De ideale tentoonstellingsomstandigheden voor de jonge Amerikaanse schilder Ben Merris (Iowa, USA, 1978) zijn een dikke twee weken voorbereidingstijd om de ruimte waarin het werk komt te hangen volledig naar zijn hand te zetten. Merris wil graag met Total Painting de toeschouwer het schilderij in trekken. Zodat voor- en achtergrond, onder en boven er niet meer toe doen, elk stukje oppervak van de expositieruimte beschilderd is met pulserende, stralende patronen en kleuren en je je als bezoeker in de schilderflow van Merris opgenomen voelt. De omstandigheden op Art Amsterdam waren niet helemaal optimaal, in krap twee dagen een stand volledig maar je hand zetten – dat is hard werken. Samen met collega-schilder Alex Dordoy uit Glasgow beulde Merris vrijwel non-stop twee dagen aan de all-over-make-over van stand 040 van Cokkie Snoei getiteld: “ECSTATIC !NS!STANCE, a site-specific wall/floor painting”.

Temidden van de hectiek van de beursvloer in aanbouw en koortsige voorbereidingen op de opening filmde de jonge filmmaker Justin Hagens voor We Like Art Merris en Dordoy bij de werkzaamheden. Merris vertelt smakelijk en bezield over de enorme Group Show die zo’n beurs eigenlijk is, welke ongekende voordelen het maken van abstracte kunst biedt en over de mix van fascistische kleurstellingen en Nebula-nevel tinten.

Merris heeft inmiddels al een flinke internationale staat van dienst opgebouwd en gaat binnenkort in New York wonen en tentoonstellen. Hij is opgeleid aan de University of Massachusetts in Boston en aan de Glasgow School of Art. Zijn werk is nu nog zeer betaalbaar, dat kan nooit lang meer duren.

Merris z’n schilderijen onstaan in zijn atelier in reeksen van wel 40 stuks waar hij tegelijkertijd aan werkt. In elk werk probeert hij nieuwe dingen uit en stuurt graag aan op grandioze mislukkingen; om die vervolgens weer naar zijn hand te zetten. Muziek is daarbij heel belangrijk voor hem, hij luistert voortdurend naar allerlei soorten muziek van gruizige stoner-rock tot Londense dub-step en ‘warped’ sound-scapes. Het is een lust om hem te horen praten over muziek, kunst en zijn eigen werk. Hij streeft naar “paintings that cannibalize themselves in the quest for density” en naar “archaic, futuristic, hi-fi, brutally entangled harmony as only hands can do”. Heerlijk! Ga kijken.

Sinds tientallen jaren leggen steeds meer kunstenaars de klassieke kwast en beitel weg en kiezen voor nieuwe, vaak vluchtige materialen als was, plakband, pur-schuim en pixels. Hoe gaan musea om met het conserveren van kunstwerken van dergelijk materiaal, of van kunst waar helemaal geen materiaal aan te pas komt? Kunnen deze werken wel bewaard blijven voor de kunstliefhebbers van de toekomst?

De film Installation Art: Who Cares? geeft de kijker een blik achter de schermen van het museum. Hoe bewaart en installeert museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam bijvoorbeeld Notion Motion van Olafur Eliasson? Dit werk beslaat 1.500 m2 en bestaat uit water, licht en beweging. De opbouw oogt als een festivalterrein.

En hoe gaat een museum om met kunstwerken die gebaseerd zijn op gedateerde technologie? Een grote groep experts werkte aan de complete restauratie en digitalisering van Exchange Fields, een pas tien jaar oude interactieve video-installatie van Bill Seaman uit de collectie van Museum Ostwall in Dortmund. Voor de enorme laser-discs – ooit state-of-the-art – is geen afspeelapparatuur meer te vinden…

Tate Modern worstelt met een aangekochte performance van in zingen uitbarstende suppoosten. Kan de authenticiteit bewaard blijven van This Is Propaganda van Tino Sehgal? De kunstenaar staat geen enkele vorm van documentatie toe, zelfs filmpjes van bezoekers op Youtube moeten verwijderd worden. Zal het museum dit werk toegankelijk kunnen maken en houden voor het publiek? Best een uitdaging zo blijkt.

Tracy Metz neemt je mee naar een aantal museale locaties en interviewt de betrokkenen. Ga er maar eens een klein half uurtje voor zitten – je museumbezoek zal nooit meer hetzelfde zijn!

Ps. de productie was in handen van 1 van de We Like Art bloggers: Michiel Hogenboom.

Nog niet eerder gehoord van Evelien Lohbeck (Rotterdam, 1983)? Vanaf nu kun je niet meer om haar heen. (Check ook haar website: helemaal getekend en zeer verfrissend). Afgelopen vrijdag werd bekend dat zij één van de 25 prijswinnaars is van de YouTube Play wedstrijd! YouTube Play is een samenwerkingsverband tussen YouTube en het Guggenheim Museum, de eerste Biennale of Creative Video toont de meest opmerkelijke online video’s van over de hele wereld. Er werd een shortlist gemaakt uit meer dan 23.000 inzendingen (!) (uit 91 verschillende landen) door een jury bestaande uit de hoofd-curator van het Guggenheim en een aantal zeer vooraanstaande kunstenaars, zoals Shirin Neshat, Takashi Murakami en Marilyn Minter, om er een paar te noemen.

Wow, en wat een evenement! Amerikaans en spectaculair! De bekendmaking van de prijswinnaars in het Guggenheim in NewYork, in aanwezigheid van ‘onze’ Evelien Lohbeck, was live op YouTube te volgen. Fantastische lichtshows, muziek, de geprojecteerde video’s (aan de binnenkant en op de gevel) en op alle ‘balkonnen’ van het prachtige Guggenheim-gebouw joelende enthousiastelingen. De verschillende juryleden presenteerden, in opgenomen filmpjes, de prijswinnaars. Designer Stefan Sagmeister zegt over Noteboek van Lohbeck: “you see a lot of video’s which reveal the tension between digital arts and hand drawn elements, this is a sweet piece, that has a much more humanistic handmade point of view.”

Beter is het om Noteboek zelf te bekijken, zie hier op YouTube. Voor haar afstudeerproject aan de St.Joost in 2008 werkte ze 9 maanden aan een video-installatie. Noteboek is eigenlijk een compilatie daarvan, het laat 4 filmpjes zien. Lohbeck speelt in haar werk met illusies en verwachtingen, de kijker wordt uitgedaagd via verrassend mooie verwarringen tussen wat kan, wat echt is en wat niet. Dit is echt te gek!

Een zwart opschrijfboek, die ze altijd met zich mee draagt, werd ooit al schetsend een toetsenbord en scherm. Dit triggerde haar tot meer en nu is daar Noteboek. Op haar getekende laptop opent ze YouTube, tikt haar eigen naam in en klikt dan steeds één van haar filmpjes aan. Zoals Reflection, waarin haar noteboek een spiegel blijkt te bevatten, waarin ze snel even haar gezicht checkt. Of Scan Animation, haar hand en hoofd worden gescand door haar opschrijfboek en vervolgens komt het zojuist gescande als een printje uit het boek gegleden!!

Ook andere filmpjes van haar hand zijn echte eye-openers, schreven we al niet eerder over ‘mindfulness’? Om stil van te worden, om even halt te houden tussen alle visuele en digitale drukte…

Reden te meer om de DVD met praktisch alle filmpjes van Evelien Lohbeck aan te kopen en tonen tijdens een etentje thuis op de laptop; geeft gegarandeerd geweldige reacties!

Nog 1 andere video dan van de shortlist van YouTube Play: de gebroeders Huber. Een sereen food stil life verandert in een kleur explosie in slow motion: The Huber Experiments – Vol 1

Hans van der Meer (Leimuiden, 1955) begon in 1999 aan een ware odyssee langs de internationale voetbalvelden, eerst Nederland, toen Vlaanderen, Europa en uiteindelijk reisde hij de hele wereld over met zijn camera. Zijn briljante observaties van amateurvoetballers in hun natuurlijke habitat – stoffige trapveldjes in de tropen, grastapijten ingeklemd in Vinex-wijken of knollenvelden omkaderd door de Alpen – zijn zowel ontwapenend, humoristisch als duizelingwekkend in hun vergeefse nietigheid. Dat klinkt wat zwaar, maar als je een foto van Van der Meer ziet dan zie je meestal eerst het ontroerend onhandige ballet van de mannen op middelbare leeftijd, dan hun fanatisme en beleving en vaak uiteindelijk ook een glimp van betrekkelijkheid door de ongenaakbare decors waar de fotograaf de taferelen in plaatst. Heerlijk!

Voor het NRC Handelblad reisde Van der Meer in 2008 naar Oostenrijk en Zwitserland, de landen waar toen het EK voetbal werd gespeeld. Paradox plaatste Flemish Fields, Amateur football in Flanders (24 minuten) een filmjuweeltje van Hans van der Meer uit 2000 op Vimeo.

I sabelle Wenzel (Wuppertal, Duitsland, 1982) – die heb je al vaker bij ons voorbij zien komen. Op Art Rotterdam 2011 zat ze in onze beurs-top tien, ze deed mee met de CJP-actie op Art Amsterdam 2011 en hing ook nog eens heel prominent met 2 grote fotowerken in de We Like Art Lounge. Kortom we zijn echt heel enthousiast over haar werk. Wenzel studeerde vorig jaar (!) af aan de Rietveld Academie met een volkomen eigen geluid. Terecht dat ze in het Virtueel Museum Zuidas al vlak na haar afstuderen soleerde met de tentoonstelling Building Images.

Zoiets gaat dan al snel rondzoemen. Het voorlopige resultaat is haar nominatie voor de Blend/Streetlab Absolut Talent Award 2011, een signalement op fotoblog Point of View, de selectie voor het Internationaal Fotografiefestival te Leipzig, de nominatie voor de prestigieuze European Exhibition Photo Award 2012 en … haar eerste presentatie binnenkort bij Aschenbach & Hofland Galleries in Amsterdam. Op 18 juni 2011 opent Color Cocktail met veel nieuw werk van Wenzel. Speciaal voor de We Like Art lezers bieden we bijgaande foto Number 1 aan – voor € 400 in plaats van € 450. Op de tentoonstelling zal de foto in een kleine oplage in een formaat van 100 x 80 cm komen te hangen.

Wat maakt haar werk zo bijzonder? Er zit een soort gruizige power in die je als een knal voor je kop raakt. De morsige soms wat klunzig geknutselde settings waarin de vaak gezichtsloze ‘modellen’ poseren oogt heel geloofwaardig. De absurde en wrange situaties waarin de modellen ongewone acrobatische poses aannemen of soms opgedwongen lijken te krijgen zijn onweerstaanbaar. Het werk lijkt te gaan over alternatieven voor de klassieke machtsverhouding tussen fotograaf en model en over andere zaken waar je niet zo snel de vinger op legt.

Isabelle Wenzel: “Ik vraag mezelf af welke impact ik heb op het model als fotograaf en omgekeerd. Ben ik degene die het model stuurt/begeleid en controleert en gezag over haar heeft? Of is het de observaties van het model die mij sturen/domineren?”

Check vooral deze video van een foto in wording – geweldig!