Ben je toevallig naar de RE: Rotterdam geweest – die alternatieve beurs afgelopen februari tijdens het kunstbeurzen-bonanza aan de Maas? In het leegstaande kantoorpand was onder meer een verdieping ingericht met werk van kunstenaars uit de stal van MK Galerie Rotterdam/Berlijn. Ter nagedachtenis aan het recente tragische verlies van de galeriehouders Emmo Grofsmid en Karmin Kartowikromo is de zogeheten MK Award in het leven geroepen. Tijdens de RE: werden er werken verkocht van kunstenaars uit de MK-stal om de Award mogelijk te maken. Binnenkort meer over de speciale edities rond dit mooie initiatief.

Maar nu eerst aandacht voor een kunstenaar in de bewuste show die in die vervreemdende entourage van een verlaten kantoorpand wel heel erg goed tot haar recht kwam.

Een deel van het werk van Marleen Sleeuwits gaat namelijk over die idiote aangeveegde onnatuurlijke habitat van de kantoormens. In haar foto’s zoomt ze in op de onheilspellende tussenzones, anonieme hoeken – haast zonder sporen van menselijk gebruik. Sleeuwits:

De afgelopen jaren fotografeerde ik interieurs die je overal en nergens tegenkomt, de dode hoeken in kantoorgebouwen, wachtruimtes op vliegvelden of de lege gangen van hotels. Het zijn altijd ruimtes waarin de connectie met buiten ontbreekt. Zo is het onduidelijk wat de functie van de ruimte is en waar ter wereld deze zich bevindt of hoe laat het is. Door dit gebrek aan referentie hebben deze ruimtes iets unheimlichs en lijken ze als het ware achter je bewustzijn te liggen.

Interior no. 26 (2011), 24 x 30 cm, ultrachromeprint op aluminium met lijst, € 450,00, oplage 10

Sinds een poosje gaat de kunstenaar zelf aan de slag met ruimtes in een leegstaand kantoorpand. Ze onderzoekt of ze de interieurs die ze eerder aantrof nu zelf in een vereenvoudigde vorm kan nabouwen. Ze werkt met materialen ze tegenkomt – typisch vergankelijke kantooringrediënten: laminaatvloeren, plaktegels, systeemplafonds en isolatiemateriaal.

De vormgeving van de fotosettings is heel precies. De belichting heerlijk over the top. Het wordt nog meer science fiction op de werkvloer dan het al was. De blik van een ontwaakte en onthechte ruimtereiziger over 1.000 jaar. Magische schoonheid met een duistere twist.

Interior no. 33 (2012), 50 x 75 cm, ultrachromeprint op aluminium met lijst, € 950,00, oplage 10

Een mooie sympathieke actie van de kunstenaars Schoonewelle en Van Beek en C3 galerie, bij hun huidige duo-tentoonstelling (nog t/m 26 mei) verschijnt namelijk de publicatie Dark Matter met een speciale vriendelijk geprijsde editie. Heb je toch voor ruim 200 euro 2 spannende werkjes in huis van deze beide kunstenaars.

Ruth van Beek (1977) zien we al een poos voorbij komen op allerlei goeie plekken (FOAM, Seelevel en Galerie 37) met heel bijzonder werk. Ook internationaal is ze behoorlijk actief, scroll vooral even door de mooie cv pagina op haar site. Ze verzamelt oude familiefoto’s, afbeeldingen uit boeken, tijdschriften, kranten en folders. Restanten van de stapels materiaal die ons vroeger omringden – voor het digitale tijdperk. Jaargangen van obscure tijdschriften, de wereld van beduimelde encyclopedieën.

In dit archief zet ze de schaar op een nogal buitengewone manier. Van Beek snijdt cruciale onderdelen uit de gevonden afbeeldingen en laat zo de oorspronkelijke context kantelen. Foto’s worden samengevoegd, bedekt met beschilderde onderdelen en soms vouwt ze delen weg. Het nieuwe geheel wordt een overtuigend, maar raadselachtig beeld. Haar collages zijn op zijn minst vervreemdend maar vaak ook ontstaat er een soort suggestie van een wetenschappelijk artefact en een tollend vacuüm tegelijk. IJzersterk, daar willen we op We Like Art zeker vaker werk van laten zien.

Roosmarijn Schoonewelle (1980) was onlangs nog te zien bij Retort in Amsterdam in de Guerilla Drawing show. Ze combineert tekeningen, collages en objecten van papier en hout in verwerkt deze in installaties op locatie. We zien een bonte mix van inkt, gouache, oliepastel, potlood en kleurpotlood op papier. Van hoekig tot virtuoos.

In haar werk jongleert ze met verschillende grafische beeldtalen en elementen. Dat klinkt veel te koel voor het plezier dat er vanaf spat. Heel in de verte doet sommige installaties denken aan de atelierstukken met perspectiefspelletjes van David Hockney. Het zelfde verlangen om de vloer te betrekken bij de voorstelling. Het los willen komen van enkel dat vlak op de wand. Aanstekelijk. Kijk vooral ook even naar de tekeningen die ze maakt voor de Stinkende Scharrelpapagaai.

De schilderijen en gouaches van Marjolein Rothman (Eibergen, 1974) zijn te herkennen uit duizenden. Alsof er een fel wit licht is, waardoor in het witte vlak alleen nog de schaduwen, als grijze abstracte vlakjes, de afbeelding bepalen. Rothman werkt in series. Bekend werd ze met enorme doeken over architectonische monumenten en historische figuren, deze serie On History groeit nog steeds. In de series Iconography I en II portretteert de kunstenaar heilige figuren en later anonieme figuren.

Je oog moet zich concentreren om het afgebeelde te herkennen, zo versnippert als de voorstelling in eerste instantie lijkt. Daar speelt Rothman mee. De monumenten, heiligen of historische figuren kennen we zo goed, dat we slechts weinig nodig hebben om het onderwerp te benoemen. Ons collectief geheugen. In Iconography II portretteert ze onbekende vrouwen op dezelfde manier als iconische figuren. Wat maakt iemand heilig?

De nieuwste serie Gaze -waar de kunstenaar nu aan werkt en die vanaf 10 mei in een solo-tentoonstelling bij haar galerie, Wetterling Gallery in Stockholm te zien is- gaat letterlijker in op het kijken en onze manier van perceptie. ZIEN (in de zin van kijken) staat niet op zichzelf, maar wordt mede bepaalde door allerlei sociale aspecten. Gaze toont vrouwen in allerlei poses, en allemaal kijken ze naar iets, iets dat wij niet kunnen zien. En wij kijken weer naar hen, zo zijn wij dus eigenlijk de toeschouwer -of gluurder- geworden. De gouaches hierboven en onder lees meer, komen uit deze Gaze-serie.

De beelden van Marjolein Rothman ademen nostalgie, en herinneren aan oude foto’s. Foto’s zijn haar uitgangspunt, maar alleen hoekige silhouetten blijven over bij de kunstenaar, als een soort knipsels. Dat heeft haar ertoe gebracht daadwerkelijk te gaan knippen in haar gouaches, als abstracte vormen ‘liggen’ de uitgeknipte gouaches op het papier.

Later deze maand mogen wij de allernieuwste ontwikkeling in het werk van Marjolein Rothman laten zien, een speciaal voor We Like Art gemaakte ‘cut-out’! (We zullen dit werk ook laten zien tijdens We Like Art Live.) Deze papierknipsels laat ze deze week voor het eerst zien in haar solo-show bij Wetterling Gallery in Stockholm. Een prachtig en logisch gevolg van haar schilderwerk. Terug gebracht tot de essentie, licht, donker en tonen ertussen, gecombineerd met slechts de minimale kern van het onderwerp.

Marjolein Rothman zat op de Rijksakademie en won in 2004 de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst.

Dress I, gouache en cut-out op papier, 48×36 cm, 2009, € 1.500,- (incl. Dress II en Dress III, digitale prints, 2009)

Dress II, digitale print, 48×36 cm, 2009

Dress III, digitale print, 48×36 cm, 2009

Het blijft een verbluffende ervaring dat er midden in het hectische centrum van Amsterdam verscholen tuinen zijn die zowel fraai als ongekend rustig zijn. Je waant je er in een volkomen andere wereld dan de drukke citybuzz buiten op straat. Elk derde weekend van juni worden 30 van de mooiste grachtentuinen opengesteld voor het publiek tijdens de Open Tuinen Dagen.

Noteer het vast in je agenda: 15 t/m 17 juni 2012. Want dit keer geven we je een extra reden om te gaan kijken. We Like Art grijpt dit driedaags evenement aan voor een vette show in het monumentale koetshuis van een besloten tuin aan de Keizersgracht. De wanden hangen dan van onder tot boven vol met een keuze van de hier op het blog gesignaleerde kunstwerken.

Het wordt een mooie parade van vriendelijk geprijsde juweeltjes, van internationale cracks als Luc Tuymans en Raoul de Keyser tot aanstormend talent als Isabelle Wenzel en Dieuwke Spaans. In de tuin zullen er nieuwe bronzen beelden te zien zijn van Heringa/Van Kalsbeek. Verder is er splinternieuw werk te zien van Tim Ayres, Thomas Elshuis, Marjolein Rothman en Rosemin Hendriks. We tonen werk van zo’n 40 kunstenaars. Later volgt meer informatie over de precieze locatie en de kunstenaars. Hou de site in de gaten.

We Like Art @ Open Tuinen Dagen
Vrijdag 15, zaterdag 16 en zondag 17 juni 2012 van 10 tot 17 uur

Het is natuurlijk de droom van veel kunstenaars: opgemerkt en aangekocht worden door de Britse kunstverzamelaar Saatchi. Deze invloedrijke speler in de internationale kunstwereld lanceerde al heel wat carrières. Het overkwam Berndnaut Smilde (Groningen, 1978). Nog maar 2 maanden geleden maakte hij een werk op locatie in de kunstinstelling Hotel MariaKapel in Hoorn, en nu hangt hij met dit werk in de internationale supertentoonstelling Out of Focus in de Saatchi Gallery (van 25 april tot 22 juli in Londen). Bepaald geen slecht gezelschap daar met Matthew Day Jackson, Olaf Breuning, Mitch Epstein, Mat Collishaw… en ga zo maar door.

Het bewuste werk van Smilde, Nimbus II is een foto van een dreigende goudgerande wolk in een ruimte. Een ongrijpbare kortdurende ‘sculptuur’ vastgelegd als monumentale gebeurtenis. In de MariaKapel manipuleerde hij de vochtigheidsgraad en temperatuur van de Kapel zodanig, dat een rookwolk voor een kort ogenblik bleef hangen. Dit moment, dat hij zelf Cumulus noemde, legde hij vast in samenwerking met fotograaf Cassander Eeftinck van Schattenkerk.

Het bouwen van de set en het testen van de rookmachine met het vocht, het experimenteren met het aanlichten van de tijdelijke wolk, het nam allemaal behoorlijk wat tijd in beslag. Dat het resultaat dan 1 foto is, als een gedocumenteerde gebeurtenis die daar op die specifieke locatie voor een moment was, is een mooi en sterk idee. Een romantisch en raadselachtig beeld dat gaat over ongrijpbaarheid en over wolken in oude schilderkunst als van Ruisdael.

Nadat dat dit werk op het net verscheen, werd het een regelrechte hit op allerlei internationale blogs en kwam het onder de aandacht van Saatchi. Check hier een video met een remake op locatie in Hoorn. En hier bij de collega’s van 5 uur…!!! een fotoverslag van de opening in Londen.

Smilde maakte de eerste versie van zijn wolk op zaal, Nimbus I, al in 2010 bij Probe in Arnhem. Deze projectruimte, een geweldig initiatief van Suze May Sho, is een wel heel bijzondere tentoonstellingsplek. Met wanden niet hoger dan 1,10 cm en een oppervlak van 6 m2 een ideale plek om te experimenteren. Alle variabelen van de miniatuurruimte zijn flexibel en naar behoefte te manipuleren. Op bezoek gaan kan alleen via het net. Gaat dat zien.

Berndnaut Smilde vertelt over zijn Nimbus I:

I imagined walking into a museum hall with just empty walls. The place even looked deserted. On the one hand I wanted to create an ominous situation. You could see the cloud as a sign of misfortune. You could also read it as an element out of the Dutch landscape paintings in a physical form in a classical museum hall. At the same time I wanted to make (for once) a very clear image, an almost cliché and cartoon like visualisation of having bad luck: “Indeed, there nothing here and bullocks, it’s starting to rain!”

Er is nog 1 editie beschikbaar van dit heerlijke werk. Helaas is de laatste foto inmiddels verkocht. Wel tippen we de Nimbus-editie die Smilde speciaal voor de Saatchi Gallery maakte, kleiner en in een oplage 100 – maar wel voor een sympathieke £150.00.