Andrew Bruce (1988, Groot Brittannië) verzamelt doodgereden dieren in zijn backpack. Met de fiets speurt hij de bermen af op het Britse platteland naar vossen, konijnen en vogels. Sinistere hobby? Nee, de intenties van de piepjonge fotograaf zijn zuiver te noemen. De dode dieren dienen als onderwerp voor zijn heel precies gemaakte foto’s. In de serie Vanitas zien we de dode dieren in een nachtelijke hemelvaart, opgeworpen voor de camera. Een soort nagespeelde tuimelende doodsmak annex serene uittreding. Zoiets kan snel leuk bedacht zijn maar vervolgens totaal niet werken. Niet in het geval van Bruce. De foto’s zijn teder en vervuld van een mooi besef van sterfelijkheid. De fotograaf raakte overigens wel behoorlijk in paniek bij de gedachte dat hij de in zijn Roadkill Freezer verzamelde dieren moest gaan fotograferen:

“As time went on I dreaded and dreaded the moment when I would have to photograph the animals, slowly working myself into a panic. A photograph is said to be a tiny piece of time that brutally and forever escapes its ordinary fate, some may even go as so far to say that a photograph immortalises a moment. Maybe my motivation for taking on such a project was to try and gain some control over time passing, life and death.

However when I finally stood in front of the dead animals, the moment I clicked the shutter I felt that I had not immortalised the moment, in that moment death was more present than ever.”

Na deze serie onstond Tender een serie foto’s van de fotograaf met in zijn handen of armen een dood dier. Als een moderne meditatieve neergevlijde Piëta. Het resultaat is een fraaie serie foto’s zonder opsmuk. Hij wil inzoomen op onze onthechte relatie met de natuur en de neiging om snel aan sterfelijkheid voorbij te gaan. Lees dit aardige interview in Fault Magazine. Bruce werkt met een grootbeeldcamera en drukt zijn grote foto’s met de hand af. Hij doet maanden over een paar foto’s.

Zijn foto’s zijn nog goedkoop, het is natuurlijk een jonge kunstenaar. In de blogosfeer wordt zijn werk enthousiast opgepikt (hij heeft zelf trouwens ook een aanstekelijk blog). Het is wachten tot een (Nederlandse) galerie of fotofestival hem een kans geeft om uit te pakken.

De hier getoonde foto’s zijn mooi groot en klein in oplage, de prijs gaat omhoog per verkocht exemplaar  - snelle beslissers worden beloond zoals vaak in de fotografie. De vos in het graf kost € 1.200 voor nr 2/5. De kleinere foto’s uit deze serie zijn € 360 (niet ingelijst).

Lieven Hendriks (Velp, 1970) is één van de drie genomineerden voor de Wim Izaksprijs, een aanmoedigingsprijs voor een schilder die een opmerkelijke bijdrage levert aan de schilderkunst in Nederland. De winnaar toucheert € 10.000. De beide andere genomineerden ontvangen elk € 1.500. De bijbehorende tentoonstelling wordt dit jaar gehouden bij Pictura in Dordrecht van 17 september t/m 17 oktober. Naast Hendriks zijn Olphaert den Otter en Ina van Zyl (waarover binnenkort meer) genomineerd. We wachten in spanning af…

De kans trouwens dat een genomineerde wint met een achtergrond aan de Rijksacademie of De Ateliers is statistisch gezien iets groter; dat is dus in het voordeel van Hendriks en Van Zyl, die beiden 2 jaar verbleven op De Ateliers. Maar dat terzijde.

Want ondertussen kunnen we bij galerie VOUS ETES ICI in Amsterdam al genieten van een fraaie opmaat. Afgelopen weekend opende hier een spetterende solotentoonstelling Sunny Spells van Hendriks. Wat een lef en beheersing! Zelden zien we zulke heerlijk minimale schilderijen met zoveel power – en nog lichtvoetig ook. Lieven Hendriks wordt vaak als moderne de trompe l’oeil schilder omschreven, het bedrieglijke 3D-effect dat schilders al sinds de 17de eeuw toepassen. Dat is ook zo; zijn doeken lijken echt doorboord door kogelgaten, of als bespijkerde wanden getooid met kluwen ijzerdraad, of schermen van condens waar met een vinger in getekend is. Maar ook zijn het dwingende en speelse schilderijen.

Hendriks wil zich niet verliezen in het schilderen. Elk doek lijkt perfect volgens plan uitgevoerd van A naar B. In een interview zegt hij: “Een schilderij is goed wanneer de uitvoering van het idee bovenop het idee is komen te liggen en dat het schilderij daardoor klopt als een bus.” Dienstbare schilderkunst dus. Als voorbeeld noemt hij de droge surrealistische schilder Magritte: “Hij is een schilder waarbij je kunt zien dat het schilderen niet met hem aan de haal gaat, hij drukt er zijn ideëen dwars doorheen.”

Alles klopt en is raadselachtig en helder tegelijk. Net als dit doek dat Hendriks in 2009 maakte voor The Multiple Show bij Vous Etes Ici. Het is het laatste exemplaar van 10 doeken, 5 met kogelgaten en 5 met hangende antenne. In serie gemaakt maar elk uniek. N.b. zeer vriendelijk in prijs!

Alexander Gronsky (Estland, 1980) winnaar van de prestigieuze Foam Paul Huf Award 2010, daar scoorden we hier op 29 maart j.l. al een mooie scoop mee.  Even resumeren: jaarlijks ontvangt  een jong internationaal fotografietalent tot 35 jaar deze prijs van € 20.000, een artist-in-residence in Amsterdam en … een tentoonstelling in Foam. Echt een pretpakket dus. Afgelopen weekend startte Gronsky z’n tentoonstelling met post-Sovjet landschappen, vooral uit de series Less Than One en The Edge.

Dat de internationale jury nogal gecharmeerd was van de Russische landschappen van Gronsky is goed te begrijpen. Zijn foto’s van staffelfiguren in een groots decor; de woestenij die grenst aan Moskou of de barre Russische Outback waar het gemiddelde bevolkingsdichtheid minder dan één per persoon per vierkante kilometer is, zijn meeslepend en met een groot gevoel voor kleur gemaakt. Neem even de moeite en klik door naar de serie Less Than One op de voorbeeldige site van Grosky.

Extra leuk dat nu een belangrijke foto van Gronsky uit zijn laatste serie aangeboden wordt door Foam Editions. We suggereerden het al eerder: neem die trap naar de bovenverdieping van Foam – daar wacht je een ware schatkist aan betaalbare fotografie.

Deze editie met zonnebaadster in Vladivostok is prima, qua beeld, formaat, oplage, prijs en het wenkende toekomstperspectief van Gronsky.

Merijn Bolink (1967, Amsterdam) maakte afgelopen jaar op het Nanolab van de Universiteit Twente kunst op nanoschaal, met als eerste resultaat een nanokandelaar, opgebouwd uit atomen van een antieke kandelaar. Een tweede antieke kandelaar werd in stukken gezaagd die vervolgens naar 144 adressen werden verstuurd. De adressen vormden tezamen een reuzekandelaar op de wereldkaart met een afmeting van ruim 6000 kilometer.

Typisch Bolink. Niet een beeldhouwer in de klassieke zin maar meer een tedere sloper/knutselaar/taxidermist/wetenschapper/ideëenfontein.Verdubbelingen, vloeiende versmeltingen, ontledingen en vooral absurde metamorfoses geloofwaardig maken – daar is Bolink dol op. Hij maakte in de jaren negentig naam met een reeks verrassende klassiekers die menigeen nog steeds op het netvlies gebrand staan. De eekhoorn opgenomen in een houten ladder, de doorgesneden uitgeholde appel gevuld met het vruchtvlees van een sinaasappel, de oermoederkinderwagen met haar stoet genetische kinderwagentjes, de verdubbelde piano, de versplinterde tijger in een frietsnijder met uit elke gesneden sliert een nieuwe tijger.

“Zelf zoek ik, in elk nieuw beeld, naar mogelijkheden iets te scheppen, buiten de natuur om. Beter dan de natuur.”

Merijn Bolink had museale exposities in het Groninger Museum, het Gemeentemuseum Den Haag en het Cobra museum Amstelveen. Zijn werk is in het bezit van een hele riedel musea en bedrijfscollecties zoals Akzo Nobel en de Rabobank.

Fantastisch dus om nu deze twee lichtboxen te laten zien op We Like Art. Bloemstillevens ontdaan van hun aandachtrekkerige bloembladen en stelen – en teruggebracht tot de stampers en meeldraden. Een hele mooie zorgvuldige kleine oplage… bovendien in prijs verlaagd voor We Like Art, normaal € 1.750.

Mariken Wessels (1963, Vlaardingen) presenteert en signeert komende donderdag 2 september om 17.00 uur  haar boeken Elisabeth -I want to eat - en Queen Ann. P.S. Belly cut off. Tijdens deze sessie in het Foam_café gaat de fotograaf in gesprek met collega en beroepsduider Hans Aarsman. Een aanrader want we zijn benieuwd naar wat Wessels bereid is los te laten over haar eigenaardige – inmiddels internationaal bejubelde – fotoboeken. Beide boeken hebben foto’s uit twee verschillende persoonlijke archieven als vertrekpunt en bieden een zowel fantastisch als beklemmend zicht op de hoofdpersonen. Is het fictie of zijn het ego-documenten? Waar is de hand van de kunstenaar te zien? Welk stuk is eigenlijk authentiek? Wessels zal vermoedelijk graag in het midden laten wat wel en niet van de kunstenaar afkomstig is.

De hier getoonde foto’s zijn onderdeel van een speciale editie van het boek Queen Ann. P.S. Belly cut off. “P.S. Buikje afgeknipt!” staat er bij twee foto’s op driekwart van het boek, we zien een oudere vrouw die een kind vasthoudt op een kinderboerderij, eenmaal met een kloeke buik en eenmaal zonder, want cru met de schaar ‘gefotoshopt’. Al bladerend en terugbladerend in het boek is het dan al duidelijk geworden dat het gaat over Anneke een voormalige beauty (type Romy Schneider) uit Venlo, die maar moeilijk kan omgaan met haar verloren jeugd en zwaarlijvigheid. Toch is dit veel te kort door de bocht – het gaat over meer dan een vrouw die met haar zelfbeeld worstelt en haar foto’s bewerkt met stiften, schaar en typex. Het is het soort boek dat dagen lang door je hoofd spookt. Een raadselachtige collage van oude zwart-wit familiefoto’s, bewerkte portretfoto’s, stills uit Kodak 8 mm films, foto’s van foto’s. Het vertelt een verontrustend, meerduidig en aangrijpend verhaal waarin Wessels de virtuoze verteller is.

De precieze en zorgvuldige vormgeving is van Wessels in samenwerking met Esther Krop van Alauda Publications, een nieuwe uitgeverij op het gebied van kunst, cultuur en theorie. Ook de net verschenen herdruk van ‘Elisabeth – I want to eat -’ is met een speciale editie (incl. 2 foto’s) verkrijgbaar. Het zijn beide absolute pareltjes.

Check ook de mooie recensies op Cadoc en 5B4.