Krijn van Noordwijk (Rotterdam, 1958) maakt al jaren naam met zijn prachtige en ongewone portretten, categorie: In Your Face. Zo reisde hij bijvoorbeeld 2 jaar lang de wereld over om 140 DJ’s te fotograferen. Iconen van nu. Zijn reeks portretten van kunstenaars, artiesten en schrijvers in opdracht van Vrij Nederland, NRC Handelsblad etcetera is absoluut een kliksessie waard, check vooral zijn site. Zijn modellen zijn bereid iets extra’s te doen/te ondergaan. Het levert onverwachte en indringende beelden op.

Ook raak en teder tegelijk zijn de portretten uit een nieuwe grote serie waar hij aan werkt: Tattoo. Z’n benadering is integer, de modellen zijn bij hem geen versierde freaks maar juist waardig en menselijk vastgelegd. “Simply beautiful ones, tattoos with a special meaning, big pieces or tiny hidden ones.”

Wouter van Riessen |Handmasker, 2003 | lambdaprint op aluminium, met uv beschermfilter, oplage 7 | 33 x 25 cm | € 900. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Wouter van Riessen (Bloemendaal, 1967) poseert in zijn werk tegelijkertijd als kunstenaar en clown, als poppenspeler en marionet. Van Riessen is een waar multi-talent. In foto’s, maskers, schilderijen, tekeningen, zijn muziek en zeefdrukken jongleert Van Riessen met zelfportretten en poppen. Van zijn hand ook deze fraaie foto, Handmasker. Het masker zelf is niet te koop – het duurt een eeuwige tijd voor ze af zijn en ze keren bovendien steeds weer terug in nieuw werk van Van Riessen.

Wouter van Riessen was bij ons al verschillende keren te zien (zie hier). We maakten onder meer een hele mooie video van de kunstenaar die zichzelf begeleidt op gitaar en een lied zingt in zijn atelier. De kunstenaar heeft een mooie reeks museale tentoonstellingen op zijn naam staan en zit in menig mooie collectie.

Van Riessen verblijft momenteel 2 jaar in Los Angeles samen met zijn partner en collega-kunstenaar Daphne van Rosenthal, zij ontving een beurs voor 2 jaar aan het California Institute for the Arts (CalArts).  Ze houden zo nu en dan een blog bij op de website van Heden. Erg leuk om te lezen, ze schrijven beiden als nieuwsgierige buitenstaanders die gretig observeren. Of Wouter zijn werk zal veranderen door een poos te vertoeven in een totaal andere habitat?

Inmiddels weet ik de tweedehands boekwinkels van Los Angeles goed te vinden. Ik ben altijd op zoek naar beelden die een van de abstracte motieven in mijn werk (zelf, zelfbeeld, nabijheid, onbereikbaarheid, geest en lichaam) al ergens in zich dragen. Schilderijen ontstaan door die metaforen te zien, naar me toe te halen, eigen te maken en aan te scherpen. De eerste fase is veel bladeren bij de kasten Art & Design, Sports & Games, Circus & Theater, Collectibles & Curiosa en natuurlijk Recently arrived. Het aanbod is interessant, maar niet heel verschillend van wat ik uit Nederland ken. 

Linda van Boven | Zonder titel, 2013 | piezografie, mixed media (olieverf) in lijst, oplage 8 | 60 x 85 cm | € 900. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Linda van Boven (Arnhem, 1965) maakt foto’s met een filmisch karakter. Soms als een ‘collage’, een langgerekt fotowerk of filmbeeld van losse, onafhankelijke foto’s en soms foto’s op lichtbakken. De foto’s vormen fragmenten van een film, die in je hoofd een verhaal gaan vormen.

Bij de Bijenkorf een uniek werk in oplage. Een bijzonder ‘foto-werk’, een jongentje prikt met zijn stok in het water, om hem heen rietstengels en knalgroene bladeren. Kijk je beter (klik op de foto), dan zie je dat het werk beschilderd is (dus alle 8 exemplaren zijn uniek). De blonde haren, de takken en bladeren lijken te bewegen, een typische Van Boven dus.

De beelden die naar voren komen in haar recente werk hebben te maken met herinneringen uit haar jeugd en belangrijke gebeurtenissen in haar leven. Dit klinkt misschien vrij zwaar, maar dat is niet het gevoel dat je overhoudt aan de werken. Eerder een gevoel van hoop, ‘lichtheid’, de toekomst. Van Boven maakt vaak gebruik van beelden die voor iedereen bekend zijn, beelden die gemeengoed zijn. Een huis, bedden, kinderen, een schommel zijn herkenbare onderwerpen, laten je eigen omgeving zien, vroeger of nu. Bij vrijwel iedereen zullen de beelden al snel persoonlijk herinneringen oproepen. De fragmenten van Linda van Boven zorgen ongewild voor een soort dierbaar verhalend gedicht dat komt opborrelen uit het geheugen…

V&B (Alex Jacobs & Ellemieke Schoenmaker), The Untamed Reality of Magic (2013), 60 x 50 cm, € 1.500. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Het kunstenaarsduo Alex Jacobs en Ellemieke Schoenmaker (V&B) is behalve in de Bijenkorf momenteel ook prominent te zien op de Kunstrai. In de stand van Galerie 10 tonen ze weer een aantal sterke werken, schilderijen en sculpturen. Vorig jaar op de Kunstrai verkochten ze vrijwel de hele stand leeg, dat was kort na de uitzendingen van De Nieuwe Rembrandt.  We schreven vorig jaar op We Like Art over het progammaformat en de winnaars, lees hier meer.

Het winnende werk van V&B was een koortsige atelierdroom waarin goddelijke ingeving en peer-pressure de kunstenaar lijken aan te sturen bij het maakwerk. Ook is het een pijnlijk openhartige beschouwing over het duo-kunstenaarschap en de liefde. De rollen van Ellemieke als muze, model, geliefde, inspirator en co-producent zijn allemaal te zien. De uit het werk op de grond gesmeten lappenpop met kwast is een verdubbeling van een vrouwfiguur op het doek. Rijk, ironisch en ongemakkelijk tegelijk.

V&B bespraken we al eerder op WLA (zie hier). Alex en Ellemieke hebben iets unieks te pakken. Hun bronnen lijken de graphic artists die al decennia lang excelleren in een parallelle ‘low-art’ kunstwereld van platenhoezen, affiches, comics en t-shirtdesigns. Nu kun je hier wel dol op zijn en elementen in willen zetten in je eigen werk – maar dan moet je het ook wel technisch kunnen. We schreven het al eerder over V&B:

“Want los van alle betekenissen, verwijzingen, zelfspot en grappen is het werk vreselijk goed gemaakt. Van moddervette partijen in alkydverf en olieverf, spuitbusnevels, lullige Photoshop oplossingen, waterige aquarel luchten, giftige fluor accenten; werkelijk alles wordt uit de kast gehaald. Heerlijk wat een maakplezier! Peter Doig meets Dr. Who. Deze schilders pur sang weten als combi het beste in elkaar naar boven te halen.”

In de Bijenkorf laten we twee werken zien van V&B, 1 remake van het winnende werk van de Nieuwe Rembrandt op klein formaat (zie boven) en een behoorlijk psychedelisch werk met geschilderde post-it. Typisch voor V&B is de techniek die zowel los als beheerst is. Van haast willekeurige fluoriscerende vlekken tot partijen die doen denken aan fijntjes beschilderde tinnen soldaatjes. Heerlijk!

V&B (Alex Jacobs & Ellemieke Schoenmaker), The Paralysis of a Spiritual Irregularity (2013), 40 x 50 cm, € 1.450

Scarlett Hooft Graafland | Coca Truck, 2012 | kleurenfoto, opgeplakt op dibond, achter plexiglas, oplage 12 | 30 x 90 cm | € 1.850. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Scarlett Hooft Graafland (Maarn, 1973) is international bekend en geliefd met haar poëtische foto’s om helemaal in te verdwijnen. We toonden eerder al stillevens met trucks onder een krankzinnig blauwe hemel, uit de serie die ze op locatie fotografeerde op een afgelegen zoutvlakte in Bolivia. Nu bij de Bijenkorf Coca Truck. Een prachtige panoramafoto met een knalgele truck, en zout en coca piramides in een oneindig landschap.

Tijdens de WLA galeriemiddag met Scarlett Hooft Graafland vorige maand, vertelde de kunstenaar weer zo aanstekelijk over haar manier van werken, de avonturen op reis en de nieuwe werken uit de Douze douze douze-serie die ze net in Madagascar maakte! Scarlett ziet haar werken eerder als sculpturen dan als fotografie. De foto’s zijn een weergave van de ingrepen die zij doet in verschillende indrukwekkende, bijna surrealistische landschappen in de wereld. Locale gebruiken, legenden en natuurverschijnselen zijn aanleiding tot nieuwe verhalende situaties die enerzijds vaak normaal aandoen, maar die zich in tweede instantie op een vervreemdende wijze verhouden tot het landschap. In samenwerking met inwoners van het gebied, bij wie zij vaak zo’n drie maanden verblijft, laat zij de beelden in haar hoofd werkelijkheid worden. In maar een paar uitgekiende opnamen legt ze de sculpturale performances vast. Ook legde ze nog maar eens uit dat -en waarom- ze geen Photoshop gebruikt. (Binnenkort meer daarover in de film die we over haar maakten voor het AMC.)

Scarlett Hooft Graafland had vorig jaar een indrukwekkende solo-tentoonstelling (Soft Horizons) in Huis Marseille. En we hebben zo’n vermoeden dat er weer een grote solo-tentoonstelling in een museum aan zit te komen… En terecht!

Nog tot en met aanstaande zondag 19 mei kun je terecht in de Amsterdamse Bijenkorf om de We Like Art presentatie te bekijken. We zijn heel trots dat we goed en betaalbaar werk van zo’n uitgelezen gezelschap kunstenaars hebben kunnen verzamelen. Neem dus vooral de roltrap of de lift naar de 4e verdieping en laaf je aan de werken. Er is machtig veel te zien. En … pinnen kun je bij de kassa. Wij beloven een vlotte levering.

Hoe bijzonder is het eigenlijk dat werk van zoveel goede kunstenaars te zien is bij de Amsterdamse Bijenkorf? Heel bijzonder. Voor een groot publiek zijn deze werken gewoon te goed verstopt in galeries in de Jordaan en de Pijp. Of in musea waar ze wel over lezen maar te weinig komen. Een mooie laagdrempelige kennismaking dus.

In de categorie voorpret: omdat je natuurlijk popelt om al het werk te zien – hebben we een download van de pdf van de vouwfolder op A2 formaat klaarstaan. Als je hier klikt dan haal je de fraaie door Mart. Warmerdam vormgegeven poster binnen en kun je op je gemak de 64 werken van 49 kunstenaars bekijken.

Inmiddels zijn er de afgelopen 5 weken een stoet bezoekers langs de werken getrokken en zijn er al flink wat werken verkocht. De publiciteit die we kregen was heel mooi. Heb je bijvoorbeeld  het aanstekelijke bericht op ELLE Interior gezien? “Vanaf vandaag koop je kunst met een grote ‘K’ gewoon bij de Bijenkorf in Amsterdam.”

Of bij de AVRO (Koop je kunst bij de Bijenkorf) en de Glamour (Kunst te koop bij de Bijenkorf), een mooi stuk: Hoge Kunst, Lage Drempels in het Parool van Jan Pieter Ekker. En hier een aansporing om te gaan kijken bij Linda, en hier bij Trendbeheer en Kunstbeeld. Komend weekend als toegift nog een column van Hilda Bouma in het Financieel Dagblad.

En dan vergeten we bijna de lovende woorden van Jhim Lamoree in Vrij Nederland:
We Like Art, een van de meest sympathieke initiatieven van de laatste tijd, is neergestreken in de Amsterdamse Bijenkorf.

Fijn dat we blijkbaar een snaar geraakt hebben. Het komt vast ook doordat kunst in de Bijenkorf  een lange traditie kent. Zo waren de Cobra schilders eerder in de Bijenkorf te zien dan in het Stedelijk Museum. En vormgever Benno Premsela bijvoorbeeld had jarenlang vrij spel om met kunstenaars en vormgevers het warenhuis in te richten. De We Like Art Show pakt de draad weer op. Mooi als er een vervolg komt tezijnertijd.

We Like Art @ de Bijenkorf heeft een fantastische line-up en veel kunstenaars tonen nieuw werk vers uit het atelier.

Ina van Zyl, Anouk Kruithof, Ann Pettersson, Paul Kooiker, Jasper de Beijer, Malin Persson, Joncquil, Sofie van Dam, Linda van Boven, Marleen Sleeuwits, Gerco de Ruijter, Carolien Stikker, Popel Coumou, Charlotte Dumas, Tim Ayres, Andre Thijssen, Isabelle Wenzel, Merijn Bolink, May Heek, Awoiska van der Molen, Marc Mulders, Mariken Wessels, V&B, Diana Scherer, Natascha Libbert, Frederique Masselink van Rijn, Micha Patiniott, Elspeth Diederix, Inez van Lamsweerde & Vinoodh Matadin, Thomas Elshuis, Koen Hauser, Maarten van Schaik, Maarten Tromp, Scarlett Hooft Graafland, Carla van de Puttelaar, Sofie van Dam, Dieuwke Spaans, Ewoud van Rijn, Roel van der Linden, Wouter van Riessen, Erik Klein Wolterink, Lilian Eliens, Juul Kraijer, Louise te Poele, Raquel van Haver, Krijn van Noordwijk en Niels Broszat.

Dit project wordt mede mogelijk gemaakt door het AFK (Amsterdams Fonds voor de Kunst). En met dank aan IJM Colour. Fotografie van bovenstaande foto’s: Maarten Tromp.

We Like Art @ de Bijenkorf | 10 april – 19 mei 2013, de Bijenkorf Amsterdam | Dam 1 1012 JS Amsterdam, 4e verdieping

Gerco de Ruijter | Cropped (colorscheme), 2012 | ultrachrome print op dibond met ophangframe en bonus DVD, oplage 30 | 60 x 40 cm | € 525. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Gerco de Ruijter (1961, Vianen) fotografeert landschappen vanaf een hoogte van 10 t/m 100 meter met een op afstand bestuurbare camera die aan een Japanse vechtvlieger hangt. Het ongewone vogelperspectief in zijn foto’s maakt dat je zijn werk meestal in eerste instantie leest als een spel van abstracte variaties tot het duizelingwekkende moment dat je de locaties van boven kunt thuisbrengen.

Cropped is een serie die gemaakt is in het zuidwesten van de Verenigde Staten. Daar wordt in de landbouw gebruik gemaakt van ‘cirkel-irrigatie’. De cirkels passen precies in de vierkante stukken land die na de Burgeroorlog ontwikkeld zijn. Met de vlieger bleken de cirkels te groot om te fotograferen, met google-earth heeft De Ruijter 1.000 cirkels verzameld, ge-cropped en in beeld en film omgezet. In een mooi abstract beeld ontdekken we sproeiarmen van circa 2 kilometer en allerlei stadia van groei en type gewassen. Locatie: vooral Oklahoma en Texas.

De Ruijter is een crack in zijn vak en zijn cv beslaat enige A4-tjes landelijke en internationale tentoonstellingen en aansprekende opdrachten. Hij vertelt in de video hieronder in een boeiend gesprek (in Avro’s 4Art) aan over Mondriaan, zijn vlieger-camera constructie, kadrering, een duif boven de stad, het Nederlandse landschap en vrijheid. Fascinerend hoe De Ruijter inmiddels textuur, windrichting en lichtspel op het landschap vanaf de grond kan inschatten. Ook het bewust inzetten van toeval duidt op een ervaren schildersoog.

Ook te koop in de webwinkel van de Bijenkorf: klik hier.

Merijn Bolink | Geliefden (stampers en meeldraden op stengel), 2013 | c-print, plexiglas met ophangstrip, oplage 12 | 30 x 40 cm | € 575. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Merijn Bolink (1967, Amsterdam) maakte alweer 2 jaar geleden op het Nanolab van de Universiteit Twente kunst op nano-schaal. Met als eerste resultaat een nano-kandelaar, opgebouwd uit atomen van een antieke kandelaar. Een tweede antieke kandelaar werd in stukken gezaagd die vervolgens naar 144 adressen werden verstuurd. De adressen vormden tezamen een reuzenkandelaar op de wereldkaart met een afmeting van ruim 6000 kilometer. Het zijn dit soort gedachtesprongen waarom we dol zijn op het werk van Merijn Bolink.

Nu bij We Like Art @ de Bijenkorf een fantastisch nieuw werk. Geliefden op een stengel. Uit een serie werken van bloemstillevens – ontdaan van hun aandacht-trekkerige bloembladen en stelen – en teruggebracht tot de stampers en meeldraden, tot characters.

Typisch Bolink. Niet een beeldhouwer in de klassieke zin maar meer een tedere sloper/knutselaar/taxidermist/wetenschapper/ideeënfontein. Verdubbelingen, vloeiende versmeltingen, ontledingen en vooral absurde metamorfoses geloofwaardig maken – daar is Bolink dol op. Hij maakte in de jaren negentig naam met een reeks verrassende klassiekers die menigeen nog steeds op het netvlies gebrand staan. De eekhoorn opgenomen in een houten ladder, de doorgesneden uitgeholde appel gevuld met het vruchtvlees van een sinaasappel, de oermoederkinderwagen met haar stoet genetische kinderwagentjes, de verdubbelde piano, de versplinterde tijger in een frietsnijder met uit elke gesneden sliert een nieuwe tijger.

“Zelf zoek ik, in elk nieuw beeld, naar mogelijkheden iets te scheppen, buiten de natuur om. Beter dan de natuur.”

Merijn Bolink had museale exposities in het Groninger Museum, het Gemeentemuseum Den Haag en het Cobra museum Amstelveen. Zijn werk is in het bezit van een hele riedel musea en bedrijfscollecties zoals Akzo Nobel en de Rabobank. Nu bij de Bijenkorf een uitgelezen kans om zelf een Bolink te bemachtigen. Dit kan ook in de webwinkel van de Bijenkorf – zie hier.

Raquel van Haver | Mister No Man, 2012 | olieverf op jute | 33 x 28 cm | € 1.250. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

RaQuel van Haver (1989, Bogota, Colombia) denderde afgelopen jaar vers van de academie de kunstwereld binnen met haar monumentale schilderijen. Donkere doorwerkte doeken met dikke olieverfkorsten. Trotse mannen met priemende blik in een stedelijke setting. Als jongste deelnemer aan de tentoonstelling van de Koninklijke Prijs voor de Vrije Schilderkunst toonde ze een niet minder indrukwekkend klein portret dat al tijdens de opening een nieuwe eigenaar vond (ssst, de koningin). Bij de Bijenkorf ook zo’n prachtig klein portret, wat een boel zeggingskracht, directheid en verf op zo’n klein formaat!

Van Haver is vorig jaar afgestudeerd aan het HKU, richting Fine Arts. Maar was al meteen op verschillende plekken te zien bij onder meer de shortlist van de New Energy Prijs voor Aanstormend Jong Talent in Amsterdam-West, en bij podium T met Anne Wenzel in Tilburg. Een eerste galerieshow bij Appels gallery in Amsterdam en een solo met enorme doeken bij Sanquin. Een belofte, denken wij.

In een vraaggesprek dat we met de kunstenaar hadden zei ze het volgende: “Ik werk graag met de materie. Dit doe ik op rauwe jute. Het materiaal speelt voor mij een grote rol omdat het bijdraagt aan de ervaring van het werk. Op dit moment ben ik bezig met de twee uitersten – als in extreem dik en extreem dunne lagen olieverf of andere materie – met elkaar te combineren.” “…Op dit moment ben ik bezig om zelf mijn eigen materie te maken, dit omdat tubes olieverf en mijn portemonnee niet zo goed samengaan. Wat ik al zei; de materie is voor mij heel belangrijk – maar ook het proces van het maken en hoe je de materie aanbrengt speelt voor mij een grote rol in de ervaring van het werk.”

Vaak maakt Van Haver schilderijen op hypermonumentaal formaat, het is belangrijk voor haar, voor haar werk, om te intimideren. Het werk gaat over de spanning tussen culturele achtergronden, maar ook tussen de personen op het doek en de toeschouwer. Hierbij kan het formaat een hele belangrijke rol spelen om zo de toeschouwer zijn aandacht te trekken of juist af te stoten.

Marc Mulders | Bloementapijt, 2011 | c-print, oplage 100 | 42 x 27,5 cm | € 350.
Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Marc Mulders (Tilburg, 1958) -ooit de Angry Young Painter- die met CNN op de achtergrond zich afbeulde in zijn atelier met olieverf, karrevrachten lelies, zonnebloemen en vers geschoten fazanten is inmiddels een gelouterd en veelzijdig kunstenaar – zeer productief als schilder, aquarellist, fotograaf en glazenier. Zijn werk zit in talloze museale collecties en elke maand toont hij zijn werk wel ergens in het land in een tentoonstelling. Dit op de ateliervloer uitgestorte bloemstilleven met een tedere moeder Maria, kind Jezus en een reeks uitgescheurde aartsengelen is wat ons betreft een klein juweeltje.

Mulders wordt beschouwd als één van de belangrijkste Nederlandse kunstenaars van dit moment. Zijn oeuvre wordt bepaald door de eeuwige cyclus van leven en dood. Bloemen, dood wild, vissen en gevogelte zijn daarbij steeds terugkerende onderwerpen, die hij in zeer uiteenlopende technieken vastlegt.
In veel van zijn werk stelt de kunstenaar de bloem centraal, in al haar facetten: van ontluiken en opbloeien tot het verwelken en afsterven. Hij schildert rozen en zonnebloemen in pasteuze verf, in weelderige lagen opgezet. Of papegaaitulpen, steeds in andere levensstadia vastgelegd. Om ze vervolgens in fotocollages te verwerken. Of in atelierfoto’s, waar hij bloemen en schilderijen samenbrengt. En niet te vergeten de tere bloemaquarellen, in strenge eenvoud van lijn en toets gepenseeld, in de traditie van de door hem zo bewonderde Chinese tekenkunst. Mulders’ werk laat zien hoe hij ‘geroerd’ wordt door de kwetsbaarheid van de natuur.

Maarten van Schaik | Car Nude VI, 2012 | piezo print op dibond, oplage 6 | 50 x 70 cm | € 1.000.
Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

De foto Car Nude maakt onderdeel uit van een serie portretten van auto’s, waarin Maarten van Schaik (Gouda, 1973) de schoonheid van de auto als object probeert bloot te leggen. Van Schaik ziet de auto’s als gelakte lichamen en is gefascineerd door de kleuren en de zinnelijke vormen. De auto is voor Van Schaik – hij kan zelf niet autorijden – verleidelijk en onbreekbaar, een bezield gebruiksvoorwerp.

Mooi in deze serie, hoe steeds de natuur een rol speelt in de abstracte en perfect afgelakte vormen van de auto’s. Een spiegeling van een wolkenlucht in de ramen, de grillige vormen van de stammen van verschillende bomen boven een zwembad-blauw oppervlak, de druppels van een verse regenbui op de motorkap en ielige ‘riet’stengels als tegenhanger bij al dat patserige rood…

Van Schaik, afgestudeerd aan de Rietveld academie, voelt zich geïnspireerd door de chaos van de stad, de stad als ontdekkingstocht. Altijd op zoek naar de zwarte gaten en de vergeten hoekjes, daar waar kleur, licht, materiaal, lijnenspel en intrigerende voorwerpen samenkomen voor zijn lens.

De letterlijke registratie van voorwerpen interesseren hem niet zo zeer, als wel de sfeer, het gevoel, ‘de kleur’ van dat moment. Verlaten plaatsen en dingen trekken zijn aandacht. Door de jaren heen probeert hij steeds weer juist dat schijnbaar onbelangrijke uit te lichten.
De eenzaamheid van een kapotte auto, de lichtval in een leeg straatje…

Carolien Stikker | Random Compilation 020, 2012 | inkjet print op dibond in lijst, oplage 7 | 70 x 125 cm | € 1.450.
Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Random Compilations is een serie voortkomend uit fotobestanden uit de ‘prullenmand’ van de computer van Carolien Stikker (1958, Den Haag). Haar fascinatie om te kijken wat je zou kunnen zien in deze weggegooide, nutteloze foto’s, leidde ertoe dat ze compilaties (opstapelingen) ging maken van zo’n 60 tot 90 half-transparante beelden per keer. Het resultaat is een serie van nieuwe beelden die honderden beeld-aspecten bevatten en die steeds op een andere wijze ‘gelezen’ en gezien kunnen worden. De context en omgeving waarin een Random Compilation te zien is, speelt een grote rol bij de ‘betekenis’ ervan.

We schreven al eerder over het werk van Carolien Stikker, zie hier. De nieuwe serie werken van Stikker, Random Compilations, zijn totaal vernieuwend binnen haar oeuvre en toch sluiten ook deze werken precies aan bij de samenvattende woorden die we toen gebruikten. We schreven: “…een fotograaf die juist de “aanwijzende kwaliteit” van fotografie onderzoekt en aan het wankelen brengt. In de verschillende series die Carolien Stikker (1958, Den Haag) de afgelopen jaren maakte, abstraheert, versluiert en vertroebelt zij als het ware het vastgelegde moment. Er ontstaat een ruis tussen de realiteit en het beeld zoals wij dat kunnen waarnemen in haar foto’s.”
Nu dus bij de Bijenkorf een bijzonder werk (in een lijst) van een kunstenaar waar we te weinig van zien. Ga nog even kijken tot en met aanstaande zondag 19 mei!

Erik Klein Wolterink , Terug Thuus #03 (2010), 30 x 30 cm,  oplage 5, € 783

De fotograaf Erik Klein Wolterink (Doetinchem, 1965) is als een tijdreiziger teruggegaan naar de keuken van het huis waar hij opgroeide in de Achterhoek. Met behulp van oude familiefoto’s van zijn ouders en de huidige bewoners, en nieuw gemaakt materiaal reconstrueerde de geschiedenis van zijn ouderlijk huis.

De foto’s laten doorkijkjes zien in de tijd. Samengestelde foto’s met de geur en lichte beklemming van een beduimelde en vervlogen jeugd, de menselijke uitsparingen zijn gevuld met de situatie van pakweg 40 jaar later. Dat simpele procédé heeft onverwacht rijke associaties tot gevolg. De schaduwen van de ingeflitste foto’s zijn niet weggesneden en suggereren zo mooi de geesten van de vorige bewoners.

Klein Wolterink won met deze serie Terug Thuus in 2010 de Bouw in Beeldprijs.
In de Bijenkorf kun je goed zien dat de fotomontages als collages met de hand gesneden zijn, heel sterk. Ook te bestellen in de webwinkel van de Bijenkorf.

Awoiska van der Molen, #212-7 (2009), 50 x 60 cm, oplage 10, € 1.400 (ingelijst)

Awoiska van der Molen (1972, Groningen) studeerde in 2003 af aan de Master Fotografie St. Joost in Breda. Sindsdien onderzoekt zij intensief de donkerte met haar zwart-wit fotowerken. We zijn heel blij dat we nu in de Bijenkorf ook weer een werk kunnen laten zien van haar. Je wordt onmiddellijk naar haar werk toegezogen.

Na haar afstuderen richtte Awoiska zich op plekken aan de randen van anonieme steden en sinds een jaar of drie trekt zij afgelegen natuurlandschappen in, bij voorkeur ’s nachts. Haar foto’s vormen daarbij de neerslag van haar beleving van die locaties en het territorium van zwarten.

Onlangs interviewden we Awoiska over haar werk:

Hoi Awoiska, hoe is het met je? Je bent niet in Nederland momenteel toch?
Ik sta nu in de doka mijn zwart-wit films te ontwikkelen. Afgelopen week kwam ik terug van een werkreis op een stil en afgelegen eiland. Hier heb ik mijn nieuwste werken gemaakt.

Heb je daar gevonden wat je zocht?
Ik fotografeer in landschappen ver weg van het rumoer van de ‘buitenwereld’ omdat ik mij mentaal afgezonderd wil voelen. Dit kan op vele soorten plekken in de natuur zolang ik maar de geografische isolatie en onaangetaste natuur van een gebied ervaar. Dat gebeurde ook op dit eiland. De nacht versterkt nog meer de isolatie die ik wens, daarom fotografeer ik vaak in de nacht.

Lees het hele interview hier.
Bekijk bovenstaand werk in de webwinkel van de Bijenkorf.

Tim Ayres, Spectacular! (2012), 48 x 32 cm, acrylic paint on Arches Satin paper, € 1.200 (ingelijst)

Afgelopen jaar bezochten we met een aantal We Like Art lezers het atelier van Tim Ayres. Het was een mooie crashcourse in de wereld van Ayres. Ontpannen vertelde hij over zijn dagelijkse werkdag, zijn materiaalgebruik en zijn bronnen. Over Eager zijn eerste tekstwerk dat hij maakte tijdens zijn verblijf op de Rijksacademie. Toen ook al uitgevoerd in het karakteristiek Eurostile font. Over de speciale tape van een adresje in New York die hij gebruikt bij zijn werk. En over de kwikzilveren associaties die leiden tot de tekstfragmenten en titels.

Ayres toonde ons een geweldige serie werken op papier, elk 50 x 34 cm: vanaf € 600,- (foto op papier) inclusief lijst.

Tim Ayres bouwt aan een ijzersterk oeuvre van grafische schilderkunst en letterwerken. Zijn speelse typografische teksten zijn megastrak uitgevoerd. De schilderijen, meestal lak op MDF-paneel, knallen van de muur. 

Tim Ayres, The lifting light (2012), 48 x 32 cm, acrylic paint on Arches Satin paper, € 1.200 (ingelijst)

De tekst-werken van Ayres hebben een sterke poëtische lading. De tekstfragmenten vinden hun oorsprong in woorden die de kunstenaar tegenkomt in boeken, film, muziek of oppikt in gesprekken. Toch zijn het ook gewoon schilderijen van een tekst en is de kunstenaar vooral geïnteresseerd in hoe woorden een abstracte vorm kunnen zijn en beelden opwekken. Het resultaat, de panelen en het werk op papier, is dwingend en ongrijpbaar tegelijk.

Ayres is opgeleid aan de Rijksakademie in Amsterdam en was jaren vaste gast in het Stedelijk Museum. Hij is vertegenwoordigd in talloze internationale particuliere en museale collecties. Vanaf 18 mei t/m 22 juni 2013 heeft Ayres een presentatie bij de Amsterdamse galerie Diana Stigter.

Tim Ayres, I did some thinking on the train (2012), 48 x 32 cm, acrylic paint on Arches Satin paper, € 1.200 (ingelijst)

Carla van de Puttelaar, Untitled, 2005, 38 x 38,5 cm, oplage 50, € 745

De foto’s van Carla van de Puttelaar (1967, Zaandam) zijn vervuld van een mooie fijnzinnige diepgang en vaak van verre herkenbaar. In 2002 won Carla van Puttelaar de basisprijs Prix de Rome, inmiddels is zij al jaren een succesvolle kunstenaar met diverse solotentoonstellingen in binnen- en buitenland. Afgelopen jaar had zee en veelgeprezen solo Sculptural Skin in het museum Beelden aan Zee in Scheveningen en binnenkort een duotentoonstelling bij Kahmann Gallery in Amsterdam.

De intieme beelden van naakte vrouwen met hun blanke porseleinen huid ontroeren in hun alledaagsheid en hun kwetsbaarheid. De foto’s dragen een klassieke schilderkunstige schoonheid in zich door het licht en een wat afstandelijk realisme. Om de schoonheid van haar werk te zien, moet je je schroom overwinnen en deze vrouwen van heel dichtbij bestuderen. Je ziet dan de afdruk van een beha-bandje, een klein wondje, kippevel of een litteken. Intieme details waar het oog van de fotograaf aan blijft hangen.

“Het is behoorlijk autobiografisch werk, ik laat mijzelf zien als vrouw door de foto’s van mijn modellen,” zegt ze in een mooi interview met het radioprogramma De Avonden. “Ik wil de delicate schoonheid laten zien van het vrouwenlichaam. Dat je kan kijken naar iemand die slaapt en kunt ronddwalen over haar lichaam.”

Deze foto is zeer vriendelijk geprijsd, een echte aanrader. Ook verkrijgbaar via de webwinkel van de Bijenkorf.

Mariken Wessels, Keepsake/monument (2011), 70 x 50 cm, print op Hahnemuhle 190 grams fine art paper, oplage 5, ingelijst, € 1.150. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf.

In de fotoserie Keepsake van Mariken Wessels gaat de kunstenaar in op de terugkerende en opvallende trend om actief en tastbaar te gedenken in de openbare ruimte. Bij een daad van geweld met te betreuren verliezen, zoekt men een plek voor bezinning, voor bloemen, kaarsjes en knuffels. Het lijkt een international volksritueel te zijn geworden. Gevoelens van onmacht, woede over onrecht vinden zo een uitweg lijkt het.

Afgelopen jaar liet Wessels bij onze show tijdens de Open Tuinen Dagen, bij ING House en bij de Mondriaan Fonds tentoonstelling  tijdens Art Rotterdam de sculptuur Keepsake (2011) zien. Een stapeling van 16 lichtboxen met bloemenprints, in totaal zo’n 3.70 meter hoog, en 2 meter breed en diep. Heel indrukwekkend, hier zie je een impressie.

Wessels gebruikte hiervoor oude, gevonden foto’s van bloemen, die ze met de hand bewerkte en opnieuw fotografeerde verwerkt in deze installatie. Wessels geeft de bloemen, die na het afsnijden natuurlijk al afsterven een tweede leven, de oude foto’s krijgen een nieuwe laag en een nieuwe betekenis.

Basje Boer verwoordt het als volgt in de prachtige Keepsake-publicatie:

Deze sculptuur herbergt niet alleen de dood, maar schenkt ook licht en hoop. De installatie is gelijktijdig theatraal en abstract. Wessels vertaalt menselijke gevoelens in afstandelijke symbolen; zij zet haar verbazing om een ogenschijnlijk nieuw cultureel fenomeen om naar een grootse sculptuur dat sentiment vervangt door beeld, zonder te verworden tot kitsch. Zij confronteert en stelt vragen, maar veroordeelt niet.

De monumentale ‘Keepsake’ toren is t/m 20 juni te zien in de tentoonstelling Flowercastle in Kasteel Keukenhof in Lisse.

In de Bijenkorf (en in de Bijenkorf webwinkel) tonen we een foto uit de serie in een prachtige donkere lijst van lijstenmaker Profilex. Je kunt natuurlijk ook een andere foto’s uit de serie bij ons bestellen. Mail naar contact@welikeart.nl – we helpen je graag verder.

Isabelle Wenzel, Flash#1 (2010), 150 x 110 cm, Fine Art Print op Baryte papier, oplage 5, € 1.645. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf.

Het werk van Isabelle Wenzel (Wuppertal, Duitsland, 1982) is volledig eigen en ijzersterk. We schreven al met enige regelmaat over dit aanstormend talent:

Wat maakt haar foto’s zo bijzonder? Er zit een soort gruizige power in die je als een knal voor je kop raakt. De morsige soms wat klunzig geknutselde settings waarin de vaak gezichtsloze ‘modellen’ poseren oogt heel geloofwaardig. De absurde en wrange situaties waarin de modellen ongewone acrobatische poses aannemen of soms opgedwongen lijken te krijgen zijn onweerstaanbaar. Het werk lijkt te gaan over alternatieven voor de klassieke machtsverhouding tussen fotograaf en model en over andere zaken waar je niet zo snel de vinger op legt.

Wenzel: “Ik vraag mezelf af welke impact ik heb op het model als fotograaf en omgekeerd. Ben ik degene die het model stuurt/begeleid en controleert en gezag over haar heeft? Of is het de observaties van het model die mij sturen/domineren?”

Isabelle Wenzel wordt momenteel op talloze plekken opgepikt. Haar werk werd vorige maand nog uitgebreid besproken in het hippe The Hunger Magazine (lees hier meer) en ze is te zien geweest in Duitsland, Italie, Frankrijk, Noorwegen en natuurlijk met een solo bij de fotobeurs Unseen in Amsterdam afgelopen jaar.

Ze was trouwens ook uitgebreid aan het woord op Unseen, zie hier.

“Wenzel has chosen the medium of photography for its ability to “capture the perfect moment. It is able to freeze time, and often results in something magical.” The perfect moment that Wenzel is referring to are her photographs that focus mainly on the physical form of the human body. She often depicts the female body in the most impossible positions.

Often, Wenzel works by herself: She presses the self-release and has only 10 seconds to get into position to take the shot (she sometimes does this up to 50 times per photograph!)

In her work, you can see the traces of performance art, of her former acrobatic training, of her fascination with movement and power symbols and her obsession with the perfect moment.

When asked about where she finds inspiration for her work, one of the Youtube clips Wenzel shared was the video of 14 year old Romanian gymnast, Nadia Comaneci, who at the 1976 Montreal Olympics was the first gymnast to score a perfect 10.0.”

Onderstaande foto is echt een boegbeeld van onze show bij de Bijenkorf, we zijn daar heel trots op.

Isabelle Wenzel, Bum #1, 2010, 66 x 52 cm, oplage 7, € 1.272 (check het werk in de webwinkel van de Bijenkorf).

Niels Broszat, Een vaas met bloemen #8 (2009), 70 x 49,5 cm, € 1.800. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf.

De schilder Niels Broszat (Mettingen, Duitsland, 1980) kondigde vorig jaar aan te stoppen met zijn immens populaire reeks bloemschilderijen. Deze heerlijk losjes gemaakte werken, vaak gemaakt op armoedige dragers (plastic, gipsplaat, triplex, piepschuim) toonden een cross-over van kitch naar 17e eeuwse bloemstillevens. We schreven hier al eerder over een fijn werkje van Broszat (dat we toonden in de We Like Art Lounge op Art Amsterdam):

“…lekker muiten tegen de traditie op plastic, metaalplaten en stoelzittingen.‘17th century hip hop flowaz‘ is de titel van een werk uit 2008, ‘mixed media on a wall plate used for supermarket advertisement’ heet het dan. Kijk naar die met skills uitgevoerde mash-up van lullige roosjes, borduurbloempjes en jaren zeventig-behang-bloemen. Virtuoos en stom tegelijk – super!”

De schilder sloot zijn project af met een laatste bloemstillevenshow Drie bossen voor een tientje bij galerie Cokkie Snoei in Rotterdam. Trendbeheer maakte een mooi beeldverslag, zie hier.

Het is te begrijpen, als kunstenaar heb je soms het gevoel dat je alle mogelijkheden gebruikt hebt om een onderwerp te tackelen. Of je wil laten zien dat je tot nog veel meer in staat bent. Misschien de angst om een One Trick Pony te worden?

Hoe dan ook vond Broszat het tijd worden om voort te trekken. Volg hier de nieuwe ontwikkelingen van de schilder. Hij is bezig met een hele mooie reeks van figuren en kazuifels. Vaak minutieus tekenwerk op monumentaal formaat. Een mooi voorbeeld was het loeigrote werk Cardboard/Karton dat Broszat speciaal maakte voor de Kunsthal begin dit jaar.

Nu zijn er nog steeds mensen die geen genoeg kunnen krijgen van de bloemstillevenserie. Zij hebben een gelukje, want wij tonen in de Bijenkorf 1 van de allerlaatste beschikbare werken uit deze serie. Een geweldig werk dat je echt even in het echt moet gaan bekijken. Hier zie je het aan de wand naast een eerder besproken stilleven van Diana Scherer. Ook als combi thuis aan de muur een aanrader overigens…

Roel van der Linden, Zelfportret met vlag (2010), olieverf op doek, 40 x 40 cm, € 750. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf.

Roel van der Linden is zonder meer eigenaar van een van de vetste ateliers in Nederland: een enorm binnenzwembad in Mijdrecht. In deze onwaarschijnlijke setting maakt hij schilderijen en presenteert hij zijn werk aan de bezoekers. Van der Linden schildert zelfportretten. Hierin heeft de kunstenaar een vrije opvatting. Het hoofd kan net zo goed uit een moddervet geschilderd cartoongezicht als uit wolken of bananen bestaan. Licht verwant aan Philip Guston en Jonathan Meese is de verf op het doek gesmeerd. Heerlijk, intrigerend en vrij monomaan.

Op de sympathieke site Art Update stond een enthousiaste bespreking:

Sterk werk, een beetje ‘tongue-in-cheek’, maar wat wil je met een onderwerp als dit. Zelfportretten kennen we al vanaf Rembrandt. Denk ook aan Van Gogh of, actueel nog, Philip Akkermans. Wat valt er als schilder na hún bijdrage nog aan dit genre toe te voegen?

Rembrandt en Van Gogh hadden het er al over: hoe de schilder die zichzelf schildert in een intrigerende cirkel van betekenissen belandt. Immers, hij ‘demonstreert’ al schilderend wie hij is. Of anders gezegd, door te laten zien wat met verf en kleur kan geeft hij een beeld van wie hij zelf in het diepst van zijn wezen is. Schilder dus.

In de Amsterdamse Bijenkorf laten we onderstaand tweeluik zien en bovenstaand Zelfportret met vlag. De werken die we eerder bespraken op We Like Art (zie hier) waren overigens snel verkocht.

26 Mei kun je een speciale gast zijn van de schilder, hij organiseert namelijk een ‘open huis’. In de wonderlijke setting van het binnenbad kun je luisteren naar stukken van Ravel, Britten en Debussy door zangeres Florien Hilgenkamp en harpist Majsa Koperberg. En de schilderijen bekijken.

Datum: Zondag 26 mei vanaf 14:30 uur, aanvang muziek 15:00 uur.
Locatie: Dr. J. van der Haarlaan 11, 3641 JW Mijdrecht, voormalig zwembad Blijdrecht.
Zie Facebook.

Roel van der Linden, Zelfportret met meloen/Zelfportret met meloen en vlaggen (tweeluik) (2010), 2 x 40 x 40cm, € 1.400

Joncquil, Shake the nightsnake, 2012, 35 x 27 cm, ingelijst, € 925. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf.

Joncquil (Zeist, 1973) verraste in 2012 bij Galerie Ramakers in Den Haag met een charmante muiterij getiteld CQ Mutiny. Een mooie friendly take-over die van een vrije geest getuigd. Ook zijn project op kunstenaarsbeurs RE: Rotterdam waarbij hij gasten uitnodigde om een tekst te komen schrijven in zijn met vintage design ingerichte kantoor, was een mooie twist van het beursthema. Lees hier een mooi stuk over deze actie bij het Cultureel Perbureau. Joncquil beweegt zich vrij in de kunstwereld en ontstnapt dus dikwijls aan de gangbare formats.

Zeker ontregelend was zijn eerder hier besproken gratis download. Het kan nog steeds: wordt kunstbezitter en laat je foto signeren in ruil voor een etentje met de kunstenaar. Doen!

Je zou bijna vergeten dat de kunstenaar ook nog stug doorwerkt aan een oeuvre. In de Bijenkorf tonen we 2 heerlijk duistere werken van Joncquil. Kenmerkend voor zijn schilderijen is de keuze voor een beperkt palet per schilderij. Sterker nog: veel schilderijen zijn opgelost in de gradaties van een enkele kleur. Het doet vaak denken aan de blik door een nachtcamera. Maar dan wel een infrarood dat zowel nachtelijke taferelen zichtbaar maakt als een tussenwereld van fabels en clowns.

Mooi vlug, summier en kordaat geschilderd en geschraapt. De schilder brengt een onderlaag in kleur aan en daarover een zwarte toplaag waar hij de voorstelling door verf weghalen tevoorschijn tovert.

Tussen de gemeen oplichtende helgroenen en de diepe bijna zwarte matte groenen zien we flarden van dromen en visioenen.  Malle of onheilspellende situaties die in de verte doen denken aan de Caprichos van de oude meester Goya. De aquatinten etsenserie waarin Goya het bijgeloof, de onwetendheid en de zeldzame domheid van zijn Spaanse tijd- en landgenoten op de hak neemt.

Een zelfde voorkeur voor het irrationele en aangepaste wetten van de zwaartekracht zien we bij Joncquil. Kampvuurtjes met een duistere Ronald McDonald, menselijke nachtdieren en een met puntmasker vermomde figuur vertellen samen een wonderlijk verhaal waarin net zo makkelijk een Mondriaan wordt uitgelegd als de maan wordt bezongen.

Joncquil, Preaching to the birds, 2012, 35 x 27 cm, € 925 (ingelijst)

Maarten Tromp, Groups 10 (2009), barietprint, oplage 7, 45 x 57 cm, ingelijst, € 1.150. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf.

Maarten Tromp (1980) studeerde in 2005 af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag en won in 2009 de tweede prijs van de Bouw in Beeldprijs in het Cobra Museum met de serie Groups, 10 stadsbeelden in gruizige zwart-witten.

Over het werk van Maarten Tromp zei de zwaar kaliber jury (met onder meer de fotografen Rineke Dijkstra en Dana Lixenberg): “vernieuwend, je krijgt het gevoel van de energie van de groep”. De jury noemde Tromp zelf een “absoluut talent dat eenmaal ‘uitgerijpt’ bijtende beelden zal laten zien”. Tromp heeft groepen in de openbare ruimte gefotografeerd. Hoe verhouden mensen zich ten opzichte van elkaar in verschillende groepen en omgevingen?

Heel tof dat we een pareltje uit deze serie kunnen laten zien bij de Bijenkorf. Deze 3 uitgaande meiden in het Amsterdamse uitgaansleven laten zich bekijken door de fotograaf en kiezen elk een andere blik voor de camera. En wie is die man die buiten de lichtbundel valt, een passant of begeleider – en wat betekent zijn blik? Ed van der Elsken zou er zijn vingers bij aflikken. Klik voor een groter beeld vooral even op de foto.

Tromp verdiende volgens de Volkskrant 4 sterren met zijn eerste fotoproject en boek over de Indische Buurt in Amsterdam. Over de “De buurman, z’n ex en de eigenaar van de wasserette“:

“ …het fotoboek waarmee de jonge fotograaf Maarten Tromp in een klap een klassieker op de wereld schopt… Juist de manier waarop hij het gevoel van ongerustheid combineert met het poëtische straatleven maakt zijn boek tot een monumentaal document van het grotestadsleven aan het begin van de 21e eeuw.”

Maarten Tromp kwam al eerder voorbij met sterk werk op We Like Art. We bespraken een poosje geleden zijn meest recente project waarvoor de fotograaf is afgereisd naar Papua Nieuw Guinea in het voetspoor van zijn overgrootvader Anton Colijn. Lees hier meer. We zijn benieuwd naar het resultaat – de fotograaf is net terug.

Ondertussen kun je naar de Bijenkorf om bovenstaande foto te bekijken, je kunt er nog terecht t/m zondag 19 mei 2013.

Thomas Elshuis | Fl#001, 2013 | digitale print in perspex box, oplage 20 | 24 x 21 cm | € 425.
Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Thomas Elshuis (Hilversum, 1961) reist al 10 jaar door het fotoarchief (bestaande uit meer dan 20.000 dia’s!) van een wijlen vriend en wereldreiziger, die tussen 1960 en 1995 zijn talloze reizen over de wereld op kleinbeelddia vastlegde. Delen van foto’s uit deze oneindige dia-archieven krijgen een nieuwe bestemming in de gemanipuleerde foto’s die inmiddels Elshuis’ eigen reisdagboek vormen. Op reis gaan zonder een stap buiten de deur te zetten – dat is de core-business van Elshuis. Imaginaire reizen in samengestelde landschappen. Thomas Elshuis onderzoekt letterlijk en figuurlijk de grenzen. Nieuwe werelden en nieuwe plaatsen worden gecreëerd, als kijker probeer je je steeds te verhouden tot de beelden. Het lijken herkenbare plaatsen te zijn, bij iedereen komen persoonlijke herinneringen aan reizen, steden of landschappen naar boven.
Nu in de Amsterdamse Bijenkorf twee splinternieuwe werken van Thomas Elshuis. Ze bestaan uit twee lagen, waarvan één transparant iets los hangt, voor de ander. Het landschap lijkt daardoor te bewegen. Net als onze herinneringen, die ongrijpbaar zijn, is er een zwevend, onbestemd beeld ontstaan. De werken vormen het begin van een serie die Floating Islands heet. De mooie perspex box waarin het werk hangt, zorgt ervoor dat het een object aan wand wordt.

Thomas Elshuis | Fl#002, 2013 | digitale print in perspex box, oplage 20 | 24 x 21 cm | € 425.

Elspeth Diederix | Fire Still Life, 2004 | digitale print op aluminium in lijst, oplage 100 | 37 x 28 cm | € 245.
Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

De editie Fire Still Life (2004), is een typische Elspeth Diederix voor een mooi bedrag, ingelijst en wel (€ 245,00). Diederix (1971 Nairobi, Kenya) reist veel en graag. Onderweg krijgt ze de ideeën die ze uitwerkt in haar foto’s en vindt ze de landschappen die ze gebruikt als decor voor haar beelden. Vaak is het niet meer dan een flits waarin ze door de alledaagse dingen heen haar eigen beelden ziet. Daarna volgt een proces van zoeken, proberen en fotograferen. Net zo lang tot er een echte Diederix is ontstaan.

Ze zei ooit eens: “Ik wil die momenten uitbeelden waarin een voorwerp zijn logica verliest en even abstract wordt, momenten waarin de aanwezigheid van de dingen een eigen leven gaat leiden.”.

Het kan beginnen met een plastic zakje, een fel groen balletje of een kunstbloem. Diederix is gevoelig voor vorm en kleur. Met een minimale ingreep weet ze levenloze dingen uit hun context te tillen waardoor de dubbelzinnigheid, de elegantie of de humor van een object boven komen drijven.

Fotobewerking via Photoshop is not done voor Elspeth Diederix. De foto’s laten vaak juist precies zien wat ze gemaakt heeft. Het visdraad is soms nog zichtbaar. De locatie, het landschap, de plantengroei zijn vaak belangrijke elementen in haar werk, in die setting bouwt ze haar scene op. De hulpmiddelen hierbij mogen best gezien worden in de uiteindelijke foto, een bewuste keuze, haar beelden moeten niet ‘te gelikt’ worden.

Zie hier een video met (vanaf 16 minuten) daarin Elspeth Diederix over haar werk, over het stilleven.

Andre Thijssen, Transinne, Belgium (2008) 70 x 50 cm, Piezografie op German Etching Hahnemülle papier van 310g/m2 en gemonteerd op Dibond met aluminium ophangstrips aan de achterzijde, € 950,00

Wat een genot is het werk van Andre Thijssen. Zijn vermogen om terloopse beelden te vinden is ongekend. Het is al vaker gezegd over zijn werk: hij ziet dat waar wij aan voorbij lopen. De verschijnselen aan de randen, het onnadrukkelijke de raadselachtig mooie beelden die door de meesten van ons onopgemerkt blijven.

Je hebt ook vast wel het beeld op je netvlies van de in de wind dansende plastic zak in de film American Beauty. Het lijkt een zelfde soort gevoeligheid bij Thijssen die hem in staat stelt om niet alleen een keer bij toeval – maar voortdurend te stuiten op fantastische verschijnselen.

“You want to see the most beautiful thing I’ve ever filmed? It was one of those days when it’s a minute away from snowing and there’s this electricity in the air, you can almost hear it. And this bag was, like, dancing with me. Like a little kid begging me to play with it. For fifteen minutes. And that’s the day I knew there was this entire life behind things.”

De titel van de een serie werken waar Thijssen nu al een poos aan werkt is: Fringe Phenomena. Inmiddels heeft dat geleid tot een mooie museale show in het Nederlands Fotomuseum, een solo bij de tentoonstellingsruimte van Erik Kessels in Londen KK Outlet en tot een schitterend fotoboek in tweevoud (met ronkend voorwoord van diezelfde). Bekijk hier een aantal spreads van de boeken.

Andre Thijssen, Amsterdam (2008) 70 x 50 cm, Piezografie op German Etching Hahnemülle papier van 310g/m2 en gemonteerd op Dibond met aluminium ophangstrips aan de achterzijde, € 950,00 (niet in de Bijenkorf)

Dazed Digital interviewde Thijssen over de show in Londen. Een van de antwoorden van de kunstenaar willen we je niet onthouden…

Which photographers have influenced or inspired you and why?

I see work of other artists that I like a lot but if you asked me about influence or inspiration, I feel more inspired by -at first- ungraspable situations, call them mysteries on my path in daily life than by the work of other artists. As a self taught artist I am lucky to have never been told how to, or not to record these events. 

The first time I saw the inside of an art school was as a teacher. Still not to teach students how to do things but to stimulate the eye that is already there. My self taught situation has given me an enormous freedom in how to deal with imagery and communication.

No greater inspiration than to be confronted with the wonder of mysteries, like an unspoiled child almost, that most people learned to forget, ignore or seem to be totally unaware of. I see the unintended flabbergasting ordinary, the so called non-events often as highly exciting. One of the reasons making it worth jumping out of bed every new day.

Bekijk hier een aantal van de geweldige korte films van Andre Thijssen:

Andre Thijssen, Melbourne April 14 2010 from andre thijssen on Vimeo.

Andre Thijssen, Monnickendam January 10 2009 from andre thijssen on Vimeo.

Andre Thijssen, Melbourne April 9 2010 from andre thijssen on Vimeo.

Andre Thijssen, Jussey April 29 2008 from andre thijssen on Vimeo.

Andre Thijssen, Tokyo November 22 2007 from andre thijssen on Vimeo.

Andre Thijssen, Amsterdam November 13 2009 from andre thijssen on Vimeo.

Dieuwke Spaans | Stille, 2011 | piezografie, verf en collage in lijst, oplage 50 | 87 x 75 cm | € 970.
Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Een unieke editie van Dieuwke Spaans! Hier worden we echt blij van. Dit werk in oplage, is door de kunstenaar met de hand gesneden en elk exemplaar is beschilderd: kleine toevoegingen zoals de oogjes van de vogels.

Vorig jaar zagen we het werk van Spaans sinds lange tijd weer in een solotentoonstelling. Indrukwekkende taferelen, oorlogsbeelden in donkere kleuren met daaromheen een krans van felgekleurde vogels en bloemen. De collages met geschilderde onderdelen, zijn samengesteld uit beelden uit tijdschriften, kranten en boeken, die de kunstenaar opspeurt op boekenmarkten en in kringloopwinkels.
Met allerlei afbeeldingen uit verschillende tijden en oorlogen ontstaat langzaam – soms werkt ze maanden aan een werk – een nieuwe horizon. In een interview noemt Spaans zichzelf eerder een manipulator dan een schepper: ‘Want ik werk met bestaand beeldmateriaal. Elke beeld bestaat al en is geschiedenis. Ik knip, zet de beelden bij elkaar in nieuwe combinaties en zo rangschik ik opnieuw de werkelijkheid, de bestaande geschiedenis tot nieuwe geschiedenissen.’

Vervreemdende werken, wanorde en heftigheid in combinatie met een fleurige schoonheid die je als kijker in eerste instantie tegemoet komt. De titel van haar solotentoonstelling, Entanglements, ‘waarschuwde’ er al voor dat je verstrikt zal raken in haar beeldende speculaties over “onderlinge relaties, tijd, geschiedenis, schoonheid, rituelen, metaforen en symbolen, waarin geen vast standpunt te herkennen is”.
Wow, wat een bijzonder werk, nu dus voor deze fijne prijs (inclusief een mooie lijst).

Marleen Sleeuwits | Interior no. 33, 2012 | ultrachromeprint op aluminium in witte lijst, oplage 10 | 75 x 50 cm | € 950.
Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Stel je voor: een verlaten kantoorpand, lamellen plafonds, TL-buizen, loshangende kabels, paneel-wanden, grijze ‘Heuga’-vloertegels…als er een kunstenaar is die met zo’n vervreemdende entourage van een office interior wel heel goed uit de voeten kan is het Marleen Sleeuwits (Enschede, 1980).

Een deel van het werk van Marleen Sleeuwits gaat namelijk over die idiote aangeveegde onnatuurlijke habitat van de kantoormens. In haar foto’s zoomt ze in op de onheilspellende tussenzones, anonieme hoeken – haast zonder sporen van menselijk gebruik. Sleeuwits zegt hierover: De afgelopen jaren fotografeerde ik interieurs die je overal en nergens tegenkomt, de dode hoeken in kantoorgebouwen, wachtruimtes op vliegvelden of de lege gangen van hotels. Het zijn altijd ruimtes waarin de connectie met buiten ontbreekt. Zo is het onduidelijk wat de functie van de ruimte is en waar ter wereld deze zich bevindt of hoe laat het is. Door dit gebrek aan referentie hebben deze ruimtes iets unheimlichs en lijken ze als het ware achter je bewustzijn te liggen.

Sinds een poosje gaat de kunstenaar zelf aan de slag met ruimtes in een leegstaand kantoorpand. Ze onderzoekt of ze de interieurs die ze eerder aantrof nu zelf in een vereenvoudigde vorm kan nabouwen. Ze werkt met materialen ze tegenkomt – typisch vergankelijke kantooringrediënten: laminaatvloeren, plaktegels, systeemplafonds en isolatiemateriaal.

De vormgeving van de fotosettings is heel precies. De belichting heerlijk over the top. Het wordt nog meer science fiction op de werkvloer dan het al was. De blik van een ontwaakte en onthechte ruimtereiziger over 1.000 jaar. Magische schoonheid met een duistere twist.

Marleen Sleeuwits | Interior no. 24, 2011 | ultrachromeprint op aluminium in witte lijst, oplage 10 | 60 x 48 cm | € 800.

Inez van Lamsweerde / Vinoodh Matadin | B. Dreaming, 2004 | zeefdruk op Somer Satin papier, oplage 140 | 61 x 61 cm | € 532.
Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Het westerse schoonheidsideaal vanuit het hol van de leeuw ondermijnen – dat is wat fotografe Inez van Lamsweerde nastreeft. Met haar partner Vinoodh Matadin werkt ze vanuit New York voor modehuizen als Balenciaga, Luis Vuitton en Miu Miu en voor tijdschriften als Harpers’ Bazaar, Vogue en New York Times. Daarnaast maken ze vrij werk dat geïnspireerd is op de schaduwkant van de glitterige modewereld. Door alle cliché’s extreem uit te vergroten en foto’s tot in detail te bewerken op de computer roepen ze vragen op. Wat is schoonheid en wie bepaalt dat? B. Dreaming is een mooie klassieker, en was onder meer te zien in de grote tentoonstelling in 2010 bij FOAM. Zien we één van Van Lamsweerde vele mannelijke fotomodellen? Of is dit misschien een verwijzing naar David van Michelangelo?

Het fotografenduo begon hun samenwerking in 1986 in Amsterdam. Inmiddels wereldberoemd en meer dan 25 jaar later, worden zij tot de belangrijkste fotografen ter wereld gerekend. Fantastisch hoe zij in de modewereld en in de kunstwereld enorme waardering krijgen. Elk werk zoekt de grens tussen beide werelden op, werk in opdracht en vrij werk lijken door elkaar te lopen. Door de computerbewerkingen met hyperrealistische uitkomsten, vooral in de jaren negentig, werd de modewereld, behoorlijk opgeschud. Maar ook de kunstwereld was onder de indruk, “het vreemde van alledag wordt weerspiegeld door een extreme uitvergroting van uitzonderlijke details”.

De overzichtstentoonstelling in FOAM (Pretty Much Everything – photographs 1985-2010) vatte hun werk mooi samen: “Deze presentatie zuigt de kijker Inez’ en Vinoodhs wereld van voortdurend dualisme, constante dualiteit en ambiguïteit binnen en toont de kijker hun bezetenheid in het toekennen van betekenis aan het oppervlakkige, waarbij ze zich voortdurend bewegen tussen afschuw en schoonheid, het groteske en het stille, het spirituele en het banale.”

Malin Persson | Composition around the table (2012) | aquarel | ingelijst | 45,5 x 30,5 cm | € 1.160. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Bij Malin Persson (1978, Gränna, Zweden) gaan landschappen en natuur prachtig samen met abstractie. In een Noord-Europees licht van geel-groenen in combinatie met zwart, grijs en met blauw van luchten toont zij structuren in de natuur. Door donkere kaders en rasters aan te brengen verandert het landschap dat zij ziet, alsof je door een lijst, een raam of een glas-in-lood-venster naar buiten kijkt.

Sinds 2000 woont Persson in Nederland, vanaf het moment dat zij aan de Rietveld-academie ging studeren. In 2005 verbleef ze aan de Rijksakademie in Amsterdam. Zoals ze zelf zegt omhelst het Zweedse landschap je, het Nederlandse panorama is daarentegen open, je kijkt als het ware over de natuur heen. In Nederland bestaat het landschap voor haar uit lijnen, de horizon, de lijnen van lucht en water. Dat fascineert haar.

De beelden van landschappen in haar hoofd openbaren zich op het doek als zwoel in elkaar overlopende kleuren van luchten en aarde, een behoorlijk contrast met de strak geschilderde lijnen en vlakken die dit zicht op de natuur kadreren. Voorgrond en achtergrond worden op die manier duidelijk. Steeds is er de blik naar het licht, waardoor de voorgrond als een scherpere en donkere rand het daglicht inlijst.

In 2007 won Persson de Koninklijke Prijs voor de Vrije Schilderkunst. Een opvallende kunstenaar tussen de andere drie winnaars, door haar abstracte weergave van de realiteit. De grote schilderijen (200×300 cm) lijken een uitzooming van eerdere in vlakken verdeelde werken van haar hand. Een compleet raster van gekleurde vlakjes. Tussen deze vierkantjes zie je nog net fragmenten van buiten of een weerspiegeling van binnen? In andere werken uit dezelfde periode en daarna is het landschap weer duidelijker te herkennen.

Steeds is de kunstenaar op zoek naar puurheid, of het nu in een meer naar de werkelijkheid geschilderd wateroppervlak is of een verlichte horizon rond middernacht, het werk van Malin Persson heeft een fijne dromerige poëzie in zich.

Malin Persson | Portrait from the past (2012) | aquarel | ingelijst | 45,5 x 30,5 cm| € 1.160

In al die jaren van schilderen heeft Malin Persson een neven-oeuvre opgebouwd van aquarellen. Veel figuratiever dan haar schilderijen en gemaakt in een mooie mix van maakplezier, virtuositeit en een bijzonder kleurgevoel. Ook hier weer het kenmerkende noordelijke licht maar nu met een grotere losheid. Bekijk vooral de reeks aquarellen op haar site – lekker scrollen van waterverf naar waterverf. Opvallend hoe dit werk van invoed lijkt te zijn geweest op haar huidige meer figuratieve schilderijen van oa kleurige vlaggen verstrikt in boomtoppen.

Heel tof om deze twee ingelijste aquarellen te kunnen laten zien in de Bijenkorf. Persson heeft al een mooie staat van dienst, zit in talloze collecties en had soloshows bij Hidde van Seggelen in Londen en Juliette Jongma in Amsterdam. Hier op het leuke blog Ten Words and One Shot een blik in het atelier van de kunstenaar.

Teder guerillawerkje van Femke Schaap in de Amsterdamse Bijenkorf

Toen we een paar maanden geleden gevraagd werden om een We Like Art presentatie te maken in de Bijenkorf hoorden we dat ook het Rijksmuseum daar een zogenaamde shop-in-shop zou maken. Op de 1e verdieping temidden van de High Fashion voor dames zou het Rijks uitpakken met een mooie presentatie. De Bijenkorf suggereerde dat het misschien wel leuk zou zijn om een extra We Like Art werk op deze meest gewilde plek van het warenhuis te plaatsen.

Onmiddellijk dachten we aan Femke Schaap, bekend van haar speelse en intelligente lichtinstallaties. Van Femke toonden we al eerder een mooie multiple met een ledlampje bij We Like 6% en in de We Like Art Lounge bij Art Amsterdam. Wij bellen en mailen met Femke. Ze liep er onmiddellijk warm voor en ging broeden op een plan.

In de nachtelijke uren heeft de kunstenaar op een zwarte sokkel een mooi fragiel stilleven gemaakt in – heel toepasselijk – Delfts Blauw. Het is een remake van een bestaand werk. De bewegende abstracte grafische patronen beroeren de gipsen vormen met hun lichtspel uit de beamer. Het is een bescheiden gebaar in een omgeving die gericht is op grote gebaren en aandachtrekkerij. Toch is het ook uiterst geslaagd omdat het zo op de werkvloer van een winkel met 100.000 bezoekers per week bepaald vervreemdend werkt. Veel mensen zien het eerst niet en dan wel en zijn dan een moment gefascineerd en even uit hun shoppingroes getild.

We zijn heel blij met dit wonderschone en niet alledaagse werkje. Een stilleven losjes gebaseerd op de strenge en merkwaardige composities van Willem Claeszoon Heda uit het Rijks op een low-fi drager te midden van de luxe damesmode. Ga vooral even kijken!

En bedenk… het is ook gewoon te koop! Geweldig toch? Een installatie van Femke Schaap in je woonkamer. Tot diep in de nacht is de kunstenaar dan vermoedelijk bezig om het precies zo te krijgen als het moet zijn. Lees hier het interview met eerdere kopers van een werk van Schaap.

In 1997 won Femke Schaap de Prix de Rome voor Beeldhouwen. Zij had onder andere tentoonstellingen in het Stedelijk Museum in Amsterdam (2000), Kyoto Art Center, Kyoto, Japan (2001), Center for Contemporary Art in Kiev, Ukraine (2003), Chinese European Art Center in Xiamen, China (2004). Op haar website zie je de reeks van mooie tentoonstellingen sindsdien.

Femke Schaap, Still life (2003), video-installation, projector, styrofoam, plaster, digital video 2 min, looped, € 1.500 (inclusief projector)

Frederique Masselink – Van Rijn | Zonder titel, 2010 | print op Hahnemuhle papier in lijst, oplage 10 | 20 x 30 cm | € 650. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf en hier in de webwinkel.

Frederique Masselink-Van Rijn (1982, Parijs) woont en werkt in de Spaanse Pyreneeën op een groot stuk land met verlaten gebouwen. De foto’s die ze maakt in verschillende ruimten, zijn op het eerste gezicht leeg, met her en der ‘sporen’. Sporen van eerdere bewoners, van geschiedenis, vergankelijkheid, van leven, bloemen vers geplukt, een fauteuil, een vloer vol bruine bladeren in een kamer. Door de kracht van haar composities, samen met het natuurlijke licht dat Masselink-Van Rijn vangt in haar foto’s, ontstaat er een poëtisch beeld op je netvlies, dat de eerste dagen niet meer verdwijnt.

Haar eigen tekst, ‘Some Thoughts’, geeft de foto’s kracht bij. Beter kunnen we het dan ook niet verwoorden:
“…I’ve made these buildings my home. And my studio. They are an integral part of my daily life. I cook in them. Walk them, Absorb them, They are mine and I am theirs. They’ve given me the inspiration for my work. They fuel my fascination with decay and havoc. They are my poetry.
Little of my interiors are staged or arranged. They are what they are. A pair of slippers left at a door perhaps the night before. A discarded mattress in a forgotten room. Vegetables from the garden drying in my kitchen. A red couch in a salon…
I never give up wondering who worked here, who lived here before me. And then, one day, wandering through the expansive labyrinth of space I found there was no need For an immediate answer. Their past has become part of my imagination. For now at least.”

We zijn heel blij met deze twee pareltjes op de wand bij de Bijenkorf. Nota bene: Eigenlijk zijn ze het mooiste zonder glas want er zit ontstellend mooi licht in de foto’s.

Frederique Masselink – Van Rijn | Zonder titel, 2010 | print op Hahnemuhle papier in lijst, oplage 10 | 20 x 30 cm | € 650.

Jasper de Beijer | Marabunta Topeditie, 2012 | digitale sculptuur, kalkcomposiet, oplage 25 | 10 x 11 x 17 cm | € 900. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Jasper de Beijer (Amsterdam, 1973) timmert al jaren aan de weg op internationaal gebied. Zijn CV is een mooie mix van museale tentoonstellingen en shows in internationale galeries. Mede daarom is We Like Art apetrots om werk van De Beijer hier onder de aandacht te brengen. Vooral omdat het de eerste keer is dat De Beijer een sculptuur in editie aanbiedt!

Deze sculptuur is onderdeel van de serie Marabunta; we vroegen de kunstenaar naar het bijzondere maakproces van het beeldje, de Mexicaanse ontstaansgeschiedenis van Marabunta en naar zijn toekomstplannen, in deze eerdere post kun je het hele interview lezen.

De serie Marabunta is een serie waarvoor De Beijer in Mexico onderzoek heeft gedaan naar de geweldscultuur van de misdaadkartels in de drugsoorlog. Artikelen over de drugsoorlog in Mexico – en hoe slachtoffers van dit conflict letterlijk door de kartels gebruikt worden als communicatiemiddel door een geschreven boodschap op hun lichaam te plakken, waren aanleiding voor de kunstenaar om tot nieuw werk te komen. Het intrigeerde De Beijer dat bijvoorbeeld slachtoffers van deze oorlog vaak aan bruggen worden gehangen of langs de weg worden gelegd; beplakt met borden waarop waarschuwingen of beledigingen staan. Als er daarentegen een drugsbaron sterft, wordt hij bijgezet in een monsterlijk groot mausoleum, wat weer bedekt wordt met loftuitingen…

Het maakproces van de speciale editie van Marabunta is vrij bijzonder.Het beeldje is ontworpen, getekend en gemaakt in een computerprogramma waarmee digitaal gebeeldhouwd kan worden. Deze ‘digitale sculptuur’ kan vervolgens in 3 dimensies worden uitgeprint met een 3D printer, die laagje voor laagje het digitale bestand in composiet-kalk uitprint en inkleurt.

De kunstenaar is tevreden met deze vondst: hij heeft nu een zelfde soort procedé heb gevonden om beeldhouwwerk ‘af te drukken’ als bij fotografie; extreem gedetailleerd, volledig reproduceerbaar, en in editie. De sculptuurtjes (10 x 11 x 17 cm) worden vervolgens afgewerkt met 7 lagen DD lak, waardoor ze zo hard worden als porselein.

Het portret van de man is eigenlijk een onderdeel van de 3 fotoportretten van de serie, het beeldt 1 van de geesten uit die in Marabunta rondwaren; uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet… Het werk trekt erg veel bekijks in de presentatie bij de Bijenkorf. Het is overigens ook hier online in de Bijenkorf webwinkel te bestellen.

Extra info:
De buste is aan de onderkant gesigneerd (editie van 25) en op een plexiglas plaat gelijmd.

May Heek | (Pigeons) Diptych Colombidae, 2011 | ultrachrome print op fine art papier in lijsten | oplage 15 | per deel 26 x 21 cm | € 750. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

May Heek (1984, Apeldoorn) neemt je mee naar plaatsen en personen. Alsof je ergens loopt en opeens is je oog gevangen door een eigenaardig karakter, een intrigerende plek of een schimmige situatie. Even blijf je hangen, verrast, onderzoekend, nieuwsgierig vooral. Zelf zegt ze hierover: … net als een vlek op je kleding, die er opeens is.”

In haar serie foto’s met de titel Color and Transition Samples heeft zij onderzoek gedaan naar de subtiliteit van kleurschakeringen en grijstonen. Een belangrijke uitkomst hiervan is eigenlijk de serie Colombidae, waarvan het tweeluik hierboven een voorbeeld is. De overgang van kleurgradaties in het alledaagse, in onopvallende situaties, trekt Heek’s belangstelling. Dit kan de schemering zijn, licht – donker, maar dus ook de verrassende kleurschakeringen bij de doodgewone duif. Door een uitsnede van die kleurgradaties te nemen, is het onduidelijk waar je naar kijkt. Heek schotelt de kijker een prachtige kleurstaal voor, met overgangen van grijs, bruin, groen, violet naar diepzwart. May Heek koos de duif als symbool voor diversiteit, alle duiven lijken op elkaar, maar als je op ze inzoomt zijn ze allemaal anders. In een palet van grijzen en metallic ontmoeten het stadse, abstracte en de esthetiek elkaar.

In 2007 studeerde May Heek Cum Laude af (met andere interessante kunstenaars waaronder Levi van Veluw) in de richting Autonoom aan de ArtEZ Hoge School voor de Kunsten in Arnhem. In de zomer van 2007 won Heek de International Talent Support “Photo Global Award”. Zij exposeerde haar werk voor deze gelegenheid in Trieste (Italië) en kreeg de mogelijkheid om met een beurs naar New York te gaan, waar zij studeerde aan de eenjarige ‘artist in residency’ van the School of Visual Arts. In augustus gaat de kunstenaar in Londen studeren, waar ze is aangenomen aan het prestigieuze Slade School of Fine Arts, onderdeel van het University College.

Bekijk het werk in de webwinkel van de Bijenkorf.

Charlotte Dumas, India, 2007, 20 x 25 cm, oplage 40, € 282,00. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Charlotte Dumas (Vlaardingen, 1977) kwam bij ons op We Like Art al vele malen voorbij. Haar foto’s raken een snaar bij veel liefhebbers. We interviewden Charlotte vorig jaar over haar serie ANIMA (lees het interview hier). Heel tof dat we ook haar werk kunnen tonen in de Bijenkorf.

Dumas onderzoekt de relatie tussen mens en dier, vooral het onvrije dier heeft haar belangstelling; zoals legerpaarden, politiehonden en circustijgers. Ze diept haar onderwerpen langdurig uit en werkt hierbij contentieus in series die vaak afgerond worden met heel zorgvuldig vormgegeven fotoboeken.

De fotografe met een vrij lage productie per jaar maakt haar werk vooral op locatie, onder andere in de VS, Scandinavië en Italië. Haar aanpak is heel bijzonder en intens. Ze kruipt ín haar onderwerpen en maakt vanuit die positie portretten van dieren waarbij de dieren zich haast voordoen als menselijke personages. Ook haar kleurgebruik en gebruik van lichtval is indrukwekkend. Vaak voel je een link naar de oude meesters.

De foto India is een ontroerend portret van de blinde witte tijger India die in een opvang in Indiana leeft. Het is een foto uit een serie, gebundeld in een gelijknamig boek. Deze speciale editie is gemaakt om het boek mogelijk te maken. Goed om te weten. Er zijn nog 2 exemplaren: 1 online en 1 ter plekke in de Amsterdamse Bijenkorf beschikbaar.

Louise te Poele | Lost, 2012 | 50 x 70 cm | € 950. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Van Louise te Poele (Winterwijk, 1984) laten we bij de Bijenkorf twee loei-scherpe composities met een knipoog zien. Te Poele is een jonge fotograaf die met groot gevoel voor styling en lichtval een wereld van kantelend dynamische stillevens optrekt.
In haar eigen tekst noemt ze de tegenstrijdige gevoelens van melancholie en overvloedige energie die bij de totstandkoming van de serie werken een belangrijke rol speelden. Het proces van het creëren van de beelden herinnerde haar aan vroeger en hoe ze als klein meisje aan het knutselen was. Trots liet ze dan aan haar moeder het aapje aan doorzichtige touwtjes in een glazen pot zien: “kijk, hij zweeft!”.
In deze stilleven-serie speelt de kunstenaar fantastisch met het licht en alle materialen die ze tegenkomt in haar studio. Een verhaal en sfeer in haar hoofd, situaties die in werkelijkheid niet mogelijk zijn, probeert ze zo samen te stellen dat je toch gaat geloven wat je ziet op haar bijna magisch realistische foto’s. Het klassieke stilleven met een twist. ‘Vakmanschap is meesterschap’ on speed.
Het werk van Te Poele heeft vaak iets schilderachtigs. De achtergrond, de diepte in de kleuren en gelaagdheid van de objecten zorgen in eerste instantie voor een soort ‘schildersblik’, waarmee je naar het werk kijkt. Een vervreemdend realisme brengt een ommekeer in je manier van kijken tot stand. Kortom, bij wijze van spreken kun je uren kijken naar deze banquet stil lifes. Kom dat trouwens gerust doen bij de Bijenkorf t/m 5 mei, doen wij ook ;-)!

(Of kijk hier: Webshop Bijenkorf)

Louise te Poele | Chemie, 2013 | 70 x 50 cm | € 950

Het kan gewoon, online winkelen bij de Bijenkorf in de categorie ‘Kunst‘ of  bij het merk ‘We Like Art‘. Wat? Is je winkelmandje nog leeg? Surf dan snel naar www.debijenkorf.nl/we-like-art en bekijk alle 49 edities die gewoon vanuit je luie stoel te bestellen zijn. Er zijn je al een aantal liefhebbers voorgegaan die hun creditcard of hun pinpas hebben ingezet om een nieuwe aanwinst te scoren. Helemaal fijn als je met je Bijenkorf Card punten spaart, dan loop het snel op met dat spaartegoed.

Voor de Bijenkorf is dit natuurlijk gesneden koek. Voor ons is het een mooie manier om warm te lopen. Op termijn zal ook veel werk op onze archiefsite welikeartworks.nl online te koop zijn.

Dit is de slotweek van de tentoonstelling van Scarlett Hooft Graafland met nieuw werk in haar Amsterdamse galerie VOUS ETES ICI. Een show met allemaal splinternieuw werk. Scarlett Hooft Graafland was onlangs voor een langere tijd in Madagascar en heeft daar gewerkt aan een nieuwe serie: Douze Douze Douze. Een reeks met subtiele ingrepen in een overweldigend landschap. Met behulp van de lokale bevolking en soms verbluffend eenvoudige props wordt een ontregelende wereld opgetrokken. En toch – hoe vanzelfsprekend kan een opgeworpen stokbrood zijn in de knalblauwe lucht boven een door erosie uitgegroefde berg?

Mooi om te horen dat de tentoonstelling echt heel erg goed bezocht is. Ook veel hotemetoten uit de museumwereld, dus dat betekent vast dat we Scarlett’s werk over een poosje weer in museale omstandigheden terug gaan zien. En terecht.

Wij organiseren samen met VOUS ETES ICI een middag met Scarlett in de galerie. Je kunt uitgebreid de tentoonstelling komen bekijken en alles horen over haar werk en deze nieuwe serie. We zullen de film over haar molenproject bekijken en de kunstenaar wordt geïnterviewd door galeriehouder Hans Gieles. Na afloop is er alle ruimte om vragen te stellen. Tenslotte praten we na en drinken een borrel. Erg leuk als je erbij bent!

Zondag 21 april 2013: 14:30 – 17:00 uur
Galerie VOUS ETES ICI: Ms. van Riemsdijkweg 41A, 1033 RC  Amsterdam.
NB Het pontje vanaf CS stopt voor de deur! Check deze PDF voor de vertrektijden.
Deelnamekosten: € 10 per persoon.

Geef je op door een mailtje te sturen naar carolien@welikeart.nl

Het was een wonderlijke ervaring om ’s nachts tot in de kleine uurtjes aan het werk te zijn in de uitgestorven Amsterdamse Bijenkorf. Alles verlicht, muzak op de speakers maar verder volledig leeg, op een paar schoonmakers en andere presentatiebouwers na…  Erg leuk om mee te maken. En nu is de show af en klaar om bekeken te worden. We zijn erg blij met onze plek op de vierde verdieping om de hoek van de Boekenafdeling.

Op de speciaal geïnstalleerde wanden hebben we de kleuren aangebracht van IJM Colour van Frank Visser. Heel vet. Daarop hangen de 64 werken van 49 kunstenaars. Het is echt een sensatie om zoveel goed werk bij elkaar te zien in nota bene de Bijenkorf. Veel laagdrempeliger kan het niet. Verschillende klanten hebben al gepind bij de kassa en krijgen binnenkort hun nieuwe aanwinst thuis.

Heb je het aanstekelijke bericht op ELLE Interior al gezien? “Vanaf vandaag koop je kunst met een grote ‘K’ gewoon bij de Bijenkorf in Amsterdam.”

Zet vast volgende week vrijdagavond in je agenda, dan houden we een speciale We Like Art avond waarbij veel van de deelnemende kunstenaars ook aanwezig zijn. Koopavond-partycrash! Maar eerder ben je natuurlijk ook al van harte welkom om te komen buurten aan de Dam. Wij zijn zelf ook aanwezig op vrijdag, zaterdag en zondag. Niet de hele dag maar vooral in de middag. Leuk als je langs komt!

We Like Art @ de Bijenkorf | 10 april – 19 mei 2013, de Bijenkorf Amsterdam | Dam 1 1012 JS Amsterdam | 4e verdieping | en hier online

Zo, eindelijk is het zover – we gaan opbouwen bij de Bijenkorf voor onze We Like Art show van ruim drie weken. Alle 64 kunstwerken zijn binnen, morgen worden de speciale tentoonstellingswanden geplaatst en geschilderd. En dinsdag na sluitingstijd gaan we met een vaardige crew alle werken plaatsen/ophangen. Tijd ook om het vuurtje wat verder op te stoken. Erg leuk dat de AVRO (Koop je kunst bij de Bijenkorf) en de Glamour (Kunst te koop bij de Bijenkorf) onze presentatie al hebben getipt!

Hoe bijzonder is het dat werk van zoveel goede kunstenaars vanaf aankomende woensdag te zien is bij de Amsterdamse Bijenkorf? Heel bijzonder. Omdat je natuurlijk popelt om al het werk te zien – hebben we een download van de pdf van de vouwfolder op A2 formaat klaarstaan. Als je hier klikt dan haal je de fraaie door Mart. Warmerdam vormgegeven poster binnen en kun je op je gemak de sterke selectie bekijken.

Vanaf woensdag aanstaande (10 april) ben je dan van harte welkom om het allemaal in real-life te komen bekijken. Er kan gepind worden!

Een hele mooie bijzondere extra is het guerrilla kunstwerk van Femke Schaap op de 1e verdieping van het warenhuis bij de Rijksmuseum presentatie. Schaap is bekend geworden met haar lichtsculpturen, vaak bewegende projecties op piepschuim: frêle, lucide en stevig tegelijk. We vroegen Femke om een ingreep te doen in de Bijenkorf – het belooft wonderschoon en niet alledaags te worden. Een stilleven losjes gebaseerd op de strenge en merkwaardige composities van Willem Claeszoon Heda uit het Rijks op een low-fi drager te midden van de luxe damesmode.

Lilian Eliens | Velvet, 2009 | 30 x 24 cm | € 850,00. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Van Lilian Eliëns tonen we in de Bijenkorf een klein tenger schilderijtje. Vaardig en losjes geschilderd in een mooie herkenbare beeldtaal. We bespraken al eerder werk van deze fijne schilder.

Lilian Eliëns weet met een paar trefzekere verftoetsen en kleurvlakken een archetypische catwalk neer te zetten. De modellen met hun blanke haast doorzichtige huid lopen hun karakteristieke tred in de schijnwerpers onder daverende beats. Met juist de toets van de schilder die zo mooi de vluchtige modewereld karakteriseert. Stukjes opengelaten of spaarzaam beschilderd wit linnen suggereren catsuits, jurken en bloesjes.

Eliëns portretteert de wereld van de haute couture en haar tengere hoogbenige werkneemsters. ‘Mensen of poppen?’ vraagt Anne Berk zich af in een mooi stuk over het werk van Eliens:

“Eliëns is gefascineerd door de mythes in de modewereld. Secret Wish (2011) is een eerbetoon aan Alexander McQueen, die in 2010 zelfmoord pleegde. Ze heeft het model afgebeeld in een van zijn creaties, in een statige houding tegen een bloedrode achtergrond. Smoke (2011) is een schilderij van Kate Moss met een sigaret. Moss werd neergesabeld in de media omdat ze rookte tijdens een show van Gucci. Eliëns gunt haar haar zwakheden en portretteert Moss die met gesloten ogen inhaleert.”

Kate Moss met sigaret is zelf ook weer een nabeeld/look-a-like van Holly Golightly uit Breakfast at Tiffany’s. Net als het liggende model met de rode top in Untitled dat herinneringen oproept aan de als odalisque poserende modellen van Matisse. De modewereld als fijnzinnige echoput van gebaren, poses en houdingen.

Popel Coumou | Untitled, 2010 | analoge c-print met satijnfolie op bubont in lijst | 70 x 47,5 cm | oplage 5 | € 1.100. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf en in dezelfde periode in de webwinkel van de Bijenkorf.

Popel Coumou (1978, Velsen) is flink in beeld de afgelopen tijd. Uitverkoren tot talent in de gelijknamige Foam Talent Issue in 2012, vertegenwoordigd met een solo op Unseen 2012, winnaar van de eerste editie van de Mercure Cultuur Prijs en vertegenwoordigd in shows in zowel FOAM als Huis Marseille. Ook verscheen een mooi boek met haar fotografie van de afgelopen jaren: Untitled,. Tjonge. Superleuk dus dat we weer goed werk van Coumou kunnen laten zien bij de Bijenkorf vanaf volgende week.

Hoe gaat ze te werk voor haar vreemde poëtische beelden? Popel Coumou maakt schetsen en daarna een tweedimensionale A4 maquette of je zou het een collage kunnen noemen. Een collage van vooral verschillende lagen papier op elkaar. De vellen papier snijdt ze in perspectief, een venster uit de ene foto, krijgt een uitzicht uit een ander beeld en daarop een bed van een dun laagje klei.

De collage wordt belicht van achter, en vervolgens fotografeert ze de ‘kijkdoos’ met een kleinbeeldcamera. De camera heeft ze nodig om het licht vast te leggen, zodat je denkt dat het echt is. Ook worden de beelden analoog afgedrukt (bij AAP-lab), ook dat proces helemaal handmatig en in-control.

Deze manier van collages maken ondersteunt haar in het sturen van de kijkrichting en zo kan ze de grafische vormen van de ruimtes naar haar eigen hand zetten. Echt handwerk, zegt Coumou zelf, de uitgeschoten snij-lijntjes in het papier benadrukken dit en zorgen voor een extra gelaagdheid in het beeld. Onderstaand werk maakte ze op verzoek van het jubilerende Hilton Hotel en is als speciale editie extra sympathiek geprijsd.

Kijk vooral even naar dit leuke ultrakorte videoportret (via Foam Magazine).

Popel Coumou | Untitled, 2012 | analoge c-print op aluminium met satijnfolie en ophangprofiel | 70 x 47,5 cm | oplage 20 | € 550

Koen Hauser | Untitled #2, from the series Sculptural Nudes, 2012 | 50 x 38 cm | oplage 10 | € 1.000. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf en in dezelfde periode in de webwinkel van de Bijenkorf.

Koen Hauser (Rijswijk, 1972) staat bekend om zijn ongrijpbare oeuvre dat zich beweegt tussen conceptuele beeldende kunst, mode en toegepaste fotografie. Zijn werk wordt gekenmerkt door esthetiek en vervreemding. Gefascineerd door analoge én digitale beeldtechnieken onderzoekt hij een droomwereld die hij op steeds wisselende manieren in beeld brengt. De nieuwe serie ‘Sculptural Nudes’ bestaat uit 3 beelden waarin hij het klassieke naaktportret vertaalt naar verschillende kunsthistorische kunststromingen.

Zijn werk is geëxposeerd in diverse tentoonstellingen in Europa en de Verenigde Staten. En gepubliceerd in een hele rits gerenommeerde tijdschriften als Elle, Avantgarde, Avenue, Elegance, L’Officiel, Blend, Esquire USA, Foam Magazine en Capricious. Bekijk hier op de coole site Studio Attenzione een mooi beeldoverzicht.

We tonen deze twee werken van Koen Hauser in samenwerking met Seelevel Gallery

Koen Hauser | Untitled #3, from the series Sculptural Nudes, 2012 | 50 x 38 cm | oplage 10 | € 1.000

Ewoud van Rijn | Deserve 1, 2011 | 40 x 50 cm | oplage 5 | € 950. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf.

Ewoud van Rijn is bijna vaste bewoner van het Museum Boijmans van Beuningen, vaak zijn zijn grote tekeningen te zien op zaal. Internationaal timmert Van Rijn flink aan de weg, zijn werk zit in een aantal mooie internationale collecties.

Van Rijn is een virtuoos met potlood die monumentale tekeningen maakt van een wereld in limbo,vaak volledig over the top. De 3d comics-kalligrafie slingert je bijna tegemoet vanaf het papier. Hij werkte afgelopen jaren aan een mooie nieuwe serie van geesten. De kleine etsen, potlood-  en pentekeningen zijn absoluut om te smullen. Deze etsen zijn van het soort Disney meets Goltzius. De cartoonachtige geesten in rafelige mantels zijn soepel en precies gearceerd. Klik vooral even op de bovenste afbeelding voor een groot beeld. De hele reeks ademt het idioom van een rijke striptraditie (Toonder, Pep, Will Eisner). Dit duo vormt een mooi commentaar op onze tijd.

Op ArtTube verscheen afgelopen week een heel mooi videoportret van de kunstenaar, bekijk het hier.

Ewoud van Rijn | Deserve 2, 2011 | 40 x 45 cm | oplage 5 | € 915

Juul Kraijer | Zonder titel, 2013 | 24,3 x 17,5 cm | oplage 30 | € 450. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf en in dezelfde periode in de webwinkel van de Bijenkorf.

Juul Kraijer (Assen, 1970) is bekend geworden met haar meisjesportretten in houtskool. De afgebeelde androgyne meisjes gaan volledig op in hun transformatie naar bijvoorbeeld een vulkaanlandschap of een slangenlichaam. Uilen, bijen en tongen die zich geheel vanzelfsprekend over het lichaam uitzaaien of uitstrooien. Kraijer werd al jaren geleden internationaal opgepikt en de aankoop van haar werk door het Museum of Modern Art in New York heeft er wel enigszins toe bijgedragen dat er inmiddels wachtlijsten bestaan voor haar werk. Juul Kraijer maakt sinds een aantal jaren ook foto’s in oplage. Heel bijzonder deze nieuwe – speciaal voor We Like Art gemaakte – vriendelijk geprijsde editie.

Bekijk vooral even het mooie videoportret van de kunstenaar in de serie Hollandse Meesters. En als je dan toch bezig bent, lees dan ook dit mooie interview door Marianne Vermeijden. En hier een interview bij Mr Motley.

Update: van Juul Kraijer zullen ongeveer 30 foto’s te zien zijn de tentoonstelling DE HERONTDEKKING VAN DE WERELD, van 7 september tot 14 december 2013 in Huis Marseille Museum voor Fotografie. Deze grote openingstentoonstelling in een verdubbeld Huis Marseille gaat over Nederlandse fotografie die de ervaring van het medium benadrukt. Met veel nieuw werk van Popel Coumou, Elspeth Diederix, Eddo Hartmann, Scarlett Hooft Graafland, Juul Kraijer, Katja Mater, Hellen van Meene, Ilona Plaum, Maurice Scheltens en Liesbeth Abbenes, Simon van Til, Viviane Sassen, Awoiska van der Molen en anderen.

Ina van Zyl | Regop, 2013 | Published and printed by Warren Editions | 32,5 x 19 cm (papier: 72,3 x 53,5 cm) | oplage 20 | € 400. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien en te koop bij We Like Art @ de Bijenkorf. NB: er zijn nog 2 exemplaren beschikbaar voor deze prijs.

Ina van Zyl (1971, Ceres, Zuid Afrika) maakt zinnelijke schilderijen. Bloedmooi en stroef tegelijk. Als zinderende paneeltjes knallen haar doeken van de wand. De meeste schilders zijn bang voor bruin, Van Zyl kan er virtuoos mee overweg. Als je een aantal doeken bij elkaar ziet, dan valt op dat haar schilderspalet bestaat uit een grote hoeveelheid broeierige bruinen vaak uitgespeeld met een contrasterend roze of blauw.

Ze zoomt in op een blauwe zwembroekslip die zicht biedt op een ferme bobbel, een glanzend rode appel waar een hap uit genomen wordt, een rafelig gerand kraagje aan een kutje, een stilleven van teennagels als een 17e eeuws zeegevecht; het zijn onderwerpen die een schrijver als Jan Wolkers of John Updike verdienen. Want het is de typische ‘stofuitdrukking’ in haar werk die aandacht verdient.

Het bollende  glimmende cellofaan van ingepakte supermarktappels roept associaties op met flink doorbloede zwellichamen. Een straf uitgevoerde Full Brazilian biedt zicht op een – als porselein glanzende – groene venusheuvel. Alles lijkt voort te komen uit tastzin, genot, schaamteloosheid en schaamte tegelijk.

Bij de Bijenkorf tonen we deze fantastische print Regop (Up-right). Het is gelukt om de sfeer en verdichting van haar schilderijen te evenaren in een gravure. Het is een versie van een eerder schilderij dat zich in de RABO-kunstcollectie bevindt (zie hier). De Protea-plant was het embleem van haar school in Zuid-Afrika.

“The thought of a Protea, like everything else I paint, strongly fills me with a combination of repulsion and attraction; beauty and disgust. These opposite forces reside in all my work. Imploded and isolated from its usual context.
My paintings are, as my charcoal drawings, saturated. Almost suffocated by the amount of paint and color, the canvases are densely covered from corner to corner. I aimed at obtaining a similar density and point of saturation producing this polymer gravure Regop.
Light and shadow define volume and shape. Using intense colors, I create light radiating from the work itself.”

Paul Kooiker | Uit de serie ‘Hunting and Fishing’, 1999 | 40 x 30 cm | oplage 100 | € 450. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf en in dezelfde periode in de webwinkel van de Bijenkorf.

Paul Kooiker (1964, Rotterdam) maakte in 1999 een fotoserie Hunting and Fishing, gebundeld in het gelijknamige fotoboek dat later ook in het Duits en Japans zou verschijnen. De foto’s tonen de steelse blik op blote meisjes in de duinen, telkens op de rug gezien, versluiert door een grofkorrelige weergave en ongeremde partijen zomerlicht. Is het de zoom van de lens op grote afstand? Is er hier daadwerkelijk gespied? Behalve dat je onwillekeurig moet denken aan eerdere dames in de kunst die zich onbekeken wanen zoals bij Bonnard en Degas, heeft het werk een heerlijk verwarrende ondertoon. Monumentaal en medeplichtig meegluren…

Uit de serie Showground – een reeks studio-naakten in gruizige zwart-wit opnamen. – tonen we een speciale editie van de in panty gehulde benen van een vintage Kooiker model. In de serie Hollandse Meesters vertelt Kooiker over zijn mooie oeuvre en zien je hem aan het werk. Bekijk de film hier.

Paul Kooiker | Uit de serie ‘Showground’, 2004 | 40 x 30 cm | oplage 50 | € 595

Ann Pettersson | Mirror, 2012 | 30 x 40 cm | print op aluminium met UV beschermfolie | oplage 10 | € 660. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf en in dezelfde periode in de webwinkel van de Bijenkorf.

De dromerige beelden op de foto’s van Ann Pettersson (Stockholm, 1965) zijn het resultaat van een bijzonder proces. De werkelijkheid vindt de fotograaf niet interessant, die gebruikt ze alleen om haar idee vast te leggen. Met onder andere een oude Yashica, een analoge camera uit de jaren zestig, draait ze het rolletje steeds handmatig door waardoor ze over hetzelfde negatief heen kan schieten. Met als gevolg dat ze soms dagen met een onaf beeld in haar camera rondloopt, op zoek naar dat ene shot waarmee het negatief het gewenste totaalbeeld oplevert. Haar foto’s bieden een glimp van een andere wereld vol van zacht licht en de oerkracht van de natuur.

Pettersson: “Ik maak al jaren op één en hetzelfde negatief meerdere opnames. Ik herinner me steeds de voorgaande opname om de volgende te kunnen maken. Ik digitaliseer deze tegenwoordig en integreer ze met digitale opnames. Een fotografische synthese van analoge en digitale technieken ontstaat, die de afzonderlijke, aanwendbare eigenschappen in ieder onderscheiden procedé biedt. In mijn werk is het beslissende fotografische moment vervangen door een reeks registraties. In lagen van beelden toon ik de tijdspanne tussen de verschillende opnames, alsook mijn – in de nabewerking – herinneringen ervan.“

Micha Patiniott | Stereo Covers, 2013 | 48 x 38 cm | oplage 14 | € 680 (incl. lijst € 760). Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf en in dezelfde periode in de webwinkel van de Bijenkorf.

Micha Patiniott is een boegbeeld van een nieuwe generatie schilders, al kort na de Rijksacademie werd het werk van Patiniott likkebaardend omarmd – weg van de nageschilderde foto’s terug naar de verbeelding. Zijn cartooneske doeken hebben een onderzoekende licht absurdistische toon die vreemd en erg raak is. Hij had al heel snel zijn eerste museale solo. In het Gemeentemuseum Schiedam waren zo’n 50 schilderijen en gouaches te zien.

Zijn werk doet soms een beetje denken aan bepaalde Mad-cartoons, lekker vet en raar. Van het type ijzersterke ‘stomme’ schilderijen. Eenmaal gezien krijg je ze niet meer uit je hoofd. Gek genoeg is het werk meestal verrassend mat en schraal geschilderd. Virtuoos en secuur, met kleine kwaststreekjes in typische pastelkleuren. Vergis je niet – hoewel het geen monumentale doeken en gouaches zijn – domineren ze met gemak de ruimte.

Speciaal voor We Like Art maakte Patiniott deze heerlijke speciale editie: Stereo Covers.

Sofie van Dam | Uitzicht, 2011 | 74,5 x 75 cm | oplage 8 | € 1.600 (incl. lijst). Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf en in dezelfde periode in de webwinkel van de Bijenkorf.

Sofie van Dam (Bruchem, 1983) maakte afgelopen jaren naam met haar zorgvuldig geënsceneerde foto’s. In de droomachtige tussenwereld waar de foto’s verslag van lijken te doen zien we een brandende typemachine of een terloops geparkeerd ezeltje in een nachtelijk bos. Veel van de foto’s van Van Dam zijn heel precies gesitueerd. Locatieonderzoek en het vinden van de juiste props vormt een groot gedeelte van de voorbereiding bij Van Dam. Ze maakt maar een paar foto’s per jaar.

In de afgelopen 2 jaren studeerde Van Dam aan de internationaal geroemde fotoacademie van Helsinki. Deze baadster/schoonspringster is recent werk – vers uit Finland. De afgelopen tien jaar trad in Finland een nieuwe generatie fotografen en videokunstenaars naar voren die onder de verzamelnaam The Helsinki School bekend staat. Bindende factor is hun opleiding aan de University of Art and Design, Helsinki, een opleiding met een grote nadruk op het ontwikkelen van een persoonlijke conceptuele benadering. Inhoudelijk en qua stijl zijn er dan ook grote verschillen tussen de kunstenaars. Toch is het duidelijk dat de alom aanwezige en imponerende natuur in Finland en het noordelijke licht belangrijke inspiratiebronnen zijn. Het landschap kan een lyrische, maar ook een melancholieke atmosfeer ademen.

Nb de prijs is boven onze reguliere bovengrens vanwege de peperdure en hele fraaie lijst.

Diana Scherer | Nurture Studies, 2010-2012 | 50 x 40 cm | € 1.350 (in lijst)
Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf en in dezelfde periode in de webwinkel van de Bijenkorf.

Met Nurture Studies presenteert kunstenaar Diana Scherer (1971, Lauingen, Duitsland) een archief van bloemen die ze gedurende een half jaar van zaad tot plant grootbracht. Hierbij dwong ze de plant zich te ontwikkelen in het keurslijf van een vaas. En aan het einde van het groeiproces ontdeed ze de plant van zijn korset, die met zijn ontblote wortels nog in de denkbeeldige vaas overeind is blijven staan. Het ‘boeket’ dat ze van dit maandenlange experiment overhield, werd door de fotografe als een klassiek stilleven vastgelegd op camera.

De bloemen zijn heel ‘sec’ gefotografeerd. Gedocumenteerd eigenlijk. De vergelijking met een lichtelijk doorgeslagen verzamelaar die helemaal fanaat is van zijn verzamelonderwerp is snel gemaakt. De liefde en passie voor het onderwerp en de zakelijke manier van verwerven, ontleden, tentoonstellen, fotograferen, documenteren en archiveren vormen voor Scherer een inspirerende combinatie. Fascinerend hoe de mooie kleurige planten als het ware uitgekleed worden en in een klinische ruimte, haast medisch wetenschappelijk onder de loep genomen worden.

Afgelopen jaar verscheen er een heel mooi fotoboek van Nurture Studies bij Willem van Zoetendaal (nog een paar exemplaren beschikbaar). Lees hier een recensie op de site van Atheneum.

Het werk van Diana Scherer brengen we in samenwerking met Seelevel Gallery.

Diana Scherer | Nurture Studies, 2010-2012 | 50 x 40 cm | € 1.350 (in lijst)

Niet alleen kijken, maar ook kopen. Je weet vast als trouwe lezer van We Like Art dat we ons ten doel stellen om het publiek van kunstkopers te vergroten. Want – de kunstwereld kent een grote kring van liefhebbers en geinteresseerden, maar voor velen is de stap naar de aanschaf van kunst nog te groot. We Like Art wil door enthousiasme en transparantie de stap naar een eerste kunstaankoop verkleinen. Dat doen we door hier aanstekelijk te schrijven over kunst waar we enthousiast over zijn en door zo nu en dan op interessante plekken presentaties te maken.

En weet je wat nu zo vreselijk leuk is? We Like Art is door de Bijenkorf uitgenodigd om gedurende 6 weken de vele tienduizenden bezoekers te prikkelen tot het kopen van kunst van toonaangevende kunstenaars. Niet gek toch? Maar ehm wat is de aanleiding hiervoor? De Bijenkorf staat 4 weken in  het teken van de feestelijke heropening van het Rijksmuseum. Een reeks etalages is gewijd aan het Rijksmuseum, er zijn in het warenhuis veel ‘stillevens’ ingericht met een knipoog naar het Rijksmuseum, ook is er een grote ‘shop-in-shop’ van het Rijks.

Kunst in de Bijenkorf kent een lange traditie, zo waren de Cobra schilders eerder in de Bijenkorf te zien dan in het Stedelijk Museum. En vormgever Benno Premsela bijvoorbeeld had jarenlang vrij spel om met kunstenaars en vormgevers het warenhuis in te richten. We Like Art is uitgenodigd om de hedendaagse kunst onder de aandacht te brengen van het publiek. We zijn gevraagd om op de vierde verdieping naast de boekenafdeling op de ring van het atrium een presentatie te maken op twee grote wanden met kunstwerken voor betaalbare prijzen. Thema: stillevens en portretten. (Het beeld hierboven is van Isabelle Wenzel, getiteld Bum #1.)

De werken zullen in een prijstransparante salonopstelling getoond worden zoals we eerder met succes gedaan hebben (oa Art Amsterdam, Open Tuinen Dagen, We Like 6%). Elk kunstwerk zal duidelijk voorzien zijn van alle info en prijs. We zetten straks bij de Bijenkorf in op een mooie spannende presentatie en op het bereiken en prikkelen van een groot, nieuw, jong koperspubliek. Jij de lezer van ons blog, de actieve online achterban van de Bijenkorf (ruim 265.000 Facebook-vrienden) en de 100.000 bezoekers per week in de Amsterdamse Bijenkorf.

We hebben een fantastische line-up, hoe cool is het dat straks werk van al deze goede kunstenaars te zien zal zijn – in de Bijenkorf? Veel kunstenaars tonen nieuw werk vers uit het atelier.

Ina van Zyl, Anouk Kruithof, Ann Pettersson, Paul Kooiker, Jasper de Beijer, Malin Persson, Joncquil, Sofie van Dam, Linda van Boven, Marleen Sleeuwits, Gerco de Ruijter, Carolien Stikker, Popel Coumou, Charlotte Dumas, Tim Ayres, Andre Thijssen, Isabelle Wenzel, Merijn Bolink, May Heek, Awoiska van der Molen, Marc Mulders, Mariken Wessels, V&B, Diana Scherer, Natascha Libbert, Frederique Masselink van Rijn, Micha Patiniott, Elspeth Diederix, Inez van Lamsweerde & Vinoodh Matadin, Thomas Elshuis, Koen Hauser, Maarten van Schaik, Maarten Tromp, Scarlett Hooft Graafland, Carla van de Puttelaar, Sofie van Dam, Dieuwke Spaans, Ewoud van Rijn, Roel van der Linden, Wouter van Riessen, Erik Klein Wolterink, Lilian Eliens, Juul Kraijer, Louise te Poele, Raquel van Haver, Krijn van Noordwijk en Niels Broszat.

We houden je hier op de hoogte en zullen binnenkort gaan previewen op al het moois dat we straks gaan laten zien!

Dit project wordt mede mogelijk gemaakt door het AFK (Amsterdams Fonds voor de Kunst). En met dank aan IJM Colour.

We Like Art @ de Bijenkorf | 10 april – 19 mei 2013, de Bijenkorf Amsterdam | Dam 1 1012 JS Amsterdam, 4e verdieping

W at een fantastisch kunstwerk weer! De spelende mens. Katrin Korfmann (Heidelberg, 1971) was een opvallende kunstenaar tijdens de laatste editie van Art Amsterdam in 2011. De stand met haar foto’s zag zwart van de mensen. Ook in de We Like Art lounge destijds op de beurs waren bezoekers heel verrast en aangetrokken door haar werk.

Deze foto’s toonden verschillende tijdsmomenten binnen een bepaalde periode op een door haar gekozen plek, en dat samengebracht in 1 beeld. Fris in het geheugen staat een kruispunt vol met passerende mensen, te voet, op brommers, op de fiets, een auto, duidelijk een Arabisch land, de zon staat hoog. Kijken we beter dan zien we de schaduwen verschillende kanten op vallen. Spannend. Zie hier het betreffende werk, eerder op We Like Art.

Over de hele wereld is het werk van Korfmann te zien, haar werk onstaat ook over de hele wereld. Overal waar mensen elkaar ontmoeten, al is het vluchtig, perrons, straten, pleinen, stations, zo’n plek kan het begin van een foto zijn. Van bovenaf, soms vanuit een hijskraan, fotografeert ze bewegende personen. Bij voorkeur een paar uur achter elkaar. De personen lijken bijna geen rol meer te spelen, de achtergrond, eigenlijk ondergrond, de ruimte tussen personen, de gemanipuleerde ontmoetingen, bijna botsingen tussen mensen zijn de bepalende factoren van het kunstwerk. De figuren geven wat houvast en sturen je ogen rond in het beeld.

Dit werk Homo Ludens (in opdracht van AMC Kunststichting gemaakt) laat een opvallend vrolijk en speels beeld zien. Rennende en springende kinderen en een oranje bal. Nog meer word je aandacht getrokken naar de zwarte figuren. De schaduwen van de kinderen laten het stilstaande beeld in beweging komen. Meer dan eerder in haar werk zijn de silhouetten bepalend voor de sfeer, de snelheid en de dynamiek tussen de kinderen. En bij nader inzien lijkt totaal niemand geïnteresseerd in de bal, wel in elkaar en iets buiten het beeld.

We moeten echt ons best doen voor de werken van Korfmann, zonder frontaal beeld moeten we menselijke gedaanten inschatten, ze los koppelen van het tegenbeeld en het onsamenhangende spel van beweging onderzoeken om te weten wat we nu zien.

Katrin Korfmann groeide op in Berlijn, studeerde aan de Rietveld Academie in Amsterdam en deed daarna de Rijksakademie in Amsterdam. Ze woont en werkt nog steeds in Amsterdam.

Jemima Brown (Londen, 1971) figureert met haar werk al jaren in allerlei spannende internationale groepstentoonstellingen en was in Nederland al eerder te zien bij galerie Cokkie Snoei, Artspace Witzenhauzen Vegas Gallery en Nieuw Dakota.

Voor de herkomst van haar vreemde beelden speelt ze leentjebuur, ze zijn samengesteld uit allerlei afgegoten ledematen en gezichten van mensen uit haar directe omgeving. Dan volgt de omzetting naar de kenmerkende rare mengeling tussen pop en mens. Niet helemaal figuratief en gelijkend – en te specifiek en absurd voor alleen typetjes.

Op haar site is deze parade van karakters mooi te zien. Ze heeft een goed oog voor sociale scherts; de undergroundscene en de kunstwereld-kliek worden vilein op de hak genomen. Bij het werk Isobel lijkt een galerie-assistente onaangenaam gemangeld in haar uitklaptafeltje en haar klapstoel. Pas na een poosje ontdek je dat er een been ontbreekt. Je moet eigenlijk echt even doorklikken naar deze vreemde video: Screentests.

In 2012 won ze de Mark Tanner Sculpture Award een prijs die als ontwikkelbudget diende voor nieuw werk. Ook op kleinere intieme schaal maakt ze nu beelden met afgietsels, gevonden onderdelen, kleding, accessoires en 3d prints. Vaak gaat het over mensen die hun voorkomen hebben samengesteld uit mediapersoonlijkheden, en zelf personages zijn geworden. Wat is authentiek en wat is façade?

Het werk van Jemima Brown was prominent te zien in de tentoonstelling Apopcalypse Now, een thematisch samengestelde tentoonstelling van kunstwerken uit de internationale collectie van Hugo en Carla Brown bij Nieuw Dakota in Amsterdam. Hier zie je een impressie. Haar tekening van een figuur met capuchon was het boegbeeld van de veelgeprezen show.

Het werk op papier van Brown uit de Facebook Series die we hier op WLA tonen is nog heel betaalbaar. Brown toont zich een meester in het vangen van de berekende terloopsheid van dit soort zorgvuldig uitgekozen foto’s. Want hoe laten we onszelf zien? In een alsmaar uitdijende reeks aquarellen en tekeningen van de profielfoto’s van haar Facebookvrienden legt Brown de vinger aan de pols van de tijd.

Als je belangstelling hebt om alle Untitled Profile Picture werken even rustig te bekijken, dat kan, we sturen je graag een PDF met alle afbeeldingen. Mail ons via contact@welikeart.nl.

Jemima Brown, Untitled Profile Pictures (2009 – ongoing), 30 x 30 cm, aquarel, € 500,-

Jemima Brown, Untitled Profile Pictures (2009 – ongoing), 30 x 30 cm, aquarel, € 500,-

Jemima Brown, Untitled Profile Pictures (2009 – ongoing), 30 x 30 cm, aquarel, € 500,-

Jemima Brown, Untitled Profile Pictures (2009 – ongoing), 30 x 30 cm, aquarel, € 500,-

Jemima Brown, Untitled Profile Pictures (2009 – ongoing), 30 x 30 cm, aquarel, € 500,-

Dit weekend opent een tentoonstelling van Scarlett Hooft Graafland in haar Amsterdamse galerie VOUS ETES ICI. Een show met allemaal splinternieuw werk. Scarlett Hooft Graafland was onlangs voor een langere tijd in Madagascar en heeft daar gewerkt aan een nieuwe serie: Douze Douze Douze. Een reeks met subtiele ingrepen in een overweldigend landschap. Met behulp van de lokale bevolking en soms verbluffend eenvoudige props wordt een ontregelende wereld opgetrokken. En toch – hoe vanzelfsprekend kan een opgeworpen stokbrood zijn in de knalblauwe lucht boven een door erosie uitgegroefde berg? Of klik even op bovenstaande foto Boats, dan zie je de knieën.

Wij organiseren samen met VOUS ETES ICI zondagmiddag 17 maart aanstaande een middag met Scarlett in de galerie. Je kunt uitgebreid de tentoonstelling komen bekijken en alles horen over haar werk en deze nieuwe serie. We zullen de film over haar molenproject bekijken en de kunstenaar wordt geïnterviewd door galeriehouder Hans Gieles. Na afloop is er alle ruimte om vragen te stellen. Tenslotte praten we na en drinken een borrel. Erg leuk als je erbij bent!

Zondag 17 maart 2013: 14.30 – 17.00 uur  NB deze middag met Scarlett wordt verplaatst naar zondag 21 april
Galerie VOUS ETES ICI: Ms. van Riemsdijkweg 41A, 1033 RC  Amsterdam.
NB Het pontje vanaf CS stopt voor de deur! Check deze PDF voor de vertrektijden.
Deelnamekosten: € 10 per persoon.

Geef je op door een mailtje te sturen naar carolien@welikeart.nl

Graag even je aandacht voor het volgende. We bespraken begin januari de bijzondere fotomap met werk van 10 toonaangevende kunstenaars. Er zijn nog 3 laatste exemplaren van deze map beschikbaar voor de liefhebber. Inmiddels heeft de verkoop van deze map bijgedragen aan de aankoop van de videoinstallatie Crazy House van Rineke Dijkstra. Niet gek!

Waarom is deze map een buitenkansje? € 1.350,- voor 10 kloeke foto’s van Semâ Bekirovic, Koos Breukel, Rineke Dijkstra, Fleur van Dodewaard, Hans van der Meer, Gabor Ösz, Bas Princen, Viviane Sassen, Roy Villevoye en Luuk Wilmering is geen geld. De kunstenaars hebben allemaal persoonlijk toegezien op de kwaliteit van de afdrukken bij het uitstekende fotolab De Verbeelding. Lees alles over de 10 kloeke foto’s (40 x 30 cm) hier in onze eerdere bespreking.

Extra leuk is dat er twee foto’s bijzitten die je misschien afgelopen september gezien hebt bij fotobeurs Unseen. Koos Breukel en Roy Villevoye toonden daar een voorproefje van een gezamenlijk project dat binnenkort (12 april – 19 juni 2013) groots te zien zal zijn in FOAM in de tentoonstelling Tí.

We citeren alvast het persbericht van FOAM:

De Asmat (het voormalige Nederlands Nieuw-Guinea) is een grotendeels ondoordringbaar mangrove-moeras, in oppervlak vergelijkbaar met Nederland. Hier leeft de oorspronkelijke bevolking, ver van de bewoonde wereld. Beeldend kunstenaar Roy Villevoye en fotograaf Koos Breukel bezochten samen eind 2011 de kleine nederzetting Tí. Het dorpje ligt aan de bovenloop van de Unir-rivier  in de noordwestelijke Asmat. Tí is bereikbaar door per motorprauw drie dagen stroomopwaarts te varen vanaf de centrale kleine zeehaven-nederzetting Agats. De mensen in Tí leven al generaties in volledig isolement in het regenwoud. De laatste jaren stimuleert Indonesië de ontginning van het gebied maar Tí lijkt voorlopig onaangetast te blijven door deze economische veranderingen.

Breukel en Villevoye portretteerden de honderdtwintig inwoners van Tí op één dag. Zij maakten deze portretten ieder van uit hun eigen ervaring, zienswijze en achtergrond, in simultane sessies met de dorpsbewoners. Breukel richtte een mobiele fotostudio in en Villevoye fotografeerde de inwoners buiten. De foto’s werden ter plekke geprint en meteen meegegeven. Doordat beide fotografen met dezelfde camera’s werkten is het materiaal uit deze sessies gelijkwaardig en uitwisselbaar.

De foto’s brengen de inwoners van Tí op fascinerende wijze dichtbij. Villevoye en Breukel maakten een document van een groep mensen die nog leven als jagers-verzamelaars. Zij verbeelden daarmee de oorsprong van ons allemaal. De tentoonstelling geeft een beeld van een groep mensen die met elkaar leven en overleven. Een universeel beeld dat ons allen spiegelt.

De foto’s van beide kunstenaars in de Frans Hals map zijn hier afgebeeld (boven Koos Breukel – onder Roy Villevoye). Het zijn portretten van dezelfde man: Jefanus Nato. Bedenk dat werk van beide kunstenaars over het algemeen een stuk prijziger is dan de € 135,- die je nu omgerekend betaalt. En dat geldt eigenlijk voor alle 10 kunstenaars in de map.

Stuur een mail naar contact@welikeart.nl als je interesse hebt.

Mattijs van den Bosch (Rabat, Marokko, 1964) is zo’n schilder wiens werk je graag ziet. Zijn schilderijen bestaan uit heldere kleurvlakken en mooi gestileerde partijen. De onnadrukkelijke straattaferelen bieden troost in hun alledaagsheid. Waargenomen en opgetild door de schilder. Zijn personages zijn de werklieden op straat, politieagenten, spoorwerkers, ambulancebroeders en bouwvakkers. Ontdaan van individuele kenmerken zijn het de archetypische vaste bewoners van de straat in de grote stad.

Neem de moeite en bekijk vooral zijn site eens. Dan zie je de meisjesportretten waar hij ooit de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst mee won. Of zijn fraaie reeks Performers.

Van den Bosch was in de zero’s onderdeel van de stal van Galerie de Praktijk van Dirk Vermeulen aan de Lauriersgracht in Amsterdam. Nog steeds jammer dat deze bijzondere galerie met veel schilderstalent niet meer bestaat.

Het was een tijd dat je een hele reeks goede figuratief werkende schilders bij elkaar onder 1 dak vond. Je had daar een venijnig gruizige groep schilders met oa Natasja Kensmil, Ronald Ophuis en Rik Meijers en een aantal meer coloristisch en klare lijn-achtig ingestelde schilders zoals Bas Meerman, Wouter van Riessen en Mattijs van den Bosch.

Mattijs van den Bosch zijn werk doet in de verte denken aan Alex Katz – de Amerikaanse meester van het kalme grote vlak en de uitgebalanceerde kleuren. De fluorescerende hesjes van de bouwvakkers zouden alleen nooit in de bourgeois New England wereld van Katz kunnen opduiken.

Naast het werken op grote doeken maakt Van den Bosch ook fijne kleine werkjes. Heel tof dat we hier een aantal paneeltjes en studies op papier kunnen laten zien. In zijn kenmerkende vlak en mat opgebrachte acrylverf toont hij nu haventaferelen, het circus in de stad, vuilnismannen en het slijpen van een tramrail.

Visser (2012), acrylverf op paneel, 30 x 20 cm, € 750,-

Garnalenvissers in Den Oever (2012), acrylverf op paneel, 30 x 40 cm, € 1.050,-

Studie Circus 1 (2011), acrylverf/papier, 29 x 48,2 cm, € 350,-

Studie Circus 2 (2011), acrylverf/papier, 31,4 x 50,2 cm, € 350,-

Studie slijper (2012), acrylverf/papier, 25,2 X 31,6 cm € 350,-

Studie vuilniswagen (2012), acrylverf/papier (inclusief rand), 24,6 x 53,5, € 350,-

Henk Visch door Frans Weisz (bekijk de video hier)

Vorig jaar oktober schreven we hier over het project Hollandse Meesters (zie hier). We verzamelden de eerste 20 videoportretten uit deze bijzondere reeks die inmiddels de 2e fase is ingegaan. Vanuit deze post kun je weer eenvoudig doorklikken naar de betreffende ‘Uitzending Gemist’ pagina’s van RTV-NH. Helaas zijn de video’s nog steeds niet vrij te embedden. We citeren onszelf:

Ken je het project Hollandse Meesters van de 21e eeuw? Ondanks de wat zotte naam is het geen stoffige Teleac reeks, maar een serie heerlijke videopareltjes van elk 10 minuten. Kunstenaarsportretten gemaakt door gelauwerde filmmakers en editors. De eerste reeks van 20 films werd gepresenteerd in 2010 en was te zien bij Cultura en bij de regionale omroepen – en in de door Rob Vrijen ontworpen mobiele mini-bioscoopjes in veel musea.

Het plan is om in totaal 100 kunstenaars te portretteren, als een soort spannende momentopname van de staat van de Nederlandse kunst anno nu. Wat is de inzet? “Het project moet uitgroeien tot een omvangrijke serie waarin een generatie belangrijke kunstenaars wordt vastgelegd. Waar het om gaat is dat mensen over honderd jaar deze films nog kunnen raadplegen, als een historisch document.”

Gerald van der Kaap door Jan Eilander (bekijk de video hier)

Een commissie bestaande uit kunstkenners Martijn Sanders, Hans den Hartog Jager en Judith Cahen heeft in 2010 een lijst met te filmen kunstenaars samengesteld, op basis van voorstellen van een hele rits beeldende kunstinstellingen door het hele land. Het project wordt ruimhartig ondersteund door het Fonds voor beeldende kunsten, vormgeving en bouwkunst (tegenwoordig Mondriaan Fonds) en het Mediafonds.

Folkert de Jong door Aliona van der Horst (bekijk de video hier)

Het project Hollandse Meesters is een super-initiatief van Michiel van Nieuwkerk en Ineke Hilhorst. Wat een goed idee om heel verschillende filmmakers los te laten op deze vooraanstaande kunstenaars. Het resultaat is per film verschillend en vaak erg aanstekelijk.

Co Westerik door Maarten Schmidt en Thomas Doebele (bekijk de video hier)

Al met al bieden de video’s een heel bijzondere toegang tot het afgesloten domein van de kunstenaar. Het atelier als intieme werkvloer ontsloten. Inmiddels in het Stedelijk in Amsterdam een nieuwe reeks van 20 films in premiere gegaan. En zijn de video’s ook al grotendeels uitgezonden op een aantal regionale zenders. In Kunstuur kun je wekelijks ook een portret zien als openingsitem. Wel jammer dat je ook daar via uitzending gemist bot vangt vanwege de rechten…

Juul Kraijer door Lisa Boerstra (bekijk de video hier)

Een dikke min van het hele project moeten we hier ook benoemen. In de oorspronkelijke plannen stond dit voornemen:

“De portretten zullen beschikbaar zijn voor uitzending op de regionale omroep en bij exposities in musea. Daarnaast blijven de portretten permanent beschikbaar op een website, waarmee een maximale toegankelijkheid gegarandeerd is.”

Niet dus. Het is een vreemde zaak dat die site met online beschikbaarheid (liefst ook te embedden) er niet is gekomen. De kracht van dit hele project zat hem nu juist in de laagdrempelige verspreiding en de toegankelijkheid. Dat de video’s online een eigen leven zouden kunnen gaan leiden, via Facebook en blogs, en zo een nieuw publiek zouden kunnen bereiken. Nu moet je de films maar net weten te vinden op de site van welgeteld 1 lokale omroep, en dan – hoe lang staan ze daar nog? Ook de kunstenaars zelf kunnen de films niet eens op hun site vertonen.

Herman Gordijn door Eline Flipse (bekijk de video hier)

Natuurlijk is het fijn dat je nu ook de DVD kunt kopen voor € 20,-. Het oorspronkelijke plan beloofde echter een mooi en zichtbaar online podium. We denken dat ze bij de ondersteunende fondsen hebben zitten slapen bij de uitvoering van het project. Voor een budget van omgerekend € 25.000,- per film zou je toch wel zoiets mogen verwachten? Misschien kan er alsnog ruimhartig een Youtube of Vimeo kanaal voor de Hollandse Meesters worden aangemaakt? Wij zijn voor!

Saskia Olde Wolbers door Robert Oey (bekijk de video hier)

We geven hier graag een handig overzicht van 10 video’s uit de reeks, nr 21 t/m 30. Service van de zaak. Als je op de linkjes onder de afbeeldingen klikt dan kom je op de betreffende pagina waar je (voorlopig) de video kunt bekijken. Neem er de tijd voor – ze zijn fantastisch!

Hans van Houwelingen door Rob Schöder en Gabrielle Provaas

(bekijk de video hier)

Berend Strik door Boris Gerrets (bekijk de video hier)

Roy Villevoye door Robert Oey (bekijk de video hier)

Tom Claasen door Marc de Cloe (bekijk de video hier)

Deze week maakten we een nieuwe Wall met grafisch werk van de Belgische meester Luc Tuymans. Bekijk deze geweldige nieuwe mouse-over Wall hier.

Wat is het nou toch dat het werk van Luc Tuymans zo vreselijk goed maakt? Is het die Giorgio Morandi achtige virtuoze trefzekerheid? Dat je ziet dat het werk in een enkele sessie geschilderd is? De verfstreekjes zijn als een spel van losse arceringen tegen elkaar aangezet. Het wordt niet vaak gezegd omdat het vaak over Tuymans zijn thematiek gaat, maar het is een genot om te kijken hoe grandioos zijn werk geschilderd is. En dat hem dat zo gemakkelijk lijkt af te gaan.

Tuymans werkt net als generatiegenoot Marlene Dumas als onderzoekend kunstenaar met geleende beelden. Fragmenten van films en foto’s die onder de handen van de schilder een soort instant klassiekers worden. En dat is wat elke schilder wil – een classic maken, liefst een hele reeks. Beelden die zich bij een groot publiek in het achterhoofd nestelen en net als klassieke popliedjes of romans onderdeel worden van het collectieve geheugen.

Er wordt gewerkt aan een overzichtscatalogus van Tuymans waarin al zijn 400 schilderijen komen te staan, het zal een schok zijn straks bij het doorbladeren van dit boek hoeveel werken je al met je meedraagt.

Het kijken naar zijn uitgevlakte geluidloze beelden in een gedempt kleurenpalet brengt een aparte sensatie teweeg. Het voelt een beetje als wegglippende herinneringen. De schilderijen van Tuymans roepen een geraffineerd fantoomgevoel op. Je ziet een afgeleid beeld geregisseerd door de kunstenaar en het kost je de grootste moeite het werk daadwerkelijk te zien als afgeleid van een oorspronkelijke bron. Alsof hij met gemak grossiert in oerbeelden onder de beelden van alledag.

Naast zijn schilderkunst heeft Luc Tuymans altijd grafiek gemaakt. In het Haags Gemeentemuseum is vorig weekend een tentoonstelling geopend met een overzicht van dit grafisch oeuvre aangevuld met 10 schilderijen. Tegelijkertijd is er een mooie kloeke catalogus verschenen bij de uitgever Ludion: Luc Tuymans Grafisch Werk 1989-2012. Ter gelegenheid van deze solo verscheen Tuymans vorige week bij De Wereld Draait Door aan tafel en hield zich verrassend goed staande in het jachtige format. Bekijk de uitzending hier.

Als je nu net als bijvoorbeeld museum De Pont al jaren geleden begonnen was met het kopen van deze grafiek dan ben je nu spekkoper. Voor een bescheiden bedrag kon je jarenlang een werk van deze Belgische meester in huis halen. Nu Tuymans in talloze grote musea bijna permanent op zaal hangt en vertegenwoordigd wordt door de New Yorks power-galerie David Zwirner – zijn de prijzen navenant gestegen. Het is de consequentie van het instappen als een kunstenaar aan de absolute top staat.

Voor sommige lezers zal deze post dus vooral informatief zijn, en een bevestiging dat je er op tijd bij moet proberen te zijn. Voor de hard-core liefhebbers onder ons met budget toch ook een buitenkans. We laten op onze nieuwe Wall namelijk grafiek zien die veelgevraagd is, in enkele gevallen bijna uitverkocht, en een heuse primeur van een nieuwe editie waarvan er maar 15 vrij verkocht kunnen werden – nog nergens te zien!

Wetende dat Tuymans zelf heel nauwgezet zijn plan trekt en zijn grafisch oeuvre koestert als belangrijk onderdeel van zijn werk blijft het aantrekkelijk om een editie te kopen. Temeer daar zijn schilderijen voor Champion League prijzen verkocht worden. Bovendien, hoe cool is het dat deze werken op de allernieuwste editie na allemaal prominent in de nieuwe catalogus staan? Deze mooie catalogus krijg je overigens cadeau als je via ons een editie koopt.

The Valley (prijsinformatie)

Luc Tuymans werkt vaak in reeksen rond een thematiek. De zeefdruk The Valley past binnen een reeks schilderijen over de jezuïeten die hij in 2007 maakte. De werken vertrekken vanuit de fascinatie voor de geestelijke macht van deze op militaire leest geschoeide religieuze orde die haar hoogdagen beleefde tijdens de Contrareformatie.

The Valley is een jongensportret dat op een indirecte manier de machtsverhouding en de nijpende morele codes van de vroege jaren ’50 illustreert. Het jongensportret is gebaseerd op een still van de film The Village of the Damned, door Tuymans omgevormd naar The Valley (of the Doomed). De geladen spanning is voelbaar in het werk: het jongetje oogt vroegoud en ietwat getormenteerd. De jongen kijkt weg – zijn blik, kapsel en kleding geven blijk van een getrainde gedisciplineerdheid.

Dead Skull (prijsinformatie)

De aanleiding voor deze editie is de realisatie van een plein van 40 x 40 meter vóór het Antwerpse MAS (Museum aan de Stroom, het nieuwe historisch museum van de Stad Antwerpen) dat op 17 mei 2010 werd ingehuldigd. Achter Dead Skull zit een interessant en prikkelend verhaal.

Dead Skull gaat terug op een schilderij van Luc Tuymans uit 2002 dat in de National Gallery Washington D.C. hangt en geïnspireerd is op een gebeeldhouwd huldeteken van de Antwerpse renaissancekunstenaar Quentin Matsys (1466-1530), die – zo wil de legende het – uit liefde voor een meisje, het vak van smid inruilde voor dat van schilder.

Reeds in de 17e eeuw werd Matsys beschouwd als de vader van de Antwerpse schilderschool en het was Cornelius Van der Geest (1555-1638), een welstellend koopman en verzamelaar, die het huldeteken, bestaande uit een schedel en een wapenschild, aan de Onze Lieve Vrouwe-kathedraal liet aanbrengen. Het origineel maakt nu deel uit van de collectie van het MAS.

4PM (prijsinformatie)

4PM gaat terug op een schilderij van Luc Tuymans dat voor het eerst getoond werd in de tentoonstelling The Twenty Seventh of January Two Thousand and Eleven in de Antwerpse galerie Zeno X (bekijk het virtueel hier). Het beeld onstond in een hotelkamer in Malmö, waar Tuymans in december 2009 verbleef naar aanleiding van de opbouw van zijn tentoonstelling Against the Day, die eerder al in het Brusselse Wiels te zien was geweest.

De gordijnen filteren het licht van de stad waarover de winternacht is gevallen: de straatverlichting en de koplampen van auto’s werpen blinde vlekken af. Tuymans vertaalt dit beeld naar een palet van giftige kleuren waar hij het patent op heeft. Ondanks het ontbreken van licht – het is nacht – ontstaat een bijzonder kleurrijk beeld van verticale pastelstrepen afgewisseld met de donkere plooien van de gordijnen.

Deze hotelkamer biedt geen geborgenheid. De sfeer is er een van melancholie en eenzaamheid.

Suspended (prijsinformatie)

Het schilderij Suspended, dat hier in de vorm van een zeefdruk werd hernomen door Tuymans en meester-drukker Roger Vandaele, dateert uit 1989 en mag daarmee tot een vroeg werk gerekend worden. Het opvallend kleurrijke tafereel verwijst naar een uiterst realistische, maar lege wereld. De drie personages naast het zwembad, op veilige afstand van elkaar, handen diep in de zakken, voeren een vreemde dialoog. Er is duidelijk ‘iets’ aan de hand. Er hangt een onheilspellende gebeurtenis in de lucht, waardoor het tafereel mysterieus en ongrijpbaar wordt. Er zijn nog 6 exemplaren beschikbaar.

ALLO! (prijsinformatie)

De zeefdrukken van het ALLO-drieluik gaan terug op een reeks schilderijen die in 2012 voor het eerst te zien was in het Huis van de Kroatische Kunstenaars, Zagreb. De geschilderde cyclus bestaat uit zes doeken; daarvan zijn drie beelden zijn herbewerkt in deze editie.

Inspiratie werd geleverd door de laatste minuten van de film The Moon and Sixpence, waarin het verhaal wordt verteld van Charles Strickland (vertolkt door de Engelse acteur George Saunders), een beurshandelaar van middelbare leeftijd, die zijn gezin en burgerleven de rug toekeert en naar Tahiti trekt om er te schilderen. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van W. Somerset Maugham en verwijst duidelijk naar het leven van Gauguin.

Tuymans grijpt de film aan op het ogenblik dat de arts van Strickland vanuit Londen naar Tahiti is gereisd om deze laatste te bezoeken. Strickland is dan echter al overleden en wanneer de arts de hut van de schilder binnenstapt, gaat de zwart-wit film over in felle kleuren. Tuymans maakte screenshots van deze Gauguin Revisited. De reflectie van de fotograaf (Tuymans dus) is goed zichtbaar in de voorstellingen van de arts die voor de monumentale schilderijen van de overleden kunstenaar staat. Tuymans in de grot van Plato.

Nieuw: Peaches en Technicolor (prijsinformatie)

Naar aanleiding van de tentoonstelling Constable, Delacroix, Friedrich, Goya – A Shock to the Senses die op 16 maart in Dresden (Albertinum, Galerie Neue Meister) opent, heeft Luc Tuymans in de traphal van het Schauspielhaus aan de Postplatz in Dresden twee monumentale muurschilderingen gemaakt.

Peaches en Technicolor ontstonden oorspronkelijk als schilderijen op doek en werden voor het eerst getoond in de Londense Zwirner galerie in de herfst van 2012. Beide onderwerpen zijn ontleend aan een reclamefilm uit 1913 waarvan de onscherpe beelden en zwakke verzadigde kleuren de kunstenaar intrigeerden. Deze prenten worden als duo verkocht en er zijn 15 exemplaren beschikbaar.

Bekijk de hele Luc Tuymans Wall op www.welikeartwalls.nl!

Superleuk als je langskomt dit weekend bij OBJECT Rotterdam. In de grote zaal het van het NAi – Het Nieuwe Instituut vind je de meest ontspannen en mooist vormgegeven beursvloer van Rotterdam. Waar je elders struikelt over de beurswandjes is het hier een weelde van ruimte en uiterst bereidwillige praters. Want dat is bijzonder, je kunt direct in gesprek met de makers.

Wij tonen er zoals je wellicht al weet 4 Walls. De Telegraaf wist ons al te vinden en plaatste een foto van de Wall van Jan van der Ploeg. Ook het coole blog Petite Passport tipte OBJECT en onze bijdrage in een aanstekelijk verhaal. If you only have time to visit one of the locations, go to Object Rotterdam in NAi. Dat je het even weet.

We hebben hier nog geen foto’s getoond van Wall nummer 4 met het monumentale vloerkleed van Ge-Karel van der Sterren. Wat een superding! De groot-formaat restanten van het aangerichte feestmaal is vintage Van der Sterren. Hier vindt je de prijsinformatie en verdere gegevens (mooie deal).  Maar kom het vooral zelf bekijken! Je kunt nog het hele weekend terecht. Hier op onze Facebook pagina zie je alvast een uitgebreide impressie.

Awoiska van der Molen (1972, Groningen) studeerde in 2003 af aan de Master Fotografie St. Joost in Breda. Sindsdien onderzoekt zij intensief de donkerte met haar zwart-wit fotowerken. We zijn heel blij dat we nu eindelijk eens twee landschapsfoto’s kunnen tonen op We Like Art. En op onze presentatie bij OBJECT Rotterdam natuurlijk. Je wordt onmiddellijk naar haar werk toegezogen.

Na haar afstuderen richtte Awoiska zich op plekken aan de randen van anonieme steden en sinds een jaar of drie trekt zij afgelegen natuurlandschappen in, bij voorkeur ’s nachts. Haar foto’s vormen daarbij de neerslag van haar beleving van die locaties en het territorium van zwarten.

Afgelopen jaar toonde Awoiska haar werken in een duo tentoonstelling met Rob Nypels in de Noorderlicht Galerie in Groningen en won ze eerder dat jaar de Harry Penningsprijs. In 2011 werd haar werk genomineerd voor de prestigieuze  Hyères International Photography Competition en was ze een van de winnaars op het Alt+1000 festival in Zwitserland. Niet gek!

Hoi Awoiska, hoe is het met je? Je bent niet in Nederland momenteel toch?

Ik sta nu in de doka mijn zwart-wit films te ontwikkelen. Afgelopen week kwam ik terug van een werkreis op een stil en afgelegen eiland. Hier heb ik mijn nieuwste werken gemaakt.

Heb je daar gevonden wat je zocht?

Ik fotografeer in landschappen ver weg van het rumoer van de ‘buitenwereld’ omdat ik mij mentaal afgezonderd wil voelen. Dit kan op vele soorten plekken in de natuur zolang ik maar de geografische isolatie en onaangetaste natuur van een gebied ervaar. Dat gebeurde ook op dit eiland. De nacht versterkt nog meer de isolatie die ik wens, daarom fotografeer ik vaak in de nacht.

Werk je dan alleen ‘s nachts?

De stille donkerte geeft een comfortabele leegte waarin juist weer veel verborgen ligt. Dit vind ik met name ’s nachts maar dit tijdstip is niet een vereiste, ik ben niet perse een nachtfotograaf. Ik zoek meer naar de beleving van ‘donkerte’. Dit kan ik ook overdag tegenkomen en in een donker beeld vertalen.

Dat is praktisch gezien nog een hele toer zeker wanneer je wel ‘s nachts op pad bent .

Ja, in een bergachtig gebied kan het wel eens lastig zijn, ik heb graag hulp van de maan. Maar hoe langzamer ik mij door een gebied beweeg, hoe meer ik zie en ervaar. De zintuigen staan op een andere manier op scherp wanneer het donker is. Overdag ‘scout’ ik wel eens plekken waarvan ik vermoed dat dit interessant kan zijn, toch is dit zo’n verschil in beleving dat ik me beter kan laten verrassen als de donkerte is ingevallen.

Waarom trekt de donkerte je zo?

De inhoud van de donkerte ligt niet voor het grijpen. Het is moeilijk doordringbaar, en het vraagt tijd om dit te ervaren. De traagheid hiervan vind ik spannend. Dat geldt voor het hele proces: tijdens het fotograferen, het maken van de prints en het aanschouwen van het uiteindelijke beeld.

Je foto’s lijken soms bijna stille kijkkasten waarin je zo voorover zou kunnen tuimelen in het duister – heb je zelf die ervaring als je aan het fotograferen bent?

Ik begin met het fotograferen van een situatie wanneer ik inderdaad ervaar dat de natuur mij met haar duisternis kan omsluiten. De lange sluitertijden van de camera die nodig zijn in het donker (gemiddeld een kwartier per opname) versterken deze sensatie. Ook kan ik duisternis omzetten naar een meer verlichte toestand door een lange sluitertijd. Proberen toegang te krijgen tot dit donkere ‘territorium’ is wat ik probeer te vertalen met grote handprints die ik uiteindelijk maak.

Kies je daarom ook voor die fantastische manier van zwart-wit afdrukken op bariet-papier?

Ja, Ik vind dat de huid -de oppervlakte- van het barietpapier meer ziel in zich draagt, meer diepte ademt dan digitale zwart-wit prints. En met het zelf printen van het negatief op barietpapier in de doka zet ik de afzondering en traagheid voort die er is tijdens het fotograferen. Dit vind ik een belangrijk onderdeel van het gehele proces.

Hoe gaat dat in zijn werk eigenlijk – en wat is bariet papier?

Bariet papier bestaat uit papiervezel met daarop een barietlaag (bariumsulfaat en gelatine). De dikte van de emulsie- en gelatinelaag, de kleur of witheid van papier en barietlaag en de huid van het barietpapier geven opgeteld een ‘mooier’ en dieper resultaat dan kunststof fotopapier, en naar mijn mening ook digitaal fotopapier, maar over dit laatste zijn de meningen verdeeld. Kunststof fotopapieren zijn snel en makkelijk te verwerken in chemie baden. Bariet papier niet. Alles neemt meer tijd in beslag: ontwikkelen, fixeren en vooral het schoonspoelen. En bij het drogen krult het papier aan alle kanten, dat plet ik dan weer onder hoge temperatuur onder een wals. Dit arbeidsintensieve proces is het waard om tot een perfecte  afwerking van het beeld te komen.

Je bent ook heel secuur over het inlijsten, hoe is dat verzorgd bij de 2 foto’s (deze en deze) die we laten zien bij OBJECT Rotterdam?

Ik exposeer de barietfoto’s niet achter glas. Het glas vormt ongewenste laag tussen het oog en de huid van het papier. En de eventuele spiegeling leidt af van de beleving van de zwarten in de afbeelding. Toch kan het gebeuren dat bij verkoop van het werk glas in de lijst gewenst, omdat het simpelweg de foto beschermd.

Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

Met dit laatste gerealiseerde nieuwe werk  ben ik klaar voor een eerste boekpublicatie van mijn werk van de afgelopen jaren. Binnenkort begin ik met de voorbereiding hiervan!

Goed om te horen allemaal, en extra mooi natuurlijk dat je nu op onze presentatie bij OBJECT Rotterdam nog t/m zondagmiddag 10 februari 2013 de foto’s van Awoiska kunt komen bekijken. Hier zie je alvast de Wall.

Wat een visuele power, we zijn heel blij met de Wall die Jan van der Ploeg (1959, Amsterdam) speciaal maakte voor onze deelname aan OBJECT Rotterdam. Op een behang van speciale off-set posters hangen 5 schilderijen te zinderen. Speels en streng tegelijk. De loeistrakke geometrische werken willen maar 1 ding: bekeken worden en zich als klassiekers in je achterhoofd nestelen.

We zijn al een poos weg van het werk van Jan van der Ploeg, ooit bespraken we een zeefdruk in knalkleuren die helaas al weer een poos uitverkocht is. Van der Ploeg heeft een indrukwekkend oeuvre opgebouwd van wandschilderingen. In talloze museale tentoonstellingen of permanent als een kloeke ingreep in een architectonische ruimte. Zijn werk herken je onmiddellijk en alleen al die herkenning stemt altijd tot een prettig soort vrolijkheid. De visuele dreun blijft je op een heldere manier bij. Het is alsof de virtuoze afgewogen grote gebaren van de schilder niet bedacht en uitgevoerd zijn, maar al bestonden en alleen maar onthuld.

Jan van der Ploeg heeft inmiddels zo’n honderden muurschilderingen op zijn naam staan. Deze zijn over de hele wereld verspreid. Sinds 1997 is zijn werk gebaseerd op slechts 1 teken of logo, net hoe je het wilt zien, zoals bijvoorbeeld de ‘grip’. Het handvat van een kartonnen verhuisdoos geeft hem alle mogelijkheden om te schilderen wat hij wil. Het geeft hem letterlijk grip op het schilderen, hij abstraheert en reduceert de vorm, rekt het uit of neemt een detail, hij kan er alle kanten mee op.

De kunstenaar kan in de schilderstraditie geplaatst worden van De Stijl, Piet Mondriaan (abstractie in een strenge systematiek) en het (Amerikaans) Minimalisme (Ellsworth Kelly). Maar ook de straatcultuur met zijn tags en graffiti’s schept een kader ten opzichte van zijn werk.

Zijn muurschilderingen gaan altijd een dialoog aan met het gebouw zelf, vorm en verhoudingen worden door de kunstenaar van te voren helemaal berekend en uitgedacht. Ramen, deuren, trappen spelen een belangrijke rol in de kunstwerken en gaan op in de schildering. De combinatie van deze factoren zorgt voor een driedimensionale werking, die een bijzonder en indrukwekkend sculpturaal effect teweeg brengt.

Genoeg gesproken! Kijk snel op www.welikeartwalls.nl voor de allernieuwste mouse-over Wall. En kom hem dan in real life bekijken in Rotterdam. OBJECT Rotterdam is open van donderdag tot en met zondag, superleuk als je langs komt!

Vandaag een interview met de Girl Wonder van de Nederlandse kunstwereld: Anouk Kruithof. Wij zijn fan – we schreven al eerder over haar werk hier op het blog (kijk hier maar). Ze werd in 2012 door het vooraanstaande Art Review gekenmerkt als “Future Great”.  Ze won vorig jaar grote prijzen in New York en in Hyeres, Frankrijk. En ondertussen werkt ze in een hoog tempo aan het ene na het ander project.

“Het is vast een mix van de tomeloze en aanstekelijke energie in haar lucide – soms droogkomische – werk. Werk dat zich onttrekt aan eenvoudige duiding of plaatsing juist vanwege een consequent en lenig uitgevoerde speelsheid.”

Hoi Anouk, hoe is het met je? Waar ben je nu eigenlijk?

Op het moment ben ik in een bungalow in Ouddorp, een gereformeerd dorp aan de Noordzee op Goeree Overflakkee aan het werk aan een aantal kunstenaarsboeken. Op 1 Maart ga ik naar New York en daar 2 maanden werken in de artist in residence ‘ISCP’ en in Mei in Syracuse in de staat New York bij een andere artist in residence ‘Lightwork’ genaamd.

Je bent op steeds wisselende plekken aan het werk, in Nederland maar vooral ook veel internationaal. Hoe ervaar je dat?

Ik vind dat super eigenlijk, inmiddels ben ik zo veel verhuisd en heb ik op zoveel tijdelijke plekken gewoond, dat ik helemaal tot in oneindigheid  flexibel ben geworden denk ik.

Ik heb het idee door overal en nergens te wonen en werken dat je geest niet vast roest en dat je fris blijft. Ik hoef ook absoluut geen vaste studio en woonplek te hebben om goed werk te maken en geconcentreerd te blijven, dat zeggen sommige mensen, maar dat vind ik een wat achterhaald concept.

Ik heb altijd wel een bepaalde tijd waarin ik me moet concentreren en dan regel ik de ruimte ervoor en daarnaast moet ik juist weer in de hectiek zijn en veel onder de mensen zijn. Als ik letterlijk werk maken, bijvoorbeeld buiten, op locatie op een bepaalde plek is dat voor mij ook heel anders dan wanneer ik mijn werk ‘verwerk’ bv tot een ruimtelijke installatie of een kunstenaarsboek, daarvoor heb ik dan weer even een rustige plek nodig.

Ik vind het heerlijk nu in alle rust en concentratie te werken in Ouddorp in een huisje, wat van mijn ouders is zonder WIFI en af en toe hard te lopen op het strand, maar ik heb ook weer zin om dadelijk met mijn racefiets door Manhattan te fietsen en me als in een computerspel te laten opfokken door de manische energie die die wereldstad uitbrult. Op de rustige plekken is er meer inspiratie van binnen uit en op de spannende reizen krijg ik veel input van buitenaf. Voor mijn werk heb ik dat beiden nodig, daarom leef ik zo denk ik.

Vorig jaar heb je wel echt een ongelooflijk turbo-jaar achter de rug inclusief mooie prijzen, internationale shows en nieuw werk en publicaties. Wat heerlijk! Wat was voor jou een hoogtepunt?

Dat ik eind augustus plots verliefd werd haha!

….en dat ik vervolgens naar Korea ging en middels mailen nog verliefder werd en op zo’n boeiende plek mocht zijn, waar ik ook nog eens een tyfoon heb meegemaakt in m’n eentje. Ik zat op 6 hoog op een kamer in een hostel waarvan de ramen bulderden en het leek werkelijk wel alsof er een reusachtig monster beklemd zat in een grot die het uitschreeuwde. Zo hard was het geluid van de wind. De veiligheidsvoorschriften vertelden ons dat we het hostel niet uit mochten en beneden in de lobby zaten journalisten te reporteren over de tyfoon, Samba heette ze.

Toen ik terug kwam uit Korea heb ik mijn eerste performance gedaan in Berlijn in AUTOCENTER, de kunstruimte van o.a. Joep van Liefland. Ik heb nog nooit een performance gedaan misschien is dit dan ook een hoogtepunt als het over werk gaat :). RUHE heet de performance en de video documentatie constructie kun je hier zien: https://vimeo.com/51638257

Je project: Untitled (I’ve taken too many photo’s, I’ve never taken a photo) was te zien bij het fotofestival van Hyeres waar je zo’n beetje eregast was toch? De plafondinstallatie was te bekijken met spiegels. Kun je iets meer vertellen over dit werk?

Untitled (I’ve taken too many photo’s, I’ve never taken a photo) 2012 is een sociaal conceptueel project geresulteerd in een ruimtelijke foto-installatie en take-away poster.

Afgelopen jaar woonde ik in New York (van september 2011 t/m juni 2012) en daar woonde ik in een bijna gentrified ghetto genaamd Bed Stuy. Ik wist dat ik voor mijn expositie in Hyeres “iets” met mijn automagische archief wilde doen. Dat is een groot archief foto’s, die ik zie als visuele notities gemaakt tussen 2000 en nu met kleine digitale camera’s of Iphone. Ik bedacht me dat ik eigenlijk compulsief teveel foto’s neem en wilde naar iemand zoeken die nog nooit een foto had gemaakt.

Via posters die ik ophing in mijn wijk vond ik Harrison Medina, een 19 jarige jongen, die geen mp3 speler, telefoon of laptop bezat. Hij had echt nog nooit een foto gemaakt.

Hij heeft 75 foto’s geselecteerd uit ongeveer 300 foto’s van m’n archief. Tijdens het selectieproces nam ik het gesprek op met zijn opmerkingen over kunst, fotografie en zijn persoonlijke leven. Op de poster kun je dit interview lezen. De foto installatie bestaat uit 75 foto’s van 3 maten die aan het plafond hangen, Harrison heeft ook de maten bepaald. Bezoekers konden met een spiegel hun ‘eigen beeld kadreren middels de spiegel’. Het werkte als ‘analoge interactiviteit’. Het werk was, zoals ik gehoord heb van velen een verrassende ervaring, waar zowel de bezoekers als Harrison naast mij een belangrijke rol spelen in dit werk spelen.

Afgelopen september pakte je Amsterdamse galerie Boetzelaer van Nispen groot uit met een solo van jouw werk op UNSEEN. Ze toonden daar de monumentale installatie die eerder al in hun galerie hing toen ze nog in Londen resideerden: the Wall of Fading Memory. Een zwevende regenboog montage van verknipte foto’s, hoe kwam je tot dit werk?

Wall of Fading Memory is het begin van een vrij omvangrijk project ‘Fragmented Entity’. Toen ik in 2008 in Berlijn in Künstlerhaus Bethanien werkte begon ik uit mijn eigen analoge archief, wat bestond uit zelf afgedrukte kleurenprints, de narratief uit de foto’s te knippen. Ik begon de foto’s te verknippen tot abstracte stukken foto papier en om in de hoeveelheid wat structuur aan te brengen organiseerde ik de stukken papier op kleur.

Zoals ik dat eerder ook deed met mijn boeken installatie ‘Enclosed…’. Vervolgens verwerkte ik het materiaal tot 100 tweedimensionale ‘muurtjes’, die ik als een soort semi-transparante zwevende muur diagonaal door de gallery heb gehangen. Jij noemt het een zwevende regenboog. Ik zie het als analoge pixels. Een zwevende muur als een soort grens, die op veel plekken toch ook open is.

Van al het afval materiaal wat er over bleef na het maken van deze 100 assemblages: ‘muurtjes’ heb ik de groep werken ‘Fragmented Entity’ gemaakt en de allerlaatste snippers heb ik laten shredderen en daarmee  2 video werken gemaakt en ook als hoopje tentoongesteld. Een uitgewist verleden kreeg een nieuwe betekenis in het heden. Natuurlijk is het ook een letterlijke en figuurlijke ontleding van het medium fotografie.

We Like Art lezers kunnen kiezen uit 100 gefotografeerde onderdelen van deze Wall, kun je wat vertellen over deze bijzondere speciale editie?

Die installatie met de 100 assemblages heb ik weer laten reproduceren, want zelf ben ik niet zo’n nauwkeurige technische geduldige fotograaf. Van iedere assemblage: ‘muurtje’ is er nu 1 unieke foto. Iedere foto is editie 1. Dus als het ware kun je met deze editie ‘Fragmented Memory’ een klein stukje van de zwevende muur of regenboog kopen. In de originele installatie blijven de 100 assemblages bij elkaar, maar middels de editie worden de losse muurtjes verspreid over de verschillende kopers en wordt het werk hierdoor ook weer gefragmenteerd. De editie “Fragmented Memory’ symboliseert hiermee de inhoud van het project ‘Fragmented Entity en de installatie  ’Wall of Fading Memory’ samen.

Maar elke foto is dus een unieke foto? Of is het een oplage?

Iedere foto is een unieke foto ja! dus als jij bijvoorbeeld de foto van het gele muurtje koopt ben je de enige die die heeft.

Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

Dat heb ik hierboven al een beetje omschreven natuurlijk, maar het laten uitkomen of zelf uitgeven van een stuk of 5! kunstenaars-publicaties is wel een vrij groot doel nu. Verder ga ik In New York aan een nieuw project beginnen, waarvan ik in September, rond de 14e of 15e geloof ik tijdens de opening van het culturele seizoen een nieuwe solo expositie bij Boetzelaer I Nispen in Amsterdam zal maken. Later zal dit werk deels ook op UNSEEN photo fair te zien zijn.

Veel reizen natuurlijk en het belangrijkste zorgen dat mijn werk beter en sterker wordt!

Interesse in de editie ‘Fragmented Memory’? Super toch om een stukje virus van herinnering in huis te halen? Klik op deze link voor een PDF met alle 100 verschillende foto’s Mail naar contact@welikeart.nl om te vragen of jouw favoriete foto (graag incl. nummer) nog beschikbaar is. De foto’s zijn mooi geprijsd vinden wij. Als losse print (30 x 40 cm) kosten ze € 475,-, en ingelijst: € 575,- per stuk. Alle dus oplage 1 – plus 1 artist proof.

Deze keer een bezoek aan het fantastische lichte bovenhuis in Amsterdam-Zuid van We Like Art-fan Marc. Marc is communicatie-expert bij een groot internationaal bedrijf (met een aanstekelijke bedrijfscollectie) en woont samen met zijn vrouw en zoon tussen mooie designklassiekers (zoals de Polder-Sofa in knalrood) en kunst (waaronder kunstwerken van Frederique Masselink-van Rijn, Thomas Elshuis, Anna Bjerger, Tim Ayres, Viviane Sassen, Hellen van Meene en Marnix Goossens).

Hoi Marc, we zien een aantal bekend-voorkomende kunstwerken bij jullie thuis ;-), waar en wanneer heb je bijvoorbeeld dat mooie werkje van Viviane Sassen boven dat kastje gekocht?

Bij de speciale tentoonstelling van We Like Art tijdens de Open Tuinen dagen in Amsterdam in 2012.

Ben je er nog steeds blij mee?

Erg blij mee. Een paar weken geleden stond er een speciale mode editie in het FD met fotografie van Viviane Sassen. Bijzonder hoe deze vrouw totaal verschillende stijlen kan hanteren.

We zien ook een paar werken van Tim Ayres. Bijzonder, er gaat een bepaalde intimiteit vanuit, kun je er wat over vertellen?

Ik werk bij een grote multinational en heb het geluk dat ze daar ooit hebben besloten te investeren in een bijzondere, en zeer uitgebreide kunstcollectie. Ik begon op het hoofdkantoor en elke ochtend als ik de lift uitstapte liep ik bij wijze van spreken tegen een prachtig werk van Tim Ayres aan. Ik ben toen samen met mijn vrouw naar zijn galerie gegaan (Vous Etes Ici), en daar hebben we ons eerste werk van hem gekocht. Het was ] love.

Een paar jaar later, voor ons 10-jarige huwelijk, heb ik Tim gevraagd een portret te maken van onze zoon Bruno, die toen een baby van negen maanden was. Het was een complete verrassing voor mijn vrouw. Ik heb haar met een smoes naar de galerie gelokt… en daar hing tussen alle andere kunst, het portret van onze zoon. Ook dat werk heeft bij ons “pride of place”.

Krijg je veel reacties van bezoek op de kunst of een specifiek kunstwerk?

Ik heb ooit op de Young in Prison (YIP) fotoveiling een werk van Marnix Goossens gekocht. Heel mooi werk van een man die langs de weg in de sneeuw staat. Meest voorkomende vraag van mensen die het werk zien: “waar is deze foto van jou genomen?!”

Je hebt veel werk aan de muur, ben jij zo hebberig?

Nou nee, maar kunst is wel mijn passie! Er is zo veel moois te koop, en gelukkig hebben we nog genoeg ruimte, hoewel mijn vrouw daar inmiddels anders over denkt.

Ga je naar vaste plekken of evenementen om kunst te zien?

Niet echt. Ik volg We Like Art exposities graag, heb een paar galeries in Amsterdam waar ik af en toe kom, en ik ga soms naar een veiling. En ik luister graag naar de adviezen van Carolien!

Heb je favoriete kunstenaars?

Mijn vrouw is een groot fan van Anna Bjerger. Naast de werken die we thuis hebben zou ik graag iets willen hebben van Scarlett Hooft Graafland. Ook heb ik prachtige kunst gezien van Matthew Day Jackson en Alex Verhaest. Helaas is Jackson voor ons onbetaalbaar.

Kun je voor ons een top 5 van werken selecteren uit www.welikeartworks.nl, werk waar je graag eventuele financiële meevallers op stuk zou slaan?

Carla van de Puttelaar, Gerco de Ruijter, Hellen van Meene (en dan St Petersburg, want The Secret Lives of Girls heb ik laatst van mijn geliefde gekregen), alles van Scarlett (Hooft Graafland), en ook de Toshio Enomoto.

Heb je misschien nog een gouden tip voor We Like Art?

Lotte Geeven!

Was het je misschien al opgevallen dat we afgelopen week geen besprekingen geplaatst hebben hier op WLA? Schandalig natuurlijk, ons streven is 2 a 3 kunstwerken te signaleren per week. Het zat er even niet in omdat we heel druk zijn met de voorbereiding op onze deelname aan de Rotterdamse Kunstweek. Jawel we gaan weer offline vlammen. Er is straks in de eerste week van februari enorm veel te zien en af te lopen in Rotterdam. Een ideale manier om in korte tijd bij te raken met wat er momenteel leeft en gemaakt wordt in de kunstwereld.

Wat kun je verwachten daar aan de Maas? Inmiddels is het aloude Art Rotterdam in de Cruise Terminal een van de vele presentaties geworden in de stad. Weer voorzien van sterke galeries waarvan een flink deel uit het buitenland met een groot segment conceptueel werk. Het was er vorig jaar al aanmerkelijk rustiger dan andere jaren. En dat had alles te maken met alle nieuwe beurzen die hun primeur beleefden in 2012. Art Rotterdam lanceert nu zelf ook een nieuwe beurs: Art Rotterdam Projections. Een nieuw video-zusje in gebouw Las Palmas pal aan de overkant.

Dan zijn er 2 beurzen voorbij Hotel New York over de brug: Art Warehouse en RAW. Op een enorm aantal vierkante meters tonen hier een waslijst aan prima galeries en initiatieven in een lossere setting hun kunstenaars. Als de sfeer van vorig jaar behouden blijft dan belooft dat meer een feestelijke festivalsfeer met ook niet onbelangrijk – een prima catering.

Dan is er nog: the Home Of Your Favourite Artists – RE: Rotterdam. Een groot kantoorpand aan de Blaak helemaal vol met presentaties van vooral individuele kunstenaars. De ballotage was best streng dit jaar wat de kwaliteit ten goede komt vermoeden wij. Een must-see voor de liefhebber en een ideale manier om met de kunstenaar in gesprek te komen.

Maar waar je natuurlijk echt heen moet op je rondje door Rotterdam is het fraaie Nieuwe Instituut voorheen NAi tegenover Boijmans van Beuningen. En dan alleen niet vanwege het leukste Rotterdamse museumrestaurant met gratis Wifi en Brood van Menno onder een fantastisch kunstwerk van Madeleine Berkhemer (zie de foto hierboven van Carel van Hees). Maar juist vanwege de  beurs OBJECT Rotterdam! Hier zie je een mix van design, kunst en toegepaste kunst in een hele mooie open presentatie. Geen geschuifel in hokjes en krappe beursstands maar juist een heel ruimtelijke totaalshow. Een verademing.

Jan van der Ploeg

We Like Art doet mee met OBJECT Rotterdam om een nieuw publiek te bereiken. Hier komen veel liefhebbers van design en architectuur, waar we graag aansluiting bij vinden. We hebben maar liefst drie presentatieplekken op de beurs. Een klapper van een wandinstallatie met schilderijen van Jan van der Ploeg, een reprise van de schitterende Polly Picture Show opstelling en een hele vette Wall met door ons uitgezocht werk.

Apetrots zijn we op de deelname van deze kunstenaars: Nina Bovasso, Koen Delaere, Popel Coumou, Awoiska van der Molen, Miranda Cleary, Bastienne Kramer, Johan Nieuwenhuize en Maria Roosen.

Hieronder zie alvast een voorproefje. Kom kijken bij onze show!

Komende week geven we vrijkaarten weg voor de besloten opening op woensdag 6 februari, hou de site in de gaten.

Zinderend werk van de Amerikaanse Nina Bovasso

Nieuw werk van Koen Delaere

Nieuw werk van Popel Coumou

Awoiska van der Molen met haar kenmerkende ingetogen landschappelijk werk om in te verdwijnen

Een fijn schilderijtje van Miranda Cleary

Oervrouwen van Bastienne Kramer in rubber en porselein

Een mooie serie van Johan Nieuwenhuize

En een aantal objecten en Boomstamvazen van Maria Roosen

Afgelopen weekend keken ruim 80.000 mensen naar ons item bij AVRO’s Kunstuur. Bekijk hier de kijkcijfers en zie dat we vallen in de categorie ‘Wilde Keuken’, Niche televisie voor hooggeïnteresseerden. We zijn Kunstuur dus heel dankbaar voor dit item over hoe je met kunstkopen zou kunnen beginnen – we bereiken zo in 1 klap een voor ons enorm publiek.

Natuurlijk is het aandeel van We Like Art in de reportage nogal beknopt en puntig – maar het is wel duidelijk dat je voor de meest laagdrempelige start in de kunstwereld gewoon bij ons op de site moet zijn. Veel bekijken en lezen loont. Als je een flink aantal van de besprekingen uit ons archief doorneemt heb je eigenlijk een ideale kunstkoop crash-course. Geen cursuskosten maar gratis insider-tips!

Veel zien (online en in real life) en dan kopen op buikgevoel – dat is de manier. Je kunt natuurlijk meteen gooien met duizenden Euro’s maar het is handiger om bescheiden te beginnen. Maar let op: het werkt heel aanstekelijk om je thuis te omringen met de krachtige beelden, verhalen en de energie van kunstenaars en hun kunstwerken.

We hebben hier een directe link gemaakt naar het item in Kunstuur. Wij komen voorbij na 4 minuten en 19 seconden.

One Group Show in FOAM is de eerste grote solotentoonstelling van het Nederlandse fotografenduo WassinkLundgren. Het museum schrijft: “Het werk van WassinkLundgren ontwikkelt zich vanuit kleine waarnemingen en humoristische wendingen van situaties uit het dagelijkse leven. Hun uitgangspunt is altijd een sociale interesse in de wereld om hen heen, maar even interessant voor hen is hoe het medium fotografie de werkelijkheid kan vervormen.”

WassinkLundgren ondermijnen, op een speelse manier, enkele ongeschreven regels van de fotografie. Zoals in Tokyo Tokyo, een reeks tweeluiken waarbij het zogenaamde beslissende moment op een komische manier wordt benaderd. Namelijk telkens vanuit 2 camerastandpunten gefotografeerd. Als een soort informele stereofotografie. Zoek de verschillen! Of Empty Bottles, dat 24 Chinezen vastlegt wanneer ze flessen opruimen, sneaky als lokaas door de fotografen op verschillende locaties geplaatst. De kunstenaars liggen op een afstandje met hun camera klaar om ongezien de flessenrapers vast te leggen.

In deze fotografiespecial van Kunstuur vertellen ze (meteen in het eerste item) over hun projecten en hun voorbereiding op de fotobeurs Unseen afgelopen September.

Het duo WassinkLundgren bestaat uit Thijs groot Wassink (1981) en Ruben Lundgren (1983). Beiden studeerden in 2005 aan de Hoge School voor de Kunsten, richting Fotografie, in Utrecht. Tijdens het laatste jaar van deze opleiding besloten zij zich te presenteren als een duo. Vervolgens voltooide Thijs groot Wassink zijn Master Fine Arts aan Central Saint Martins in Londen en Ruben Lundgren behaalde zijn Master in Photography aan de Central Academy of Fine Arts in Peking.

Het gaat bij WassinkLundgren om herhaling, speelsheid, onderzoek naar het medium fotografie en samenwerking. Het duo neemt deel aan verschillende groeps- en solo tentoonstellingen in binnen- en buitenland. En nu dus de eerste grote museale solo. One Group Show van WassinkLundgren is van 25 januari t/m 17 maart 2013 te zien in Foam.

Bij de tentoonstelling verschijnt een nieuwe publicatie met werk uit de serie Lu Xiaoben:

Toen Ruben in 2007 naar China verhuisde viel pas echt op hoe lang hij was (2m precies). Het ‘integreren’ verliep daar door wat lastiger, wat wij hebben aangepakt als startpunt van een nieuw project: de aandacht die Ruben op zich af krijgt omdat hij lang is, verdraaien tot ‘omdat hij beroemd is’. Vanuit deze gedachte hebben we een serie beelden en een publicatie gemaakt die speelt met onderwerpen als ‘beroemdheid’, ‘buitenstaander zijn’ en beeldvorming. 

Koop nu een print uit dit project en maak hiermee de publicatie mede mogelijk. Het formaat van deze print is 22 x 19 cm. Het is een Archival pigment print in een oplage van 100. De print is gesigneerd op de achterkant (door beide kunstenaars) en komt in een box met het boek plus een dvd met daarop een kort filmpje van Ruben Lundgren op de markt in China en de reacties van mensen op hem.

Een mooie manier om voor een bescheiden bedrag een werk te bemachtigen van dit kwikzilveren duo!

Wij vallen als een blok voor de heldere soevereine blik van het model met Romeinse mond badend in een koel noordelijk licht. Met ontregelend hoofddeksel, helemaal Kerstens. Als hedendaagse echo van de voorname burgers die zich eeuwen geleden lieten portretteren.

Hendrik Kerstens wordt inmiddels internationaal geroemd voor zijn speelse oneerbiedige variaties op de oude Vlaamse meesters. Je zag vast onlangs de foto Napkin als blikvanger van de tentoonstelling over de Gouden Eeuw in het Amsterdams Museum. In New York had Kerstens onlangs een succesvolle solo bij de voorname Danziger Gallery. Een mini-retrospectief met mooie recensies in onder meer The New Yorker en the Wall Street Journal.

We schreven al eerder op We Like Art over edities van Hendrik Kerstens, namelijk hier en hier. Beide werken zijn allang uitverkocht tot verdriet van velen. We hebben veel mails gehad van liefhebbers van zijn werk.

Kerstens fotografeert zijn dochter nu al zo’n 17 jaar –  in zijn woning annex studio in de Amsterdamse Pijp. Naast de fotograaf zelf hebben de inmiddels 22-jarige Paula en Kerstens’ vrouw beiden een belangrijk aandeel in de portretten. Steeds zien we Laura maar telkens als een ander. Mooi verstild, uitgelicht, klassiek en sober vastgelegd. Het valt je pas na een poosje op dat er vaak iets wordt uitgehaald met het hoofdeksel. Plastic zakjes, Hema haarnetjes, rollen wc-papier vervlochten in het haar of zoals hier bij Napkin een linnen servet. Het is een mooie terzijde bij de ernst van de foto’s. Wat je echt aangrijpt is de directe en ongenaakbare blik van het model. Elke foto weer wordt je gedwongen je tot haar te verhouden.

Sinds enige tijd heeft de kunstenaar Amsterdam verruild voor Antwerpen en maakt hij daar met een notoir trage productie een bescheiden tiental foto’s per jaar. Zijn muze, zijn dochter heeft zich ontwikkeld van een kind naar een jonge vrouw. Wat een ongelooflijke uitstraling heeft ze, de werken knallen van de wand. Het werk heeft nog steeds zijn raadselachtige kwaliteit en lijkt geraffineerder en qua uitvoering technisch perfecter te worden. De gezaghebbende blogger/fotografieverzamelaar van DLK Collection zegt het heel mooi:

I think the durable excitement of these works lies in their uncertain, shifting dialogue between competing forces: painting and photography, traditional cultural icons and modern realities, sober seriousness and sly wit, celebrating and undermining. They are at once classically beautiful and sublimely ridiculous, which ensures they won’t ever be boring.

Lees hier de hele review van de de show in New York.

Deze fraaie nieuwe editie van Book verschijnt als voorbode op een nieuwe overzichtscatalogus van Kerstens die in mei 2013 zal verschijnen.

Het werk van Thomas Elshuis kwam al meerdere keren voorbij op onze site. Een uitgebreide ‘spread’ in woon-tijdschrift Eigen Huis & Interieur (zie hier de PDF) is een mooie aanleiding om een ontspannen studio-visit aan de werkplek van Elshuis te organiseren. Een geweldige kans om meer werk van de kunstenaar te zien, meer te horen en samen te praten over zijn werk, maar ook om een fijne binnenkijker mee te pakken! Want Thomas Elshuis is al vanaf het begin van We Like Art fan van ons en heeft inmiddels een intrigerende verzameling van kunstwerken. Een soort We Like Art Wall, zeg maar.

Eerder schreven we onder andere over hem dat Elshuis al 10 jaar reist door het fotoarchief (bestaande uit meer dan 20.000 dia’s!) van een wijlen vriend en wereldreiziger, die tussen 1960 en 1995 zijn talloze reizen over de wereld op kleinbeelddia vastlegde. Delen van foto’s uit deze oneindige dia-archieven krijgen een nieuwe bestemming in de gemanipuleerde foto’s die inmiddels Elshuis’ eigen reisdagboek vormen.

Op reis gaan zonder een stap buiten de deur te zetten – dat is de core-business van Elshuis. Imaginaire reizen in samengestelde landschappen. Thomas Elshuis onderzoekt letterlijk en figuurlijk de grenzen. Het archief beslaat bijna de hele wereld, elk continent, oneindig veel landen worden aangedaan. Nieuwe werelden en nieuwe plaatsen worden gecreëerd, als kijker probeer je je steeds te verhouden tot de beelden. Het lijken herkenbare plaatsen te zijn, bij iedereen komen persoonlijke herinneringen aan reizen, steden of landschappen naar boven.

We lieten al eerder bijzondere en betaalbare edities zien van Thomas Elshuis. Bij zijn (bij Uitgevers 99) uitgegeven boek ‘Carousel – Into the Mountains’, verscheen een super-editie Appear-Disappear, zie en lees hier meer. Bij een ander werk dat we lieten zien, ontbreken dag en nacht, waardoor er een mooie paarse gloed ontstaat. Dit werk Twilight Horizon, is speciaal in kleiner formaat uitgebracht om toegankelijker (en betaalbaar) te maken voor een groter publiek. Zie hier de post over dit werk.

Deze en meer kunstwerken van Thomas Elshuis zullen te zien zijn tijdens het atelierbezoek op zondagmiddag 20 januari in Amsterdam-West. Hartstikke leuk als je mee gaat! We beginnen om 15.00 uur met thee, koffie en een borrel. We vragen €10 per persoon. Geef je op via carolien@welikeart.nl, dan sturen we je alle gegevens, of kijk nog even hier: www.welikeart.nl/atelierbezoek

close-up foto’s door James Stokes

We leggen ons hier op We Like Art toe op buitenkansjes zoals je weet. Altijd speuren we naar mooie deals en vriendelijk geprijsd werk van toonaangevende kunstenaars. Vandaag hebben we er weer eentje in de buitencategorie. Smullen! Omgerekend € 135,- per foto van 10 stuk voor stuk gevierde kunstenaars.

Hoe zit het? Er is een Fotomap uitgegeven ter gelegenheid van het 25 jarig bestaan van de Vrienden van het Frans Hals Museum. Deze map is een soort herhaling van de Grafiek map bij de oprichting van deze vriendenkring.  Met een kleine commissie met Lex ter Braak (directeur Jan van Eyck Academie), Tanya Rumpff (kunstadviseur), Marieke Sanders (verzamelaar), Iesje Vermeulen (lustrumcommissie Vrienden) en Xander Karskens (conservator hedendaagse kunst De Hallen Haarlem) hebben de vrienden de kunstenaars geselecteerd. Allen fotografen met topkwaliteit en betrokken bij het Frans Halsmuseum.

De kunstenaars hebben belangeloos een foto beschikbaar gesteld en deze is vervolgens, in een eenvoudige, maar fraai ontworpen map, in eerste instantie aangeboden aan de vrienden van het Museum. Nu is de gewone liefhebber aan de beurt! De resterende exemplaren kun je namelijk bij ons bestellen. De oplage is 60 plus 10 artists prints. De prijs is € 1.350.- voor de map. De opbrengst komt na aftrek van de kosten ten goede aan een aankoop hedendaagse kunst voor de Hallen.

De tien foto’s geven een overzicht van wat er speelt binnen de hedendaagse fotografie in Nederland. De foto’s variëren van portretten tot architectuur- en conceptuele fotografie. In de map zit werk van Semâ Bekirovic, Koos Breukel, Rineke Dijkstra, Fleur van Dodewaard, Hans van der Meer, Gabor Ösz, Bas Princen, Viviane Sassen, Roy Villevoye en Luuk Wilmering.

De foto’s zijn ca. 30 bij 40 cm groot, zijn gesigneerd en voorzien van een oplagenummer. Ze zijn geproduceerd op fine art paper, gestoken in een transparante Secol insteekhoes en verzameld in een doos van zuurvrij papier.

Morgen zaterdag 5 januari kun je de fotomap in real life bekijken in Amsterdam Noord bij galerie VOUS ETES ICI, we gaan dan op veler verzoek een extra dag open met de We Like Art Walls Show. Je bent van harte welkom van 12:00 tot 17:00 uur. Als je niet kunt wachten met bestellen, prima stuur een mail met je adresgegevens naar contact@welikeart.nl en we reserveren een exemplaar voor je.

Hieronder alle foto’s uit de map op een rij inclusief de speciaal geschreven tekst door conservator Xander Karskens.

Koos Breukel: Jefanus Nato, 2011
Uit de serie: Koos Breukel / Roy Villevoye, (all the people from) Tí, 2011
Inkjet print op fine art paper
Epson stylus pro 11880 met Epson k3 ultrachrome inkten

Koos Breukel (Den Haag, 1962) is één van de bekendste portretfotografen van Nederland. Zijn studioportretten, meestal in zwartwit, worden gemaakt met een grootformaat platencamera – een klassiek, bewerkelijk procédé, dat het nodige geduld vraagt van de geportretteerde.

Breukel is geïnteresseerd in de spanning tussen kwetsbaarheid en kracht: meestal hebben de mensen die voor zijn camera verschijnen een ingrijpende gebeurtenis doorstaan. Zo maakte hij een indringende serie foto’s van overlevenden van de vliegramp bij Faro, en portretteerde hij voor de serie ‘Cosmetic View’ mensen met een oogprothese.

Voor de serie All the people from Tí reisde Breukel samen met collega-kunstenaar Roy Villevoye (Maastricht, 1960) naar het gelijknamige plaatsje, diep verscholen in de eindeloze bossen van Papoea Nieuw-Guinea. Daar deden Villevoye en Breukel precies wat de titel belooft: ze fotografeerden alle inwoners van het dorpje Tí: Breukel in close-up, Villevoye ten voeten uit. Zo benadrukken ze de subjectiviteit van de blik van de buitenstaander, en wordt elk individu van verschillende kanten belicht.

Dit portret van Jefanus Nato is de pendant van de foto die Roy Villevoye van deze man maakte.

Roy Villevoye: Jefanus Nato, 2011
Uit de serie: Koos Breukel / Roy Villevoye, (all the people from) Tí, 2011
Inkjet print op fine art paper
Epson stylus pro 11880 met Epson k3 ultrachrome inkten

Voor de serie All the people from Tí reisden Koos Breukel en Roy Villevoye (Maastricht, 1960) naar het gelijknamige plaatsje, diep verscholen in de eindeloze bossen van Papoea Nieuw-Guinea. Voor Villevoye is dit bekend terrein: sinds begin jaren ‘90 reist de kunstenaar regelmatig naar het Asmat-gebied, waar hij werk begon te maken dat voortkwam uit zijn contacten met de lokale bevolking.

Villevoye’s werk toont ons een onverwachte blik op de culturele Ander, waarbij de clichés van de antropologie worden vermeden ten gunste van een subjectieve, complexe en verwarrende blik op de werkelijkheid. Voor All the people from Tí deden Villevoye en Breukel precies wat de titel belooft: ze fotografeerden alle inwoners van het dorpje Tí: Breukel in close-up, Villevoye ten voeten uit. Zo benadrukken ze de subjectiviteit van de blik van de buitenstaander, en wordt elk individu van verschillende kanten belicht.

Dit portret van Jefanus Nato is de pendant van de foto die Koos Breukel van deze man maakte.

Fleur van Dodewaard
The Talking Nose, 2011
Inkjet print op fine art paper
Epson stylus pro 11880 met Epson k3 ultrachrome inkten

De conceptuele fotografie van Fleur van Dodewaard (1983, Haarlem) kijkt stelselmatig over de grenzen van het medium fotografie heen. Meestal liggen er verwijzingen naar sculptuur of schilderkunst aan de basis van haar experimentele foto’s, die een vermenging van die verschillende artistieke benaderingen laten zien. Klassieke genres, zoals het stilleven of het portret, worden door haar nieuw leven ingeblazen.

The Talking Nose is speciaal vervaardigd voor deze portfolio. Van Dodewaard heeft zich gebaseerd op de portretten van Frans Hals, en de beweeglijkheid van zijn penseelvoering vertaald naar een semi-abstracte compositie. Hierin is een dynamische, neus-achtige vorm te onderscheiden, tegen de achtergrond van monochrome vlakken die samen een ruimte suggereren.

Fleur van Doodewaard stond prominent in de laatste FOAM talent issue.

Rineke Dijkstra
The Krazy House, 2010
4-kanaals HD video-installatie
De Hallen Haarlem, 18 december 2010 – 13 maart 2011
Installatiefoto door Gert Jan van Rooij
Inkjet print op fine art paper
Epson stylus pro 11880 met Epson k3 ultrachrome inkten

Sinds haar beroemde serie strandportretten, die ze begin jaren ’90 maakte, is Rineke Dijkstra uitgegroeid tot een internationaal toonaangevende fotograaf, wiens werk wordt geroemd om de klassieke eenvoud en psychologische diepgang. Naast de ‘traditionele’ fotografie – Dijkstra werkt met een technische camera – maakt ze ook videoportretten.

Video geeft haar de mogelijkheid om de factor ‘tijd’ een rol te laten spelen in haar werk: waar een foto een momentopname is die een fractie van een seconde representeert, biedt een video-opname per definitie een uitgebreider beeld van de geportretteerde. Voor ‘The Buzz Club’ uit 1996-1997 legde ze voor het eerst jong uitgaanspubliek vast in een discotheekomgeving: ongemakkelijk poserend voor de camera, rokend, zoenend.

Voor het centrale werk in de tentoonstelling ‘The Krazy House’ bij de Hallen Haarlem in 2011 bouwde Dijkstra voort op het concept van ‘The Buzz Club’. ‘The Krazy House’ bestond uit een 4-kanaals video-installatie, waarin ze jongeren portretteerde, dansend op hun favoriete muziek.

NB het betreft hier dus een installatiefoto door Gert Jan van Rooij van de presentatie van Rineke Dijkstra in De Hallen.

Bas Princen
Domino II (Xiamen),  2007
Inkjet print op fine art paper
Epson stylus pro 11880 met Epson k3 ultrachrome inkten

Het is verleidelijk om het oeuvre van Bas Princen (1975, Zeeland, Noord-Brabant) in direct verband te brengen met invloedrijke voorgangers als Bernd & Hilla Becher en de fotografen die halverwege de jaren ’70 bekend werden door de tentoonstelling ‘New Topographics’ – Princen fotografeert voornamelijk architectuur, aan de rafelranden van de stedelijke omgeving, en doet dat op een schijnbaar neutrale, registrerende manier.

De als vormgever en architect opgeleide fotograaf maakt echter nadrukkelijk foto’s die willen verwonderen: over de onverwachte schoonheid van onpersoonlijke architectuur, en de kunstmatige verhouding tussen de mens en de door hem gebouwde omgeving. De mens is meestal afwezig op de beelden die hij maakt, en die afwezigheid lijkt de enorme impact die hij heeft op de wereld alleen maar te benadrukken.

Luuk Wilmering
Bird needs shelter – Hunter
Natural habitat of the stork (2), 2012
Inkjet print op fine art paper
Epson stylus pro 11880 met Epson k3 ultrachrome inkten

Fotografie speelt een centrale rol in het oeuvre van Luuk Wilmering (1957, Haarlem). Wilmering heeft lange tijd zichzelf tot onderwerp van zijn kunst gemaakt. In zijn  foto’s, die meestal worden gecombineerd tot zorgvuldig vormgegeven kunstenaarsuitgaven, concentreert hij zich op de kleine, poëtische en tragikomische momenten uit het dagelijks leven.

Thema’s als kwetsbaarheid, onmacht en banaliteit worden bij Wilmering altijd gecombineerd met een deadpan gevoel voor humor, waardoor zijn werk sterk relativerend en optimistisch van toon is. De foto ‘Bird needs shelter – Natural habitat of the stork (2)’ komt uit een recente serie die de kunstenaar maakte tijdens een werkperiode in Parijs.

De ooievaars zijn onderdeel van een uitgebreide reeks foto’s die Wilmering maakte in de depots van het natuurhistorisch museum in Parijs, dat bekend staat om zijn uitgebreide studiecollectie vogels. Door de vogels neutraal in deze atypische omgeving te fotograferen, worden ze opgeladen met een wonderlijke, indringende persoonlijkheid.

Viviane Sassen
Toota (Zambia), 2005
Inkjet print op fine art paper

Viviane Sassen (1972, Amsterdam) is één van die veelzijdige fotografen die moeiteloos heen en weer bewegen tussen toegepast werk (haar modefoto’s staan wereldwijd in toonaangevende tijdschriften) en autonome fotografie. ‘Toota (Zambia)’ is onderdeel van een serie foto’s die Sassen maakte in Afrika, waar ze opgroeide, en waar veel van haar vrije werk tot stand komt.

De mens staat in haar werk meestal centraal, en veel foto’s zou je onder de noemer ‘portret’ kunnen vangen, maar Sassen breekt nadrukkelijk met de conventies van dat genre. De mensen die we zien zijn naast individuen vooral ook materiaal waarmee de kunstenaar een beeld kan kneden: onnatuurlijke lichaamshoudingen en onverwachte attributen zijn overal terug te vinden in Sassens fotografie.

In deze foto is het gebruik van licht en schaduw opvallend: het gezicht van het meisje wordt deels aan onze blik onttrokken, door de schaduw van de boom waaronder ze poseert. Deze strakke regie van compositionele elementen, zoals hier een bijna grafische toepassing van de schaduwval, geeft het werk een licht vervreemdende kwaliteit.

Viviane Sassen heeft momenteel een mooie solo in fotografiemuseum Huis Marseille.

Hans van der Meer
D.O.N.K. 2 – Schoonhoven 4   2-1
Gouda, 13-04-1996
Inkjet print op fine art paper
Uit de serie ‘Hollandse Velden’

Hans van der Meer begon in 1995 met het vastleggen van voetbalwedstrijden in de onderste regionen van het Nederlandse amateurvoetbal. Een paar jaar later verscheen het boek ‘Hollandse Velden’, waarin de fotograaf een sprankelende nieuwe hybride van ‘landschap’ en ‘voetbalfoto’ presenteerde. In ‘Hollandse Velden’ zien we onfitte spelers over knollenvelden draven en keepers ballen uit de sloot vissen, tegen die typisch  Nederlandse achtergrond van weiland, wolkenlucht en kerktoren.

Van der Meer verenigt in deze serie foto’s een sociologische en culturele blik, met een fantastisch oog voor detail en compositie. Door de zon verblinde spelers die een hoge bal proberen te volgen, een keeper die mismoedig de bal van zich ziet wegdrijven in een kale winterse sloot: het is de herkenbare kleine tragiek van de sportende polderbewoner, die hier is vastgelegd. In ‘Hollandse Velden’ ploetert de modale homo ludens door het sobere Nederlandse landschap, waar de wind soms flarden gejuich uit de stadions van zijn dromen langswaait.

Gabor Ösz
Ontology, 2012
Production still
Inkjet print op fine art paper
Courtesy Galerie Loevenbruck, Paris

Gabor Ösz (1962, Hongarije) brengt in zijn werk de analoge fotografie terug tot zijn meest elementaire kenmerken. De rol van het licht staat hierbij centraal: meestal gebruikt de kunstenaar eenvoudige, beproefde methodes als de pinhole camera, waarbij het licht direct op het fotopapier valt, en na lange belichtingstijd een beeld genereert.

Ösz maakte in het verleden gebruik van ongebruikelijke grootformaat pinhole camera’s, zoals bunkers in de duinen, of een caravan. Recentelijk is Ösz naast fotografie ook film gaan gebruiken. Het werk in deze portfolio is een productiestill uit ‘Ontology’, een filmproject waarin de kunstenaar gebruik maakt van analoge en digitale filmloops. Door met een digitale filmcamera een lege analoge filmprojectie op een muur te filmen, en deze filmbeelden weer te loopen en opnieuw te filmen, is het resultaat een soort Droste-effect, een beeld-in-een-beeld-herhaling.

Semâ Bekirovic
Sneeuwvlok, 2012
Ongefixeerde zilvergelatinedruk op fibre-based papier

Speciaal voor deze porfolio heeft Semâ Bekirovic (1977, Amsterdam) een werk geproduceerd dat onderhevig is aan verandering. Tenminste, zo gauw de foto uit de lichtdichte envelop wordt gehaald. ‘Sneeuwvlok’ is een afdruk van een microscoopopname van een sneeuwkristal, die ongefixeerd in een zwarte envelop is gedaan. Op het moment dat de foto uit de envelop wordt gehaald, begint deze te verkleuren door blootstelling aan het licht. Dit proces is langdurig: pas na een aantal maanden zal de voorstelling verdwenen zijn.

Het werk is illustratief voor de artistieke ideeën van Bekirovic, die met speelse vondsten en heldere beelden processen van transformatie onder de loep neemt. Zo liet ze recentelijk een rijk gevuld banket achter in een nachtelijk bos, en registreerde hoe het werd geconsumeerd door de wilde dieren. Voor een eerder project, ‘Koet’, ‘voerde’ ze een paartje meerkoeten maandenlang persoonlijke spulletjes, zoals foto’s, stukjes film, oude tandenborstels en andere prullaria, waarmee de vogels samen hun nest bouwden.

Lezers, superbedankt voor jullie bezoek aan het blog afgelopen jaar. We maakten weer een grote sprong voorwaarts in het derde jaar van ons bestaan. We werken inmiddels vruchtbaar samen met een enorme rits kunstenaars, musea, galeries, uitgevers en bedrijfscollecties.

Even wat cijfers. Ruim 50.000 Bezoekers wisten ons blog te vinden afgelopen jaar. Gemiddeld maken we per week zo’n 10 lezers blij met een aankoop via We Like Art. Een mooie score. Een tweede We Like Art Lounge tijdens Art Amsterdam ging helaas niet door, omdat de beurs werd afgeblazen, spijtig. Wel zagen ruim 5.000 bezoekers onze presentatie bij de Open Tuinen Dagen in juni.

Onze nieuwe archiefwebsite www.welikeartworks.nl is een grote verbetering. Je kunt eenvoudig zoeken in alle besproken kunstwerken en omdat we veel edities signaleren valt dan op dat er nog heel veel moois gewoon beschikbaar is!

Afgelopen maand lanceerden we weer een nieuw project: www.welikeartwalls.nl. En inmiddels kun je je al vergapen aan 9 speelse mouse-over wanden vol met kunstwerken. Ook hier is weer het uitgangspunt hetzelfde, we willen de kunstwereld ontsluiten voor een nieuw publiek en een vaste waarde zijn voor de zich informerende beginnende kunstkoper. Beginnende kunstkopers verdienen het om serieus genomen te worden.

We Like Art staat voor een mooie opwindende opgave komend jaar. We gaan op een nieuwe manier naar buiten treden met onze We Like Art Walls en zoeken daarbij samenwerking met partijen binnen en buiten de kunstwereld. Het idee is om onze Walls in steeds wisselende samenstelling te laten opduiken op allerlei goede plekken.

We zijn met een aantal Walls present in februari bij Object Rotterdam in het NAI. Daar zullen we bovendien een nieuw project aankondigen. Samen het Mondriaan Fonds gaan we op een bijzondere manier de Kunstkoopregeling promoten bij een nieuw publiek.

Voor de AMC kunstcollectie maken we een serie videoportretten van kunstenaars die een groot project maakten voor het ziekenhuis. De eerste film over Scarlett Hooft Graafland is af en is super geworden. Video’s van Roy Villevoye, Elspeth Diederix, Rob Voerman en Merijn Bolink volgen de komende maanden. De hele reeks zal hier straks op het blog te zien zijn.

In 2013 gaan we natuurlijk vooral heel veel nieuw werk bespreken, stay tuned, er staat al weer heel veel moois klaar waar je misschien best een beetje hebberig van wordt.

En let op: de 6 geweldige Walls die we maakten bij galerie VOUS ETES ICI kun je nog 1 dag in het echt bekijken. We gaan op veler verzoek een extra dag open op zaterdag 5 januari van 12.00 tot 17.00 uur. We bemannen dan zelf de galerie – superleuk als je langs komt!

Jawel hier is ie dan, de zesde Wall die we bij galerie VOUS ETES ICI gemaakt hebben. Een wand met werk dat onlangs op het blog besproken is! Een aantal naar aanleiding van aanstekelijke reeks interviews: Charlotte Dumas over haar project ANIMA (nu te zien in het Institut Neerlandais, Raquel van Haver over haar hofleverancierschap, Jasper de Beijer over zijn uitzinnige Mexico serie, Hester Oerlemans over haar solo in Diepenheim en Niels Post over zijn [SPAM]-werken. Erg leuk om na te lezen.

Verder zie je op deze wand de nieuwste edities van Scarlett Hooft Graafland en van Hinke Schreuders. Smullen! Charlotte Dumas verraste ons met deze tijger: India, Center Point Indianapolis uit 2007. Er zijn nog een paar exemplaren beschikbaar.

Een nog niet eerder bij ons vertoond werk van Mariken Wessels, Matroos II, is ook prominent te zien op de Wall. Dit werk komt regelrecht uit haar project en internationaal gevierde fotoboek Queen Ann P.S. Belly cut off. Het verhaal van een Romy Schneider-achtige beauty die een leven lang kampt met Obesitas en als oudere vrouw haar eigen foto’s corrigeert en verfraait. Een personage dat deels bestaat en deels een schepping is van de kunstenaar. Wie heeft wat bewerkt en geselecteerd? Lees hier onze bespreking van de speciale editie van het boek.

Uit de collectie foto’s rond dit fascinerende en melancholiek stemmende komt dit werk. Als je als kind nooit een matrozenpakje mocht, dan ga je toch gewoon als volwassene  in de herkansing?

Check de hele Wall op www.welikeartwalls.nl.

Zondag aanstaande vanaf 15:00 uur is het zo ver. We hebben een enorme lading kerstpakketten klaar staan, waarvan 100 met een wel heel bijzonder kunstwerk. Kom gezellig langs. Veel van de exposerende kunstenaars komen ook!

Hier lees je alles over de show en hoe je er kunt komen: www.welikeart.nl/2012/12/12/kom-naar-de-we-like-art-kerstpakketten-borrel

Ook namens Hans en Francis van VOUS ETES ICI, Boudewijn en Joke van Destijds Design heten we je van harte welkom!

Early Adopter: iemand die een bepaald product of een bepaalde technologie begint te gebruiken voordat de grote massa dat doet. Ruimhartig bieden we je de kans om een early adopter te worden, bekijk onze nieuwe We Like Art Walls site en klik met je muis op de kunstwerken voor alle info. Beter nog – ga tot een aankoop over en pronk later dat jij er bij was in het prille begin!

Nu nog mooier. Je kunt er in 2 opzichten vroeg bij zijn want we presenteren vandaag een nieuwe Wall van een stel jonge kunstenaars aan de start van hun carrière. Kijk – het is altijd mogelijk om in te haken op bekende namen, kunstenaars die al een poosje aan de weg timmeren. Maar ben je echt avontuurlijk ingesteld dan zoek je onder de radar naar nieuw talent, de grote namen van de toekomst. Wij helpen je graag een handje.

Polly’s Picture Show is een gezelschap van jonge kunstenaars dat in wisselende samenstelling heel ondernemend en pro-actief een eigen podium organiseert. Gemeenschappelijke noemer: bouwjaar begin jaren tachtig en de Rietveld academie in Amsterdam. Shows en presentaties onder andere onlangs nog bij de Kunstvlaai, in het voormalige Filmmuseum in het Vondelpark, bij Offprint tijdens Unseen en Offprint Parijs. Een energieke club jonge kunstenaars met een voorname focus op fotografie en onderzoek. Polly’s Picture Show is een gemeenschappelijk initiatief van Anne Huijnen, Isabelle Wenzel, Suzanne Posthumus and Anna de Jong.

Wij zagen hun werk al op diverse plekken en raakten onder de indruk van de power, intrigerend werk en zelfwerkzaamheid, super! Toen we een aantal Walls gingen maken bij VOUS ETES ICI dachten we dan ook onmiddellijk aan Polly. En wow, wat een fan-tas-tische Wall hebben ze gemaakt. Meer een floor dan een Wall misschien. Check hem hier.

Voor de gelegenheid zijn er naast de vaste Polly gangmakers nog een aantal introducés aan toegevoegd. Hier de deelnemers kort en bondig op een rijtje:

Isabelle Wenzel is voor onze lezers misschien de meest bekende naam. Ze kwam hier al verschillende keren voorbij en wij zijn gewoon zwaar fan van haar werk. De Duits/Engelse Liam Tickner, geboren in Hannover opgeroeid in Berlijn, toont een aantal fotocamera’s in perspex gegoten uit de serie Oldish. Op een draaiend plateautje staan de camera’s als onbereikbare consumer-goods te fonkelen.

Nora Halpern toont een viertal heerlijke collages van zwembaden met aardappel, absurde werken die toch logisch ogen. Check hier op Vimeo een mooi portret uit de tijd dat ze nog student was op de Rietveld. Noel Loozen laat 2 grote foto’s zien van een buigende figuur in een wonderlijk zachte kleurstelling. “Leaning or bending’ is a study about the wish to undo time, to reverse decay and to (re)bend the course of events, while at the same time showing the impossibility of representing that reconstruction of time.”

Gaël Odilon Paccard toont 3 ongerijmde stillevens – superwerk, check de hele serie hier. Van Anna de Jong zie je 2 werken (1 gespiegeld) uit haar serie Solitary Man, een mooie mash-up tussen western en betondorp. Voor de serie Situations waarvan Anne Huijnen 3 foto’s laat zien. Moet je echt even surfen naar de 11 video’s haar site. Je ziet dan dat de serie gaat over een ouder stel in een duidelijk geënsceneerde huishoudelijke setting dat alledaagse handelingen uitvoert. Er is iets gaande. Te zien is hoe gewone huishoudelijke situaties niet zijn wat ze lijken te zijn.

Dana Slijboom tenslotte maakt heerlijk werk: vaak idiote nogal ontspoorde collages – normaal op groot formaat met een rafelig DIY randje – hier 2 zeer vriendelijk geprijsde zeefdrukken. Check het werk op de Wall.

Kom je komende zondag de Polly Wall (en de 5 andere Walls en veel ander moois) bekijken bij de Kerstpakkettenborrel bij VOUS ETES ICI? Leuk als je komt buurten!

Wat krijgen we altijd veel reacties en aanvragen op het werk van Hinke Schreuders! We lieten haar werk al eerder on- en offline zien, lees en zie hier bijvoorbeeld. Haar unieke werken, met naald en draad gemaakt en bewerkt, zijn door het arbeidsintensieve proces niet (en gelukkig maar :-)) in overvloede. Dus wij zijn heel blij dat we nu twee prachtige werkjes in oplage van Hinke Schreuders kunnen laten zien.

Op onze laatste wall, die in onze Eindejaarsshow in The Guesthouse bij Vous Etes Ici ‘staat’, en deze week ook online zal gaan op www.welikeartwalls.nl , kun je de twee juweeltjes zien. In dezelfde maat als het originele werk van de kunstenaar en helemaal geborduurd in kruissteek, zie je twee versies van vrouwen in slaaphouding. Zo puur en minimalistisch, terug naar de kern van haar werk. Een naad op het schildersdoek, losse draden en een schaduwachtig vlekje bepalen de ruimte van de figuren.

Eerder schreven we al dat het werk van Schreuders opvalt door een rare fijnzinnigheid. Met naald en draad verkent Schreuders sinds 2002 vrouwelijke rolmodellen, vermeende onschuld en vrouwelijk zelfbewustzijn. Baptized in cum waren de vrouwenportretjes uit haar eerste serie Faces in een precieze mix van opgewekt handwerk, decoratie en de geur van bevlekte lakens. Ook in latere series werken is er die verwarrende dubbelzinnige seksuele ondertoon waarin beschikbare modellen uit beduimelde boekjes prima samengaan met traditionele kruissteekjes en gepixelde borduurpatronen. Mooi zijn ook de referenties aan de merklappen, zoals die in de Victoriaanse tijd gemaakt werden door jonge dames, als proeve van kunnen voor hun toekomstige rol als echtgenote.

Deze nieuwe werken zijn ontstaan in de meest recente Call it Sleep-serie van Hinke Schreuders. De titel ontleent aan de gelijknamige roman uit 1934 van Henry Roth. Mooi is dat Hinke een dummy van dit boek als schetsboek gebruikte bij het tot stand komen van de beelden in deze nieuwe serie.

I pray thee / Ask no questions (1) (2012)| 33 x 25 x 5,5 cm | garen op doek, oplage 10 (2 A.P.’s) |  € 800 | hier bestellen

Deze stille zwart-witte figuren zijn beiden in oplage 10 gemaakt. De uitvoering heeft de kunstenaar in samenwerking met het Textielmuseum in Tilburg gedaan. Sjonge, bijzonder hoor, zo’n enorm kenniscentrum rondom textiel, garens en weeftechnieken in Nederland! Spectaculaire resultaten uit dat TextielLab. En nu weer eens bij de totstandkoming van zo’n uniek kunstwerk in editie.

Kom kijken naar deze en nog veel meer fantastische werken tijdens de Kerstborrel die wij samen met Vous Etes Ici organiseren op zondag 23 december om 15.00 uur. Afhankelijk van hoe druk het gaat worden is er voor iedereen (en anders verloten we) een heel fijn en inspirerend kerstpakket! Als dank voor het op de voet volgen van ons blog en andere activiteiten…

We zijn al een poos weg van de muurteksten van collega-blogger (van het onvolprezen Trendbeheer) en kunstenaar Niels Post. We vroegen Niels een om een nieuw werk te installeren speciaal voor een nieuwe Wall bij de Kerstshow bij VOUS ETES ICI (gaat komende week online). Heerlijk werk – we zijn er heel content mee. Toch willen we eigenlijk weleens het fijne weten van die wonderlijke teksten en hun herkomst.

Hoi Niels superleuk dat je meedoet met onze eindejaarsshow bij galerie VOUS ETES ICI. Je hebt daar een tekst aangebracht op de wand met handgezaagde en geschilderde letters. We lezen: Valuable thoughts and advices. I read your topic with great interest. Wat is dat voor een tekst?

Het is ‘comment spam’, tekst die wordt achtergelaten in de commentaar secties van websites en die de suggestie wekt dat er iets gezegd wordt over het onderwerp in kwestie. Comment spam wordt gelijktijdig naar duizenden websites verstuurd. Bijna altijd slaat zo’n tekst nergens op en verdwijnt het ongelezen in spamfilters. Een enkele keer vallen spam, het onderwerp op de website en de persoonlijke situatie van de lezer samen.

Je werkt wel meer met van die wonderlijk opdringerige spam-teksten, waar komen die teksten vandaan?

Uit de spamfilters van mijn email inbox en het spamfilter van de commentaar-sectie op Trendbeheer. Voordeel van die laatste is dat er zelfs een zoekfunctie in zit waardoor je kan selecteren op onderwerp.

Schuilt er poëzie in spam voor jou? Hoe raakte je in de ban?

Nee, niet speciaal. Met de spam werken ben ik eigenlijk begonnen omdat ik zocht naar tekst die niet poëtisch, narratief, filosofisch, politiek of humoristisch was. Ready-made tekst zonder dergelijke ballast maar die wel als echte tekst herkenbaar is voor de toeschouwer. Zodoende kwam ik op spam uit.

Voor mij is de precieze inhoud van een tekst niet zo heel belangrijk maar nu de spamwerken hun weg naar het publiek beginnen te vinden merk ik dat verzamelaars en tentoonstellingsmakers daar heel anders over denken en heel specifiek voor een bepaalde tekst kiezen. En dat is natuurlijk ook precies hoe spam werkt.

Wie zitten er eigenlijk achter die spam en waarom?

Over het algemeen redelijk dubieuze internetondernemers. Het doel is natuurlijk geld verdienen al is het soms heel erg onduidelijk hoe – wanneer er niets te koop wordt aangeboden en er ook geen link in het spambericht staat.

Op RE: Rotterdam toonde je een mooie serie On Spam, Making a Point. Kun je iets over die serie vertellen?

Eind vorig jaar ontving ik in drie dagen tijd ruim vijfduizend berichten in mijn spamfilter met de boodschap I’ve said that least getal X times. Waarbij getal X een nummer was tussen 1.000.000 en 10.000.000. Spam wordt bijna altijd gestuurd vanuit een netwerk van gekraakte computers die op afstand aanstuurbaar zijn (een zogeheten botnet). Een IT expert vertelde me dat het hier waarschijnlijk een testrun betrof om te kijken welke computers in een botnet nog onder controle van de spammer staan. Daarom had elk bericht een eigen uniek nummer.

Ik maakte een selectie van vijf (1074228, 2113205, 3322205, 4527317 and 5819268).

En die teksten uit de reeks Business Proposals,  zoals: I have a very urgent & confidental business proposition for you, die je met plakletters achterlaat op winkelruiten van leegstaande winkels en kantoren. Waar komt dat vandaan? En hoe vind je die locaties, hoe wordt er gereageerd? Vertel ons alles.

Die serie is begonnen tijdens een verblijf van een maand in Berlijn. Ik ging daar op zoek naar vijf leeg staande winkelpanden en plakte met vinyl letters op elk raam een ander ‘zakelijk voorstel’ dat ik had gevonden in mijn spamfilter. Na afloop heb ik die ramen gefotografeerd. In eerste instantie was mijn idee om er een eenmalige serie van te maken maar omdat het nu natuurlijk overal crisis is besloot ik het project in andere steden een vervolg te geven. (zie ook http://www.nielspost.nl/tag/business-proposals/).

Het begint altijd met ramen spotten. Veel lopen, fietsen en fotograferen. Van daaruit maak ik een selectie van ramen die ik het liefst zou willen doen en maak ik schetsjes met mogelijk passende teksten. Dan ga ik terug met mijn spullen, lap de ramen, plak de tekst en maak een foto. Na afloop laat ik de tekst altijd hangen.

Uiteindelijk ontstaan er twee verschijningsvormen van de Business Proposals die beiden als het definitieve werk beschouwd kunnen worden. De fotoserie zoals die in tentoonstellingsruimtes gepresenteerd wordt en de ramen zoals die op locatie beplakt zijn.

Waarom gebruik je specifiek het lettertype Arial?

Arial is een van de tien basisletters van het internet dus leek het me conceptueel correct om al mijn spam gerelateerde werken uit te voeren in Arial. De spam wordt ook altijd een op een gekopieerd, inclusief alle spel- en grammaticafouten omdat spammers die fouten vaak opzettelijk maken in de hoop door spamfilters te komen.

Je deed afgelopen jaar mee aan een bijzondere show in Oranienbaum in Duitsland. Kun je iets vertellen over de tentoonstelling en de locatie?

Niek Wagemans, Gemma van Bekkum en Rolf Bruggink hebben als Stichting Orangemann een leegstaand pand in het oosten van Duitsland gekocht. Duizend vierkant meter inclusief tuin in een dorpje van drieënhalf duizend inwoners. Beetje bij beetje wordt het verbouwd tot een unieke plek met gastatelier en tentoonstellingsruimte op nog geen tien kilometer van Dessau (Bauhaus) en hondervijftig kilometer van Berlijn. Mocht je in de buurt zijn zeker een keer gaan kijken (zie ook http://trendbeheer.com/tag/ampelhaus/).

Wat voor een werk maakte je daar?

Een regel handgezaagde ‘comment spam’ die de kamer rond gaat, netjes de hoek om en dan weer verder. Ik liep al langer met dat idee rond. Toen ik gevraagd werd om mee te doen met de tentoonstelling heb ik eigenlijk meteen ja gezegd maar dat ik dan wel een werk op locatie wilde maken. De ruimte die Gemma in gedachten had voor mij leende zich daar perfect voor.

Het mooie aan de comment spam zoals die het laatste jaar binnenkomt is dat het volledig computer gegenereerde tekst is, daar komt geen mensenhand meer aan te pas. Daarom ontsporen die zinnen na een paar woorden vaak volledig.

Je hebt ook een ‘comment spam’ voor onze lezers Niels? We Like Art lezers kunnen bij jou een handgezaagde spam-zin bestellen.

Klopt, toen ik met het werk in Oranienbaum bezig was bedacht ik me dat het heel mooi zou zijn een serie van deze werken te maken op steeds een andere locatie. In zekere zin maak je net als met de spam-ramen serie min of meer hetzelfde werk maar door de locatie, plaatsing en inhoud van de regel spam is toch elk werk uniek.

Voor de liefhebber maak ik een werk op lokatie, thuis of op kantoor geïnstalleerd, oplage 1, site-specific, letterhoogte 9 cm. De inhoud van de spamregel is afhankelijk van de lengte van de muur/kamer. De prijs van dit unieke werk (tot 10 meter lang) € 1.200,-

Niels Post, On spam (2012), lak op mdf, € 500,- (zonder papier te zien bij onze show bij VOUS ETES ICI)

Fantastisch Niels, daar worden we hebberig van. Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

Mijn Amsterdamse en Rotterdamse Business Proposal serie afmaken en voor de komende Re:Rotterdam een op maat gemaakte regel houten spam. Verder wil ik in 2013 in ieder geval nog een paar Europese steden aan de Business Proposal toevoegen en met een beetje geluk ook nog het een en ander in Amerika.

Kom je komende zondag naar de Kerstborrel bij galerie VOUS ETES ICI?

Jazeker, tot dan!

Een mooie gelegenheid dus om Niels Post aan te spreken en een meterslange tekst te bestellen. Overigens bespraken we van Niels eerder op het blog zijn bronzen afstandsbediening, ook lees je daar een uitgebreidere bio en relaas over vroeger werk. Wil je meer informatie over zo’n site-specific werk of over een spamregel stuur dan een mailtje naar contact@welikeart.nl. We helpen je graag verder.

Kom je een kerstpakket scoren op 23 december? We hebben 200 wel heel bijzondere goodybags klaarstaan voor onze lezers. We houden de inhoud nog even geheim maar denk aan fraaie catalogi en … een bijzonder kunstwerk.

Nu had je natuurlijk al een goeie reden om te komen want we laten liefst 6 We Like At Walls zien in Amsterdam-Noord bij galerie VOUS ETES ICI. Met Ronald Ophuis, Charlie Roberts, Merijn Hos, Polly’s Picture Show en 2 verzamelwanden met superwerk van een reeks goede kunstenaars. Kom naar de feestelijke aftrap van ons project www.welikeartwalls.nl – een nieuwe manier om de kunstwereld te ontsluiten.

Alle deelnemende kunstenaars op een rijtje van de show in Amsterdam Noord:

Charlotte Dumas | Scarlett Hooft Graafland | Ronald Ophuis | Merijn Hos | Reto Boller | Driessens & Verstappen | Hidenori Mitsue | Charlie Roberts | Joachim Grommek | Adrian Koerfer | Bart Domburg | Lieven Hendriks | Rosemin Hendriks | Christof Mascher | Anne Jaap de Rapper | David Scher | Koen Taselaar | Martijn Schuppers | Hinke Schreuders | Raquel van Haver | Mariken Wessels | Niels Post | Hester Oerlemans | Shaan Syed | Isabelle Wenzel | Liam Tickner | Nora Halpern | Noel Loozen | Gaël Odilon Paccard | Anna de Jong | Anne Huijnen | Dana Slijboom |

Destijds Design toont een presentatie van fraai vintage design met een mooie selectie van lampen en speelgoed.

Vanaf 15:00 uur Christmas bites & drinks.
Hans en Francis van galerie VOUS ETES ICI en Michiel en Carolien van We Like Art kijken uit naar je komst!

Adres VOUS ETES ICI: Ms. van Riemsdijkweg 41A, 1033 RC  Amsterdam.
NB Het pontje vanaf CS stopt voor de deur! Check deze PDF voor de vertrektijden.

Leuk als je op deze Facebook evenement pagina laat weten dat je van de partij bent.

De eerste 100 gelukkige aanwezigen scoren een kerstpakket inclusief een bijzonder kunstwerk. De volgende 100 een goodybag propvol kunstmagazines, catalogi, een bijzondere kunstfilm en andere leuke zaken.

Update: Ruim 400 mensen bezochten de Kertsborrel, het was bomvol en zeer geslaagd. De Kerstpakketten waren samengesteld met mooie goodies die beschikbaar gesteld zijn door diverse partijen die We Like Art een warm hart toedragen. Onze dank gaat uit naar Kunstbeeld, Mr Motley, VOUS ETES ICI, de RABO kunstcollectie, AMC kunstzaken, Options/Lloyd Hotel, Thomas Elshuis, Museumtijdschrift, Kunstzaken UMC Utrecht en 99uitgevers. We deelden ook nog eens 100 grote foto’s uit van Joncquil. In ruil voor een etentje en reisvergoeding vanaf Den Haag komt hij de foto signeren. Doen!

Bij Trendbeheer een mooi beeldverslag van de Kerstborrel: http://trendbeheer.com/2012/12/24/we-like-art-kerstborrel-vous-etes-ici/

Met de uitnodiging van de Amsterdamse galerie Vous Etes Ici om in The Guesthouse te showen, ontstond meteen ook ons idee om een Wall te maken met werk van kunstenaars uit de stal van Vous Etes Ici. Fantastisch hebben we gemerkt, een wand met zoveel uiteenlopend werk. En heel inspirerend om op onderzoek uit te gaan naar de verschillende kunstenaars en zoveel mooie kunstwerken te ‘vinden’ en bij elkaar te voegen!

Sommigen bespraken we al eens op het blog. De sterren knallen natuurlijk van de muur, onmiskenbaar een werk van Lieven Hendriks, die we hier en hier al eens voorbij lieten komen. Hendriks wordt vaak als moderne de trompe l’oeil schilder omschreven, het bedrieglijke 3D-effect dat schilders al sinds de 17de eeuw toepassen. Dat is ook zo; zijn doeken lijken echt uitgeknipte sterren als gaten te bevatten, of schermen van condens waar met een vinger in getekend is. Maar ook zijn het dwingende en speelse schilderijen. (Op de donderdagavond openstelling zagen we al een test-persoon de diepte van de sterren checken…).

Over Koen Taselaar schreven we ook eerder, zie hier. Op deze wand een kleurig grafisch hoogstandje: Surfing on the Slippery Slope, maar ook een soort flyer voor Taselaar’s Imaginary Band’s, deze keer The Wet Socks! De solo-tentoonstelling van Taselaar bij Vous Etes Ici is nog maar net achter de rug. Wat een museale presentatie!

Ook Anne Jaap de Rapper kwam al eens voorbij op onze website, lees hier en hier maar.

De Rapper’s inspiratiebronnen architectuur en zijn geschiedenis komen ook bij deze We Like Art Wall weer naar voren. Een gebakken gebouw van klei, tot in detail is elke steen uitgewerkt. Finally is Everything is Coming Together, een fabriek of De Rapper’s droom-studio? Een lichtpuntje.

Wow, nu kunnen we ook eens een schilderij laten zien van Julia Warr! Prachtig hoe haar vrouw-figuren naar voren komen uit verf dat door een grid heen loopt. Het gieten van verf en het bewaken van de grenzen van die ‘meanderende’ verf is typisch Julia Warr. Kwetsbare en sterke portretten zijn het resultaat. Jammer, dat we niet meer van haar werk zien.

De Zwitserse kunstenaar Reto Boller maakte het hardgele werk op aluminium. Drie dimensionale vormen zijn onderdeel van Boller’s schilderkunst. Bestaande of ontstane dingen gaan bij hem een eigen leven leiden. De vraag waarom die druipende opbollende rode en witte vormen er zijn, is niet meer belangrijk, ze horen gewoon in het gele vlak. We zagen zijn kunstwerken al vaak voorbijkomen in de galerie, zie hier zijn laatste solo-show.

De Guitar Kicker van David Scher konden we ook niet in de la laten liggen, zo subtiel en zo sterk tegelijk. Een gekke tegenstelling dringt zich op als je naar het werk kijkt, zo’n hedendaags poppy beeld en tegelijk een prachtig doorwerkt papier met inkt en verf betekent alsof je naar een 300 jaar oude tekening kijkt. Zijn tekeningen zijn pareltjes, absurdistisch en dromerig: kijk even naar deze overview! De gitaar komt voort uit zijn andere hobby, zijn band Frank Noise and the Logs of Wood, die al sinds de jaren zeventig (en nog steeds) bestaat.

Op de flitsende gereedschapswagen, die we echt niet hadden willen missen tijdens de opbouw afgelopen dagen! Erop staat een kleine ingelijste foto, Gladiol, van Adrian Koerfer. In de serie In Situ op de website van Vous Etes Ici zie je foto’s van Koerfer bij kunstenaar Jos van Merendonk thuis hangen. Hij zegt over de foto’s: “Door de fotografische blik van Adrian wordt een afstand gecreëerd met het object en dat vind ik interessant aan deze reeks.”

Naast dit werkje een editie van Driessens & Verstappen uit hun Morphotheques-serie. In de serie transformeren en groeien of slinken allerlei objecten. Als een natuurlijk proces, maar dan helemaal digitaal aangestuurd worden vormen als door erosie en haar tegenovergestelde, in kleine stappen gewijzigd in hun vorm. De kleine editie toont een mossel en zijn ‘gesleten’ en ‘aangegroeide’ variant. Met het kweken van allerlei groenten in specifieke vormen en onder andere de door een computer programma gecreerde Tuboid-sculpturen, is Driessens en Verstappen een heel bijzonder duo binnen de kunstwereld.

Ook van de Canadees Shaan Syed (oud Goldsmiths student en nog steeds werkend en wonend in Londen) een mooi groot en betaalbaar werk op papier. Deze rasschilder is dol op de vette vlekken van olieverf op papier, hij speelt een mooi spel met de randjes van de verf, een comics sfeertje en de herhaling. Ook zijn grote schilderijen zijn vaak monumentaal glossy met morsige onaffe randjes, heerlijk werk.

Om het feestje te completeren twee ‘vlaggetjes’ van Joachim Grommek! Een illusie-kunstenaar. Zijn tape schilderijen zijn herkenbaar en lieten we ook eens in de We Like Art Lounge op Art Amsterdam zien. De tape op het schilderij blijkt geschilderd, maar dan zie je dat ook het MDF bij nader inzien geschilderd is. Ook refereert Grommek naar de kunstgeschiedenis. Een voorbeeld is Warhol en hoe hij zijn zeefdruk vrij lukraak op de achtergrond plaatste, vaak niet precies op de goede plek, waardoor een kleurrand ontstond. De oranje Sonderposten, zijn steeds (serie van 5) dezelfde oranje driehoeken die elke keer door Grommek net anders op het driehoekige doek geplaatst zijn.

Tenslotte dit  schilderij van Martijn Schuppers, wij kunnen onze ogen er niet vanaf houden. Een maanlandschap met neon-roze, we schreven hier over hem. Zijn schilderijen gaan over het schilderen zelf, over verf, over verschillende lagen. Wegschilderen is het eigenlijk…de manier van wegschilderen bepaalt het resultaat, met een borstel, met luchtpistool of door te schrapen.

Deze nieuwe mouse-over Wall met bovenstaande werken en alle prijsinfo zie je op www.welikeartwalls.nl. Komende week worden de laatste 2 Walls gefotografeerd. Het is een hele vette en mooie show geworden. Het zou leuk zijn als je kwam kijken. Spring op het pontje naar NDSM vanachter Station CS of bij de Houthavens en kom buurten aan de overkant van het IJ. 23 December organiseren we een kerstborrel met een verrassing, daarover hier binnenkort meer.

Ein-de-lijk weer een mooie nieuwe betaalbare editie van Scarlett Hooft Graafland! Sterker nog: 2 buitenkansjes, Two Trucks en Balloon Trucks. Beide geschoten op locatie op een afgelegen zoutvlakte in Bolivia. Stillevens met trucks onder een krankzinnig blauwe hemel.

Scarlett Hooft Graafland (Maarn, 1973) had vorig jaar een indrukwekkende solo-tentoonstelling (Soft Horizons) in Huis Marseille. De speciale editie die toen verscheen – Lemonade Igloo (Canada, 2007) – bespraken we op ons blog en die was in no-time uitverkocht. Hoeveel lezers we sindsdien wel niet teleur moesten stellen… Goed nieuws dus voor de liefhebbers van haar werk met een bescheiden budget.

Het bijzondere aan de manier van werken en dus aan de foto’s van Scarlett noemden we al eens eerder hier:

Scarlett ziet haar werken eerder als sculpturen dan als fotografie. De foto’s zijn een weergave van de ingrepen die zij doet in verschillende indrukwekkende, bijna surrealistische landschappen in de wereld. Locale gebruiken, legenden en natuurverschijnselen zijn aanleiding tot nieuwe verhalende situaties die enerzijds vaak normaal aandoen, maar die zich in tweede instantie op een vervreemdende wijze verhouden tot het landschap. In samenwerking met inwoners van het gebied, bij wie zij vaak zo’n drie maanden verblijft, laat zij de beelden in haar hoofd werkelijkheid worden. In maar een paar uitgekiende opnamen legt ze de sculpturale performances vast.

Kort geleden kon je haar werk nog zien in de tentoonstelling Domestic Marble in de fantastische ruimte van Piet Hein Eek in Eindhoven.

Balloon Trucks  (2012) | 31 x 40 cm |  c-print | op di-bond, achter plexiglas en met aluminium ophangsysteem | oplage 30 |  € 475 | hier bestellen

Scarlett is nu voor 7 weken naar Madagascar om te werken aan een nieuw project. Wij maakten onlangs een videoportret van haar in opdracht van het AMC. Dit ziekenhuis gaf eerder een grote opdracht aan haar om een werk op locatie te maken. In de film vertelt de kunstenaar aanstekelijk over visdraden met gekleurde balletjes, het wachten op het juiste moment in Lapland op een kudde voorbij denderende wilde rendieren en over waarom ze geen Photoshop gebruikt. Over een poosje tonen we de video hier op het blog.

Goed om te weten: deze 2 foto’s kun je ook in real life bekijken op onze show bij galerie VOUS ETES ICI. Volgende week plaatsen we een nieuwe Wall op www.welikeartwalls.nl waar deze 2 foto’s ook op te zien zijn. En nog een kleine terzijde. Mocht je overwegen om beide foto’s te kopen, dan geldt de Kunstkoopregeling wel. Je betaalt dan € 75,- aan en daarna € 22,50 per maand af – looptijd 30 maanden. Let op: Geld Lenen kost Geen Geld, want de rente wordt vergoed door het Mondriaan Fonds.

Jawel – elke maand een andere Marc Mulders aan de muur. Leuk om te ontvangen of weg te geven zo’n old-school kalender. Ben je liefhebber van het werk van atelierdier Mulders? Dan is dit je kans. We geven namelijk 3 kalenders weg. Laat hieronder in de comments weten dat je toe bent aan een maandelijkse portie Mulders en vooral – op een leuke manier – waarom. Dan kiezen wij aan het eind van de dag (vrijdag 7 december) 3 winnaars. Geen adresgegevens achterlaten, we mailen de winnaars. En zullen ze hier vermelden.

Misgegrepen? Geen nood, je kunt de kalender ‘Bloem’ ook bestellen via de sympathieke uitgever: 99Uitgevers. Stuur een mailtje naar rielle@99uitgevers.nl en voor € 18,00 wordt ie naar je verzonden. Driving home for Christmas – echt een zoet cadeau voor onder de boom!

Een speciale editie van Marc Mulders als eindejaarsbonus voor jezelf kan natuurlijk ook, hier lees je meer.

De winnaars zijn inmiddels bekend: Manon, Martha, Ernestine en Anna. Gefeliciteerd! Jullie worden gemaild.

We zijn eigenlijk best een beetje trots dat onze eerste Walls zo super worden. We lopen al 2 jaar rond met dit plan, heerlijk om het eindelijk uit te voeren en te merken dat het super werkt. Deze week wordt de laatste hand gelegd aan Wall #5 en #6. Kom vooral kijken hoe het geworden is. De galerie is van woensdag t/m zaterdag open van 12:00 tot 18:00 uur.

Vorige week installeerde Merijn Hos (Enschede 1975)zijn Wall. Toen we hem ervoor vroegen was hij onmiddellijk enthousiast en maakte voor de gelegenheid allemaal nieuw werk. En zoals we al eerder schreven. Wij vallen helemaal voor zijn werk. Hos is een grote naam in het vrij hippe illustratieopdrachtencircuit zoals voor magazines als Wired, Mousse Magazine en Vice, of campagnes voor merken als Nike,  Shifty Skateboards en Lowlands. Onlangs maakte hij nog een illustratie voor de New York Times. Check vooral zijn fraaie portfoliosite hier. Op zijn site kun je goed zien dat Hos z’n vrije werk stelselmatig afwisselt met werk in opdracht.

Merijn Hos werkt snel en intuïtief. En het tapt allemaal uit dezelfde bron. Boekjes, schoenen, kleine en grote tekeningen, sculpturen en deze heerlijke videoanimatie: YoGabbaGabba! Een helder gekleurde naïeve wereld met bezielde fruit- en plantwezens die in een vroeg jaren zeventig idioom over elkaar heen buitelen. Barbapappa on acid. Waarin sparrenbomen makkelijk overgaan in slagroomtorens. Hoogbenige aardappelfiguren dragen in een lange psychedelische marsparade drie kruizen naar de laatste bestemming. Het is in de verte verwant aan de wereld van Tal R (hier eerder besproken). Minder gruizig en schilderkunstig en meer de klare lijn met een donkere randje.

Hos heeft al heel wat tentoonstellingen op zijn naam staan. Vorig jaar spotten we hem bij with tsjalling in Groningen en K+K Gallery (Nice Sculpture Asshole). Deze maand opent een show in Brooklyn met zijn fantastische serie Sculpture Garden.

Voor zijn Wall maakte Merijn Hos klare lijn tekeningen en gouaches op papier – verwant aan de albumhoes die hij maakte voor Global Goon. Ook zijn er nieuwe Trophies te zien, niet als espresso tekeningen ditmaal, maar als houten sculpturen die van dichtbij ogen als diep en mat gekleurde taartjes. Check de nieuwe mouse-over Wall van Merijn Hos hier: www.welikeartwalls.nl

Kom gezellig langs bij galerie VOUS ETES ICI en bekijk de 5 We Like Art Walls die inmiddels helemaal af zijn. Ronald Ophuis, Charlie Roberts, Merijn Hos en 2 verzamelwanden met superwerk van een reeks goede kunstenaars. Heel speciaal: nieuwe heel betaalbare edities van Scarlett Hooft Graafland en Hinke Schreuders.

Alle deelnemende kunstenaars op een rijtje van de show in Amsterdam Noord:

Charlotte Dumas | Scarlett Hooft Graafland | Ronald Ophuis | Merijn Hos | Reto Boller | Driessens & Verstappen | Hidenori Mitsue | Charlie Roberts | Joachim Grommek | Adrian Koerfer | Bart Domburg | Lieven Hendriks | Rosemin Hendriks | Christof Mascher | Anne Jaap de Rapper | David Scher | Koen Taselaar | Martijn Schuppers | Hinke Schreuders | Raquel van Haver | Mariken Wessels | Niels Post | Hester Oerlemans | Shaan Syed | Isabelle Wenzel | Liam Tickner | Nora Halpern | Noel Loozen | Gaël Odilon Paccard | Anna de Jong | Anne Huijnen | Dana Slijboom |

Komende week komen er weer nieuwe kunstenaars bij (onder meer Charlotte Dumas en Hester Oerlemans) en een nieuwe Wall van Polly’s Picture Show. We kijken er naar uit!

Destijds Design maakte een presentatie van fraai vintage design met een mooie selectie van lampen en speelgoed.

Leuke zondagmiddagactiviteit voor 2 december: kom naar de We Like Art Walls kijken bij VOUS ETES ICI van 12:00 tot 17:00 uur staan de pepernoten voor je klaar… Het pontje vanaf CS stopt voor de deur! Check deze PDF voor de vertrektijden.

Ronald Ophuis werkte afgelopen zomer in een geïmproviseerde Canadese buitenstudio aan de Burnt River vlakbij het dorpje Kinmount. Na het zien van een grote tentoonstelling van de Amerikaanse landschapsschilder Winslow Homer in Boston raakte Ophuis in de ban van de aquarellen van deze meester. In Canada ontstond zo het begin van een nieuwe serie portretten in waterverf. Geen great outdoors taferelen zoals bij Homer maar War-story tellers en schrijvers en denkers die Ophuis inspireren.

Bij onze We Like Art Walls Show @ VOUS ETES ICI (die gisteren opende met een knal) is een nieuwe wandinstallatie te zien van Ophuis met portretten in olieverf en aquarel van o.a. de Amerikaanse schrijvers James Baldwin en Kurt Vonnegut. Het is een mooie dwingende wand geworden waar je lang naar kunt kijken. Welke blik zien we eigenlijk en wat hebben deze ogen gezien?

Hier zie je de Ophuis-Wall op onze site, kun je meteen doorklikken naar de gegevens en de prijs: www.welikeartwalls.nl. En let op: de kunstkoopregeling is van toepassing, niet gek.

Eerder schreven we hier en hier al over het werk van Ophuis, we toonden onder meer een getekend portret van een Afghaanse jongen. “Het is die vreemde mengeling tussen virtuoze, opwindende en stroeve, soms zelfs wat onhandige schilderkunst. Inclusief rare perspectiefverkortingen en naïeve elementen.”

“Vaak gaat het als het over Ophuis gaat over moraliteit, historieschilderkunst of over de aanklacht die al of niet uit het werk zou spreken. Ophuis ontsnapt aan zowel eendimensionale, letterlijke als allerlei hooggestemde duidingen. Er zit verontwaardiging, mededogen en vilein genot in het werk.“

De documentaire Painful Painting over Ophuis van Catherine van Campen (Uitzending Gemist) won al een aantal mooie prijzen. Het is een bijzonder portret. Geen klassieke kunstenaar-schildert-en-vertelt-in-zijn-atelier film, meer een associatieve reeks fragmenten die heel filmisch een indruk geven van Ophuis en zijn onderwerp: “het gedrag van normale mensen onder extreme omstandigheden.”

Hoofdbestanddelen in de film zijn z’n onderzoeksreis naar Sierra Leone, de gesprekken met voormalige kindsoldaten, de casting van de modellen, een door de acteurs nagespeelde gruweldaad in zijn atelier, een galeriesolo op de voorname beurs The Armory in New York en close-up beelden van een indringend gesprek met de kunstenaar. Dit alles versneden met actiebeelden van Ophuis als duurloper, van de oever van de Hudson tot de Nederlandse hei.

Het enige nadeel van zulke kunstenaarsportretten is soms dat ze als film dermate zijn verdicht dat de geportretteerde een personage lijkt te worden. Hoe ervaar je dat als kunstenaar zelf vragen wij ons af.

Tot slot een leestip: is een uitgebreid interview van Hilde van Canneyt met Ophuis.

Bekijk de Ronald Ophuis Wall hier: www.welikeartwalls.nl

Je bent nog t/m 23 december 2012 van harte welkom om bij Galerie VOUS ETES ICI de Ophuis Wall in real-life te komen bekijken. En heel veel ander moois!

Untitled, 2009, 50 x 35 cm, voor We Like Art een speciale aanbieding € 1.500,- (hier bestellen)

Graag willen wij het werk van Marie Aly (1980, Berlijn) introduceren op We Like Art. Gepaard met de introductie meteen een speciale aanbieding voor onze lezers, namelijk bovenstaand werk Untitled voor € 1.500,-.

Untitled  is een typisch werk van Marie Aly. Het is een portret van een markante figuur opgebouwd uit lagen van kleur. Het werk is uit de periode dat Aly aan De Ateliers in Amsterdam verbleef en uit het jaar dat zij de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst won. Haar werk De mandril met de wielewaal werd dat jaar door Koningin Beatrix aangekocht. Verzamelaars van Marie Aly zijn in goed gezelschap.

Skeletor, 2010, olieverf op doek, 35 x 30 cm, € 1.350,- (hier bestellen)

Untitled is geschilderd als een religieus icoon. En dat geldt ook voor Skeletor. Beide figuren zie je van voren, ze ogen wat stijfjes en ze hebben kleine amandelvormige ogen. Ondertussen hebben ze het uiterlijk van een icoon uit de popcultuur. Untitled en Skeletor zijn fantasiefiguren, maar Aly schildert ook iconen als Michael Jackson, Lemmy, Willy De Ville en Kiss. Of de figuren nou echt bestaan of niet, het zijn altijd ruige mannen die iets zachts dragen, bijvoorbeeld make-up of een bloemetjesgillet.

Zoals een icoon hoort te doen, vragen Untitled en Skeletor met hun dwingende ogen je aandacht op, of misschien wel een bepaald soort concentratie. Het gaat wellicht wat moeizaam, maar de ogen geven een kijk in de ziel van de icoon. Maar wat is daar eigenlijk? Welk verhaal speelt er in hun ziel af?  Het is aan de toeschouwer om het verhaal te maken.  De ogen zijn een prikkel, een beginbeeld, om onze fantasie te starten. Aly’s werk heeft door de kleur, de voorstelling en de priemende ogen een grote picturale suggestie die onze gedachten aan het werk zet.

Deze intuïtieve manier van benaderen van het werk van Marie Aly heeft alles te maken met hoe zij zelf te werk gaat. Ze maakt beelden door te schetsen op het doek en het beeld continu te ondervragen. Ze beantwoordt die vragen met een nieuwe laag kleur en voorstellingen.  Deze gevoelige manier van werken heeft het beeld van Untitled en Skeletor gevormd.

Pflänzchen, 2011, olieverf op doek, 30 x 20 cm, € 1.050,- (hier bestellen)

Tot slot het kleinere schilderij Pflänzchen. Dit werk past niet bepaald in het rijtje ruige mannen, maar kan naast Untitled of Skeletor wel prachtig het contrast tussen ruig en zacht benadrukken. Zie hier hoe Aly eerder dit bijzondere werkje presenteerde. Pflänzchen deelt naast het zachte, nog een overeenkomst met de mannen. Ze komen allen uit een groter geheel. Ze komen uit fantasievolle en kleurrijke landschappen. Bekijk vooral even op de website van Marie Aly haar grotere landschapswerken. (SB)

Spoed je naar Kunstvereniging Diepenheim, een bijzondere tentoonstellingsplek in Diepenheim (tussen Deventer en Enschede), waar je nog ruim een week een mooie solo kunt bekijken van Hester Oerlemans. Diepenheim is een zichzelf bedruipende presentatieplek met een avontuurlijk programma. De focus ligt op beeldhouwkunst, tekenkunst en kunst in de openbare ruimte. Deze door de lokale gemeenschap omarmde instelling voor experiment en vernieuwing is bijzonder, omdat er maar weinig plekken van zijn buiten de Randstad.

Ze hebben er een goeie neus voor kunstenaars. Nog t/m 2 december kun je er werk van de in Berlijn woonachtige Hester Oerlemans (1961) bekijken. We vroegen Hester per e-mail naar deze show.

Hoi Hester, over je tentoonstelling LINK-O-LOON in Kunstvereniging Diepenheim. Kun je iets vertellen over wat je daar laat zien op je show?

Mijn interesse voor comics is al zo oud als dat ik leef. In strips kan alles en is niets onmogelijk: het te pas en te onpas door muren en deuren lopen of een gat in de bodem vallen, een prachtig dramatisch silhouet achterlatend. Mijn werken hebben ook vaak iets stripachtigs.

Startpunt voor het maken  van de tentoonstelling was mijn interesse in dat wat er eigenlijk niet te zien is in de cartoons. Hoe ziet de strip Tom en Jerry eruit zonder de eeuwige kat-en-muis-achtervolgingen? Wat blijft erover als je enkel naar de ruimtes kijkt?

Ik heb een tentoonstelling gemaakt waarbij de vele verschillende ruimtes van kunstvereniging Diepenheim werken als een verhaal, de ruimtes zijn de bladzijden uit mijn eigen stripverhaal. Mijn werken worden onderdeel van het interieur, maar zonder nerveus rondrennende dieren of andersoortige wezens. Een verstilde versie verpakt in een tentoonstelling die is opgebouwd uit materialen die je steeds op het verkeerde been zetten.

In de tentoonstelling LINK-O-LOON staan klassieke stoelen zoals de Thonet schommelstoel, de buisstoel van Mart Stam, de plastic tuinstoel van Hartman, een stoel van Eames maar dan inderdaad gemaakt van ballonnen. Aan de wand hangen grote keramische vormen ‘Blops’.

Er is een zwevend tapijt, een help-held en een blok posters van werken in de openbare ruimte waar je er een van af kunt scheuren en meenemen. In de tuin staat een Kantoortafeltoren.

Hoe maak je die ballon-werken?

Voor het maken van de ballonsculpturen werk ik samen met de ballonexpert Guido verhoef. Voor het maken van een stoel in ballonnen hebben we ongeveer een dag nodig.

Ik noem het eigenlijk tekenen met lucht. Als de stoel klaar is wordt deze gefotografeerd. Kort daarna begint de aftakeling. Een stoel van ballonnen is een onmogelijkheid, een volume, een leeg omhulsel.

In de tentoonstelling wilde ik én de foto laten zien en het aftakelingsproces. De tegenstelling van vol en leeg. De grote keramische vormen ‘Blops’ die aan de muur hangen zijn ook gemaakt van ballonnen maar dan getransformeerd naar keramiek, het vluchtige van een ballon vereeuwigd naar keramiek.

Hoe zijn de reacties op de leeggelopen ballonstoelen?

Het is moeilijk voor het publiek om de stoelen niet aan te raken, het blijft fascinerend dat ook al ligt er nog maar een plasje ballonnen de stoel  herkenbaar blijft, de slappe lijnen zien er uit als  tekeningen.

Ook sturen veel mensen mij foto’s van hoe de stoelen er nu bij liggen. Ik heb al een serie van de verschillende stadia. Dit is te zien in de catalogus die onlangs verschenen is over de tentoonstelling.

Er staat buiten in de tuin een bijzondere 6 meter hoge flat van kantoortafels, die tafels zijn na afloop te koop toch?

De kantoortafelflat bestaat uit een stapeling van 32 tafels. Er is een ingelijste foto van dit beeld te koop in een editie van 32. Als je een foto koopt krijg je een van de tafels uit het beeld erbij, af te halen na de tentoonstelling, maar alleen de foto mag ook. De tafels hebben ook nog al te lijden gehad van het herfstweer.

Kantoortafeltoren (2012), fotoprint (oplage 32), ingelijst, 30 x 40 cm, € 135,00, (hier bestellen)

Je bent een echte kunstenaar-expat in Berlijn, hoe bevalt het je daar? Kun je het aanraden?

Ja

Zijn de kunstwerelden erg verschillend tussen NL en Duitsland?

Ja

Je hebt vaste voet in beide landen, pendel je veel heen en weer?

Ja, meestal met de trein, de 6 uur afstand is precies goed om van de ene wereld in de andere te geraken.

Je bent behalve kunstenaar ook chef van een wel heel bijzondere tentoonstellingsplek: OZEAN. Kun je ons iets vertellen over de bijzondere locatie en hoe je tot zo’n enerverend tentoonstellingsprogramma komt?

Op een voormalig kazerneterrein in Berlijn (waar ik ook mijn atelier heb) stond een ruimte sinds lange tijd leeg. Deze ruimte heb ik verbouwd tot de projectruimte OZEAN.

De overdekte garage heb  ik aan de open voorkant dichtgemaakt met planken. De ruimte is afgesloten met een hek. Als je door het hek kijkt ziet je een langwerpige ruimte met prachtig licht. Doordat de planken niet naadloos op elkaar aansluiten is de lichtinval heel bijzonder.

Elke avond zijn er heel veel alternatieve openingen in Berlijn, in bars, huiskamers, openlucht, enzovoort. Vaak zijn dit sociale events en zijn het groepstentoonstellingen van slechts één avond. Ik vind dat erg inspirerend en door de grote keuze blijft wat je ziet divers en duiken steeds weer nieuwe bijzondere werken op. Maar soms vind ik het ook te vrijblijvend en is de kwaliteit zo wisselend dat ik de afzonderlijke werken niet eens ga bekijken.

In OZEAN wil ik juist aandacht vragen voor de individuele kunstenaar, een ruimte waarin enkel solo’s plaatsvinden. De ruimte zelf zie ik als een sculptuur waarin de kunstenaar zijn eigen werk kan toevoegen. De ruimte is rauw en bestaat uit metaal en hout en heeft een hekwerk dat in dit geval de kijkrichting bepaald.

De ruimte blijft afgesloten en is slechts vanuit één perspectief te bekijken, namelijk door het hek. De tentoonstelling is iedere dag van 12 tot 20 uur te bezichtigen (en behoeft geen bewaking). Zo wordt er van de kunstenaar gevraagd na te denken over hoe zijn werk in deze context te plaatsen.

Zijn het 2 verschillende rollen? Kunstenaar en curator? Of vloeit het heel vanzelfsprekend in elkaar over?

Het samenwerken met kunstenaars is voor mij heel vanzelfsprekend, OZEAN is daar onderdeel van, ik zie mezelf niet als curator – wel als iemand die samen met andere kunstenaars tentoonstellingen mogelijk maakt.

Je maakt ook werk in opdracht voor de openbare ruimte, kun je een paar voorbeelden noemen van werken waar je erg trots op bent?

Ik ben trots op de werken die zich als vanzelfsprekend in de openbare ruimte voegen en in eerste instantie misschien niet opvallen als kunst maar dat natuurlijk wel zijn.

Onder andere: ‘Zwevend tapijt’ bij PGGM in Zeist, ‘Klapklok’ en ‘Muziekstudio’ bij het ROC in Hengelo, en ‘Tribune’ in Den Haag. Van deze werken zijn in de tentoonstelling 4 posters te zien. Bezoekers kunnen de posters afscheuren en deze gebruiken om zelf van project naar project te rijden.

TL (2011), keramiek, oplage 50, 3 x 120 cm, € 300,- (hier bestellen)

Je maakte een mooie TL buis editie van keramiek, heerlijk! Maar ehm… waarom?

Mijn werk start vaak vanuit bestaande objecten. Door deze te transformeren of door het doen van een minimale ingreep ontstaat een heel ander beeld dat een schijnbaar vertrouwd beeld op losse schroeven zet en opnieuw dwingt tot kijken en ervaren. Een vergeten tl in de hoek is daar een voorbeeld van.

En kun je iets vertellen over je worst van keramiek?

De keramieken worst is gemaakt van een modelleerballon, door de twee uiteinden aan elkaar te verbinden – zo ontstond een worst. Het blijft fascinerend dat een minimale ingreep ineens een zo herkenbaar beeld oplevert.

Worst (2008), keramiek, 40 x 30 x 9 cm, € 1.250,- (hier bestellen)

Wat zijn  je plannen voor de toekomst?

Het bouwen van Kantoortafelflat 2 in een tentoonstelling samensgesteld door de architecten van MVRDV. Verder ben ik bezig met het uitwerken van een de te realiseren beeld in de openbare ruimte; een tractorwiel dat rondjes rijdt op een rotonde. Tekenen en heel veel maken.

Lezen ze in Berlijn ook We Like Art?

Nee  … maar wat niet is kan nog komen en een ding hebben we gemeen: Wir lieben Kunst!

Tadaa! Een nieuw concept en een nieuwe site van We Like Art. Hadden we sinds een paar maanden ons hele archief al toegankelijk gemaakt met welikeartworks.nl. Vandaag lanceren we met trots een speciale mouse-over site: welikeartwalls.nl. Wat is het idee? We maken tijdelijke presentaties op locatie – die permanent online zijn te bezoeken blijven.

De show is de start van een nieuw project om de kunstwereld op een aanstekelijke manier toegankelijker te maken. De Walls zijn namelijk ook te bekijken op de nieuwe site. Zo gaan online en offline presentaties hand in hand. Door te klikken op de werken zie je alle benodigde informatie per werk: click and buy van achter je computer.

Bekijk hier alvast de speels ingerichte wand met de aanstekelijke kunstwerken en –werkjes van Charlie Roberts.

Roberts (1984, Kansas) werkt koortsachtig aan een aanstekelijk dichtbevolkt universum van freaks, geeks, muzikanten en kunstenaars. Zijn verzamelbladen van maatje miniatuur tot monumentaal zijn om totaal in te verdwijnen. Verrukkelijk. En betaalbaar, al vanaf  € 550,- heb je een Charlie Roberts in huis.

Afgelopen jaren soleerde deze nog jonge kunstenaar in Bålstad, New York, Santa Monica, Amsterdam en Amersfoort. Zijn humoristische, virtuoos knappe en obsessieve werk heeft inmiddels zijn weg gevonden naar menig museale en particuliere top-collectie. Kijk vooral naar de fijn gepenseelde details in gouache, het lijkt hem allemaal zo akelig makkelijk af te gaan…

IJsbrand van Veelen zei er het volgende over: “Zijn soms bijna manische verzamelkarakter wordt echter steeds met een sterk beeldende humor gerelativeerd. Voor de toeschouwer biedt zijn werk een amalgaam van visuele informatie, waarin diepgang en vermaak hand in hand gaan.”

Op de Wall van Roberts hebben we een mooie selectie gemaakt van grote en kleine tekeningen, houtsnijwerk en een wonderlijke hoed met Mercedes-ster van zijn doorbraaktentoonstelling in Sonsbeek.

De aftrap van ons nieuwe project We Like Art Walls doen we graag samen met galerie VOUS ETES ICI. In hun spiksplinternieuwe galerieruimte (waar Amsterdam Drawing eerder plaatsvond) maken wij in december 5 Walls met toonaangevende kunstenaars. In de gastruimte kun je straks wanden zien van Ronald Ophuis, Merijn Hos en de kunstenaarsgroep Polly’s Picture Show. En in de galerieruimte deze Wall van Charlie Roberts en onze keuze uit de stal van de galerie, met onder andere Scarlett Hooft Graafland, Koen Taselaar en Martijn Schuppers.

Het wordt een enorm spektakel dat we graag met je vieren. De We Like Art Walls Show @ VOUS ETES ICI is vanaf donderdag 29 november te zien. Zondagmiddag 2 december ben je van harte welkom voor een Pepernoten-borrel en zet zeker zondag 23 december in je agenda – want dan pakken we echt uit, met een WLA Kerstborrel waarbij al onze lezers van harte welkom zijn voor Christmas-drinks en bites. Kom gezellig je dertiende maand verbrassen!

Op www.welikeartwalls.nl lanceren we de komende weken de diverse Walls, stay tuned.

The Guesthouse @ Vous Etes Ici, Ms. Van Riemsdijkweg 41a, 1033 RC Amsterdam. Er is nog een extra reden om het pontje vanaf CS naar NDSM-werf te nemen. Destijds Design, vaste gast bij VOUS ETES ICI, maakt een presentatie met zeer betaalbare vintage design objecten in het kader van de december-kado maand.

Jasper de Beijer (Amsterdam, 1973) timmert al jaren aan de weg op internationaal gebied. Zijn CV is een mooie mix van museale tentoonstellingen en shows in internationale galeries. Mede daarom is We Like Art apetrots om werk van De Beijer hier onder de aandacht te brengen. Vooral omdat het de eerste keer is dat De Beijer een sculptuur in editie aanbiedt!

Deze sculptuur is onderdeel van de serie Marabunta; we vroegen de kunstenaar naar het bijzondere maakproces van het beeldje, de Mexicaanse ontstaansgeschiedenis van Marabunta en naar zijn toekomstplannen.

Hoi Jasper, Marabunta was afgelopen zomer te zien in NY bij Asya Geisberg Gallery en onlangs bij galerie Nouvelles Images in Den Haag. Het is een serie waarvoor je in Mexico onderzoek hebt gedaan naar de geweldscultuur van de misdaadkartels in de drugsoorlog. Waarom wilde je met dit onderwerp aan de slag?

Ik las artikelen over de drugsoorlog in Mexico, en hoe slachtoffers van dit conflict letterlijk door de kartels gebruikt worden als communicatiemiddel  door een geschreven boodschap op hun lichaam te plakken.

Toen ik door begon te krijgen hoe gestoord de rol is van de publieke opinie in de huidige drugsoorlog in Mexico, raakte ik verward door de totaal andere opvattingen die ze in Mexico over de dood hebben, en hoe de dood een rol in het dagelijks leven speelt. In de manier waarop de drugsoorlog gevoerd wordt is het pijnlijk duidelijk hoe en waarom de dood als communicatiemiddel wordt gebruikt.

Slachtoffers van deze oorlog worden vaak aan bruggen gehangen of langs de weg gelegd; beplakt met borden waarop waarschuwingen of beledigingen staan. Aan de andere kant, als er een drugsbaron sterft, wordt hij bijgezet in een monsterlijk groot mausoleum, wat weer bedekt wordt met loftuitingen.

Toen kwam ik op het idee om die 2 extremen in 1 wereld samen te voegen, een soort equivalent van de Griekse onderwereld zeg maar. In de wereld die ik bedacht heb verdwijnt het onderscheid tussen dader en slachtoffer, en worden de figuren steeds weer opnieuw opgetuigd en afgebroken, alsof de lokale bevolking iedere keer de schade van de grafschenners komt repareren. Er is een continue strijd gaande. Niet tussen de figuren zelf, maar hoe ze als lijdend voorwerp worden gebruikt om boodschappen over te brengen door rivaliserende groepen.

Daarom lijken ze rond te zweven in een oneindig groot kerkhof  waarvan de context allang verloren is, maar waar ze gebruikt worden als mascotte, aanplakbiljet of onderwerp van spot.

Hoe heb je onderzoek gedaan?

Ik ben een tijdje naar Mexico-city geweest om daar met een aantal mensen te praten. Ook heb ik daar een aantal begraafplaatsen bezocht om materiaal te verzamelen.

Ik heb ook een paar boeken gelezen over de drugsoorlog, over hoe Mexicanen omgaan met de dood; maar wat ik vooral verassend vond dat er in Mexico een traditie bestaat omtrent foto’s van lijken als communicatiemiddel. Dat is ooit begonnen bij Emiliano Zapata.

Heb je voor dit onderwerp weer grote kijkdozen en maquettes gemaakt zoals je eerder deed?

Grotendeels wel; bijna alles is op schaal gemaakt, en een aantal dingen 1 op 1. De portretten zijn ook allemaal sculpturen, alleen heb ik er menselijke ogen ingezet (ik wilde ze wel de uitstraling geven van levende wezens).  Sommige van de achtergronden in foto’s zijn met de computer ontworpen en gemaakt.

De werken in de serie hebben een kleurrijke haast barokke sfeer, en voelen als extreem en flink over-the-top. Klopt dat?

Dat klopt, dat vond ik goed bij het onderwerp passen. Als er in Mexico een evenement of feest is, of zelfs een nare gebeurtenis, wordt er ook op deze manier overdadig (in onze optiek) op gereageerd. In Nederland valt dat meteen op, maar als ik dingen over mijn foto’s aan Mexicanen vroeg hadden ze meteen vragen over de details van de teksten. Geen woord over de barok…

Ik heb tijdens mijn onderzoek veel extremere en bizarre dingen gezien (in wreedheid maar ook in totaal over-the-top decoraties) hierbij zijn mijn foto’s nog bescheiden. Elk los element in elke foto is gebaseerd op een werkelijke plek.

Hoe is de serie ontvangen in New York?

Er heftig; er is erg veel over geschreven in de pers, en dan vooral over het onderwerp. Het ligt daar veel gevoeliger dan hier, en in de VS hebben mensen nog wel eens de neiging om het moreel oordeel van de kunstenaar erachter te zoeken.

Ik merkte op de opening dat mensen er soms wel emotioneel van werden; Mexico is tenslotte de benedenbuurman.

En in Mexico?

De serie heb ik daar nog niet getoond, maar elk woord tekst dat erin staat is overgenomen van bestaande spandoeken en grafschriften, dus ik kan me voorstellen dat sommige dingen daar wel erg persoonlijk kunnen zijn.

De speciale editie bij een liefhebber thuis.

Kun je ons iets vertellen over het bijzondere maakproces van de speciale editie van Marabunta?

Het beeldje is ontworpen, getekend en gemaakt in een computerprogramma waarmee digitaal gebeeldhouwd kan worden. Deze ‘digitale sculptuur’ kan vervolgens in 3 dimensies worden uitgeprint met een 3D printer, die laagje voor laagje het digitale bestand in composiet-kalk uitprint en inkleurt.

Dit betekent dat ik een zelfde soort procedé heb gevonden om beeldhouwwerk ‘af te drukken’ als bij fotografie; extreem gedetailleerd, volledig reproduceerbaar, en in editie.

De sculptuurtjes (15 x 11 x 12 cm) worden vervolgens afgewerkt met 7 lagen DD lak, waardoor ze zo hard worden als porselein.

Wat is dit voor een portret?

Eigenlijk is het portret een onderdeel van de 3 fotoportretten van de serie, het beeldt 1 van de geesten uit die in Marabunta rondwaren; uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet.. Het grappige is, wat ik niet had verwacht, dat het beeldje lijkt alsof het onderdeel zou kunnen zijn van een altaar of andere vorm van verering. Vond ik een leuke bijkomstigheid, vooral omdat de details zo verschrikkelijk fijn zijn..

Heb je mooie plannen voor komend jaar Jasper?

Yep, ik kom net terug van een rondreis door Centraal Europa, om op zoek te gaan naar sporen van het oude Pruisische rijk. Ik ga een impressie maken van de grandeur van het oude Duitsland, met de door de oorlogen vernietigde en weer opgebouwde gebouwen als startpunt.

Bestelinformatie:
De buste is aan de onderkant gesigneerd (editie van 25) en op een plexiglas plaatje gelijmd. Deze topeditie is speciaal gemaakt ter gelegenheid van ‘The Innocent Abroad’, de nieuwe bij 99Uitgevers verschenen monografie van de kunstenaar, die begin oktober zijn officiële release kreeg.

En let op, want we hebben een speciale deal. Bij het bestellen van de mini-buste van Marabunta krijg je een gesigneerd exemplaar cadeau van deze monografie, ter waarde van € 27,50!

Altijd al eens proefpersoon willen zijn? Vandaag bieden we je graag deze buitenkans: wordt proefpersoon in een verantwoord wetenschappelijk onderzoek … en bemachtig een kunstwerk (met We Like Art korting) van kunstenaars van naam en faam, namelijk: Gabriel Lester (nb is niet meer beschikbaar), Melanie Bonajo of Frank Koolen. Het BETER Thuisonderzoek is onderdeel van de onderzoeksexpositie BETER, de kunst van gezondheid, dat in de eigen huiselijke omgeving plaatsvindt.

Hoe zit het? BETER, de kunst van gezondheid is een interactieve onderzoeksexpositie door heel Medisch Centrum Haaglanden, van 9 november 2012 t/m 8 februari 2013. Voor het eerst wordt op wetenschappelijke wijze, in een voor iedereen toegankelijke expositie de kernvraag onderzocht: ‘Heeft kunst effect op de gezondheid?’

Om deze vraag te kunnen beantwoorden wordt de werking van helende kunst vergeleken met de werking van placebo’s voor kunst. Een placebo voor kunst is iets dat zich manifesteert als kunst, maar dat niet is. “Aangenomen wordt dat echte kunst bepaalde ingrediënten bevat. Bij een placebo van kunst zijn deze ingrediënten niet aanwezig.” Aldus de website van BETER Consortium.

Helder toch? Of toch niet? Geen probleem. Het onderzoek heeft ludieke kanten en dat rijmt met de bedenker: kunstenaar Martijn Engelbregt. Engelbrecht heeft al een spoor achtergelaten van semi-officiele en ontregelende uitingen. ‘Maatschappelijk geaarde proceskunst’ noemt hij het. Bijvoorbeeld de Onvredezak en zijn hilarische Tegenscript bedoelt om telemarketeers het hemd van het lijf te vragen. Nu is Engelbrecht directeur van BETER Consortium. Ook hier is de vormgeving weer heel zorgvuldig en het taalgebruik heerlijk consequent sociaal-medisch-wetenschappelijk. Engelbrecht wist talloze serieuze partijen aan dit project te verbinden, onder meer TAAK, TU Delft en het Hersencentrum.

Het project wordt ook nog eens zwaar ondersteund door allerlei partijen. Nina Tellegen, algemeen directeur Stichting DOEN zegt er het volgende over:

‘Wij ondersteunen deze expositie met een bijdrage van de BankGiro Loterij, omdat hierin nieuwe perspectieven worden ontwikkeld op het vergroten van de gezondheid en het welzijn van mensen. De expositie komt op het juiste moment nu de discussie over bezuinigen in de zorg en cultuur is opgelaaid. BETER kan op een directe, ludieke en wetenschappelijke manier voeding en zichtbaarheid geven aan deze discussie en kan antwoorden geven op vragen waar de zorg- en cultuursector nu mee worstelen.’

Als je mee wil doen met het thuisonderzoek. Surf dan hier naartoe (en check of in de url-balk We Like Art staat). Maak een keuze uit 1 van de drie kunstenaars, lees over alle leuke extra’s en reken online af met Ideal en het werk wordt je toegezonden. Wekelijks vul je een vragenlijst in waarbij je aangeeft hoe gezond je je voelt.

Naast de betalende deelnemers neemt ook een aantal revaliderende patiënten van Medisch Centrum Haaglanden deel aan het Thuisonderzoek. Samen met hen figureer je in deze bijzondere case. Op een symposium na afloop van het project zal blijken hoe en in welke mate kunst goed is voor de gezondheid.

Afgezien van de nobele strekking is het al met al een mooie kans om voor € 245,- een werk te bemachtigen van deze 3 top-kunstenaars – en een gratis publicatie.

Nauwgezet X & Y, Gabriel Lester, € 245,- (is niet meer beschikbaar)

Gabriel Lester (1972) woont en werkt in Amsterdam (NL) en Shanghai (CH) en studeerde aan de Rijksakademie van Beeldende Kunst en ISCP in New York.

Hij stelde zijn werk recentelijk tentoon in o.a. Documenta 13, (Kassel); Boijmans van Beuningen (Rotterdam), Gemeentemuseum (Den Haag), Centre Pompidou (Paris), Wexner Center for the Arts (Columbus, Ohio), Performa 09 (New York), Artists Space (New York), Moderna Museet (Stockholm), Liverpool Biennial (Liverpool), Stedelijk Museum (Amsterdam), Busan Biennial (Busan), Baltic Triennal, PS1 (New York), Witte de With (Rotterdam), Rijksakademie (Amsterdam), World Expo (Hannover). In 2012 is zijn werk nog te zien in het Minsheng Art Museum ( Shanghai) en SMART Project Space (Amsterdam).

Kip en Ei, Melanie Bonajo, € 245,-

Melanie Bonajo (Heerlen, 1978) studeerde aan de Gerrit Rietveld Academie, de School of Visual Arts in New York en de Rijksacademie van beeldende kunsten, Amsterdam. In 2003 won ze de Dutch Young Artist Award en in 2007 de Pup Award.

Zij exposeerde de afgelopen jaren in: Stedelijk Museum Bureau Amsterdam; Foam; Galerie Fons Welters; W139, Amsterdam; Museum voor Moderne Kunst Arnhem; Frans Hals Museum, Haarlem; Kroller-Muller Museum Otterlo; Nederlands Fotomuseum, Rotterdam; Modern Art Museum, Ljubljana, Slovenië; Vice Gallery, Londen; Korean Institute for the Arts, Institute Neérlandais, Parijs; Fette Gallery, Los Angeles; Capricious Space, P.P.O.W. Gallery New York; Municipal Museum of Modern Art, Daejon; Zuid-Korea; Kum Ho Museum Modern Art, Seoul; en op de Kunstvlaai, Amsterdam (2004); Foto-Messe, Zurich (2005); Art Fair Basel (2006); Art Forum, Berlijn (2005); de Biënnale van Berlijn (2006) en het Noorderlicht Fotofestival, Naarden (2007)

Nieuwe Maan, 2012, Frank Koolen, € 245,-

Frank Koolen (Maastricht, 1978) studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, De Ateliers en de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam.

Hij is docent en lector aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en exposeerde in binnen- en buitenland. Recent was zijn werk o.a. te zien in het Museum van Bommel van Dam in Venlo, Kunstvereniging Diepenheim, de Service Garage in Amsterdam en het Zeeuws Museum in Middelburg.

“Het voltooien van een tekening roept doorgaans verslagenheid op. Op een gegeven moment heb je alle mogelijkheden van een tekening benut. Dat kun je nog rekken door de tekening als het ware tijdelijk open te breken zoals je de vloer van een huis openbreekt om aan de leidingen of het fundament te rommelen. Maar op een gegeven moment kan je er niet omheen dat het zover is. De tekening sluit zich en jij wordt eruit gegooid. Je bent niet meer nodig en het contact lijkt weg. Ik moet er door mijn omgeving aan herinnerd worden dat dat telkens gebeurt, maar zelf ben ik dat altijd weer vergeten als het zover is.”

Rosemin Hendriks (Velp 1968) vertelt mooi en uitgebreid over haar werk in een interview op “De Wereld Werkt in Arnhem”. Klik vooral door voor het hele verhaal. Heel bijzonder om haar zorgvuldig geformuleerde uitspraken te lezen. Over haar werkproces en materiaal. Haar interesse in vorm, waarom ze telkens terugkeert naar haar eigen gezicht.

Van Rosemin toonden we hier op het blog al dikwijls edities, maar nog nooit eerder een originele tekening. Bovenstaande tekening is ondanks zijn relatief kleine maat monumentaal in zijn uitstraling. Er zijn talloze details waar je oog aan blijft hangen tegelijkertijd is de onderzoekende blik vanuit de tekening heel dwingend. De spaarzame kleuraccenten geven de mond iets vlinderachtigs. Een fantastische tekening…

We gingen op bezoek bij vaste lezer Willemien en bewonderden haar heerlijk ingerichte huis. Willemien werkt bij een groot reclamebureau in Amsterdam als senior creative zoals dat zo mooi heet. Thuis omringt ze zich – samen met man en 3 zoons – met een mooie verzameling curiosa, meubels en kunst. Darth Vader gaat hier prima samen met werk van Jantien Jongsma.

Hoi Willemien, waar heb je dat schitterende werk ‘Flash’ van Isabelle Wenzel gekocht?

Dat was tijdens de Art Amsterdam waar We Like Art een aparte ruimte had. Een jaar geleden, denk ik? Toen de beurs nog bestond, zeg maar.

Ben je er nog steeds blij mee?

Jazeker, al vind ik andere werken van Isabelle stiekem soms iets mooier. Maar dit werk is warm. De energie spat ervan af. Het duldt ander werk om zich heen. Het is een soort van warme kern. Ook aan de muur thuis.

Krijg je er weleens reacties op van je bezoek? Trekken ze wit weg?

Niemand zegt er iets van eigenlijk. Ze kijken wel. Sommige iets langer dan normaal. Het valt wel op, omdat het zo groot is. Je kan er niet omheen. Het is een echte eyecather.

Je hebt veel werk aan de muur, ben jij zo hebberig?

Nee, ik ben helemaal niet hebberig. Eerder veel te kritisch. Het meeste heb ik van kunstenaars zelf gekregen. Omdat ik iets voor ze ontworpen had. Dan wilde ik geen geld, maar een werk. Geld was allang opgegaan aan boodschappen. Dit is blijvend. En heeft dus meer waarde. Ik heb onlangs onze oudste zoon die 10 werd laten portretteren door Sarah Mei Herman. Die hangt er nu ook tussen.

Ga je vaak op pad om tentoonstellingen of beurzen te zien?

Nee, geen tijd voor. Helaas. Laatst ben ik wel naar bijvoorbeeld Unseen geweest en A Perfect Day. Of naar Huis Marseille waar Scarlett Hooft Graafland haar werk toelichtte. Verder hou ik mezelf up to date door bladen te lezen, online zo mijn eigen favoriete kunstenaars te volgen.

Dus je hebt een aantal favoriete kunstenaars?

Ja, ik ben fan van: Elspeth Diederix, Claudie de Cleen, Tim Walker. En van mijn kinderen natuurlijk.

Wat een mooi stilleven in je erker!

De erker is inmiddels een fenomeen in de buurt. Een mooie plek om stillevens samen te stellen van één van de honderd objets trouvés die hier in huis rondzwerven.

Kun je voor ons een top 5 van werken selecteren uit www.welikeartworks.nl, werk waar je graag eventuele financiele meevallers op stuk zou slaan?

Vivianne Sassen (Two friends), Scarlett Hooft Graafland (Lemonade Igloo), Isabelle Wenzel (Number One), Carla van Puttelaar (Untitled 2005) en Charlotte Dumas (uit de serie Heart Shaped Hole).

Heb je nog een gouden tip voor We Like Art?

Een expositie in onze erker!

Het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) heeft behalve een museale collectie ook een bijzonde beeldentuin. Jaarlijks geeft het LUMC een kunstenaar een opdracht om een nieuw werk te maken voor deze plek. Vorig jaar was dat Linda Nieuwstad, we bespraken haar werk en bloemeninstallatie hier. Dit jaar kreeg David Lindberg de opdracht.

Op bovenstaande foto kun je zien dat Lindberg geen pleinvrees kreeg van de  grote hal. Integendeel, met een groot gebaar hing hij een transparant vel op in de ruimte. 45 T Chinese Purple is 8 meter hoog bij 5 meter breed en is gemaakt van carbon fiber, epoxy en pigment. Hier zie je een mooie slideshow van de installatie.

Sandrine van Noort (de spil achter Kunstzaken LUMC) schreef het mooi: “Lindberg ontwierp een amorf, transparant en beschilderd hangend ‘gordijn’ dat door wind kan draaien. Op sommige plekken heeft hij uitsparingen, als vensters aangebracht waardoor het werk verandert met de verandering van het daglicht. Het doorzichtige epoxy (kunsthars), roept associaties op met een laag ijs dat oneffen en op sommige plekken brokkelt en krast. Het kunstwerk lijkt hierdoor op een bevroren moment in de ruimte.”

De titel Chinese Purple 45T heeft een mooie alchemistische oorsprong. Lindberg ontleende het aan een eeuwenoud pigment purper dat in de 3e eeuw voor Christus is gebruikt voor het bewerken van de terracotta beelden uit de Han dynastie. Wetenschappers ontdekten dat dit pigment bij lage temperaturen en onder blootstelling van een sterke magneet (45T) in staat is van dimensie te veranderen. Lindberg ziet hierin een overeenkomst met zijn werk: de illusie van dimensies.

Eigenlijk  (2011), pigment, foam core, epoxy, 25 x 38 x 6 cm, € 1.400 (bestellen)

Detail Eigenlijk (2011)

Komende vrijdag 9 november opent een solotentoonstelling van Lindberg in de LUMC galerie en wordt de installatie feestelijk ingewijd. Een mooie gelegenheid om het werk van Lindberg eens goed te bekijken. Extra leuk is dat er voorafgaand aan de opening om 15:00 uur een rondleiding is door het gebouw met tekst en uitleg over de supercollectie (waaronder veel moois zoals een vroege Marlene Dumas tot de portretten van Marie Aly). Er is maar beperkt plaats. Inmiddels is de rondleiding tjokvol en kan er niemand meer bij. De openingsborrel is niet besloten – je bent van harte welkom!

Hendrik Driessen, directeur van Museum de Pont in Tilburg, zal de tentoonstelling in Galerie LUMC om 16:00 uur officieel openen. Driessen zal naar verluid een goed verhaal houden over het werk van Lindberg en over het belang van kunst in deze tijd.

Over Lindberg schreven al eerder enthousiast hier op het blog:

Lindberg (werkzaam op de NDSM-werf) draait al heel wat jaren mee en is internationaal zwaar vertegenwoordigd met galeries in Italië, Zwitserland, Duitsland en Nederland. In zijn atelier experimenteert de kunstenaar met allerlei materialen maar vooral met epoxy, hij is een meester in toeval en sturing bij het werken en stilzetten van deze transparante kunsthars. De monumentale veelgekleurde wandpanelen met hun bevroren druppels en stalagmieten zijn fantastisch.

Hij zegt er zelf het volgende over: “My artworks are points of connectivity to thoughts, feelings, and places traveled. They offer a vehicle to transport us from thoughts we wish to forget, or escape from.”

Order and it’s Enemy (2011)

Fantastisch dat hij speciaal voor We Like Art 2 werken selecteerde en in prijs verlaagde. Grijp je kans, keuze uit de bijgaande 2 objecten – panelen.

Detail: Order and it’s Enemy (2011)

RaQuel van Haver (1989, Bogota, Colombia) denderde afgelopen jaar vers van de academie de kunstwereld binnen met haar monumentale schilderijen. Donkere doorwerkte doeken met dikke olieverfkorsten. Trotse mannen met priemende blik in een stedelijke setting. Als jongste deelnemer aan de tentoonstelling van de Koninklijke Prijs voor de Vrije Schilderkunst is haar werk nog tot en met aanstaande zondag 4 november te zien. Juist daar toont ze een niet minder indrukwekkend klein portret dat al tijdens de opening een nieuwe eigenaar vond.

Hoi RaQuel, ben je al een beetje bekomen van de ontmoeting met Hare Majesteit?

Ja zeg dat wel, ik heb erg genoten van de opening van de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst 2012. Het was geweldig om meteen na mijn afstuderen hier aanwezig te mogen zijn. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me er niks bij voor kon stellen. Maar de ontmoeting en het gesprek met Hare Majesteit was super leuk!

En ook het ontmoeten van nieuwe mensen en de ontvangst van m’n werk heeft zeker indruk op mij gemaakt! Het was gewoon een super avond, die ik graag nog een keer over zou willen doen!

Is het waar dat de koningin nogal enthousiast was over je schilderij?

Ze was heel enthousiast over het schilderij. Ze was erg nieuwsgierig naar het materiaalgebruik en de manier waarop het werk is gemaakt. Ik heb hier dan ook met haar een leuk gesprek over gehad. Na afloop kwam een hofdame me vertellen dat Majesteit het werk graag wilde kopen!

Niet gek voor een debutant, want je bent eigenlijk nog maar net afgestudeerd toch? 

Haha… ja, eerlijk gezegd had ik dit ook niet helemaal verwacht. Ik ben net afgestudeerd aan het HKU. En dit is het eerste jaar los van de opleiding, ik ben eigenlijk net voor mezelf ben begonnen. Het bevalt me super! Ik heb tijd en ruimte voor nieuwe projecten en kan experimenteren met mijn materialen, formaten en ideeën.

Je hebt behalve in Utrecht ook nog gestudeerd in Amsterdam bij de Rietveld academie? 

Ik ben begonnen op de Rietveld. Helaas door omstandigheden ben ik gestopt toen ik voor het tweede jaar op de academie zat. Dat was in het eerste jaar van de opleiding, hiervoor had ik al de vooropleiding gedaan. Ik ben toen fulltime gaan werken op Schiphol.

Een oud klasgenoot van het Rietveld wees mij op de studie Fine Art aan het HKU. Ik ben naar de open dag van het HKU gegaan. Deze school trok mij onmiddellijk heel erg aan door zijn openheid – en ik heb me dus aangemeld voor de studie Fine Arts. Door deze oud klasgenoot ben ik eigenlijk weer gaan studeren aan de kunstacademie en heb ik nu mij Bachelor – Autonoom.

Las Tres Potencias, 2012 eindexamenshow HKU.

We zagen je al een paar keer voorbij komen afgelopen jaar, bij onder meer de shortlist van de New Energy Prijs voor Aanstormend Jong Talent in Amsterdam-West, en bij podium T met Anne Wenzel in Tilburg. Ook had je al een eerste galerieshow bij Appels gallery in Amsterdam en je hebt momenteel ook nog een solo met enorme doeken bij Sanquin – mijn hemel – heb je haast ofzo? :)

Het is gewoon leuk, :P, haha.

Het was een super druk jaar, deze exposities, projecten en dan nog mijn eindexamen en natuurlijk de werken maken waarmee ik wilde afstuderen. Op dit moment plan ik mijn grotere projecten wel meer vooruit in plaats van overal meteen in te duiken, wat trouwens wel super leuke ervaringen met zich mee bracht!

Ik wil weer nieuwe series en werk gaan produceren en hiervoor heb ik natuurlijk tijd nodig!. Maar ik vind het heerlijk om bezig te zijn en ik heb het geluk dat ik met zoveel mensen mag en kan samenwerken en probeer hier dan ook van te genieten.

Ingenioso, 2012, olieverf op jute, 33 x 28 cm, 1.200,- (zie hier)

En hebben ze bij Sanquin nog een mooie joekel aangekocht?

Jaaa!! Ze hebben Cuaicapuro, Las Tres Potencias, 2012, olieverf op jute, 400 x 160 cm, aangekocht. Dus deze hangt sinds afgelopen maandag bij de entree van Sanquin!

Ik kreeg laatst ook een mail van een medewerker bij Sanquin over het feit dat sinds vorige week de expositie afgelopen is en er nu nieuw werk hangt – hij erg moet wennen aan de witte, lege muren. Super om te horen!

Mr No Man, 2012, olieverf op jute, 33 x 28 cm, 1.200,- (zie hier)

Je werk sprong er voor ons uit mede omdat het zo lekker vet geschilderd is. Je bent wel een liefhebber van doeken met moddervette pasteuze verflagen niet?

Ik werk graag met de materie. Dit doe ik op rauwe jute. Het materiaal speelt voor mij een grote rol omdat het bijdraagt aan de ervaring van het werk. Op dit moment ben ik bezig met de twee uitersten – als in extreem dik en extreem dunne lagen olieverf of andere materie – met elkaar te combineren.

No name, 2012, olieverf op jute, 30 x 25 cm, € 1.000,- (zie hier), dit werk is verkocht.

Je jaagt er zeker heel wat tubes doorheen? Je arceert, kerft en boetseert in de dikke verf lijkt het. Hoe belangrijk is je materiaal: kwasten, doek en verf voor jou?

Behoorlijk belangrijk ja, op dit moment ben ik bezig om zelf mijn eigen materie te maken, dit omdat tubes olieverf en mijn portemonnee niet zo goed samengaan. Wat ik al zei; de materie is voor mij heel belangrijk – maar ook het proces van het maken en hoe je de materie aanbrengt speelt voor mij een grote rol in de ervaring van het werk.

Hoe komt je werk tot stand? Maak je eerst tekeningen, werk je in series?

Allereerst krijg ik een idee voor een werk of serie, dit kan echt overal gebeuren. Hier maak ik dan snel een mini-schets van op een klein stukje papier zodat ik mij deze kan herinneren. Als het idee voor een langere tijd in mijn hoofd blijft hangen en hij steeds visueel sterker word ga ik deze schets uitbreiden tot een duidelijk beeld. Hierna begin ik honderden foto’s te maken en te zoeken die ik eventueel voor dit beeld zou kunnen gebruiken.

Uit deze stapel foto’s haal ik de voor mij meest voor de hand liggende foto’s eruit. Hiervan maak ik een collage en breng ze dus weer samen tot een geheel. Het is een beeld, een situatie die zou kunnen bestaan, die gebaseerd op de werkelijkheid of juist bestaat maar die in onderdelen nooit heeft plaats gevonden. Dat is erg belangrijk voor mijn werk. Vanaf deze collage begin ik weer te schetsen en hierna kan ik mijn doek opspannen en prepareren en de ondertekening voor het schilderij maken.

Red cap, 2011, olieverf op canvas, 40 x 30 cm, 850- (zie hier)

Is het belangrijk voor je om op hypermonumentaal formaat te werken? Wil je de kijker intimideren?

Het is belangrijk voor mijn werk om te intimideren. Het werk gaat over de spanning tussen culturele achtergronden maar ook tussen de personen op het doek en de toeschouwer. Hierbij  kan het formaat een hele belangrijke rol spelen om zo de toeschouwer zijn aandacht te trekken of juist af te stoten.

Je werk toont veel tronies en portretten van trotse mannen, of mannen met een vorsende blik, waarom?

Haha, Ik schilder ook soms vrouwen! Haha en ik hou nou eenmaal van mannen. Nee, maar voor mij kan een man voor vele dingen staan, ik gebruik het man-zijnde en het vrouw-zijnde meer als symbool en of status die vaak gebruikt wordt in de onderwerpen waar ik over schilder.

We proeven een soort grimmige grote stadscultuur in je werk – met metrotaferelen en hangende mannen in bars en op straat – waar het van belang lijkt je niet al te kwetsbaar voor te doen, klopt dat?

Dat is aan de toeschouwer of zij zich zo voor doen.

Heb je voorbeelden in de schilderkunst?

Ik heb zeker kunstenaars waar ik veel bewondering voor heb. Het zijn vooral kunstenaars die in de materie zitten en kunstenaars die met de Latijns Amerikaanse, Afrikaanse diaspora en andere culturele achtergronden werken.

Ga je volgend jaar met een paar grote werken iedereen wegblazen bij de Koninklijke Prijs? Kortom, wat zijn je plannen?

Als het mag ga ik volgend jaar toch iets grotere werken inleveren! Verder ben ik op dit moment bezig met de Belofte 8, een kunst initiatief voor afgestudeerden. Wij krijgen en organiseren lezingen en werken naar een prachtige expositie toe. Ook heb ik volgend jaar een solo bij Appels Gallery in Amsterdam. Zelf heb ik nog andere projecten lopen op dit moment en wil ik gewoon heel graag een paar grote mooie doeken af hebben.

Ik wil gewoon weer schilderen!

Rosemin Hendriks, ‘Uiltje’, 2012, zeefdruk, oplage 35, 21×14,8 cm, € 120,-, zie hier

Eerder dit jaar (in april) schreven we al over Kunst 4 Kids in het Museum Boijmans  van Beuningen, lees (en zie de video) hier.  Wat een superinitiatief, schreven we. Afgelopen herfstvakantie konden kinderen van 4 t/m 18 jaar in Museum Het Valkhof in Nijmegen kunst uitzoeken, Kunst op je kamer. Dit is de vierde keer dat het museum dit project organiseert, eerdere edities heetten Kinderen Kopen Kunst. Deze keer had het project een Gelders tintje, namelijk twintig Gelderse kunstenaars maakten 1 of meerdere prenten voor deze speciale verkooptentoonstelling. Tijdens de tentoonstelling mochten alleen kinderen naar binnen in een ruimte afgesloten door prachtige deuren van de hand van Mariës Hendriks (klik voor afbeelding). Er hangen geen naambordjes naast het werk, zo blijft het tot het ophalen een verrassing wie het heeft gemaakt. Een groot succes blijkt, 4 dagen voor het einde waren er al meer dan 200 kunstwerken verkocht!

En hoe geweldig is het dat een aantal van de speciale prenten in de ‘gewone’ verkoop gaat, na de tentoonstelling? Een paar hebben we er uitgelicht: echt bijzondere prentjes op A5-formaat voor €120,-. Het zijn er natuurlijk maar een paar, dus op = op, maar toch een buitenkansje… Over een aantal van deze Gelderse kunstenaars schreven wij al eens. Lees maar eens over Rosemin Hendriks, Roland Schimmel, Wouter van Riessen en Seet van Hout. Hieronder zie je de kleine juweeltjes van hun hand:

Roland Schimmel, ‘Zwarte zon’, 2012, piezografie, oplage 35, 14,8×21 cm, € 120,-, zie hier

Wouter van Riessen, ‘Tijger’, 2012, zeefdruk, oplage 35, 19×17,5 cm, € 120,-, zie hier

Seet van Hout, ‘Spinseltje’, 2012, zeefdruk, oplage 35, 14,8×21 cm, € 120,-, zie hier

De hele map met alle prenten (29 stuks) van alle kunstenaars, waaronder ook Alphons ter Avest, Ad Gerritsen, Jaap Kroneman, Mattijs van den Bosch, Rinke Nijburg en Aafke Bennema, is te koop voor € 1.500,- (wil je alle werken zien? stuur ons dan even een mailtje).

Nog een week (t/m 4 november) kun je terecht in het Paleis in Amsterdam om de tentoonstelling te bekijken rond de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst. Ideaal om even snel bij te raken en te zien van welke schilders iets bijzonders verwacht wordt. De jury van de Koninklijke Prijs fungeert toch als een soort ‘gatekeeper’. Eenmaal toegelaten tot dit gezelschap in deze jaarlijkse tentoonstelling wordt je sneller opgemerkt door galeries en verzamelaars.

Een kunstenaar die ons opviel is Celine van den Boorn (1978). Ze bracht, heel verfrissend tussen al het schildergeweld, een foto in van een Afghaans landschap getiteld Kandahar 2 (2011). Van dichtbij zie je pas dat de foto zorgvuldig geretoucheerd is. Waar ooit een militair gehurkt een uitkijkpost bemande, is nu zijn camouflagepak verbeterd en uitgewoekerd. De soldaat is vrijwel uitgewist en het landschap weer vrijwel intact.

‘Kandahar 5′, 2012, acryl op foto op aluminium, 19,5 x 29, €750,-

De manier waarop ze in deze serie oorlogsfoto’s de aanwezigheid van militairen in The Great Outdoors laat oplossen is gelukkig niet helemaal perfect. De doffe verf op de glanzende foto en de nog doorschemerende gestaltes suggereren een wonderlijk sfeer. Over 10 jaar is ook deze oorlog weer vrijwel vergeten. De militairen zijn passanten, als half-transparante schimmen eigenlijk al opgenomen en 1 geworden met het landschap.

‘Operation desert 5′, 2012, acryl op foto op aluminium, 30 x 20 cm, € 750,-

“In de door haar ontwikkelde techniek neemt Van den Boorn zowel de rol aan van romanticus die het landschap idealiseert, als van heerser die het landschap beïnvloedt en manipuleert”, lezen we op de site van de kunstenaar. En dat klopt wel. Operation desert als titel krijgt dan een mooie dubbele lading.

‘Back to the base’, 2011, acryl op foto op aluminium, 19,5 x 12 cm, € 425,-

One soldier on lookout point, 2011, acryl op foto op aluminium, 20 x 27 cm, € 700,-

Marc Bijl door Ditteke Mensink (bekijk de video hier)

Ken je het project Hollandse Meesters van de 21e eeuw? Ondanks de wat zotte naam is het geen stoffige Teleac reeks, maar een serie heerlijke videopareltjes van elk 10 minuten. Kunstenaarsportretten gemaakt door gelauwerde filmmakers en editors. De eerste reeks van 20 films werd gepresenteerd in 2010 en was te zien bij Cultura en bij de regionale omroepen – en in de door Rob Vrijen ontworpen mobiele mini-bioscoopjes in veel musea.

Het plan is om in totaal 100 kunstenaars te portretteren, als een soort spannende momentopname van de staat van de Nederlandse kunst anno nu. Wat is de inzet? “Het project moet uitgroeien tot een omvangrijke serie waarin een generatie belangrijke kunstenaars wordt vastgelegd. Waar het om gaat is dat mensen over honderd jaar deze films nog kunnen raadplegen, als een historisch document.”

Hans Aarsman door Robert Oey (bekijk de video hier)

Een commissie bestaande uit kunstkenners Martijn Sanders, Hans den Hartog Jager en Judith Cahen heeft in 2010 een lijst met te filmen kunstenaars samengesteld, op basis van voorstellen van een hele rits beeldende kunstinstellingen door het hele land. Het project wordt ruimhartig ondersteund door het Fonds voor beeldende kunsten, vormgeving en bouwkunst (tegenwoordig Mondriaan Fonds) en het Mediafonds.

Philip Akkerman door Hans Hylkema (bekijk de video hier)

Het project Hollandse Meesters is een super-initiatief van Michiel van Nieuwkerk en Ineke Hilhorst. Wat een goed idee om heel verschillende filmmakers los te laten op deze vooraanstaande kunstenaars. Het resultaat is per film verschillend en vaak erg aanstekelijk. Een voorbeeld: Pieter Verhoeff maakte een kalme uitgesponnen beeldende film met weinig tekst van Teun Hocks aan het werk in zijn studio. Zijn film van Erik van Lieshout is totaal anders. Van Lieshout is niet te stuiten en in de springerige montage richt hij – als controle-freak – regelmatig het woord aan de regisseur.

David Bade door Hans Hylkema (bekijk de video hier)

Al met al bieden de video’s een heel bijzondere toegang tot het afgesloten domein van de kunstenaar. Het atelier als intieme werkvloer ontsloten. Komende week gaan in het Stedelijk in Amsterdam een nieuwe reeks van 20 films in premiere. We zijn erg benieuwd.

Tjebbe Beekman door Ditteke Mensink (bekijk de video hier - helaas matige beeldkwaliteit)

Een dikke min van het hele project moeten we hier helaas ook even benoemen. In de oorspronkelijke plannen stond dit voornemen:

“De portretten zullen beschikbaar zijn voor uitzending op de regionale omroep en bij exposities in musea. Daarnaast blijven de portretten permanent beschikbaar op een website, waarmee een maximale toegankelijkheid gegarandeerd is.”

Het is een vreemde zaak dat die site met online beschikbaarheid (liefst ook te embedden) er niet is gekomen. De kracht van dit hele project zat hem nu juist in de laagdrempelige verspreiding en de toegankelijkheid. Dat de video’s online een eigen leven zouden kunnen gaan leiden, via Facebook en blogs, en zo een nieuw publiek zouden kunnen bereiken. Nu moet je de films maar net weten te vinden op de site van welgeteld 1 lokale omroep, en dan – hoe lang staan ze daar nog? Ook de kunstenaars zelf kunnen de films niet eens op hun site vertonen.

Koos Breukel door Eddy Terstall (bekijk de video hier)

Natuurlijk is het fijn dat je nu ook de DVD kunt kopen voor € 17,50. Maar wie koopt er nu nog DVD’s… Het oorspronkelijke plan beloofde een mooi en zichtbaar online podium – dat is wat we willen! Misschien hebben ze bij de ondersteunende fondsen zitten slapen bij de uitvoering van het project? Voor een budget van omgerekend € 25.000,- per film zou je toch wel zoiets mogen verwachten? Misschien kan er alsnog ruimhartig een Youtube of Vimeo kanaal voor de Hollandse Meesters worden aangemaakt? Wij zijn voor!

Update 16 mei 2013: Eindelijk zijn (in elk geval) de eerste 20 video’s online beschikbaar, check: http://eu1.tv/nl/hollandse-meesters

De video’s zijn ook in hoge kwaliteit te bekijken. Embedden op andere sites kan (nog) niet, een link op Facebook plaatsen en daar de video bekijken kan wel. Veel kijkplezier!

Jan Dibbets door Michiel van Nieuwkerk (bekijk de video hier)

We geven hier graag alvast een handig overzicht van de eerste 20 video’s uit de reeks. Service van de zaak. Als je op de linkjes onder de afbeeldingen klikt dan kom je op de betreffende pagina waar je (voorlopig) de video kunt bekijken. Neem er de tijd voor – ze zijn fantastisch!

Iris van Dongen door Ditteke Mensink (bekijk de video hier)

Teun Hocks door Pieter Verhoeff (bekijk de video hier)

Natasja Kensmil door Rene Roelofs (bekijk de video hier)

Job Koelewijn door Rene Roelofs (bekijk de video hier)

Paul Kooiker Erik de Bruyn (bekijk de video hier)

Erik van Lieshout door Pieter Verhoeff (bekijk de video hier)

Joep van Lieshout door Sonia Herman Dolz (bekijk de video hier)

Bertien van Manen door Mijke de Jong (bekijk de video hier)

Mark Manders door Martijn van Haalen (bekijk de video hier)

Jan van Munster door John Appel (bekijk de video hier)

Charlotte Schleiffert door Sonia Herman Dolz (bekijk de video hier)

Koen Vermeule door Sherman de Jesus (bekijk de video hier)

herman de vries door Barbara Makkinga (bekijk de video hier)

We zijn al een poos weg van het werk van Marijn van Kreij (1978, Middelrode). Afgelopen maand soleerde hij bij galerie Paul Andriesse (Riffs and Variations) en zagen we zijn werk bij Amsterdam Drawing. Tot en met 28 oktober kun je terecht bij Galerie Waalkens in Finsterwolde waar Van Kreij een groepstentoonstelling samenstelde: The Only Rule Is Work. Hier direct meer over. Want wat is er zo bijzonder aan het werk van Marijn van Kreij?

Vorig jaar kon je zijn alsmaar uitdijende serie Nirvana Drawings zien in De Hallen in Haarlem. Sinds 2006 werkt de kunstenaar aan deze reeks van potloodtekeningen steeds gebaseerd op dezelfde hoesfoto van Nirvana van Charles Peterson. Kurt Cobain ligt met gitaar in de hand verdwaasd en wijdbeens op het drumstel. Achterover gevallen na een enerverende jam-sessie – zo lijkt het. Dat Van Kreij steeds terugkomt bij hetzelfde vertrekpunt is mooi en idioot tegelijk. 18 Nirvana tekeningen op een rij werken gek genoeg heel betoverend. De teller staat nu al op meer dan 40.

Het werk van Van Kreij heeft iets plagerigs. Je wordt bij hem als kijker vaak op de proef gesteld of uitgedaagd. Zo werkte hij een periode aan reeksen van 2 haast identieke droodle bladen (zie hier). Ogenschijnlijk volstrekt willekeurig tekeningen, telefoonkrabbels die hij minutieus kopieerde/dupliceerde in hun onnadrukkelijkheid. Die focus op onbelangrijke en betekenisloze beelden komt ook terug in zijn reeks werken over de grafische patronen van de binnenkant van enveloppen. De verheven maker wordt uitvoerder, stoeien met schatplichtigheid de regel.

Een ander werk dat we je niet willen onthouden is zijn project over gereproduceerde ruis: Hey Hey, My My (Into The Black). In 2008 filmde hij met een camera voor de monitor een registratie van een live optreden van Neil Young. Dit proces herhaalde hij bij diverse tentoonstellingen sindsdien, zodat bij elke take het beeld steeds waziger en onscherper wordt. Een intrigerend werk dat je lang bijblijft. Hier zie je de beelden.

De tekeningen van Marijn van Kreij gaan het plafond van We Like Art te boven, gelukkig seinde hij ons in dat er een mooie editie is verschenen van zijn hand bij de show in Finsterwolde (Noord-Oost Groningen). Voor de heropeningstentoonstelling van Galerie Waalkens nodigden Merel Waalkens en Boudewijn Rosman Van Kreij uit om de tentoonstelling mee samen te stellen en vorm te geven. De rijke geschiedenis van Galerie Waalkens en het gedachtegoed van Albert Waalkens (1920 – 2007) vormde het uitgangspunt om een actuele tentoonstelling te maken.

We citeren de zaaltekst:
De titel die Marijn van Kreij aan deze tentoonstelling heeft gegeven ‘The Only Rule is Work’ is zowel gericht aan hem zelf, de andere kunstenaars in de tentoonstelling en de galerie en niet in de laatste plaats haar bezoekers. Het ‘doen’ als dé manier om verder te komen en ontwikkeling mogelijk te maken. Hij is ook gericht aan u, de bezoeker, omdat deze tentoonstelling een bepaalde betrokkenheid wil opeisen. Het is geen tentoonstelling van passief ‘plaatjes’ kijken, maar een die vraagt om een actieve houding.

Hieronder zie je een impressie van de tentoonstelling met werk van Karin Hasselberg,  Douglas Huebler, Graham Hudson, WJM Kok, Marijn van Kreij, Klara Lidén, Dennis Oppenheim, Karl Pelgrom en Instituut voor Creatief Werk, Maarten Sleeuwits en Jennifer West. De collega’s van Trendbeheer zijn al langs geweest, zie hier het beeldverslag.

De editie die Van Kreij maakte ter gelegenheid van deze show is een hele fijne – mooie oplage en mooie prijs – de opbrengst komt ten goede aan aan deze bijzondere galerie/projectruimte. Let op de met de hand geschilderde toevoeging op elke zeefdruk.

Installatiefoto’s: Wytske van Keulen

Eindelijk gerechtigheid voor Jasper Hagenaar (Tilburg, 1977)! Gistermiddag stond hij dan zij aan zij met koningin Beatrix op het podium samen met de andere 3 winnaars van de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst: Evi Vingerling, Keetje Mans en Frank Ammerlaan. Hagenaar is al jaren vaste gast in het Koninklijk Paleis en ontmoette de koningin dus ook al een flink aantal keren op haar rondje langs alle genomineerden. Terecht dat de jury deze 35-jarige schilder naar voren schoof.

Het kon nog net want de Prijs voor de Vrije Schilderkunst kun je ontvangen als je niet ouder dan 35 bent. Nogal arbitrair eigenlijk, goed dat de Prix de Rome net deze week een andere leefdtijdslimiet gekregen heeft (40 jaar). De focus op jong en nieuw is al zo groot in de kunstwereld. Maar dat terzijde. De jaarlijkse traditie dat hare Majesteit persoonlijk de kunstwereld ontvangt in haar paleis is eigenlijk heel bijzonder. Een feestje voor de genodigden maar zeker ook voor de koningin die zich zichtbaar op haar gemak voelt in aanwezigheid van alle kunstenaars en kunstbobo’s.

Voor wat betreft het schilderstalent zat het wel snor deze editie van de Koninklijke Prijs. Wel weer veel oude bekenden en weinig dark horses. Zo waren alle vier de winnaars al minstens 2 keer eerder in het paleis te zien. Binnenkort bespreken we hier op We Like Art een aantal schilders die ons in het bijzonder opvielen. De inrichting met zwarte schotten is charmant en soms dodelijk voor bepaalde schilderijen. Zou het niet aardig zijn om eens een keer de zaak in de Burgerzaal om te gooien en op 2 lange wanden van 3,5 meter hoog een salonpresentatie te maken? Sire, het is maar een suggestie.

Hier op het blog kwam Jasper Hagenaar met zijn sober en schraal geschilderd werk al hier en hier voorbij. Wij zijn fan. We schreven:

Hagenaar kwam in 2006 van de Rijksakademie in Amsterdam en had in datzelfde jaar al zijn eerste solo bij de Nederlandsche Bank in Amsterdam. Meestal is dat een goed teken; ze maken er bij de kunstcommissie van de DNB een sport van om jonge kunstenaars te scouten en vroeg een solo aan te bieden in de fraaie (en helaas  ietwat hoogdrempelige) expositieruimte op het Westeinde . Ook Tanya Rumpff in Haarlem toonde al snel interesse in het werk van Jasper Hagenaar met als gevolg dat zijn werk nu al in een aantal mooie collecties is opgenomen.  En terecht, zijn werk is mooi karig en raadselachtig. Beelden zwanger van een prettig soort onheil en referenties naar film en geschiedenis.

Hagenaar schildert vitrines met uniformen, dioarama’s (Dawn of Man) en gevonden artefacten van de klassieke wereld.  Maar ook Batman die zich in de jungle ontfermt over een slachtoffer. Wat opvalt is dat de schilderijen heel open zijn geschilderd, minder zwaar dan eerder werk en vol licht.

De aardkleurige taferelen in vreemde diorama’s zijn monumentaler geworden maar ook preciezer en losser. Vlug en minstens zo poëtisch zijn z’n aquarellen met acrylverf. We zijn blij dat we hier deze 2 werken op papier kunnen laten zien. Mooie deal ook. In december heeft Hagenaar een solo bij Jeanine Hofland Contemporary in Amsterdam.

Aldwin van de Ven (1980, ’s-Hertogenbosch) is een eigenaardige schilder. Zijn schilderijen vallen op door het gebruik van gedempte kleuren. Het soort morsige grijzen, bruinen en groenen waar veel collega-schilders een beetje bang voor zijn. Gek genoeg zinderen de werken wel en haal je ze er onmiddellijk uit op groepstentoonstellingen. Het zijn pareltjes van oenigheid soms, de ogenschijnlijke krukkigheid van een boksring-scheidsrechter als lachend mannetje met een hoedje of de roze-benige dame tussen twee rode gordijntjes – heel fijn.

De jonge bruid (2012), olie- en alkydverf op paneel, 80 x 60 cm, € 2.375,-

De karakteristieke naieve voorstellingen lijken aarzelend gevonden in plaats van vooruitbedacht en gepland. De vrijheid om al zoekend tot een schilderij te komen is heel mooi. Om zonder dwingend plan te werken is bovendien best dapper. Van de Ven schuurt en krabt eerdere voorstellingen weg – wat voor allerlei sporen zorgt en wonderlijk spannende stukken. Ook gebruikt hij soms fragmenten van een eerdere versie van de voorstelling in het latere werk – door ze te laten staan en een nieuwe rol te geven. “Van de Ven beweegt zich nadrukkelijk in een spanningsveld, waarbij het werk nog constant lijkt te kunnen veranderen, en de verschijning vanuit de verf zelf ontstaat.”aldus de alumnus pagina op de site van de Rijksacademie waar hij deelnemer was.

Earth seen from the moon, 2010, olieverf op doek, 45 x 45 cm, € 1.495,-

Aldwin van de Ven was flink zichtbaar de afgelopen jaren, hij werkte dus twee jaar op de Rijksacademie, was in 2011 genomineerd voor de Koninklijke Prijs en had tentoonstellingen bij o.a. Tegenboschvanvreden en Mart House Gallery in Amsterdam. Afgelopen zomer deed hij mee aan de slottentoonstelling van het sympathieke initiatief Malerei in de Nieuwe Vide in Haarlem, bekijk het beeldverslag bij Lost Painters. Momenteel is zijn werk te zien in Den Bosch bij Point de Vue, een terugblik op het 200-jarig bestaan van de kunstacademie.

We tonen hier een reeks aquarellen (formaat A5) uit een serie van 21 stuks, 15 zijn er nog beschikbaar. Wil je ze allemaal zien? Mail ons en we sturen je een pdf. De reeks heet message-massage en is gedeeltelijk gepubliceerd in een boekje uit 2010. Het is een heerlijke losse reeks koppen wat ons betreft. De aquarellen worden overigens niet los verkocht, omdat de serie dan wel erg uit elkaar valt. Ze zijn te koop vanaf drie exemplaren voor € 397,50 (€ 132,50 per stuk). Mooie deal voor een drieluikje!

Misha de Ridder (1971, Alkmaar) had een hele fraaie solo onlangs in de stand van galerie Juliette Jongma bij Unseen in de Westergasfabriek. Zijn landschapsfoto’s zijn zo groots en indringend dat ze ook op een drukke beursvloer makkelijk overeind blijven. Vorig jaar juli bespraken we deze speciale editie van De Ridder naar aanleiding van zijn solotentoonstelling bij FOAM en het verschijnen van zijn boek Abendsonne (n.b. nog een aantal exemplaren beschikbaar). Nu vragen we graag je aandacht voor wederom een buitenkansje. Wat is het geval?

Voorzijde Solstice

Vorige week werd in New York tijdens de MoMA PS1 Printed Matter Book Fair een nieuw boek van Micha de Ridder gepresenteerd. In een nogal kleine oplage: 100 stuks. Alle boeken zijn handgemaakt en met de hand genummerd, 20 van de 100 exemplaren worden vergezeld van bovenstaande foto (niet eerder getoond): Svarthamartinden (2011). Het gaat hard want € 150,- is wel een heel mooi bedrag.

Het boek bevat een serie foto’s uit de serie Solstice (zonnewende) die De Ridder maakte in Noorwegen, in een gebied waar het in de zomer vijf maanden licht is en in de winter vijf maanden donker. De landschappen in de foto’s zijn van een onwereldse kwaliteit. Het licht is soms het licht van een vreemde planeet, van lyrisch tot koel en ongenaakbaar. Dat te bedenken dat de fotograaf vaak bivakkeert met een enorme technische camera en een statief en een tentje in de landschappen die hij vast wil leggen.

Extra bij Solstice: Limited edition poster serie (20 sequential time lapse stills from ‘White Silence’ video, 43 x 56 cm)

Hij vertelt er zelf mooi over in deze uitzending van Kunstuur en in dit interview op de site van Unseen. Misha de Ridder laat je niet alleen kijken naar de natuur, maar laat je onderdeel worden van de natuur. Zoals dit kan via De Ridder’s foto’s, zo zul je de natuur zelf niet vaak beleven. Door het standpunt dat hij inneemt, bijvoorbeeld extreem laag of tussen de struiken en takken, maar ook door de onwaarschijnlijke scherpte van de foto’s, ontstaat een soort over-dramatisch, surrealistisch beeld dat je verbeelding te boven gaat. Grootbeeld-camera-perfectie zonder enige vorm van manipulatie, met veel gevoel voor het juiste moment, het sublieme licht, de perfecte uitsnede en de ultieme plek.

Erik van Lieshout (Deurne, 1968) heeft patent op het soort vuige vrolijk onaangepaste werken zoals deze ‘Belgenmop’. Je kon onlangs dergelijke smoezelige houtskooltekeningen – al of niet met nonchalant toegevoegd tape – zien bij de stand van galerie Annet Gelink op Amsterdam Drawing. En nu in de openingsshow van het Stedelijk heeft Van Lieshout een eigen zaaltje met zijn serie schetsen over Pim Fortuyn. Het is allemaal eigenaardig lomp en virtuoos tegelijk: die slonzige stijl met veel cartoon-bloot in een schoolagenda-idioom. En aanstekelijk is het zeker, het is zo’n beetje de enige humoristische noot in het heropende Stedelijk.

Fortuyn wordt in 30 ruwe schetsen getackeld als een incorrecte (machts)geile populist, net als Van Lieshout zelf? Hilarisch, belachelijk makend, ontsporend als een visuele Geen Stijl filippica, maar ook – gek genoeg – heel betrokken. Check hier de afbeelding van het werk en de collectieomschrijving van het Stedelijk zelf.

Erik van Lieshout kwam op ons blog aan een aantal keren voorbij (hier en hier), nu tonen we graag deze grote druk met opplakoogjes. Hard-core Van Lieshout wat ons betreft. Lekker melig ook, en … supergoed geprijsd.

Omdat we het niet kunnen laten, check svp dit fantastisch stuiterende videoportret van filmmaker Pieter Verhoeff uit de reeks Hollandse Meesters. “Dit is een enorm kut-project…”

We zijn eigenlijk best een beetje trots dat we hier een mooie primeur kunnen presenteren. Een nieuwe vriendelijk geprijsde editie van Charlotte Dumas. Charlotte kwam op ons blog al een aantal keren voorbij en behoort tot de door jullie meest aangeklikte en gelezen posts. Het is grappig dat ze zelf ook een vaste lezer is van We Like Art. In een e-mail interview vertelt ze uitgebreid over haar laatste projecten en plannen.

Hoi Charlotte, je hebt hele mooie tentoonstellingen op dit moment in Washington DC en in Haarlem. Eerst over Washington, je laat daar in The Corcoran Gallery of Art een nieuwe serie intieme paardenportretten zien ANIMA. Begrijpen we het goed dat je hier een opdracht voor hebt gehad? Hoe ging dat in zijn werk en wat voor een paarden zijn dit eigenlijk?

Paul Roth de foto-curator bij The Corcoran nodigde mij eind vorig jaar uit om een tentoonstelling samen te stellen van bestaand werk. Daarbij gaf het museum mij een vrije opdracht voor het vervaardigen van nieuw werk. Ik was in 2011 al begonnen met het fotograferen in Arlington maar heb dat toen moeten uitstellen door het Retrieved project waar ik toen mijn volle aandacht voor nodig had.

Begin dit jaar heb ik de draad weer opgepakt en met deze tentoonstelling in mijn hoofd mijn werk hervat. De paarden die ik heb gefotografeerd zijn de ‘burial horses’ van Arlington Cemetery. Zij begeleiden militairen naar hun laatste rustplaats op deze grootste militaire begraafplaats in de VS.

Niet iedereen krijgt een begrafenis verzorgd door een caisson (een span van 6 paarden die de wagen trekken waar de kist op ligt, de wagen werd vroeger gebruikt om een kanon mee te vervoeren), alleen militair personeel van een zekere rang of gesneuvelde militairen “in combat” komen hiervoor in aanmerking.

Ik fotografeerde de paarden ‘s nachts als zij rustten.

Je bent dus tussen 2011 en 2012 met deze serie bezig geweest en meerdere keren bij the Arlington National Cemetery geweest. Was het je onmiddellijk duidelijk wat je wilde gaan doen?

Ik had wel meteen een idee – maar ik heb lang door moeten fotograferen voor het iets anders werd dan ik kon bedenken. Uiteindelijk gaat het erom dat ik steeds weer mijn eigen verwachtingen, ook puur visueel, kan doorbreken. Na een x aantal keren heen en weer geweest te zijn zag ik dat er andere beelden ontstonden.

Waren de paarden makkelijke modellen? Hoe is het je gelukt zo dichtbij de paarden te komen?

Paarden zijn zeer makkelijke modellen vind ik – maar het zijn ook dieren – en als ze zich niet op hun gemak voelen kan er geen portret gemaakt worden. Ik kan echter ook niet te ver van ze af blijven want dan ontbreekt er weer een zekere spanning, die van de beschouwer en van de degene die reageert – in dit geval het paard. Na een aantal keer herkenden zij mijn aanwezigheid en kon ik steeds dichterbij komen en hun volgen en observeren terwijl ze in slaap vielen.

Deze serie lijkt ‘droomachtiger’ dan andere series, voel je dat ook zo – hoe komt dat denk je?

Ik denk dat dat vooral te maken heeft met dat je kunt zien in sommige portretten hoe ze op het punt staan hun bewustzijn te verliezen. De sluimerzone tussen waakzaamheid en de overgave aan de ontspanning. Dit maakt hen heel kwetsbaar en legt voor mij ook de nadruk op het vergankelijke, het vervliegen van de tijd als je slaapt, waar ben je dan? Het gaat in de serie dus ook juist hierover, het vallen in het on(der)bewust zijn.

Je hebt eerder met paarden gewerkt als onderwerp, zo staat de serie Day is Done ons helder bij. Hoe verhoudt deze laatste serie zich met je vroegere werk?

In Day is Done maakte ik voor het eerst kennis met het kwetsbare van liggende paarden en de spanning die dat met zich meebracht om hen zo te fotograferen. Kruipend door de stallen met mijn camera op een omgekeerde emmer maakte ik daar mijn foto’s. Daar ging ik ook naartoe met een beeld in mijn hoofd, een dynamisch beeld van paarden in actie als op de schilderijen van Delacroix. Maar uiteindelijk was het dit wat ik ‘vond’, de rustende paarden na hun werk.

Daarin is er zeker een connectie tussen de twee series, ook de publicatie van ANIMA lijkt in vormgeving op die van Day is Done. Het is mooi om jaren later weer voor hetzelfde onderwerp te staan in een geheel andere context en om met andere ogen het onderwerp te benaderen. Ik ben hier voor mezelf een stap verder gegaan.

Heeft deze serie in zeker opzicht te maken met Retrieved, en je speurtocht door negen staten in Amerika naar de overgebleven reddingshonden die actief waren tijdens 9/11?

Het heeft in die zin met elkaar te maken dat de honden van 9/11 – die tien jaar na dato nog in leven waren – helemaal aan het begin stonden van een turbulent decennium waarin de wereld ontzettend is veranderd. Zij waren getuigen toen – net als dat deze paarden getuige zijn van de gevolgen van de oorlog in Irak en Afghanistan die een direct gevolg was van de aanslagen op 11 september.

Hoe is de ontvangst van je tentoonstelling in Washington DC?

Er wordt gelukkig heel goed gereageerd en de kritieken tot nu toe zijn zeer goed.

De show reist door naar Parijs in november?

13 November gaat de tentoonstelling ANIMA open in het Institut Néerlandais in Parijs. Daar zal naast deze serie ook Retrieved te zien zijn, plus een groot aantal polaroids die ik de laatste tien jaar heb gemaakt.

Peter, Arlington VA (2012), 20 x 25 cm, € 250,-

Kun je ons wat vertellen over je nieuwe speciale editie ANIMA? 

De speciale editie van het boek ANIMA verschijnt in een oplage van 50 met een foto van 20 x 25 cm. 25 Hiervan zijn met het beeld Peter, Arlington VA 2012 en 25 met het beeld Ringo Arlington VA 2012. De prijs is € 250,-.  Elk exemplaar is genummerd en gesigneerd net als de foto (archival pigment inkjet print).

Dan Haarlem, wij waren zelf nogal onder de indruk van de presentatie ‘Some Animals may show signs of aging’ die je gemaakt hebt bij Institute for Concrete Matter (ICM). De mix tussen de vintage fotografie uit de stock van ICM en je eigen grote foto’s en polaroids geeft een bijzonder inkijkje in je werk. Hoe ben je te werk gegaan bij de samenstelling van deze tentoonstelling? 

In eerste instantie intuitief met veel beelden uit het archief, ik heb ook mijn eigen archieven doorgespit en foto’s laten afdrukken, daarna ben ik gaan editen en heb ik het leeuwendeel er weer uitgegooid. Uiteindelijk kwam er toch een zeer bescheiden selectie tevoorschijn. Ik ben er zelf erg blij mee, je zou dit eigenlijk veel vaker moeten doen. Je evalueert waar je bent en wat je hebt gedaan en het geeft je overzicht. Het selecteren van mijn polaroids en het maken van combinaties en sequenties had ook een wisselwerking met het boekje over polaroids dat ik aan het maken was met Tessa van der Waals voor de tentoonstelling in het Institut Néerlandais.

Je laat bij ICM ook voor het eerst een film zien. Een fantastisch schemerige reeks beelden van paarden in hun eerste slaap soms schokkend en trillend als slapende honden. Het voelt als een ander soort meer lijfelijke nabijheid dan in je foto’s, is dat de bedoeling?

De paarden bewegen zo traag dat je eigenlijk denkt dat het stills zijn, maar dan gaan ze ineens zuchtend liggen of schrikken ze op. Ik viel soms zelf bijna in slaap als ik daar zo naar hen zat te kijken. Op het laatst heb ik ze met HD gefilmd. De versie die bij het ICM te zien is is eigenlijk nog een schets. De definitieve edit zal voor het eerst te zien zijn in Parijs.

Ga je meer doen met bewegende beelden?

Wellicht dat ik er mee verder ga. Ik ga eerst nu met een editor aan het materiaal zitten dat ik heb geschoten in Arlington.

Wat zijn verder je plannen, ben je met nieuwe projecten bezig?

Ik ben onlangs in Marokko geweest voor een korte residentie en heb daar paarden en ezels gefotografeerd die wagens trekken met afval dat gerecycled wordt. Niet aan het werk in de stad maar waar ze wonen, in een achterbuurt van Casablanca. Dit is nog werk in progress.

Deze speciale editie van het boek ANIMA kun je bij ons bestellen. Je hebt dus keus uit Peter, Arlington VA (2012) en Ringo Arlington VA (2012), beide met een oplage van 25, elk € 250,-. NB Beide edities zijn inmiddels helaas uitverkocht.

Het valt een beetje buiten het gebruikelijke van We Like Art – dat wat we in deze post bespreken. Toch willen we heel graag deze serie foto’s bij je onder de aandacht brengen. Het zit zo. Tom Daams wil sinds zijn 16^e al oorlogsfotograaf worden. Afgelopen jaar werd zijn ambitie werkelijkheid, eerst fotografeerde hij rellen in oa Griekenland en een paar weken geleden vertrok hij naar Syrie. Op zijn blog doet hij verslag van dat wat hij aantreft maar ook van zijn verlangen om oorlogsfotograaf te worden. Hoe doe je dat eigenlijk – oorlogsfotograaf worden? In Tom zijn geval vooral door te besluiten dat je het gaat doen.

Zonder opdracht of agentschap, met je camera en een paar honderd Euro afreizen naar Aleppo om een stem en gezicht te geven aan de opstand en de gruwelen. Als hij dan voor zijn gevoel eindelijk zijn bestemming gevonden heeft, schrijft hij:

“Today I have become a war photographer. I’ve spent the entire day with one sniper who has become a good friend. Being on the front line all day was quite the experience.”

De vrij nuchtere toon in de verslaglegging wordt afgewisseld met een opgewonden roes: “Remember that sound from Saving Private Ryan when a bomb explodes next to you? That ear deafening tone? That also happens in real life, it hurts…”

Tom Daams bracht 10 dagen door in Aleppo en had het geluk dat hij vrijwel dagelijks foto’s kon posten door een schaarse internetverbinding in het huis waar hij verbleef. Door de gevaarlijke situatie zijn er weinig verslaggevers. Beelden van het brute geweld en de dramatische omstandigheden van de bevolking zijn schaars.

I find a FSA fighter in a torn up and looted house, this used to be the house of his brother. Now its just one of the many places used on the frontline. (18 september 2012)

Afgelopen maandag opende de Volkskrant met een grote foto op de voorpagina van Daams, en verderop deed de krant verslag van de eerste missie van de kersverse oorlogsfotograaf. Het mooie is dat je via z’n blog zijn euforie dat het gelukt is meekrijgt. Publicatie van zijn foto’s maakt de hele onderneming tot een succes. Vanavond zit Daams bij Pauw en Witteman en zal daar vertellen over zijn low budget exercitie.

A rebel fighter now lying in the waiting room of a hospital. The hospitals can not handle the flow of injured people anymore. (23 september 2012)

Daams gaat over een paar weken terug en wil dan beter voorbereid zijn dan de eerste keer. Naast het beheersen van social media (twitter en facebook) maakt hij graag gebruik van het moderne crowdfunden. Als je een foto koopt van Daams dan maak je de aanschaf van een kogelvrij vest en een helm mogelijk, en medicijnen, en een bescheiden reisbudget. Symphatiek toch?

De foto’s zijn geplakt op aluminium en voorzien van beschermfolie, 30 x 40 of 40 x 30 cm, oplage 10, de prijs is per foto € 150,- (inclusief btw). Wil je een foto bestellen? Hier zie je de 5 foto’s op een rij en kun je ons laten weten welke je wil. Ook kun je zien welke al uitverkocht zijn.