Een heel fijn schilderijtje van Alice Brasser (Alkmaar 1965) dit ‘Illuminated’. Een nachtelijke samenscholing zonder duidelijke clou. Vlammende groenen en strategische violetten. Lekker modderig geschilderd met arceringen, spatten en dunne waterige stukken. De kijker wordt gemonsterd, het kleine schilderijtje dwingt je je te verhouden tot deze groep mensen.
Het doek is een karakteristiek werk van Brasser die graag flarden van verhalen en anekdotes in haar werk stopt. De vrijheid in het schilderen en een flink arsenaal aan schilderoplossingen stuwen de voorstelling vaak in het ongerijmde. Geen wonder dat ze wegloopt met Francisco Goya (check deze tekst van Rob Perrée). Zijn late Zwarte Schilderijen zijn een ware schatkamer van dubbelzinnige beelden en bijgeloof.
Bij Brasser is het misschien iets minder dreigend maar wel net verontrustend genoeg. Ze vertelt hier mooi over hoe ze werkt en tot haar schilderijen komt.
Momenteel is nog tot en met zaterdag 17 juli (en daarna op afspraak) de tentoonstelling Painting, Five Perspectives te zien bij galerie tegenboschvanvreden. Vijf jonge schilders worden samengebracht met het idee om verschillende posities te presenteren, die ieder een licht werpen op wat schilderkunst zou kunnen zijn in deze tijd. Eén van de vijf schilders is Marjolijn de Wit die we al twee keer eerder bespraken. De andere namen zijn wat onbekender, maar zeker niet minder interessant. Indrukwekkend zijn bijvoorbeeld de grote -bijna helemaal zwarte- schilderijen van Jowan van Barneveld, die nu ook te zien is in het Bonnefantenmuseum; The Invisble Colour (met ook onder andere Luc Tuymans en Francis Alÿs).
Om de prachtig samengestelde wand met 21 (!) kleine schilderijen van Amir Tirandaz (1984, Shiraz, Iran) kun je ook niet heen. Aardig wat schilderijen zijn al verkocht en dat is te begrijpen. In grijzige tonen met wit en zwart zweven de verschillende beelden stil en ongrijpbaar voor je ogen. De portretten, landschapjes en figuren zijn zo subtiel neergezet, dat ze ineens weer lijken te kunnen verdwijnen. Tegelijk schuilt daarin ook de kracht, met minimale penseelstreken zijn intrigerende, tedere, ietwat knullige voorstellingen tot stand gekomen. De poëtische stijl doet her en der denken aan schilderijen van Norbert Schwontkowski.
Amir Tirandaz kwam in 2000 naar Nederland toen hij met zijn moeder en zus vluchtte uit Iran. Het dorp waar zij woonden werd onderdrukt, omdat het niet religieus genoeg zou zijn. Het gebied en de bewoners werden verwaarloosd door het regime van Khomeini. In Nederland ging Amir Tirandaz studeren aan de Koninklijke Academie in Den Haag en studeerde in 2009 af. De werken van de kunstenaar hebben altijd het menselijk falen tot onderwerp. De tragiek van het leven wordt op een humorvolle manier weergegeven. “De tragi-komische voorstelling van een wereld waarin de mens verstrikt is geraakt in een onontkoombaar web van blunders en vergissingen, waar alles zich tegen je keert en je er niets tegen kunt doen.”
Amir Tirandaz schildert en maakt daarnaast performances. Zie deze performance op You Tube. Heftig, maar ook bijzonder hoe deze performance deels dezelfde gevoelens oproept als de schilderijen: zwart, tragisch, ontwapenend en poëtisch.
Schilderijen die beklijven, op je netvlies blijven hangen, die zien we graag. Hier is weer zo’n pareltje. Annemiek Vera (1981, Utrecht) maakt ze vaker. De enorme werken op papier van een aantal jaren geleden maakten veel indruk. Met tanks, paarden en allerlei figuren in zoete kleuren veroverde ze de galerieruimte (bijvoorbeeld de projectruimte van Gist Galerie in Brummen) met formaten ruim boven de twee meter. Maar ook de kleine doordringende portretten van haar hand zijn vaak bijzondere ontmoetingen, tegenwoordig meestal op doek trouwens.
Vera schildert mensen, karakters, uitdrukkingen, maar vooral emoties. Met de titel Hold on, lijkt de jonge vrouw moed en troost ingeboezemd te worden. In sommige andere werken van Vera is een lijden te voelen, maar hier heerst er een soort serene rust. Zoals een dier een plekje zoekt, heeft de vrouw zich getroost met zachtheid en warmte en lijkt in gedachten verzonken.
Zelf zegt ze hierover: “Ik kan enorm geraakt zijn door wat mensen meemaken, moeten doormaken of overkomen vanuit oncontroleerbare gebeurtenissen. Toch is het iets wat we niet snel aan elkaar laten zien of aan elkaar vertellen. We zijn allemaal mensen en dat betekent een lichaam hebben; liefhebben, pijn, schaamte, ziek zijn en ten slotte sterven. We kennen allemaal de gevoelens als pijn, eenzaamheid of afgescheidenheid, maar we zien het niet graag onder ogen.”
Momenteel is dit en ander werk van Annemiek Vera te zien bij Galerie Hot Prospects! in Utrecht, de tentoonstelling heet past – present – future en is nog tot en met 10 oktober te zien. Interessant initiatief overigens dat Hot Prospects! Op hun website valt te lezen dat ze per jaar drie beloftevolle kunstenaars (zoals bijvoorbeeld ook Martijn Schuppers) een platvorm bieden door middel van een grote overzichtstentoonstelling en een catalogus. Deze verkooptentoonstellingen worden georganiseerd op het landgoed ‘Leusderend’ te Leusden. Nu dus een overzicht van de afgelopen drie jaar onder de Domtoren…
Aquil Copier (1973, Amsterdam) is de sympathieke aanstichter van het schilderspamflet PRESENTeert. Een gestencild platform waar schilders zich kunnen uitlaten of bevraagd worden over hun ideëen en activiteiten naast hun strikte beroepspraktijk. Naast het monomane atelierleven als het ware. Tot 5 december 2010 is er een aanstekelijke salontentoonstelling te zien in Outline in Amsterdam, samengesteld door Copier uit het uitdijende gezelschap kunstenaars dat tot dusverre meegewerkt heeft aan PRESENTeert.
Zij aan zij hangen hier ook enige werken van Copier zelf. Omgewerkte satelliet beelden geript van Google Earth zo lijkt het. Luchtfoto’s vanuit de ruimte – gemaakt om een haarscherp vogelperspectief mogelijk te maken – vormen het vertrekpunt voor een serie virtuoze doekjes. Door de schildershand van Copier raak je snel verdwaald in het landschap. Ragfijne olieverfdraadjes, uitgepoetste partijen, modderige stukken en opgedroogde aquarel-plasjes lossen elkaar af en vertroebelen de oorspronkelijke precieze en dienstbare beelden. Een mooi spel van omkering. Het liefst zou je met je hand als over een wereldbol met reliëf over de doeken strijken.
De illusie van grip op de wereld wordt verder opgevoerd (en onderuitgehaald) door de opduikende legendatekens in airbrush. Landschapschilderkunst uitgevoerd in hard-edge abstractie en teder olieverf-borduurgaren.
Ook te zien op de We Like 6%! show bij Nieuw Dakota.
Het is vaste traditie dat er vrijwel jaarlijks gemorreld wordt aan de status van Art Amsterdam. Het zou te slap en te tam zijn allemaal, teveel vierkante meters voor te weinig topkwaliteit, geen underground, geen internationale uitstraling, noem maar op. En telkens leidt dat tot leuke side-events die meestal eenmalig zijn. Geen enkel probleem als dat zoals dit jaar een tochtje mogelijk maakt naar de privé vertrekken van oude bekende Gijs Stork (1.026 Facebook vrienden) aan de Oudezijds Voorburgwal 153 in Amsterdam. Hij stelt zijn nogal omvangrijke woonhuis open voor Juliette Jongma, Diana Stigter en Martin van Zomeren. Deze 3 avontuurlijk ingestelde galeries vieren hier hun eigen feestje onder de noemer Minimarket en nodigden een paar verwante internationale collega’s uit (Hoet Bekaert/Gent, Christina Wilson/Kopenhagen en Office Baroque/Antwerpen). Zonder al te brede gangpaden een parade van fijne kunstenaars. Opening vrijdag 28 mei 2010 om 14u00. Dat wordt leuk!
Nieuw werk van Aukje Koks wordt hier gepresenteerd door Diana Stigter. Ze viel al eerder op afgelopen jaar bij Stigter op Art Rotterdam, op de tentoonstelling Nieuwe Schilders in de kunstruimte van het LUMC en met een paar mooie internationale presentaties. Ze is bovendien komend najaar artist in residence bij het gerenommeerde Wiels in Brussel. Koks gooide een aantal jaren geleden het roer flink om. Na in 2005 de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst binnengesleept te hebben met verhalende figuratieve voorstellingen in knallend kleurrijk tempera en brede streken, raakte ze tijdens een werkperiode aan de Rijksacademie in een heel ander spoor. Je zou het misschien een verlangen kunnen noemen om de te stoeien met de fundamenten van de schilderkunst zelf. Het vermogen om op het platte vlak een driedimensionale wereld te creëren is iets dat Koks behoorlijk bezog houdt en wordt steeds meer de aanleiding voor haar schilderijen (deels op afgespannen doek, deels op de muur) en installaties. Het werk is soberder geworden – maar ook dartel, licht van toon en prettig ongrijpbaar.
Niets spreekt bij Koks vanzelf. “Constructies van geschilderde fragmenten” heet het dan. Het zou jammer zijn als haar werk overgoten raakt door jargon. Het is juist zo mooi in z’n onnozelheid of raadselachtigheid die hangende boekenplankjes van linnen – “echt” en geschilderd op de muur – en het spel met zichtlijnen en luchtbellen en verdubbelde deurknoppen. Het idee dat de kunstenaar in zijn werk de slordige werkelijkheid ordent wordt door Koks mooi gekanteld.
De ideale tentoonstellingsomstandigheden voor de jonge Amerikaanse schilder Ben Merris (Iowa, USA, 1978) zijn een dikke twee weken voorbereidingstijd om de ruimte waarin het werk komt te hangen volledig naar zijn hand te zetten. Merris wil graag met Total Painting de toeschouwer het schilderij in trekken. Zodat voor- en achtergrond, onder en boven er niet meer toe doen, elk stukje oppervak van de expositieruimte beschilderd is met pulserende, stralende patronen en kleuren en je je als bezoeker in de schilderflow van Merris opgenomen voelt. De omstandigheden op Art Amsterdam waren niet helemaal optimaal, in krap twee dagen een stand volledig maar je hand zetten – dat is hard werken. Samen met collega-schilder Alex Dordoy uit Glasgow beulde Merris vrijwel non-stop twee dagen aan de all-over-make-over van stand 040 van Cokkie Snoei getiteld: “ECSTATIC !NS!STANCE, a site-specific wall/floor painting”.
Temidden van de hectiek van de beursvloer in aanbouw en koortsige voorbereidingen op de opening filmde de jonge filmmaker Justin Hagens voor We Like Art Merris en Dordoy bij de werkzaamheden. Merris vertelt smakelijk en bezield over de enorme Group Show die zo’n beurs eigenlijk is, welke ongekende voordelen het maken van abstracte kunst biedt en over de mix van fascistische kleurstellingen en Nebula-nevel tinten.
Merris heeft inmiddels al een flinke internationale staat van dienst opgebouwd en gaat binnenkort in New York wonen en tentoonstellen. Hij is opgeleid aan de University of Massachusetts in Boston en aan de Glasgow School of Art. Zijn werk is nu nog zeer betaalbaar, dat kan nooit lang meer duren.
Merris z’n schilderijen onstaan in zijn atelier in reeksen van wel 40 stuks waar hij tegelijkertijd aan werkt. In elk werk probeert hij nieuwe dingen uit en stuurt graag aan op grandioze mislukkingen; om die vervolgens weer naar zijn hand te zetten. Muziek is daarbij heel belangrijk voor hem, hij luistert voortdurend naar allerlei soorten muziek van gruizige stoner-rock tot Londense dub-step en ‘warped’ sound-scapes. Het is een lust om hem te horen praten over muziek, kunst en zijn eigen werk. Hij streeft naar “paintings that cannibalize themselves in the quest for density” en naar “archaic, futuristic, hi-fi, brutally entangled harmony as only hands can do”. Heerlijk! Ga kijken.
Frank Ammerlaan (1979) is zo’n schilder waar we nog veel van gaan horen. Hij is één van de genomineerden voor de Koninklijke Prijs 2010 en zijn werk Old Town (olieverf op doek, 200 x 170 cm, 2010) is te zien t/m 7 november in het Paleis op de Dam. Het doek werd trouwens meteen tijdens de opening afgelopen vrijdag verkocht aan een liefhebber. Ammerlaan is naast een atelierbestaan druk in de weer met de organisatie van de randvoorwaarden van zijn kunstenaarschap. Hij runde met collega Thijs Rijnsburger nog tijdens zijn opleiding aan de Rietveld academie de gekraakte tentoonstellingsruimte Horse Move Project Space, pal naast het tijdelijke Stedelijk Museum in het POST CS gebouw. De hier eerder besproken vormgever Michiel Schuurman maakte de inmiddels klassiek geworden affiches voor Horse Move.
Ook is Ammerlaan sinds december 2007 artistiek directeur van het sympathieke kunstplatform de Servicegarage. Een tentoonstellingsruimte van 475 m2, 12 kunstenaarswerkplekken en een gewilde artist-in-residence plek. Met een hele reeks deels zelf georganiseerde presentaties en groepstentoonstellingen in binnen- en buitenland, kun je Ammerlaan zien als het prototype zelfwerkzame kunstenaar/curator met een indrukwekkend netwerk. Knap en bijzonder dat je je buiten het reguliere galeriecircuit zo pro-actief weet te positioneren. Hij schreef hierover een interessant stuk in BK informatie.
En het mooiste is nog wel… het is hem van harte gegund – zijn werk staat als een huis. Het oogt wat gruizig en ontoegankelijk in eerste instantie, bij nadere beschouwing zijn we wat blij dat zijn eerste prioriteit bij het schilderen ligt! Het is de categorie: goor-lekker. Diepe glanzende zwarten (je verwacht bijna de lucht van teer en carboleum) waarin sporen zijn getrokken en geschraapt. Aanvankelijk nog voorzien van letters en typografie later vooral massief abstracte voorstellingen. Met een groot plezier in het afbeulen van het materiaal zo lijkt het. Ammerlaan brengt de olieverf aan in meerdere lagen en kleuren tot monochrome doeken onstaan, vervolgens krast en krabt hij fragmenten weg. Je oog blijft hangen aan het reliëf en de structuur. Het hier getoonde werk heeft een verrassend figuratief vertrekpunt; een (zelf)portret. Maar ook nu weer als een modderige projectie. Een portret met een waas ervoor, een overbelichte tronie in een verweerde spiegel, opdoemend uit het zwart. Mooie kunsthistorische titel ook…
Ammerlaan is onlangs begonnen aan het Royal College of Art in Londen. Hij doet daar een master aan de schilderafdeling. Niet gek, oa David Hockney en Tracy Emin gingen hem voor. Vanuit Londen zal hij op afstand betrokken blijven bij de Servicegarage en ongetwijfeld verbindingen leggen tussen de kunstwereld daar en hier.
Jasper Hagenaar (Tilburg, 1977) kwam in 2006 van de Rijksakademie in Amsterdam en had in datzelfde jaar al zijn eerste solo bij de Nederlandsche Bank in Amsterdam. Meestal is dat een goed teken; ze maken er bij de kunstcommissie van de DNB een sport van om jonge kunstenaars te scouten en vroeg een solo aan te bieden in de fraaie (en helaas ietwat hoogdrempelige) expositieruimte op het Westeinde . Ook Tanya Rumpff in Haarlem toonde al snel interesse in het werk van Jasper Hagenaar met als gevolg dat zijn werk nu al in een aantal mooie collecties is opgenomen. En terecht, zijn werk is mooi karig en raadselachtig. Beelden zwanger van een prettig soort onheil en referenties naar film en geschiedenis.
Zijn huidige tentoonstelling in Haarlem bij Rumpff Hunting Dinosaurs duurt nog t/m zaterdag aanstaande. Een mooie gelegenheid om (1) een bezoek te brengen aan deze galerie die binnenkort zijn deuren sluit (na 25 jaar in de voorhoede geopereerd te hebben, doodzonde) en (2) vlakbij het Teylers Museum (http://www.teylersmuseum.eu/) aan te doen. Het is een heerlijke 1-2 die hier opgevoerd wordt. De doeken van Hagenaar gaan over de museale gemoedstoestand die je kunt hebben als je op een woensdagochtend vrijwel alleen over de krakende vloeren van het museum wandelt. Hagenaar schildert vitrines met uniformen, dioarama’s (Dawn of Man) en gevonden artefacten van de klassieke wereld. Maar ook Batman die zich in de jungle ontfermt over een slachtoffer. Wat opvalt is dat de schilderijen heel open zijn geschildert, minder zwaar dan eerder werk en vol licht. De schilderijen onder de € 1.500 zijn al verkocht. Er is wel een heel mooi aquarellen wandje. Zeer sympathiek geprijsd!! Alle acryl op papier: € 275
Joncquil (Zeist, 1973) soleerde afgelopen jaar bij Galerie Ramakers in Den Haag, op Art Amsterdam met de serie AH UM en vulde met gemak een etage bij Galerie 37 in Haarlem met Himmel and Joy. Ook dook hij in 2010 op in een flink aantal interessante groepstentoonstellingen. Al met al een productief en druk bezet man. Kenmerkend voor zijn schilderijen (ook in fotografie en installaties is hij thuis) is de keuze voor een beperkt palet per schilderij. Sterker nog: veel schilderijen zijn opgelost in de gradaties van een enkele kleur. Het hier afgebeelde fliegende weisse rabe (40 x 30 cm, € 900) is een goed voorbeeld van een reeks werken die nog het meest doen denken aan de blik door een nachtcamera. Maar dan wel een infrarood dat zowel nachtelijke taferelen zichtbaar maakt als een tussenwereld van fabels en clowns.
Tussen de gemeen oplichtende helgroenen (emerald green?) en de diepe bijna zwarte matte groenen zien we flarden van dromen en visioenen. Malle of onheilspellende situaties die in de verte doen denken aan de Caprichos van de oude meester Goya. De aquatinten etsenserie waarin Goya het bijgeloof, de onwetendheid en de zeldzame domheid van zijn Spaanse tijd- en landgenoten op de hak neemt. Een zelfde voorkeur voor het irrationele en aangepaste wetten van de zwaartekracht zien we bij Joncquil. Kampvuurtjes met een duistere Ronald McDonald, menselijke nachtdieren en een buizen-frame stoel vertellen soms samen een wonderlijk verhaal. Blader online door zijn laatste publicatie AH UM en zie ook dat een belangrijke maar wat twijfelachtige rol is toebedeeld aan bovenstaande vlag. Als prop lijkt hij ontdaan van z’n nationalistische lading en toch uiterst brandbaar. Mooi vlug, summier en kordaat geschilderd en geschraapt… Te zien op de grandioze We Like 6%! show @ Nieuw Dakota.
Koen Delaere (1970, Brugge, België) bracht afgelopen zomer 3 maanden door op Curaçao op uitnodiging van het IBB en het Fonds voor Beeldende Kunsten, Vormgeving en Bouwkunst (FBKVB). Even een kleine toelichting. Het FBKVB stimuleert kunstenaars om een poosje in het buitenland te wonen en (net)werken, daartoe beheert ze 17 ateliers in steden als Berlijn, [...]
Lena Rot (1979, Charkov, Ukraine) debuteert deze maand in PLAYSTATION, de voorruimte van Galerie Fons Welters in Amsterdam. PLAYSTATION is sinds 2000 in gebruik als kleine projectruimte waar jonge kunstenaars voor worden uitgenodigd buiten het reguliere programmering in de grote achterruimte. Soms leidt dat later tot verdere samenwerking want Welters blijft deze kunstenaars in de [...]
Is deze beslagen spiegel geen mooi beeld om 2011 uit te luiden? Zelden zien we zulke heerlijk minimale schilderijen met zoveel lef. Lieven Hendriks wordt vaak als moderne de trompe l’oeil schilder omschreven, het bedrieglijke 3D-effect dat schilders al sinds de 17de eeuw toepassen. Dat is ook zo; zijn doeken lijken echt doorboord door kogelgaten, [...]
Lieven Hendriks (Velp, 1970) is één van de drie genomineerden voor de Wim Izaksprijs, een aanmoedigingsprijs voor een schilder die een opmerkelijke bijdrage levert aan de schilderkunst in Nederland. De winnaar toucheert € 10.000. De beide andere genomineerden ontvangen elk € 1.500. De bijbehorende tentoonstelling wordt dit jaar gehouden bij Pictura in Dordrecht van 17 [...]
Lilian Eliëns weet met een paar trefzekere verftoetsen en kleurvlakken een archetypische catwalk neer te zetten. De modellen met hun blanke haast doorzichtige huid lopen hun karakteristieke tred in de schijnwerpers onder daverende beats. Met juist de toets van de schilder die zo mooi de vluchtige modewereld karakteriseert. Stukjes opengelaten of spaarzaam beschilderd wit linnen [...]
Maartje Overmars De schilderijen van Maartje Overmars (1979, Eindhoven) hebben ondanks de lekker vette kwaststreken meestal sterk fotografische kenmerken: een aantrekkelijk contrast. Na haar Final presentation 2008 aan het Frank Mohr Instituut in Groningen, marcheerde ze vrolijk door naar 0.a. de Kunstvlaai en werd ze al snel opgepikt door Galerie Gist in Amsterdam; en onlangs [...]
Marielle Buitendijk (1976, Hilversum) soleerde onlangs in de tentoonstellingenserie Malerei in Het Wilde Weten in Rotterdam. Met een fraaie presentatie van haar werk van de afgelopen jaren. De van dichtbij zichtbare spetters van de spuitverf op paneel staan bijna haaks op de fotografische voorstellingen waar haast geen maakwerk aan te pas lijkt te komen. In [...]
Al eerder bespraken we hier werk van Marjolijn de Wit (1979, Bennekom). Momenteel (t/m 15 juni) is werk van haar te zien in het Exposorium van de VU Amsterdam, in de groepstentoonstelling Balans 2010. Dit kleine schilderij is daar ook te zien. De expositie laat werk van kunstenaars zien die in zekere zin kritisch reageren [...]
Geweldig die Best of Graduates (zoals Ron Mandos het noemt) tentoonstellingen! Verschillende galeries laten een selectie zien van de afstudeerders 2010 van verschillende kunstacademies in Nederland. (zie ook galerie Vonkel in Den Haag met Lichting ’10) Voor de door hitte en luiheid bevangen vakantievierder een verademing om niet zelf alle hogescholen af te hoeven gaan. [...]
Martijn Lucas van Erp kunstenaar: Martijn Lucas van Erp titel: zonder titel, 2010 techniek: olieverf op doek afmetingen: 30 x 30 cm prijs: € 825,- verkoopinfo: We like art kunstkoop: Ja, € 82,50 aanbetalen, daarna € 22,50 per maand fotograaf: Bert Janssen Tweet
Preview We Like Art Lounge @ Art Amsterdam 11 t/m 15 mei 2011, RAI Amsterdam Michiel van der Zanden, Mushroom (2011), olieverf op doek, 45 x 60 cm, € 1.000 Heden (stand 058) Oordeel: Verplicht doorklikken naar de site van de kunstenaar. First-person-painting. Thuis bij the Sims in olieverf! Briljant. Tags: < € 1.000, schilderij, [...]
Er zijn schilderijen waarvan je gaat neuriën. Werk dat als een aanstekelijke melodie de hele dag in je hoofd blijft hangen. Dit schilderijtje van Miranda Cleary is zo’n werk dat zich in je achterhoofd nestelt en nog dagen bij je blijft. Lekker snel geschilderd, een beetje schraal en alledaags maar precies virtuoos genoeg met die [...]
Nog tot en met 12 augustus is de tweede etappe van Hedens Haagse Zomer te zien, waarin het werk van Moran Fisher (1982, Israel) en Andrea Freckman centraal staat. Moran Fisher sprong bij ons voor het eerst in het oog tijdens de uitreiking en tentoonstelling van de Koninklijke Prijs in 2010. Twee doorwerkte, pasteuze en [...]
Roel van der Linden is zonder meer eigenaar van een van de vetste ateliers in Nederland: een enorm binnenzwembad in Mijdrecht. In deze onwaarschijnlijke setting maakt hij schilderijen en presenteert hij zijn werk aan de bezoekers. Ooit signaleerden we hem al in de nadagen van de vermaarde galerie De Praktijk en onlangs herontdekten we hem [...]
Sam Jackson kunstenaar: Sam Jackson titel: Death Dream, 2009 techniek: oil on panel afmetingen: 10,5 x 9,7 cm prijs: € 1.100,- verkoopinfo: We like art kunstkoop: Nee Tweet
Sander van Deurzen (1975, Venlo) toont in de Wetering Galerie tot en met 22 mei in de Sideshow bij Paul Beumer (ook mooi, maar daarover een andere keer) een aantal fraaie nieuwe portretten. Soms lekker uitzinnig in rechthoekig Sponge Bob formaat, soms hilarisch en wat sneu zoals deze roadpizza; of is het de verbaasde slachtofferblik [...]
Vorig jaar rond dezelfde tijd bespraken we ook werk van Sanne Rous (Apeldoorn, 1984), zie hier. Toen was het werk van Rous te zien in de openingstentoonstelling One van tegenboschvanvreden: “van enorme lappen tot subtiele kleine doekjes. In grijzige tonen weet zij de aandacht enorm aan zich te binden. Schijnbaar dagelijkse onderwerpen opgebouwd met een [...]
Verf in transparante lagen en vette korstige stukken komen bij Simon Schrikker (Utrecht 1973) samen met geurvlaggen en grimmig roedelgedrag. Al jaren schildert Schrikker aan een oeuvre van tamelijk dreigende hondgestaltes. In woeste vegen op monumentaal formaat dwingt hij de kijker zich te verhouden tot de onbestemde hondenblik. Ooit Black Dogs gelezen van Ian McEwan? [...]
Deze bespreking is eigenlijk ook een Must-see: ga het werk van Theun Govers (Eindhoven, 1976) nog snel zien! Tot en met zaterdag 26 februari aanstaande stelt hij tentoon in de Playstation bij Galerie Fons Welters. Zijn schilderijen op houten panelen trekken al je aandacht naar zich toe. Govers creëert op een eigenzinnige manier een ruimte, [...]
Preview We Like Art Lounge @ Art Amsterdam 11 t/m 15 mei 2011, RAI Amsterdam Thijs Jansen, De nieuwe avonturen van Bassie en Adriaan (2011), € 900, 19,5 x 15 cm, olieverf op paneel, Kunstruimte Wagemans (stand 131) Tags: < 1.000, schilderij, Art Amsterdam 2011 Links: Thijs Jansen, We Like Art Lounge, Art Amsterdam, verkoopinfo [...]
V&B, het duo Alex Jacobs (1973, Vlaardingen) en Ellemieke Schoenmaker (1968, Balkbrug) is bezig aan een fraaie zegetocht. Sinds ze hun individuele kunstenaarschap hebben ingeruild voor het partnership V&B (voorheen Villeroy en Boch) lijkt er echt iets bijzonders te zijn onstaan. Tentoonstellingen op internationale hippe plekken en dito artists in residencies; en onlangs een hele [...]
Veiling Sotheby’s ten behoeve van het Rijksakademie Artists’ Endowment Fund .Vandaag (1 juni) om 19.00 uur @ Sotheby’s, De Boelelaan 30, Amsterdam. Werk van 27 kunstenaars is in de Artists for Artists catalogus ‘ge-estimate’ onder 1.500 euro (hierbij hebben we eerlijkheidshalve de laagste schatting aangehouden). Dat zijn – op volgorde in de catalogus – de [...]
William Anthony (Fort Monmouth, New Jersey, VS, 1934) loopt al een enorme tijd mee. In de tijd van de Pop Art publiceerde hij z’n werk al in Interview, het blad van Warhol. Liechtenstein, Sol Lewitt, Rauschenberg allemaal hadden ze werk van hem, en even zoveel voorname Amerikaanse musea; waar de kunstenaar nu met zijn veteranen-pas [...]
