slide2_a
slide2_b
slide2_c

Vandaag een primeur op We Like Art: een e-mail interview met Maurice Braspenning. Het lijkt ons wel wat om met enige regelmaat kunstenaars en interessante passanten een paar vragen voor te leggen. Het werk van Maurice Braspenning is vanaf komende zaterdag te zien bij galerie Ron Mandos in Amsterdam op een tentoonstelling die – heel actueel – wil benadrukken dat de Amsterdamse Rijksakademie een onmisbare topplek is voor talent en talentontwikkeling. De Rijksakademie – nu nog een soort Harvard aan de Sarphatistraat – zit in zwaar weer want wordt in zijn voortbestaan bedreigd door de bezuinigingen.

Braspenning laat bij Mandos een aantal monumentale werken zien en een reeks fijn geprijsde tekeningen.

Hoi Maurice is alles goed met je? Helemaal klaar voor de opening van je tentoonstelling komend weekend? Ja, alles is weer prima. Begin dit jaar had ik een kleine onderbreking door een raar virus in mijn hersenen, dat leidde tot totaal geheugenverlies. Maar het was wel verfrissend om even te resetten. Totaal hersteld hoor. Inmiddels klaar voor de tentoonstelling, ja, maar als je denkt dat je alles onder controle hebt en klaar moet je natuurlijk toch weer op het laatst weer even aanpoten om de puntjes op de i te zetten.

 Is 6 x Rijksakademie Alumni eigenlijk een soort ‘protest’ tentoonstelling? Nou, ik zou het eerder een steunbetuiging willen noemen.

Wat heeft de ‘Rijks’ jou gebracht? De Rijks heeft me de mogelijkheid gegeven om me twee jaar lang geen zorgen te maken over geld of een lek atelier en me volledig op mijn werk te kunnen concentreren. Een luxe die ongekend is. Je werk raakt in een stroomversnelling, mede door de gesprekken met de andere deelnemers en begeleiders die je kan kiezen. Daarnaast natuurlijk de exposure die je krijgt en de aandacht. Ik heb er ook een galerie aan overgehouden.

Wat kunnen we van de tentoonstelling als groepsshow verwachten? Daar kan ik eerlijk gezegd weinig over zeggen. De bindende factor is de Rijksakademie en daar blijft het wel een beetje bij. Het werk is in ieder geval erg gevarieerd. Van schilderijen tot video, performance, installatie en foto’s. Denk dat de Rijks daar ook voor staat, het ontdekken van nieuwe mogelijkheden om je werk vorm te geven. Behalve ik dan, ik blijf lekker gewoon schilderijen maken.

Inderdaad – nu even jou Maurice. Ben je tevreden met je atelier? Kun je het omschrijven voor ons? Mijn studio is mijn jongenskamer. We hebben eerst kraak gezeten, toen 15 jaar anti-kraak, en nu, sinds een jaar, is het door de gemeente – na een totale renovatie – benoemd tot een officieel kunstenaarscomplex. Je begrijpt dat er heel wat rechtszaken, ruzies en vergaderingen aan vooraf zijn gegaan.

In het begin had ik mijn twijfels over de nieuwe situatie; de huur zou verdubbeld worden en de ruimtes verkleind en heb ik een jaar nauwelijks op mijn plek kunnen werken. Ik had tijdens de verbouwingen geen water en geen verwarming, het dak ging er af, tering-herrie van de Bob de Bouwers. Uiteindelijk ben ik er erg blij mee. Mijn plek doet het, geen lekkages meer. De algehele sfeer in het pand is professioneler geworden; meer contact met elkaar en over het werk.

Lees en bekijk meer over Maurice Braspenning

{ 0 comments }

Onlangs bespraken we een wel heel erg mooi geprijsde editie van Erik van Lieshout (lees hier meer) en tjonge dat hebben we geweten. Het regende mailtjes van liefhebbers! Nu tonen we niet graag werk van dezelfde kunstenaar in korte tijd maar deze kans konden we niet laten liggen. Als betaalbare editie is deze vrolijk anarchistische Van Lieshout al opgenomen in menig grote collectie. En terecht, welke andere kunstenaar komt er weg met het baldadig vertoon van zulke coole cannabis-kelder hobbyisten? Proost!

Wij dachten alleen dat ie allang uitverkocht was, nee dus. Er zijn er nog een aantal. Nb wel flink aan de maat.

titel: zonder titel (2000)
techniek: zeefdruk, oplage 52
afmetingen: 74 x 91 cm
prijs: € 416,50 (incl. 19% BTW)
verkoopinfo: We Like Art
kunstkoop: Nee

{ 0 comments }

PatriciavanderCamp1
PatriciavanderCamp2
PatriciavanderCamp3

Patricia van der Camp (Utrecht, 1969) maakt afgelopen jaar een bijzondere serie foto’s op het landgoed Weldam in Twente. Werd ze bij de eerste clandestiene foto nog bekeurd door de jachtopziener, na toestemming van de rentmeester keerde ze een aantal keren terug om in min of meer dezelfde setting een reeks droomachtige foto’s te schieten. Elk shot werd als een filmset behandeld. Wij vallen vooral voor de David Lynch-achtige foto van de dode haas. Een vrouwelijke stroper of juist een tedere metgezel? En dezelfde bospartij maar dan flink doorrookt mag er ook zijn!

Van der Camp is als fotograaf nog niet zo lang actief, we houden haar in de gaten. Check ook haar zorgvuldig van doodskleedjes voorziene roadkill-slachtoffers.

titel: Uit de serie Back to Nature 2
techniek: ingelijste C-print, oplage 5 + 2 Artist Print
afmetingen: 50 x 50 cm
prijs: € 450,- (incl. 19% BTW, incl. lijst)
verkoopinfo: We Like Art
kunstkoop: Nee

{ 0 comments }

Omdat we met enige regelmaat mailtjes krijgen over een inmiddels uitverkochte editie Een eenzame Oostenrijkse doelman van Hans van der Meer hebben we een mooi alternatief gevonden. Er zijn nog twee keeper foto´s beschikbaar voor We Like Art-lezers. Uit de heerlijke serie Europese voetbalvelden.

Hans van der Meer (Leimuiden, 1955) begon in 1999 aan een ware odyssee langs de internationale voetbalvelden, eerst Nederland, toen Vlaanderen, Europa en uiteindelijk reisde hij de hele wereld over met zijn camera. Zijn briljante observaties van amateurvoetballers in hun natuurlijke habitat – stoffige trapveldjes in de tropen, grastapijten ingeklemd in Vinex-wijken of knollenvelden omkaderd door de Alpen – zijn zowel ontwapenend, humoristisch als duizelingwekkend in hun vergeefse nietigheid.

Lees en bekijk meer over Hans van der Meer

{ 0 comments }

Een buitenkansje, of beter gezegd: nu de unieke kans om een werk van Scarlett Hooft Graafland (Maarn, 1973) te bemachtigen! Bij haar indrukwekkende solo-tentoonstelling Soft Horizons in Huis Marseille (nog tot 11 december) is de monografie Soft Horizons gepubliceerd. Daarbij is een speciale editie verschenen in een grijze linnen cassette met een gesigneerde print van 1 van de topwerken uit Scarlett’s oeuvre, namelijk Lemonade Igloo (Canada, 2007).

Het bijzondere aan de manier van werken en dus aan de foto’s van Scarlett Hooft Graafland (SHG), noemden we al eens eerder hier:

“SHG ziet haar werken eerder als sculpturen dan als fotografie. De foto’s zijn een weergave van de ingrepen die zij doet in verschillende indrukwekkende, bijna surrealistische landschappen in de wereld. Locale gebruiken, legenden en natuurverschijnselen zijn aanleiding tot nieuwe verhalende situaties die enerzijds vaak normaal aandoen, maar die zich in tweede instantie op een vervreemdende wijze verhouden tot het landschap.

In samenwerking met inwoners van het gebied, bij wie zij vaak zo’n drie maanden verblijft, laat zij de beelden in haar hoofd werkelijkheid worden. In slechts een paar uitgekiende opnamen legt ze de sculpturale performances vast.”

Lees meer en bekijk de ‘making of’ video over dit werk van Scarlett Hooft Graafland

{ 5 comments }

Ook vandaag weer een prachtig bewijs van onze stelling dat je zelfs van gelouterde kunstenaars met een internationale reputatie werk kunt kopen onder de € 1.500. En wat voor een werk – daarover zo meer. We zijn al jaren dol op Rob Johannesma (1970, Geleen). Johannesma stuiterde in 2000, recht van de Ateliers, de kunstwereld binnen met een solo in het Stedelijk Bureau Amsterdam. De scouts van deze project-ruimte van het Stedelijk in de Jordaan hebben een goed oog voor toekomstige internationale cracks, en zijn er meestal vroeg bij.

De verstilde video’s van Rob Johannesma van bewegende landschappen maakten grote indruk. Zo groot dat hij een jaar later al mocht uitpakken op het belangrijkste internationale kunstpodium, de Biënnale van Venetië. De Post Nature tentoonstelling toonde werk van een nieuwe generatie Dutch Finest: Job Koelewijn, Mark Manders, Aernout Mik, Michael Raedecker, Frank van der Salm, Mike Tyler, Marijke van Warmerdam en Edwin Zwakman.

Inmiddels heeft Johannesma een waslijst aan presentaties op zijn naam staan, hij exposeerde onder meer bij galerie Paul Andriesse in Amsterdam, De Hallen in Haarlem (2002, 2006), Kunstpalast Düsseldorf (2005), Bis71, Ruimte voor Kunst in Geleen (2010), op de Busan Biënnale in Korea (2008) en vorig jaar in De Vleeshal in Middelburg en in het Stedelijk Museum in Amsterdam. In november brengt Roma Publications Johannesma prominent op de beurs van Turijn, Artissima.

Lees en bekijk meer over Rob Johannesma

{ 0 comments }

JCJ Vanderheyden (1928, ’s Hertogenbosch) is onbetwist de Grand Old Man van de Nederlandse kunstwereld. Wat een genot dat het Boijmans in Rotterdam uitpakt met een nieuwe knisperende tentoonstelling van hem: ‘in-zicht’.  Het geheel is weer een typisch duizelingwekkend concept van Vanderheyden. De bezoeker loopt door een levensgrote maquette. De collega’s van Lost Painters zeggen het mooi:

JCJ heeft thuis aan een schaalmodel geknutseld en die vervolgens als behang op de wanden laten plaatsen. Niet alleen blijft de tape in de hoeken te zien, ook het grijsschilderen van de ‘wanden’ van de maquette is te zien. Ook bleek dat niet alle werken op schaal waren en dus zitten om veel werken vreemde omlijstingen. In een enkel geval ontbreekt het echte werk zelfs.

Check de mooie fotoreeks van de tentoonstelling bij Lost Painters, en als je toch bezig bent, Trendbeheer heeft ook een mooie post. Nog beter – ga vooral zelf kijken!

Voor ons een mooi moment om een eerdere bespreking van een supereditie van JCJ naar boven te halen. Navraag leerde dat er nog maar 4 exemplaren van over zijn – en nota bene de nummers 1 t/m 4! We citeren onszelf:

JCJ Vanderheyden gaat nog altijd gelijk op met de jonkies in de kunst. In de tijd van de opkomende meer figuratieve CoBrA kunst viel hij al op met zijn abstracte benadering van het schilderen. En Vanderheyden laat het niet bij schilderen, hij maakt ook installaties van kunstwerken en inspiratiebronnen in zijn atelier en fotografeert en filmt deze. In de vaak zaalvullende kabinetten onderzoekt hij licht, ruimte en tijd. De tengere geschilderde doekjes kunnen bij hem net zo goed rond of bol zijn, en de achterkant van het werk heeft eveneens zijn grote belangstelling. Wat is de werking van vlakverdeling, voor- en achtergrond en het illusionistische effect van (ruit)patronen? Er zou een JCJ-blauw gedeponeerd kunnen worden, een mat en tegelijk onwezenlijk diep hemelsblauw.

Zijn schilderijen, de landschapsfoto’s, de vliegtuigraampjes, de reproducties ervan, we kijken graag mee in het rondtollende ‘laboratorium’ in zijn hoofd.

JCJ Vanderheyden had een batterij aan memorabele museale solotentoonstellingen in Nederland en deed in 1982 mee aan de Documenta in Kassel, maar is gek genoeg in het buitenland relatief onbekend gebleven. Vorig jaar kreeg hij echter in Lissabon een overzichtstentoonstelling aangeboden; The Analogy of the Eye (catalogus) in Fundacao Caixa Geral de Depositos – Culturgest Lissabon, Portugal.

Cornald Maas schreef  naar aanleiding van een interview met de kunstenaar een geweldig portret van JCJ: ‘Ik ben mezelf steeds een stap voor’. ‘De horizon staat voor het verlangen. Verlangen naar de verte, en naar de onbegrensdheid. En tegelijkertijd draagt de horizon de beperktheid in zich mee: het is de begrenzing die het oog van zichzelf heeft.’

titel: Chomolungma/Everst I, 2007
techniek: piëzografie, oplage 42
afmetingen: 55 x 71 cm
prijs: € 476,- (incl. 19% BTW, excl lijst) uitverkocht
verkoopinfo: We Like Art
kunstkoop: Nee

{ 0 comments }

Je zou het aan de hand van bovenstaand beeld niet meteen zeggen, maar het werk van Karin Arink (1967, Delft) is als het ware een visueel onderzoek naar het lichaam, “naar wat het domein van het ‘zelf’ zou kunnen zijn”. Om nog even wat dieper te gaan. Haar beelden verwijzen naar het lichaam, de vorm die zichtbaar is aan de buitenwereld, de vorm die het individuele en innerlijke omhult. De beelden van Arink hebben, tegengesteld aan het lichaam eigenlijk, allerlei visuele vormen; ze snijdt in stof en foto’s, maakt geboetseerde, gehaakte en genaaide beelden, en ruimtelijke tekeningen van textiel en plakplastic.

Ook maakt ze sterke kleine tekeningen en aquarellen zoals het hier eerder al getoonde werk ‘Inomklamping’. Toen schreven we: “dit is een mooi voorbeeld van een intens lichamelijk bewustzijn dat centraal staat in al haar werk”. Het Stedelijk Museum in Schiedam organiseerde in 2008 een grote overzichtstentoonstelling over Karin Arink: States of Self. ‘Het werk van Karin Arink gaat over het lichaam dat zich blootgeeft of juist verbergt, over de lichamelijke ontmoeting met de ander en – sinds ze zelf moeder is – over het lichaam als plek voor de ander.’

Tentoonstellingen van Karin Arink zijn vaak erg indrukwekkend, met flarden en repen textiel, die als een afgestroopte huid in de ruimte gespannen zijn. Recent maakte zijn nieuwe beelden van porselein en textiel in het EKWC (Europees Keramisch WerkCentrum) in Den Bosch. Bovenstaande is een voorbeeld daarvan. Een uitgerekt, uitgedroogd omhulsel, “een soort kruisiging, maar dan wat frivoler”, “de kwetsbare restanten van het porseleinen inner space”. Prachtig eerlijk en kwetsbaar werk, een bijzondere kunstenaar.

Momenteel stelt Arink tentoon bij Gerhard Marcks Haus in Bremen, samen met Reinhold Engberding. De expositie heet Kleider machen Kunst, en loopt nog tot en met 6 november 2011.

Lees en bekijk meer over Karin Arink

{ 1 comment }

Heel leuk, vandaag een moddervette primeur op We Like Art. Charlotte Dumas (1977) informeerde ons dat er een nieuwe speciale editie op het punt van verschijnen staat. En dat geïnteresseerde We Like Art lezers alvast een exemplaar kunnen reserveren. Het kan je haast niet ontgaan zijn dat het nieuwe project van Dumas – Retrieved – flink in het nieuws is. Van The New York Times t/m CNN allemaal berichtten ze enthousiast over de speurtocht van de fotograaf door negen staten in Amerika naar de overgebleven reddingshonden die actief waren tijdens 9/11. Van maart 2011 t/m mei 2011 reisde ze rond en bezocht ze de honden en hun baasjes van Texas tot Massachusetts.

Lees meer over Charlotte Dumas en deze editie:

{ 16 comments }

Naar aanleiding van de tentoonstelling I should have done that in Nest in Den Haag, maakte Joncquil (Zeist, 1973) een cover van het schilderij ‘De Schimmel’ van Phillips Wouwerman (Haarlem, 1619-1668). De reproductie van het schilderij van Wouwerman zwerft al jaren om Joncquil heen, als kind zat hij uren op de trap bij zijn oma om naar het ding te kijken, tegenwoordig hangt het in zijn atelier, nog steeds in hetzelfde krakkemikkige lijstje. Zoals we gewend zijn van de kunstenaar, is zijn ‘ode’ aan Wouwerman in praktisch 1 kleur, in dit geval The Grey. (lees hier ook een eerdere post over het werk van Joncquil)

Het origineel uit 1646 hangt in het Rijksmuseum. Samen met fotograaf Peter Cox zocht de kunstenaar het origineel op in de catacomben van het Rijks, en maakte daar een nieuw werk: het origineel, de reproductie en de cover van Joncquil’s eigen hand. Dit nieuwe werk hangt in de expositie I should have done that, maar kan ook bij jou thuis hangen binnenkort. Het werk is namelijk gratis te downloaden als groot bestand, volg deze link. Het enige wat je nog moet doen is het prachtig laten afdrukken in de maat 30 x 40 cm. En voordat je het laat inlijsten, komt de kunstenaar het graag signeren bij je thuis. De kosten daarvan zijn slechts de reiskosten vanaf Den Haag en een diner. Nou… om blij van te worden toch?

In de tentoonstelling bij Nest citeren 13 kunstenaars het werk van anderen, onder wie Jasper de Beijer, Amie Dickie, Iris van Dongen, Marcel van Eeden, V&B, Charlotte Schleiffert etc. Het coveren van andermans werk is in de hedendaagse kunst (nog) lang niet zo common als bijvoorbeeld in muziek. Zoals Machteld Leij zegt in het NRC: “We zien nu eenmaal liever de kunstenaar niet als een dweperige fan, maar als authentiek en autonoom genie.” Interessant dus, welke voorgangers inspiratie zijn voor deze hedendaagse kunstenaars. En op welke manier ze ingaan op het bestaande werk, welke aspecten en welke lagen in het werk van de ander, triggert de kunstenaar tot de gedachte, dat had IK moeten maken.

Ga dat zien, de ‘covers’ en originele werken nog tot en met 9 oktober aanstaande. Op zondag 9 oktober is er om 15.00 uur een rondleiding bij Nest. Isabel de Sena vertelt dan meer over de opzet en inhoud van de tentoonstelling (meld je hier even aan).

titel: The Grey, 2011
techniek: fotoprint, onbeperkte oplage
afmetingen: 30 x 40 cm
prijs: € 0,- (incl. 19% BTW)
verkoopinfo: We like art!
kunstkoop: Nee

{ 2 comments }