen andere kunstbeurzen flink van leren. Als je echt mensen wil betrekken bij de kunst en laagdrempelig wil zijn dan is dit de manier. Het kost een paar centen, maar met flinke bezoekersaantallen en sponsors als ABN Amro, Lancia en het Oostenrijks Toeristenbureau is dat blijkbaar wel te doen.

Het Westergasterrein is een prima locatie met precies de goede buzz. Goeie keus dus van FOAM voor de komende fotografiebeurs Unseen (september 2012). Wat wel opvalt is de weinig aantrekkelijke entree. Een paar tenten verruimen de beursvloer en bieden toegang tot het grote ronde Gashouder-gebouw. Is de belichting in de tenten al niet helemaal top, binnen in het grote ronde gebouw is het helemaal niet goed. De medebezoekers zien er bleek, moe en niet flatteus uit en vaak schijnen de spots recht in je gezicht.

De routing is duidelijk. De inpakbalie een klantvriendelijke vondst, het werkt bovendien zeker aanstekelijk als je anderen met ingepakte werken onder de arm ziet vertrekken. De 500 euro hoek valt tegen; morsig-gele Heugaveld-tegels en vrij weinig werk. Een plek waar je betaalbare kunst toont moet er juist niet goedkoop uit zien. Slechts een paar galeries lijken werk ingebracht te hebben, helaas maar een paar mooie tekeningen en veel meuk. Onze eigen We Like Art Lounge tijdens Art Amsterdam vonden we beter geslaagd, maar licht vooringenomen zijn we hierin wel natuurlijk.

De zwarte door een glimmende Lancia bolide gedomineerde ruimte van Ongekend Talent door Art-Olive bood een aardige selectie van jonge kunstenaars. Het was deze ruimte en een handvol galeriestands (vooral Kap-pur met Ron Amir en Kochxbos met Sarah Maple) die kwalitatief boven de rest van het aanbod uit staken.

Als je als beurs zo goed bent als je minste straatje dan was het dit jaar wel bar en boos gesteld met de Affordable Art Fair. Oei, oei, wat vreselijk veel liefdeloos gepresenteerd productiewerk. Alle vierkante meters van de stand vaak volgeplempt en dichtgepleisterd met gek genoeg vooral werk van een paar duizend euro. Natuurlijk zijn de stands duur en draait het om omzet maken, maar moet het echt zo plat en ongeïnspireerd? De gemiddelde prijzen liggen bovendien zeker niet lager dan op bijvoorbeeld Art Rotterdam of Art Amsterdam. Affordable is een rekbaar begrip.

Beeldende kunst laagdrempelig willen maken voor een groot publiek is een mooie missie. De AAF heeft een ambitieuze buitenkant die tip-top in orde is. De inhoud is helaas wel heel erg schraal. Door een uitgekiende marketing monopoliseert de beurs een deel van de kunstmarkt, dat is knap. Maar het brengt volgens ons ook de verplichting met zich mee om inhoudelijk de lat veel hoger te leggen en dus strenger te zijn voor de deelnemende galeries. Als je begint met kunst kopen dan verdien je beter.

{ 3 comments }

Marielle Buitendijk – Stage, 2011 – € 1034

November 7, 2011

Marielle Buitendijk (1976, Hilversum) soleerde onlangs in de tentoonstellingenserie Malerei in Het Wilde Weten in Rotterdam. Met een fraaie presentatie van haar werk van de afgelopen jaren. De van dichtbij zichtbare spetters van de spuitverf op paneel staan bijna haaks op de fotografische voorstellingen waar haast geen maakwerk aan te pas lijkt te komen. In een onscherpe blur zien we vooral sublieme bouwwerken en landschappen. We schreven hier op WLA al eerder over Buitendijk:

“Buitendijk is virtuoos met de spuitbus en werkt op hout, aluminium en papier, van klein tot zeer groot. Het vertrekpunt lijken onscherp gemaakte uit de media geleende foto’s van de architectuur van stadions, arena’s en tribunes – van de antieke Romeinen tot Camp Nou.

Ze denderde in 2005 de kunstwereld binnen met haar winnende inzending voor de Koninklijke Prijs. Vers van het Frank Mohr Instituut in Groningen kwam ze tot een reeks streng geabstraheerde monumentale stadion doeken (spuitbus op paneel) in grijzen. Heel bijzonder wanneer een kunstenaar zo vlak na z’n opleiding al zijn eigen geluid vindt.”

Met zulk werk lijkt het ons wachten tot een goede liefst internationale galerie haar oppakt. Behalve de fantastische abstracte kwaliteit van haar voorstellingen bevraagt Buitendijk de door haar uitgekozen historische en/of heroische setting. Waarom ervaren we dit eigenlijk als subliem?

Lees en bekijk meer over Marielle Buitendijk

{ 1 comment }

Roel van der Linden – Zonder titel – € 250

November 5, 2011

Roel van der Linden is zonder meer eigenaar van een van de vetste ateliers in Nederland: een enorm binnenzwembad in Mijdrecht. In deze onwaarschijnlijke setting maakt hij schilderijen en presenteert hij zijn werk aan de bezoekers. Ooit signaleerden we hem al in de nadagen van de vermaarde galerie De Praktijk en onlangs herontdekten we hem weer via Mr Motley.

Deze sympathieke schilder maakt in olieverf (veel nat in nat) vooral zelfportretten in de Belgische surrealistische traditie. Intrigerend en vrij monomaan. We zeggen er niet veel over want dat doet hij zelf al. Bekijk onderstaande bij vlagen hilarische video en geniet van zijn Henk van Os pastiche. Of is het ernst? Het blijft onduidelijk of de pose van Van der Linden helemaal serieus genomen moet worden. De totaalshot van de artiest op de zwembadvloer in z’n atelier is in elk geval onbetaalbaar. Zonder blue-screen, hij staat er echt!

Lees meer en bekijk de video

{ 0 comments }

De Geest van het Huis, must-see huiskamer tentoonstelling

November 3, 2011

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10

We schreven deze week al over het werk van Lisa Couwenbergh en de tentoonstelling die ze samenstelde in haar huis in Amsterdam. Nu zoals beloofd een aantal overzichtsfoto’s van deze intieme groepsshow. De aanleiding van het hele project was Couwenbergh’s onderzoek naar de vorige bewoners van haar woning, Amand Bouten en Henny Korevaar. Een vergeten en later weer herontdekt kunstenaarsechtpaar dat midden in de Europese kunstwereld stond in de jaren ‘20, ‘30 en ‘40. Lees hier het ontroerende verhaal. Een fragment:

“Tenslotte  zijn ze afhankelijk van een sociale uitkering. Het echtpaar wordt dagelijks in de gaten gehouden door een ambtenaar van de sociale dienst. In het dossier van de sociale dienst zij notities te vinden als; ‘De vrouw ging boodschappen doen in de van Woustraat op 5 dec. van 10.35 tot 11.30 uur’ of ‘de laatste weken zag ik de vrouw herhaaldelijk op het terras van een café op de hoek van de Vijzelgracht, meestal met een gevuld kelkje voor zich.’  Belastend materiaal kwam echter niet naar voren. Ondanks de slechte woonomstandigheden, armoede en tegenslag, bleef Bouten doorwerken. Door gebrek aan ruimte en geld voor materiaal, begon hij met inkt op krantenpapier te werken. Ook maakte hij in die periode gouaches op papier, veelal van klein formaat. Vanaf 1960 krijgen ze AOW en betrekken ze de woning aan het Molenpad 11 – waar Armand Bouten in 1965 op 72 jarige leeftijd overlijd.”

Lisa Couwenbergh brengt met het samenbrengen van 75 kunstenaars een hommage aan de vroegere bewoners. Een mooi melancholiek gebaar en een spannende tentoonstelling tegelijk. Alle kunstenaars doen niet graag onder voor elkaar en brachten dus goed werk in. En een gedeformeerde blik op de prijslijst leert ons dat er heel veel betaalbare pareltjes bij zijn.

“Een tentoonstelling, zoals je vroeger in de 17de en 18de eeuw de Salon had; een ontmoetingsplek bij iemand thuis waar kunstenaars, schrijvers, filosofen en musici hun denkbeelden en werk uitwisselden. Zoiets als Facebook en Linkedin nu. Met deze tentoonstelling wil ik  kunstenaars, kunstwerken en geïnteresseerden samen brengen. Niet op internet, maar  in mijn huis. Een ongedwongen plek, voor iedereen toegankelijk, om elkaar te treffen, werk te bekijken en ideeën uit te wisselen. Een huis van boven tot onder gevuld met kunst van bekende en minder bekende, jongere en oudere kunstenaars. Er is een leestafel met boeken en catalogi.“

Lees en bekijk meer over De Geest van het Huis

{ 0 comments }

Lisa Couwenbergh – Muze (2008) – € 1.400

November 1, 2011

Lisa Couwenbergh (1953) maakt schilderijen, muurschilderingen en beelden – die op een volkomen vanzelfsprekende manier naast elkaar bestaan. Het is een vreemde eigen wereld met hard-core cartoon elementen. Als je het de eerste keer ziet dan heb je misschien associaties met de oude Zap-comics van Robert Crumb of de wereld van Krazy Kat van George Herriman, zelfs de vroege Suskes en Wiskes van Willy Vandersteen lijken op de achtergrond mee te resoneren.

En daarmee houdt het verder wel op want het is een geheel eigen universum: vreemde stapelingen van houten kiezelstenen, bakstenen druppels en tapijten van been. Samengebalde plastische metamorfoses.

Couwenbergh: “Ik ben een schilder, maar combineer het schilderen met het maken van beelden. Zo nu en dan verlaat ik de tweede dimensie en betreed de derde. De stap van het platte vlak naar het ruimtelijke is een keuze die ik jaren geleden al maakte. De vormen die ik schilderde waren soms zo voluptueus dat ze als het ware aan het platte vlak wilden ontsnappen.

Omdat ik het illusionisme van het schilderen niet los kan laten, neem ik vervolgens weer de kwast of het potlood ter hand om de huid van een beeld te bewerken met een gevoelige laag in de tweede dimensie.”

Al wandelend door de Jordaan ben je vast weleens haar wonderlijke wandbeelden tegengekomen in de Laurierstraat of in A’dam Zuid in de Eerste van der Helststraat. Wij hebben zelf goede herinneringen aan haar zaal in het Stedelijk in 2002. Wat een power-presentatie was dat! Afgelopen jaar had Couwenbergh een hele fraaie solo stand op Art Amsterdam met onder meer muurpaddestoelen en een draagbare wandschildering.

Heel mooi dat we nu op We Like Art 2 kleine objecten kunnen laten zien die kenmerkend zijn voor het werk van Lisa Couwenbergh. Heerlijk werk dat ook te zien is op de bijzondere woonkamer tentoonstelling van de kunstenaar in een zijstraatje van de Keizersgracht in Amsterdam. De Geest van het Huis is opgedragen aan de vorige bewoners van haar huis, een vergeten en later weer opnieuw ontdekt kunstenaarsechtpaar Amand Bouten en Henny Korevaar.

Couwenbergh nodigde zo’n 70 collega’s uit werk te tonen en zich als in een intieme salon-tentoonstelling tot elkaar te verhouden. Een echte aanrader! Later volgt hier op de site nog een beeldverslag. 

Lees en bekijk meer over Lisa Couwenbergh

{ 0 comments }

Marike Schuurman – uit de serie Schattendorf (2011) – € 1.499

October 28, 2011

Tjonge. Afgelopen jaar een solo (*Hell) in het Nationalmuseum in Berlijn en nu een presentatie bij de Berlijnse powergallery Hamish Morrison. Ben je toevallig in de buurt? Nog t/m morgen kun je de geweldige Schattendorf serie van Marike Schuurman (Groningen, 1964) daar bewonderen. Schuurman reisde hiervoor afgelopen jaar af naar het ‘schaduwdorpje’ Viganella in Noord-Italië.

Dit dorp ligt 83 dagen lang, van november tot februari, in de schaduw van de omringende bergen. Sinds 2006 staat er op de rand van een bergtop boven de dorpsvallei een spiegel die het zonlicht in het dorp reflecteert. De spiegel van 8 x 5 meter is gemotoriseerd en beweegt mee met de zon.

Schuurman: “Dit verhaal was aanleiding deze plek te bezoeken en dit fenomeen te fotograferen. Het namaken van de zon overstijgt de realiteit en doet meer denken aan een ‘wereldwonder’.”

Het werk Schattendorf bestaat uit een installatie van 24 foto’s van elk 70 bij 46,6 cm – behoorlijk imponerend. Daarnaast zijn er 9 andere Schattendorf foto’s, die als enkele exemplaren te koop zijn. Speciaal voor We Like Art verlaagde Marike Schuurman de prijs van 3 exemplaren van € 1.725,- naar € 1.499,-. Mooie deal – zie onder.

Lees en bekijk meer over Marike Schuurman

{ 1 comment }

Maurice Braspenning – zonder titel (2011) – elk € 750

October 26, 2011

slide2_a
slide2_b
slide2_c

Vandaag een primeur op We Like Art: een e-mail interview met Maurice Braspenning. Het lijkt ons wel wat om met enige regelmaat kunstenaars en interessante passanten een paar vragen voor te leggen. Het werk van Maurice Braspenning is vanaf komende zaterdag te zien bij galerie Ron Mandos in Amsterdam op een tentoonstelling die – heel actueel – wil benadrukken dat de Amsterdamse Rijksakademie een onmisbare topplek is voor talent en talentontwikkeling. De Rijksakademie – nu nog een soort Harvard aan de Sarphatistraat – zit in zwaar weer want wordt in zijn voortbestaan bedreigd door de bezuinigingen.

Braspenning laat bij Mandos een aantal monumentale werken zien en een reeks fijn geprijsde tekeningen.

Hoi Maurice is alles goed met je? Helemaal klaar voor de opening van je tentoonstelling komend weekend? Ja, alles is weer prima. Begin dit jaar had ik een kleine onderbreking door een raar virus in mijn hersenen, dat leidde tot totaal geheugenverlies. Maar het was wel verfrissend om even te resetten. Totaal hersteld hoor. Inmiddels klaar voor de tentoonstelling, ja, maar als je denkt dat je alles onder controle hebt en klaar moet je natuurlijk toch weer op het laatst weer even aanpoten om de puntjes op de i te zetten.

 Is 6 x Rijksakademie Alumni eigenlijk een soort ‘protest’ tentoonstelling? Nou, ik zou het eerder een steunbetuiging willen noemen.

Wat heeft de ‘Rijks’ jou gebracht? De Rijks heeft me de mogelijkheid gegeven om me twee jaar lang geen zorgen te maken over geld of een lek atelier en me volledig op mijn werk te kunnen concentreren. Een luxe die ongekend is. Je werk raakt in een stroomversnelling, mede door de gesprekken met de andere deelnemers en begeleiders die je kan kiezen. Daarnaast natuurlijk de exposure die je krijgt en de aandacht. Ik heb er ook een galerie aan overgehouden.

Wat kunnen we van de tentoonstelling als groepsshow verwachten? Daar kan ik eerlijk gezegd weinig over zeggen. De bindende factor is de Rijksakademie en daar blijft het wel een beetje bij. Het werk is in ieder geval erg gevarieerd. Van schilderijen tot video, performance, installatie en foto’s. Denk dat de Rijks daar ook voor staat, het ontdekken van nieuwe mogelijkheden om je werk vorm te geven. Behalve ik dan, ik blijf lekker gewoon schilderijen maken.

Inderdaad – nu even jou Maurice. Ben je tevreden met je atelier? Kun je het omschrijven voor ons? Mijn studio is mijn jongenskamer. We hebben eerst kraak gezeten, toen 15 jaar anti-kraak, en nu, sinds een jaar, is het door de gemeente – na een totale renovatie – benoemd tot een officieel kunstenaarscomplex. Je begrijpt dat er heel wat rechtszaken, ruzies en vergaderingen aan vooraf zijn gegaan.

In het begin had ik mijn twijfels over de nieuwe situatie; de huur zou verdubbeld worden en de ruimtes verkleind en heb ik een jaar nauwelijks op mijn plek kunnen werken. Ik had tijdens de verbouwingen geen water en geen verwarming, het dak ging er af, tering-herrie van de Bob de Bouwers. Uiteindelijk ben ik er erg blij mee. Mijn plek doet het, geen lekkages meer. De algehele sfeer in het pand is professioneler geworden; meer contact met elkaar en over het werk.

Lees en bekijk meer over Maurice Braspenning

{ 0 comments }