Alexander Gronsky (Estland, 1980) winnaar van de prestigieuze Foam Paul Huf Award 2010, daar scoorden we hier op 29 maart j.l. al een mooie scoop mee. Even resumeren: jaarlijks ontvangt een jong internationaal fotografietalent tot 35 jaar deze prijs van € 20.000, een artist-in-residence in Amsterdam en … een tentoonstelling in Foam. Echt een pretpakket dus. Afgelopen weekend startte Gronsky z’n tentoonstelling met post-Sovjet landschappen, vooral uit de series Less Than One en The Edge.
Dat de internationale jury nogal gecharmeerd was van de Russische landschappen van Gronsky is goed te begrijpen. Zijn foto’s van staffelfiguren in een groots decor; de woestenij die grenst aan Moskou of de barre Russische Outback waar het gemiddelde bevolkingsdichtheid minder dan één per persoon per vierkante kilometer is, zijn meeslepend en met een groot gevoel voor kleur gemaakt. Neem even de moeite en klik door naar de serie Less Than One op de voorbeeldige site van Grosky.
Extra leuk dat nu een belangrijke foto van Gronsky uit zijn laatste serie aangeboden wordt door Foam Editions. We suggereerden het al eerder: neem die trap naar de bovenverdieping van Foam – daar wacht je een ware schatkist aan betaalbare fotografie.
Deze editie met zonnebaadster in Vladivostok is prima, qua beeld, formaat, oplage, prijs en het wenkende toekomstperspectief van Gronsky.
| titel: |
Vladivostok, from the series Less Than One, 2006 |
| techniek: |
Pigment inkt op Fine Art papier, gesigneerd |
| afmetingen: |
45 x 55 cm |
| prijs: |
€ 600, editie van 10 |
| verkoopinfo: |
We like art |
| kunstkoop: |
Nee |
Andrea Fraser (Billings USA, 1965) is een performance kunstenaar, die vooral bekend staat om haar ironiserende en kritische blik op de kunstwereld. In 2007 had zij een solotentoonstelling in De Hallen in Haarlem, waarin zeven door het museum aangekochte videowerken van Fraser te zien waren. Ook is haar werk onder andere vertegenwoordigd in de collecties van Centre Pompidou Parijs, MOMA New York en Tate Modern Londen.
Fraser kiest in haar werk de kant van de kunsttoeschouwer die in haar ogen krijgt opgedrongen, door de kunstenaar of de kunstinstelling, dat iets de moeite waard is. Ze bekritiseert dan ook in verschillende performances deze betuttelende en opdringerige kant van de kunstwereld. In Gallery Talk neemt zij de gedaante aan van een rondleidster in een museum, die een even enthousiasmerend en hoogdravend verhaal houdt over een schilderij van Poussin, als over de stoel van de zaalwacht. In de performance en video Little Frank and his Carp zien we haar als bezoeker van het Guggenheim Museum letterlijk gehoorzamen aan de stem van de audiotour, als ze architect Frank Gehry’s handelsmerk, de ‘pilaar’, sensueel gaat bevoelen (en daar blijft het niet bij…).
In 1984 begon Fraser aan een project (Untitled series), waarbij vrouwbeelden van Oude meesters en beroemde kunstenaars uit de 20e eeuw gecombineerd worden tot één, op poster-formaat c-prints (voor voorbeelden). Een prachtig voorbeeld is deze editie Untitled Drawing (De Kooning/Raphael) waarbij een schets (voor het Woman I-schilderij) van De Kooning over een schets (voor Madonna met kind) van Raphael wordt gezet. De ‘schilderijenversie’ hiervan is o.a. in bezit van de Saatchi Gallery. Door deze versmelting van de pure, maagdelijke Raphael en de woeste, krachtige De Kooning geeft Andrea Fraser ons een nieuwe, verfrissende blik op de verbeelding van de vrouw in de kunstgeschiedenis (en daarbuiten).
Op You tube is een door Fraser ‘goedgekeurde’ opname te zien van May I help you? (een flicker-versie, waar je niet veel wijzer van wordt), maar deze variant geeft een indruk van haar ironische en herkenbare (!) kijk op de kunstwereld.
| titel: |
Untitled Drawing (de Kooning/Raphael), 1984/2007 |
| techniek: |
inkjet print, oplage 100+20 |
| afmetingen: |
48,2 x 33 cm |
| prijs: |
€245,- (excl. verzending) |
| verkoopinfo: |
We like art |
| kunstkoop: |
Nee |
Preview We Like Art Lounge @ Art Amsterdam
11 t/m 15 mei 2011, RAI Amsterdam
Cao Ping, Uit de serie ’100 Years Loneliness’ (2009-2010), aquarel op zijde op papier, 45×45 cm, € 1.428,- (incl. 19%), Canvas International Art (stand 78)
| Oordeel: |
Momenteel te zien bij Canvas in een solo-tentoonstelling. Dromerige aquarellen als vertaling van familie-foto’s die iedereen kent, vakantie-kiekje, baby-portret, trouwfoto, vader en moeder bij het portret van wijlen opa. |
| Tags: |
< € 1.500, werk op papier, Art Amsterdam 2011 |
| Links: |
We Like Art Lounge, Art Amsterdam |
| Kunstkoop: |
Ja, € 142,80 aanbetalen, daarna € 35,70 per maand |
| Verkoopinfo: |
We Like Art |
Mooi concept; de Collectie Imaginaire van Arti et Amicitiae. Na eerder leden te hebben uitgenodigd hun eigen kunstverzameling te presenteren in de sociëteit, is sinds kort ook de eer aan jonge leden zonder collectie. Toon je ‘imaginaire’ collectie, welke kunstenaars en kunstwerken zou je graag in je kunstcollectie willen hebben? Nog tot 25 november is de ‘collectie’ van Katja Vercouteren te zien. Een samenkomst van kunstenaars waarbij bekendere kunstenaarsnamen je interesse aanwakkeren over minder bekende kunstenaars. Op de site van Arti valt te lezen: “uit al het werk spreekt een zekere intimiteit, deze intimiteit lijkt in conflict te zijn met de omgeving (…)”. De namen: Kiki Lamers, Anne-Mie van Kerckhoven, Helen Verhoeven, Andrei Roiter, Ciselaut, Karin Arink, Ronald Versloot, Katja Vercouteren zelf en Clementine Oomes.
Zo kan het dat je oog opeens een paar keer onbekend, maar verrassend werk tegenkomt, het blijkt van Clementine Oomes (Hilversum, 1970) te zijn. Een tekening van een eland of hert gelijkend dier, kwetsbaar en ruw tegelijk. Dunne lijnen met pen en inkt en grovere delen met diepzwarte verf of soms inkt, die het papier lijkt te hebben aangetast. Als een soort extra huid zorgen dunne halftransparante papiertjes en lijm voor een laagje vervaging, bescherming, venster en pleister tegelijk (zie detail onder Zie meer). In andere werken vormen de verschillende lagen klein papier voor meer diepte. Deze herhaling van tekening op tekening creëert een drie-dimensionale schubbeachtige laag (zie hieronder een voorbeeld). Terugkerende elementen in haar werk zijn innerlijke tegenstellingen, verval, afwachting, ondefinieerbaarheid en isolement.
De kunstenaar volgde haar opleiding aan de KABK in Den Haag en was meerdere keren te zien in tentoonstellingen bij Ververs Gallery in Amsterdam.
Lees en bekijk meer over Clementine Oomes
Corinne Bonsma (1959, Stockton on Tees, Engeland) heeft een atelier als een wunderkammer, heerlijk om uren in rond te hangen. Vol van allerlei fraaie details en verzamelingen. Jaren ’60 poppen, antieke markante portretfoto’s, abstract behang en inpakpapier, zeepjes, leporello’s en wonderlijke stillevens op vensterbanken en tafels. Haar werk – vlammende indringende schilderijen, verfijnde vreemde tekeningen en knipsels – voegen zich met groot gemak naar de grote hoge lichte ruimte aan het Spaarne in Haarlem. Bonsma maakte een aantal jaren geleden indruk met een reeks indrukwekkende tentoonstellingen bij Tanya Rumpff, abstracte lichte schilderijen soms speels verwijzend naar het werk van René Daniels.
Tegenwoordig heeft de figuratie de overhand. Hoewel je goed ziet dat ze in het schilderij een abstracte kwaliteit nastreeft. Het zijn geen nageschilderde plaatjes. Er is eindeloos naar gekeken en aan gewerkt – toch ziet het resultaat er kloek, vlot en vanzelfsprekend uit. Dat zien we graag. Op haar site is deze ontwikkeling goed te zien. De reeks waar ze afgelopen jaar aan werkte zal ze binnenkort tonen in Luzern in de Alpineum Produzentengalerie. Bonsma, zelf Zwitserse, toont haar werk met grote regelmaat in Zwitserland. In deze serie schilderijen figureren vooral meisjes, bezielde wat onthechte popachtige wezens en een aantal poppenhuizen. De sfeer is veelal onwerkelijk, alsof er direct getapt wordt uit een hervonden kindertijdgevoel.
Het is diezelfde concentratie die je ziet in haar tekeningen. Bonsma: “tekenen kan ik alleen als in een soort trance of opperste concentratie, dan komt de beeldenstroom. Het zijn gedachten lijnen snelgetekende scènes in inkt. Het tekenen is een dagelijkse urgentie het leven te vorm te geven, dromen, huiselijke of mondiale gebeurtenissen”. Haar Daily Drawings zijn vaak een mooie frêle mix tussen tekst en beeld. Het Teylers Museum is trouw volger van Bonsma en kocht in de loop der jaren een mooie collectie bij elkaar voor het Prentenkabinet.
Het is geen wonder dat de stylist en vormgever Frank Visser van IJM (bekend van z’n talloze producties voor internationale designtijdschriften) als een blok viel voor het werk van Bonsma. Komende zomer staat hun samenwerking op het programma bij Galerie 37 in Haarlem. Twee maanden lang wordt de monumentale ruimte aan de binnentuin (tegenover het Frans Halsmuseum) omgeturned in een enorme kijkkast door Bonsma en Visser. Dat belooft wat!
Lees en bekijk meer over Corinne Bonsma
Een solo-tentoonstelling met nieuwe werken van Dieuwke Spaans (1973, Rheden): daar kijken we naar uit!
Tegenwoordig maakt de kunstenaar collages op papier, daarop schildert ze en past ze andere technieken toe, om tot een krachtig, klassiek aandoend tafereel te komen. Spaans won jaren geleden twee keer achter elkaar de Koninklijke Prijs met enorme geschilderde werken met een religieus-klassieke inslag (titels: Kerktoeristen en Het vonnis van Tobiat).
De werken die vanaf zaterdag aanstaande (10 september) te zien zullen zijn bij tegenboschvanvreden zijn verrassend en prachtig tijdloos. Vooral de landschapachtige, grote werken vergen enig doorzettingsvermogen en kijk-kracht -er is zoveel te zien-, maar je wordt dan ook meteen de diepte ingezogen, dus veel keuze is er niet. Spaans maakt gebruik van afbeeldingen met daarin een terugkerend oorlogsthema. De beelden vinden hun oorsprong in de kunstgeschiedenis, maar komen ook uit tijdschriften en kranten. Allerlei afbeeldingen puzzelt zij aan elkaar (tientallen horizonnen worden weer één) tot een op het eerste gezicht bijna chaotisch geheel. Doordat zij deze ondergrond beschilderd lijken alle elementen toch samen te komen. Hierover brengt zij haar verhaal aan, allerlei beelden uit archieven worden gebruikt. Zo componeert zij –er kunnen jaren zitten tussen de eerste aanzetten en het uiteindelijk afgeronde en ingelijste werk- een Pieter Brueghel-achtige wanorde met een wonderlijke hedendaagse uitstraling.
Uiteindelijk en uiteraard spelen ook hoofd en hart een rol bij het kijken naar deze werken en wijst de titel van de tentoonstelling, Entanglements, je er alvast op, dat je verstrikt zal gaan raken in beeldende speculaties over “onderlinge relaties, tijd, geschiedenis, schoonheid, rituelen, metaforen en symbolen, waarin geen vast standpunt te bekennen is.”
De portretten van Spaans, stralen rust uit, allen in zacht grijs en bruine tinten, gecombineerd met wit en zwart. Her en der zijn afbeeldingen toegevoegd en toch voelt het heel schilderachtig aan. Raadselachtige beelden zijn het, surrealistisch en romantisch tegelijk. Zie hier meer.
Lees en bekijk meer over Dieuwke Spaans
Elena Beelaerts’ (Den Haag, 1971) Zelfportret als een hond met agressieve ingewanden maakte een aantal jaren geleden op haar eerste solo bij Tanya Rumpff al een verpletterende indruk. Dit en een reeks andere 3d-collages waren zo heerlijk losjes fabulerend samengesteld, en met zo’n maakplezier. De kunstenaar lijkt zingend en trefzeker te kiezen uit een enorme berg tekeningen, foto’s, plastic speelgoed, (armpjes en giraffes), plexiglas, latex, potloden, vette markers, noem maar op. De al knippend, snijdend en plakkend samengestelde beelden zijn heerlijk ongerijmd en vol van rondtollende associaties en verbanden. Hoewel Beelaerts onderwerpen als ziekte en sterfelijkheid behandelt lijkt ze de angst ervoor te bezweren met een search and destroy aanpak; of beter nog search and enchant. Dartele woekeringen en bizarre transformaties gaan in haar werk vaak hand in hand.
Henk van Os vertelt aanstekelijk over het werk De Kleine Dood van Johannes de Doper op deze video op Youtube.
Bovenstaande tekening, Vogeljong, is weer zo’n cru pareltje; frêle en trefzeker tegelijk – en altijd bereid om te slaan in betekenis.
Elena Beelaerts doet mee met 2 grote collages aan de sterke groepstentoonstelling The Soup Kitchen in Retort Art Space, Amsterdam – nog t/m 27 maart, ga snel kijken!
Lees meer over Elena Beelaerts
Emma van Drongelen (1978, Finsterwolde) is met haar subtiele en tegelijk ‘verontrustende’ tekeningen, momenteel op veel plekken tegelijk te zien. Zaterdag aanstaande 3 september opent haar solo-tentoonstelling op de verdieping van Huize Frankendael in Amsterdam, de eerste in de serie The Young & The Talented. Nog tot 11 september zijn tekeningen van Van Drongelen te zien bij Galerie Wilms (haar vaste galerie) in de zomerexpositie. En tot 25 september is werk van haar te zien in de tentoonstelling ‘Teken van aanwezigheid’ bij Galerie Jacoba Wijk in Wehe-den Hoorn (Groningen). Lekker aan de weg aan het timmeren dus!
Grappig of eigenlijk opvallend in haar CV is, dat zij, voordat ze naar de Rietveld-academie ging, 3 jaar geneeskunde in Leiden studeerde. Verklaart dat deels haar kennis van het menselijk lichaam en de soort van ontledende manier van tekenen die ze heeft?
De strijd in de natuur fascineert Emma van Drongelen. Eten en gegeten worden. Schoonheid en vergankelijkheid, geboorte en dood, liefde en haat. Planten, dieren, mensen staan met elkaar in verbinding in een oneindige cyclus, het complexe systeem van de natuur. De kunstenaar probeert er grip op te krijgen, en onderzoekt door als het ware structuren vast te leggen in haar tekeningen. Ze kijkt daarbij verder dan de buitenkant en kruipt bijna letterlijk onder de huid. Soms lijkt het alsof je naar de spierlagen in een lichaam kijkt. Dit maakt haar tekeningen zo interessant, wat op het eerste gezicht ‘slechts’ mooi getekend lijkt, heeft een soort venijnige kant. Dit doet haar werk verschillen van veel andere teken-kunstenaars (de te gemakzuchtige vergelijking met bijvoorbeeld Juul Kraijer (1970) loopt dan ook meteen spaak, zie hier een eerdere bespreking over Juul Kraijer).
Het is moeilijk kiezen tussen haar tekeningen. Dus behalve het werk Nectar (zie boven), hebben we onder Lees meer nog drie werken geselecteerd.
Lees en bekijk meer over Emma van Drongelen
