schilderij

Roel van der Linden, Zelfportret met vlag (2010), olieverf op doek, 40 x 40 cm, € 750. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf.

Roel van der Linden is zonder meer eigenaar van een van de vetste ateliers in Nederland: een enorm binnenzwembad in Mijdrecht. In deze onwaarschijnlijke setting maakt hij schilderijen en presenteert hij zijn werk aan de bezoekers. Van der Linden schildert zelfportretten. Hierin heeft de kunstenaar een vrije opvatting. Het hoofd kan net zo goed uit een moddervet geschilderd cartoongezicht als uit wolken of bananen bestaan. Licht verwant aan Philip Guston en Jonathan Meese is de verf op het doek gesmeerd. Heerlijk, intrigerend en vrij monomaan.

Op de sympathieke site Art Update stond een enthousiaste bespreking:

Sterk werk, een beetje ‘tongue-in-cheek’, maar wat wil je met een onderwerp als dit. Zelfportretten kennen we al vanaf Rembrandt. Denk ook aan Van Gogh of, actueel nog, Philip Akkermans. Wat valt er als schilder na hún bijdrage nog aan dit genre toe te voegen?

Rembrandt en Van Gogh hadden het er al over: hoe de schilder die zichzelf schildert in een intrigerende cirkel van betekenissen belandt. Immers, hij ‘demonstreert’ al schilderend wie hij is. Of anders gezegd, door te laten zien wat met verf en kleur kan geeft hij een beeld van wie hij zelf in het diepst van zijn wezen is. Schilder dus.

In de Amsterdamse Bijenkorf laten we onderstaand tweeluik zien en bovenstaand Zelfportret met vlag. De werken die we eerder bespraken op We Like Art (zie hier) waren overigens snel verkocht.

26 Mei kun je een speciale gast zijn van de schilder, hij organiseert namelijk een ‘open huis’. In de wonderlijke setting van het binnenbad kun je luisteren naar stukken van Ravel, Britten en Debussy door zangeres Florien Hilgenkamp en harpist Majsa Koperberg. En de schilderijen bekijken.

Datum: Zondag 26 mei vanaf 14:30 uur, aanvang muziek 15:00 uur.
Locatie: Dr. J. van der Haarlaan 11, 3641 JW Mijdrecht, voormalig zwembad Blijdrecht.
Zie Facebook.

Roel van der Linden, Zelfportret met meloen/Zelfportret met meloen en vlaggen (tweeluik) (2010), 2 x 40 x 40cm, € 1.400

{ 0 comments }

Joncquil, Shake the nightsnake, 2012, 35 x 27 cm, ingelijst, € 925. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf.

Joncquil (Zeist, 1973) verraste in 2012 bij Galerie Ramakers in Den Haag met een charmante muiterij getiteld CQ Mutiny. Een mooie friendly take-over die van een vrije geest getuigd. Ook zijn project op kunstenaarsbeurs RE: Rotterdam waarbij hij gasten uitnodigde om een tekst te komen schrijven in zijn met vintage design ingerichte kantoor, was een mooie twist van het beursthema. Lees hier een mooi stuk over deze actie bij het Cultureel Perbureau. Joncquil beweegt zich vrij in de kunstwereld en ontstnapt dus dikwijls aan de gangbare formats.

Zeker ontregelend was zijn eerder hier besproken gratis download. Het kan nog steeds: wordt kunstbezitter en laat je foto signeren in ruil voor een etentje met de kunstenaar. Doen!

Je zou bijna vergeten dat de kunstenaar ook nog stug doorwerkt aan een oeuvre. In de Bijenkorf tonen we 2 heerlijk duistere werken van Joncquil. Kenmerkend voor zijn schilderijen is de keuze voor een beperkt palet per schilderij. Sterker nog: veel schilderijen zijn opgelost in de gradaties van een enkele kleur. Het doet vaak denken aan de blik door een nachtcamera. Maar dan wel een infrarood dat zowel nachtelijke taferelen zichtbaar maakt als een tussenwereld van fabels en clowns.

Mooi vlug, summier en kordaat geschilderd en geschraapt. De schilder brengt een onderlaag in kleur aan en daarover een zwarte toplaag waar hij de voorstelling door verf weghalen tevoorschijn tovert.

Tussen de gemeen oplichtende helgroenen en de diepe bijna zwarte matte groenen zien we flarden van dromen en visioenen.  Malle of onheilspellende situaties die in de verte doen denken aan de Caprichos van de oude meester Goya. De aquatinten etsenserie waarin Goya het bijgeloof, de onwetendheid en de zeldzame domheid van zijn Spaanse tijd- en landgenoten op de hak neemt.

Een zelfde voorkeur voor het irrationele en aangepaste wetten van de zwaartekracht zien we bij Joncquil. Kampvuurtjes met een duistere Ronald McDonald, menselijke nachtdieren en een met puntmasker vermomde figuur vertellen samen een wonderlijk verhaal waarin net zo makkelijk een Mondriaan wordt uitgelegd als de maan wordt bezongen.

Joncquil, Preaching to the birds, 2012, 35 x 27 cm, € 925 (ingelijst)

{ 0 comments }

Lilian Eliens | Velvet, 2009 | 30 x 24 cm | € 850,00. Van 10 april tot 5 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Van Lilian Eliëns tonen we in de Bijenkorf een klein tenger schilderijtje. Vaardig en losjes geschilderd in een mooie herkenbare beeldtaal. We bespraken al eerder werk van deze fijne schilder.

Lilian Eliëns weet met een paar trefzekere verftoetsen en kleurvlakken een archetypische catwalk neer te zetten. De modellen met hun blanke haast doorzichtige huid lopen hun karakteristieke tred in de schijnwerpers onder daverende beats. Met juist de toets van de schilder die zo mooi de vluchtige modewereld karakteriseert. Stukjes opengelaten of spaarzaam beschilderd wit linnen suggereren catsuits, jurken en bloesjes.

Eliëns portretteert de wereld van de haute couture en haar tengere hoogbenige werkneemsters. ‘Mensen of poppen?’ vraagt Anne Berk zich af in een mooi stuk over het werk van Eliens:

“Eliëns is gefascineerd door de mythes in de modewereld. Secret Wish (2011) is een eerbetoon aan Alexander McQueen, die in 2010 zelfmoord pleegde. Ze heeft het model afgebeeld in een van zijn creaties, in een statige houding tegen een bloedrode achtergrond. Smoke (2011) is een schilderij van Kate Moss met een sigaret. Moss werd neergesabeld in de media omdat ze rookte tijdens een show van Gucci. Eliëns gunt haar haar zwakheden en portretteert Moss die met gesloten ogen inhaleert.”

Kate Moss met sigaret is zelf ook weer een nabeeld/look-a-like van Holly Golightly uit Breakfast at Tiffany’s. Net als het liggende model met de rode top in Untitled dat herinneringen oproept aan de als odalisque poserende modellen van Matisse. De modewereld als fijnzinnige echoput van gebaren, poses en houdingen.

{ 0 comments }