Nog een paar nachtjes slapen en het is weer zover: het jaarlijkse kunstfeestje in Rotterdam. Nog nooit had je zo’n goede reden om als kunstliefhebber af te reizen naar Rotterdam. Maar liefst 4 kunstbeurzen vinden er tegelijkertijd plaats. Komend weekend nemen we het hele programma met je door. Eerst vragen we je aandacht voor onze win-actie voor Art Rotterdam.

Van donderdag 9 t/m zondag 12 februari kun je weer kunstshoppen en scouten in de Cruise Terminal aan de Wilhelminakade in Rotterdam.Met ditmaal een record aantal buitenlandse galeries. De beurs is klein, charmant, goed te behappen en exclusief. Toegelaten worden als galeriehouder is lastig. Er worden busladingen internationale verzamelaars voor uitgenodigd. Het uitgekiende VIP programma is de motor van het succes.

We Like Art gaat natuurlijk verslag doen van de beurs en ook gaan we op zoek naar buitenkansjes en beurstips onder de € 1.500. Voor de lezers van We Like Art hebben we een mooie actie. We geven 10 vrijkaarten weg ter waarde van € 17,50. Gratis toegang voor 1 persoon voor Art en Object Rotterdam. Niet gek. Wat moet je doen?

Stuur ons een foto van jezelf met je favoriete aangekochte kunstwerk. Wij gingen je voor met een recente aanwinst van Charlie Roberts. Heb jij ook zo’n pareltje dat je wel wil delen – mail ons een foto naar contact@welikeart.nl en we laten je zo snel mogelijk weten of je 1 van de gelukkigen bent. Een werk dat je via We Like Art gekocht hebt heeft de voorkeur – maar je mag ons ook verrassen natuurlijk!

Vanavond wordt bij Het Uur van de Wolf de documentaire Painful Painting van Catherine van Campen uitgezonden (Uitzending Gemist): een bijzonder portret van de schilder Ronald Ophuis. Het is geen klassieke kunstenaar-schildert-en-vertelt-in-zijn-atelier film geworden. Meer een associatieve reeks fragmenten die heel filmisch een indruk geven van Ophuis en zijn onderwerp: “het gedrag van normale mensen onder extreme omstandigheden.”

Hoofdbestanddelen in de film zijn z’n onderzoeksreis naar Sierra Leone, de gesprekken met voormalige kindsoldaten, de casting van de modellen, een door de acteurs nagespeelde gruweldaad in zijn atelier, een galeriesolo op de voorname beurs The Armory in New York en close-up beelden van een indringend gesprek met de kunstenaar. Dit alles versneden met actiebeelden van Ophuis als duurloper, van de oever van de Hudson tot de Nederlandse hei.

Het mooie is dat het raadsel intact blijft. En dat is goed.

“De schilderijen die ik nu aan het maken ben, daarbij is het geweld zo excessief dat je je dat bijna niet kunt voorstellen. Dat zijn dingen die je eigenlijk niet ziet in de media. Dan verleid je de toeschouwer, zodat die zich gaat afvragen: “Waarom maakt iemand zoiets?”. Dat heb je veel minder bij een nieuwsfoto. Die heeft een soort sfeer van objectiviteit en een schilderij of kunstwerk is veel subjectiever. Jij als maker wordt ook vaak gezien als een soort dader, omdat je iemand anders met dat soort afbeeldingen confronteert. De vraag komt vanzelf naar boven: “Waarom doet iemand dat?”.

Diverse studies, (1998-2006), 30 x 20 cm, c-print, € 350,-

Eerder schreven we hier al over het werk van Ophuis, we toonden een getekend portret van een Afghaanse jongen. “Het is die vreemde mengeling tussen virtuoze, opwindende en stroeve, soms zelfs wat onhandige schilderkunst. Inclusief rare perspectiefverkortingen en naïeve elementen.”
“Vaak gaat het als het over Ophuis gaat over moraliteit, historieschilderkunst of over de aanklacht die al of niet uit het werk zou spreken. Ophuis ontsnapt aan zowel eendimensionale, letterlijke als allerlei hooggestemde duidingen. Er zit verontwaardiging, mededogen en vilein genot in het werk.“

Een echte leestip is het uitgebreide interview van Hilde van Canneyt met Ophuis.

Speciaal voor We Like Art selecteerde Ronald Ophuis een belangrijke serie foto’s. Foto’s direct van de werkvloer in het atelier. Na de eerste ruwe schetsfase waarin nieuwe ideeen voor schilderijen worden uitgewerkt laat de schilder modellen komen via een castingbureau. Deze acteurs spelen de situatie na die Ophuis wil verbeelden, en dienen als inspirerend vertrekpunt voor zijn schilderijen en grote tekeningen.

Miskraam/Miscarriage is een thema dat terugkomt in een hele serie ongemakkelijke werken. Als je goed kijkt zie je achter de twee acteurs een tekening liggen van Baby een bezwerende reeks werken die Ophuis tegelijkertijd maakte.

Het schilderen van een miskraam is nogal wat. Absoluut een beeld waar bijna iedereen liever van wegkijkt. Het lijkt erop dat Ophuis qua compositie heeft gedacht aan het ontroerende zelfportret van Goya met zijn dokter Arrieta. We proeven een zelfde soort troost en ontreddering.

De andere foto’s in de slideshows tonen voorstudies over de Tweede Wereldoorlog, de burgeroorlog in Sierra Leone, en Srebrenica. Als je interesse hebt mail ons dan en dan sturen we je een klein beeldbestand met de specifieke gegevens.

Diverse studies, (1998-2006), 20 x 30 cm, c-print, € 350,-

Het gaat prima met de schilder Koen Vermeule (Goes, 1965). Binnenkort heeft hij een eerste solo bij zijn nieuwe Duitse galerie in München, Galerie Wittenbrink. En komende zomer is er een groot overzicht van zijn werk te zien in Rijksmuseum Twenthe in Enschede. Bovendien is er net een mooie overzichtscatalogus uit, High Above Ground (uitgegeven door WBOOKS). En daar moeten we het even over hebben.

Een fijne gewoonte bij het uitbrengen van boeken over kunstenaars is de zgn. ‘speciale editie’ die vaak de publicatie in een bescheiden oplage vergezelt. Denk aan de zeer succesvolle edities van Charlotte Dumas en Scarlett Hooft Graafland die we hier onlangs bespraken. Voor de liefhebber is het een hele mooie manier om voor een vriendelijke prijs een werk te bemachtigen van een kunstenaar wiens reguliere prijzen vaak best flink zijn. De opbrengst van een speciale editie wordt door de uitgever gebruikt om de kosten van een (dure) publicatie terug te verdienen.

Koen Vermeule maakte twee multiples bij zijn nieuwe boek. 20 Unieke gouaches op papier: 10 variaties op een zeegezicht en 10 unieke variaties op het werk ‘Dreamer’.  Een hele mooie manier om aan een origineel werk van Vermeule te komen. Bedenk dat zijn litho’s (oplage 20 a 40), in prijs variëren tussen de € 300,00 en € 595,00. Kortom, dit is een mooie deal.

Dreamer (2011), 53 x 36 cm, gouache op papier, € 995,-

Vermeule is een rasschilder, hij doet er wat bescheiden over in het mooie videoportret in de reeks Hollandse Meesters, maar het is heel sterk wat hij doet met tape, paletmes, transparante en vette olieverf. Zijn werk zindert van het licht, Vooral de randjes en overgangen tussen de diverse patijen in zijn schilderijen en gouaches zijn supergoed. Check ook vooral de verf die aan de randen van de voorstelling heel bewust half onder de tape zijn doorgelopen.

Zijn werk bestaat vooral uit 2 thema’s: landschappen en portretten. Eerder schreven we op het blog al over hem: “Vermeule laat vaak een soort verdichte snapshots zien, momenten waarin de geschilderde figuren, vaak jonge mensen, in zichzelf zijn gekeerd, in gedachte verzonken, verloren in hun spel. Hoe het is om in een stad te leven – er in op te gaan.” De laatste jaren lijkt zijn werk internationaler geworden te zijn qua sfeer en handschrift.

Afgelopen zaterdag vond de eerste sessie We Like Art Tour nieuwe stijl plaats. Eerst langs een aantal gastvrije galeries met aanstekelijk vertellende galeriehouders. We zagen een schitterende installatie van Femke Schaap en een bonte stoet schilderijen van David Bade bij Metis_NL. Een mooie groepsshow met originelen en multiples bij VOUS ETES ICI met een flinke verzameling werk in de categorie < 1.500 (waaronder deze Charlie Roberts en Lieven Hendriks). En bij Akinci de overrompelend rauwe tekeningen van vloer tot plafond van Charlotte Schleiffert – tjonge wat een power.

Absoluut hoogtepunt van de middag was het ontspannen atelierbezoek aan Mariken Wessels die een hele mooie presentatie had gemaakt in haar studio van recent werk. Het is toch wel heel bijzonder en best intiem om de werkvloer van de kunstenaar te bezoeken. Mariken vertelde uitgebreid over haar projecten en fotoboeken. Met witte handschoentjes konden er veel prints bekeken worden. Mooi om te zien dat een zekere hebberigheid zich meester maakte van sommige deelnemers. Al met al een zeer geslaagde middag die vraagt om een regelmatig (maandelijks?) vervolg. We houden je hier op de hoogte.

Vandaag een echt conversation-piece. Hester Scheurwater (1971, Hendrik Ido Ambacht) maakt internationaal naam met haar exhibitionistische grofkorrelige zelfportretten. In haar huis en tuin fotografeert ze zichzelf in de spiegel in een ballet van expliciete, geleende en soms oenige poses. Het lijkt een artistieke zoektocht naar de beeldvorming over onbelemmerde vrouwelijke seksualiteit. En in hoeverre dat mogelijk is in de slipstream van de dwingende geseksualiseerde beelden in de media.

Ehm, wat zien we? Even los van de eerste schok van de aanblik van een gespreid stel vrouwenbenen. Geen instant beschikbaarheid maar een mix van tonen en monsteren. Wij kijken naar de kunstenaar die ons dwars door de gruizige spiegel aankijkt. David Lynch meets Robert Mapplethorpe. Sex als oerkracht, vaak ongemakkelijk stemmend, zelden echt kinky. Foto’s met een kenmerkende rauwe ‘look and feel’. Soms op de plaats waar je het gezicht verwacht een harde flits.

Een verwant ‘genre’ zijn de op internet losgelaten privéfoto’s van ex-geliefden die uitdagend bedoeld net iets teveel uitdeden voor de webcam of hun fotograferende vriendjes. Het staat haaks op de struise regie die Scheurwater opvoert. Wie wordt er hier betrapt?

Het ogenschijnlijk samenvallen van de kunstenaar, model en alter ego is iets dat veel kijkers op het verkeerde been lijkt te zetten. Hoe kun je zoiets schaamteloos doen, wat ben je dan voor iemand – lijkt een vraag die veel mensen bezig houdt. Een beetje zoals de pavlov bij het verschijnen van de roman Vochtige Streken van Charlotte Roche.

“Wat ben je aan het doen?” Aanvankelijk postte Scheurwater haar (met witte I-phone gemaakte) portretten als ‘object of desire’ alleen voor een Facebook achterban, nu met een betere camera voor een wat ruimer publiek. Het is een soort haat-liefde verhouding gebleken: Scheurwater en Facebook. Al verschillende keren werden haar updates wegens de expliciete details geweigerd en accounts geblokkeerd. Toch bleek het als podium voor de kunstenaar een dagelijks lifeline naar haar publiek van inmiddels 3.800 vrienden. Een eigen schare ‘reaguurders’, nooit te beroerd om vol begrip, liefdevol, sneu opgewonden of hilarisch te reageren.

Inmiddels is Scheurwater booming, onlangs op de cover van European Photography en met een interview in ZOO Magazine, momenteel met een mooi portfolio in het vermaarde C PHOTO – geselecteerd door de curator van het Kunsthaus in Zurich (verkrijgbaar bij Donner, Rotterdam). Binnenkort verschijnt haar boek Shooting Back bij Gerben & Keller in Zurich samengesteld door de internationale fotografiebobo Walter Keller, niet gek.

Bovenstaande kloeke foto (incl. mammoetblad) kreeg van de kunstenaar een wel hele speciale We Like Art prijs… Normaal betaal je het dubbele.