Vorig jaar genomineerd voor de Thieme Art Award, dus uitgebreid te zien op Art Amsterdam, dit jaar te zien bij Livingstone gallery in stand 129 op Art Amsterdam.

Raquel Maulwurf (Madrid, 1975) tekent onwaarschijnlijk indrukwekkende nachtelijke getuigenissen van oorlogsgeweld; bomexplosies, licht van bommenwerpers, luchtafweergeschut. In een enorm  tempo werkte zij de afgelopen tien jaar aan haar oeuvre, die gebaseerd is op oorlogsfoto’s en –films uit de 20e en 21e eeuw. Mensen en oorlogsmachinerie laat zij weg, wat overblijft zijn brandende steden, in puin geschoten stadsgezichten en nachtsituaties. De beelden op papier, doek, de muur of passepartoutkarton, zijn soms bijna 3 meter! breed. Vooral in de tekeningen op passepartoutkarton kan zij het oorlogsgeweld goed tot uiting laten komen. Door het karton letterlijk open te krassen wordt de vernietiging tastbaar.

Haar fascinatie voor de drang van de mens om zichzelf en alles om zich heen te vernietigen heeft haar onderzoek in vele oorlogsarchieven gestimuleerd. Haar afgeleide tekeningen gaan verder dan dat ene beeld, maar dringen door tot ons collectief bewustzijn en maken op die manier ook huidige oorlogssituaties voelbaar.

Deze prachtige houtskool-tekening, gelijkend een geabstraheerde, poederachtige, vinger-vette krantenfoto, knalt van de muur, ondanks de kleinere maat. Een stukje oorlofsarchief dan: de B-17 bommenwerper vloog in de Tweede Wereldoorlog boven Europa en liet met zijn vier motoren vele ‘vapor trails’ achter in de lucht.

Met verschillende solo-tentoonstellingen in onder andere Stedelijk Museum Schiedam, New York, Milaan en Berlijn heeft Maulwurf al veel erkenning gekregen. Momenteel is ze te zien Historisch Museum Het Schielandhuis in Rotterdam. En later dit jaaronder andere in het CODA Museum in Apeldoorn.

{ 1 comment }

Terry Rodgers (1949, VS) brak in 2004 in Nederland door met zijn eerste tentoonstelling bij TORCH aan de Lauriergracht in Amsterdam. Monumentale schilderijen met titels als American Rhapsody en This is our Youth toonden kamers vol half ontklede rondhangende jonge mooie mensen, vaak met een half gevuld champagneglas in de hand. Na een flinke periode werk te hebben gemaakt in de slipstream van Eric Fischl had Rodgers eindelijk zijn eigen geluid gevonden. De fotorealistische stijl, de bestudeerde houdingen, de lege blikken, de intense verveling, de decadentie, het narcisme – het werd onmiddellijk herkend als onverbiddelijk hedendaags. Je bent verbaasd olieverf te ruiken als je met je neus op zijn schilderijen staat want je verwacht de geur van een versgedrukte glossy. Rodgers weet als geen ander de samensmelting tussen soft-porno en glamour te schilderen. Fancy appartementen en hotelkamers met zware gedrapeerde gordijnen, kroonluchters en massieve banken vormen vaak de anonieme setting van de scenes die Rodgers schildert, net als de standaard locaties in Playboy en Penthouse. Net als je in een Pavlov denkt dat er van opwinding sprake gaat zijn zie je de volledig holle blik boven het half-afgezakte pantybroekje.

De mooie modellen die in allerlei houdingen de doeken bevolken worden door Rodgers gecast en eerst uitgebreid gefotografeerd in allerlei poses. Een glimp van deze voorfase zie je in deze video. Of zijn potloodschetsen ook in de vooronderzoeksfase ontstaan is onduidelijk. Maar wat zijn ze heerlijk virtuoos en losjes. Je zou bijna denken dat Rodgers met plezier even ontsnapt is aan de fotorealistische schildersknoet. De schilderijen van Rodgers gaan inmiddels internationaal grif van de hand voor de hoofdprijs – bijzonder dat deze tekeningen nog betaalbaar zijn.

Een jaar geleden had Rodgers een grote tentoonstelling in het jawel Scheringa museum in Spanbroek. Een radiointerview met de kunstenaar beluister je bij De Avonden. (MH)

Lees meer over Terry Rodgers

{ 0 comments }

99Uitgevers/Publishers gaf onlangs de catalogus Saltwaterbleeders uit van Michiel Hogenboom (Oegstgeest, 1967), echt prachtig vormgegeven door Mart. Warderdam. Hogenboom borduurt hiermee voort op zijn in 2001 verschenen gelijknamige  boek. Op Art Amsterdam presenteert 99Uitgevers deze nieuwe catalogus en toont ook 8 monotypes die de kunstenaar er speciaal bij maakte.

Sinds 2000 schildert Hogenboom mannen die zich bekeken weten. In zijn eerste serie schilderijen getiteld Saltwaterbleeders liet hij vissers zien die in een mengeling van testosteron en klunzigheid hun vangst tonen. Later in de series Great Outdoors en A Pagan Ethos volgden er mannen die de kijker over hun schouder aankijken.

Daarna schilderde Hogenboom een tijdlang kunstenaarsportretten. “Ze zijn onweerstaanbaar en daardoor toch ook actueel. Het is de mengeling van eerzucht en iets onbestemds, ongrijpbaars dat je dwingt je tot hen te verhouden.” Het laatste jaar is hij weer terug bij zijn Saltwaterbleeders. Het schilderen van deze trofeeënjagers geeft hem naar eigen zeggen een enorme kick. “De opzet is om uitzinnige Piëta’s te schilderen, soms vervuld van testosteron met een seksuele ondertoon, dan weer verstild en meer naar binnen gericht. De vissers zijn archetypen, zoekende zielen, ze verbeelden onze passie, geluk, donkere dromen en existentiële angsten.”

Tweede voorbeeld op rij in onze besprekingen voor Art Amsterdam van werk dat in oplage lijkt te zijn, maar gewoon uniek is. Deze schilderijen op papier houden dezelfde kracht als de – soms levensgrote – schilderijen van Hogenboom. Donker en overtuigend. Interessante titel trouwens, waarin de portretten van starende roggen en de onaangepaste mannen-koppen mooi samenkomen. Volgens het woordenboek:

bottom-dwelling: (1) pertaining to aquatic organisms that dwell on or near the bed of the body of water; (2) acting or performing questionably or unethically

En o ja, neem gerust een kijkje in het atelier van Hogenboom. (CS)

Lees meer over Michiel Hogenboom

{ 0 comments }

Jemima Brown (Londen, 1971) toont zich al vele jaren aan het kunstfront in allerlei spannende internationale groepstentoonstellingen en was in Nederland al eerder te zien bij o.m. galerie Cokkie Snoei en Artspace Witzenhauzen. Voor de herkomst van haar beelden speelt ze leentjebuur, ze zijn samengesteld uit allerlei afgegoten ledematen en gezichten van mensen uit haar directe omgeving. Dan volgt de omzetting naar de kenmerkende rare mengeling tussen pop en mens.  Niet helemaal figuratief en gelijkend – en te specifiek en absurd voor alleen typetjes. Op haar site is deze parade van karakters mooi te zien. Ze heeft een goed oog voor sociale scherts; de undergroundscene en de kunstwereld-kliek worden vilein op de hak genomen. Bij het werk Isobel lijkt een galerie-assistente onaangenaam gemangeld in haar uitklaptafeltje en haar klapstoel.

Vegas Gallery brengt op Art Amsterdam ook werk op papier van Brown en wel een hele reeks uit de Facebook Series. Hier toont Brown zich een meester in het vangen van de berekende terloopsheid van dit soort zorgvuldig uitgekozen foto’s.

Vegas Gallery uit Londen debuteert dit jaar op Art Amsterdam met een interessante mix van kunstenaars uit haar stal waaronder Alex Hudson, Simon Willems en Heringa/Van Kalsbeek. Broer en zus Luc en Suzanne Schurgers van Vegas werden onlangs nog getrakteerd op een lovende bespreking in de kolommen van het NRC.

Lees meer over Jemima Brown

{ 1 comment }