Anne Jaap de Rapper (1977, Ysbrechtum) geeft gevonden voorwerpen en oude foto’s een hernieuwde status. Hij maakt van speelgoedhuizen en reclameobjecten iconen,door ze uit te lichten en letterlijk op een voetstuk te plaatsen.

Van mijn sokken geblazen door een volwassen geworden Dufty-huis (wie speelde er niet mee en die geur!); verroest op een klassieke sokkel met groen biljartlaken en gouden naamplaatje. Ontdaan van kleuren en geuren, terug naar de pure vorm en architectuur van dit speelgoedhuis.

Architectuur en zijn geschiedenis zijn De Rapper’s grootste inspiratiebronnen. Andere terugkerende en intrigerende uitgangspunten: de vergankelijkheid van de dingen, zijn verzamelwoede en zijn hang om niet te vernieuwen. Rapperman blogt hierover: “Ik wil dat alles altijd blijft zoals het is. Want nieuwe dingen zijn zonder uitzonderingen misverstanden.”

Zijn huidige tentoonstelling bij Galerie Vous Etes Ici is een hoogtepunt in zijn carrière. Tot en met 7 mei is dit ‘gesamtkunstwerk’ nog te zien! Met de titel Representatieve Werken wordt precies weergegeven wat De Rapper doet. De ruimte -in een zachte gloed van ouderwets geel licht- laat schilderijen, sculpturen en meubels van zijn hand zien. “De schilderijen zijn niet precies schilderijen: het zijn objecten die representaties zijn van de idee “schilderij”.”(AjdR/Rapperman)

Anne Jaap de Rapper geeft bestaande objecten (ideeën eigenlijk) een andere betekenis in een nieuwe vorm. Representatief, maar dus ook oorspronkelijk werk. De universele betekenis van het bekende ‘straatsculptuur’, de ijsco, krijgt aan de wand als handgemaakt object een totaal andere lading dan die van commercieel uithangbord. De Rapper wordt niet gehinderd door de gedachte dat er bestaande motieven aan een vorm toebehoren.

Preview We Like Art Lounge @ Art Amsterdam
11 t/m 15 mei 2011, RAI Amsterdam

Anne Jaap de Rapper, Monument voor een verloren stad (17), (2010), Gebakken klei, 25 cm hoog, € 1.400,- (incl. 19%), VOUS ETES ICI (stand 121)

Het zijn zoete tijden voor Anne Wenzel (1972, Schüttorf, Duitsland). Ze is de afgelopen maanden haast alomtegenwoordig. Mooie presentaties op beurzen als Art Brussel, Art Amsterdam (Galerie Akinci) en volgende week de Volta in Basel, een Australische keramiek-prijs, fraaie artikelen in diverse media, een mooi item in Avro’s Kunstuur en natuurlijk de schitterende ingreep Requiem of Heroism in het Rotterdamse Boijmans. Wat een indrukwekkend werk is dit. Een paar honderd kilo klei geboetseerd tot een hypermonumentale krans van rottende witte en rode lelies. Wat wordt hier eigenlijk herdacht? Wenzel deed de afgelopen jaren veldonderzoek naar oorlogsmonumenten, van Berlijn tot Ieper. Het voorlopige resultaat is deze krans die in de catacomben van het museum als een soort zwart gat stil en dreigend staat te snorren.

De naargeestige zwart geteerde look van het gedenkteken in het Boijmans slaat je in je gezicht. ‘Goorlekker’ zou een omschrijving kunnen zijn van het geblakerde patina. Samen met het virtuoze materiaalgebruik en de dwingende monumentaliteit vormt het een ongemakkelijke mix. Is het een waarschuwing? Wenzel lijkt zich zeer bewust van haar Duise roots. Bij de opening van haar presentatie in het Boijmans werd er op de binnenplaats een ballet opgevoerd door een geuniformeerd gezelschap zwaaiend met bruine vlaggen en vaandels. Als om het publiek de politieke boodschap in te wrijven. De hier besproken medaille is er één uit een serie van militaire oorlogsdecoraties. Bright Solitude, Loss of innocence, Blood & Honour. De ooit montere medailles voor getoonde moed lijken voor de gelegenheid opgegraven uit de modder en de prut van het boerenland rond Ieper.

Schreven we laatst al over de veilingen van Ongekend (waarover wij Boudewijn nog een update verschuldigd zijn, het duurde even, maar zie nu daar ons comment), nu opent Ongekend-initiatiefneemster Annelien Kers aanstaande zondag in haar ‘kers-verse’ Kers Gallery de eerste tentoonstelling: Pop Up Show. Dat zal zijn vanaf 16.00 uur, inclusief performance (Mette Sterre) en muziek. Kers maakt gebruik van leegstaande winkelpanden in het centrum van Amsterdam en zal in 2011 op verschillende plekken Pop Up tentoonstellingen maken. De eerste vindt plaats op Nicolaas Maesstraat 71B, praktisch naast het Stedelijk Museum (mooie combi dus met een bezoek aan de Temporary Stedelijk 2 tentoonstelling, met onder andere het mega-knipsel van Matisse als een soort Nachtwacht in de erezaal, en vanaf vandaag zijn ook de werken uit de geschonken Maurice van Valen-collectie op zaal te zien).

In de Pop Up tentoonstelling zal werk te zien zijn van verschillende jonge kunstenaars. Waaronder de op Elsworth Kelly geïnspireerde Kelly Pages van Fleur van Dodewaard (1983). Van haar hand waren recent de Collectors Item pagina’s (zandloper) in de nieuwste Kunstbeeld. Prachtige tekeningen van Anouk Griffioen (1979). Interessant werk van Maarten Peerdeman, maar dus ook sculpturen van Camile Smeets. Om er maar eens 1 uit te lichten en fijn om weer eens een beeldje te kunnen tonen op de site.

In 2009 studeerde Smeets af aan de Rietveld-academie met grote sculpturen, maar ook een wand vol met kleine witte sculptuurtjes op muur-blokjes. Daarna werd ze meteen opgepikt door BuroDijkstra ArtGallery in Rotterdam in de tentoonstelling Sculptures Only! De beeldjes van Smeets zijn heel direct, zeker ook de titels, en een beetje knullig gemaakt. Dat grillige, in combinatie met het kleine formaat, trekt je aan en zuigt je als het ware in de details. Het is bij deze objecten net of je naar een striptekening in 3D zit te kijken. Simpele lijntekeningen die in één beeld een verhaal vertellen. Trekken deze konijntjes haar nou van de pot?

Hartstikke mooi dus zo’n nieuw initiatief, op allerlei plekken in Amsterdam, met veel dynamiek door performances, workshops en presentaties van jonge kunstenaars! Wij zijn benieuwd, maar eens kijken zondagmiddag?

Chris Jones (1975, Preston, Engeland) heeft onder andere gestudeerd aan het Central Saint Martins College of Art and Design in Londen. Het werk van Jones bestaat uit knipsels waarmee hij nieuwe beelden construeert. Het is opgebouwd uit kleurenfotoknipsels, maar ook uit zwart-wit kopieën van tekeningen. De 3-dimensionale sculpturen van Jones die uit 2-dimensionale onderdelen zijn opgebouwd, zijn zeer subtiel en fragiel van opbouw. Hij maakt gebruik van tijdschriften, boeken en glossy’s. Zijn sculpturen zijn dus eigenlijk 3d collages.

Iets minder vaak zie je zijn 2-dimensionale werken, een foto of poster met daarop fotoknipsels, die soms ook weer als 3d objectjes op de foto liggen.

Jones’ werk is op het eerste gezicht realistisch en zeer kundig gemaakt. Maar dichterbij zie je dat er delen ontbreken en dat het beeld net niet helemaal klopt. Enerzijds is het zeer werkelijkheidsgetrouw, anderzijds is het het tegengestelde daarvan, doordat er letterlijk gaten vallen in de sculpturen.

Het is bijzonder werk, je zou het romantisch en jawel; neo-conceptueel kunnen noemen, maar het is vooral humoristisch. Neem bijvoorbeeld zijn uitzinnige ruimte vullende sculpturen van een ‘Mad Max’ motor of een ‘American Old West’ koets met paard ervoor (zie foto onder).

De werkperiode die hij in 2008 doorbracht in Amerika en zijn tentoonstelling in Hudson Valley Center for Contemporary Art gaf hem nieuwe inzichten en inspireerde hem tot nieuw werk dat zelfs reikte tot de kolommen van the New York Times .

Dit kleine werk van Chris Jones laat een door hem nieuw geëvolueerde plant zien, de Spectralis Hybridus. Het is opgebouwd uit gekopieerde tekeningen van planten-etsen uit boeken en encyclopedieën daterend tussen 1600 en 1800. Tot in detail brengt hij deze nieuwe plant tot leven.