Anne Jaap de Rapper (1977, Ysbrechtum) geeft gevonden voorwerpen en oude foto’s een hernieuwde status. Hij maakt van speelgoedhuizen en reclameobjecten iconen,door ze uit te lichten en letterlijk op een voetstuk te plaatsen.
Van mijn sokken geblazen door een volwassen geworden Dufty-huis (wie speelde er niet mee en die geur!); verroest op een klassieke sokkel met groen biljartlaken en gouden naamplaatje. Ontdaan van kleuren en geuren, terug naar de pure vorm en architectuur van dit speelgoedhuis.
Architectuur en zijn geschiedenis zijn De Rapper’s grootste inspiratiebronnen. Andere terugkerende en intrigerende uitgangspunten: de vergankelijkheid van de dingen, zijn verzamelwoede en zijn hang om niet te vernieuwen. Rapperman blogt hierover: “Ik wil dat alles altijd blijft zoals het is. Want nieuwe dingen zijn zonder uitzonderingen misverstanden.”
Zijn huidige tentoonstelling bij Galerie Vous Etes Ici is een hoogtepunt in zijn carrière. Tot en met 7 mei is dit ‘gesamtkunstwerk’ nog te zien! Met de titel Representatieve Werken wordt precies weergegeven wat De Rapper doet. De ruimte -in een zachte gloed van ouderwets geel licht- laat schilderijen, sculpturen en meubels van zijn hand zien. “De schilderijen zijn niet precies schilderijen: het zijn objecten die representaties zijn van de idee “schilderij”.”(AjdR/Rapperman)
Anne Jaap de Rapper geeft bestaande objecten (ideeën eigenlijk) een andere betekenis in een nieuwe vorm. Representatief, maar dus ook oorspronkelijk werk. De universele betekenis van het bekende ‘straatsculptuur’, de ijsco, krijgt aan de wand als handgemaakt object een totaal andere lading dan die van commercieel uithangbord. De Rapper wordt niet gehinderd door de gedachte dat er bestaande motieven aan een vorm toebehoren.
| titel: |
IJsco, 2009 |
| techniek: |
papier-maché, polyester, polyesterplamuur, alkydverf, multiple (laatste van 5 originelen) |
| afmetingen: |
67 cm hoog |
| prijs: |
€ 1.628,- (incl. 19% BTW) |
| verkoopinfo: |
We like art |
| kunstkoop: |
Ja, €162,80 aanbetalen, daarna €36,25 p/mnd |
Preview We Like Art Lounge @ Art Amsterdam
11 t/m 15 mei 2011, RAI Amsterdam
Anne Jaap de Rapper, Monument voor een verloren stad (17), (2010), Gebakken klei, 25 cm hoog, € 1.400,- (incl. 19%), VOUS ETES ICI (stand 121)
| Oordeel: |
Al eerder bespraken we hier het werk van deze bijzondere kunstenaar. Emotionele kenmerken in een gebouw? Twee vensters die je als ogen aanstaren? Levende architectuur. (Jammer dat we in de lounge geen hele serie kunnen tonen, prachtig!) |
| Tags: |
< € 1.500, object, Art Amsterdam 2011 |
| Links: |
Anne Jaap de Rapper, We Like Art Lounge, Art Amsterdam |
| Kunstkoop: |
Ja, €140,- aanbetalen, daarna €35,- per maand |
| Verkoopinfo: |
We Like Art |
Het zijn zoete tijden voor Anne Wenzel (1972, Schüttorf, Duitsland). Ze is de afgelopen maanden haast alomtegenwoordig. Mooie presentaties op beurzen als Art Brussel, Art Amsterdam (Galerie Akinci) en volgende week de Volta in Basel, een Australische keramiek-prijs, fraaie artikelen in diverse media, een mooi item in Avro’s Kunstuur en natuurlijk de schitterende ingreep Requiem of Heroism in het Rotterdamse Boijmans. Wat een indrukwekkend werk is dit. Een paar honderd kilo klei geboetseerd tot een hypermonumentale krans van rottende witte en rode lelies. Wat wordt hier eigenlijk herdacht? Wenzel deed de afgelopen jaren veldonderzoek naar oorlogsmonumenten, van Berlijn tot Ieper. Het voorlopige resultaat is deze krans die in de catacomben van het museum als een soort zwart gat stil en dreigend staat te snorren.
De naargeestige zwart geteerde look van het gedenkteken in het Boijmans slaat je in je gezicht. ‘Goorlekker’ zou een omschrijving kunnen zijn van het geblakerde patina. Samen met het virtuoze materiaalgebruik en de dwingende monumentaliteit vormt het een ongemakkelijke mix. Is het een waarschuwing? Wenzel lijkt zich zeer bewust van haar Duise roots. Bij de opening van haar presentatie in het Boijmans werd er op de binnenplaats een ballet opgevoerd door een geuniformeerd gezelschap zwaaiend met bruine vlaggen en vaandels. Als om het publiek de politieke boodschap in te wrijven. De hier besproken medaille is er één uit een serie van militaire oorlogsdecoraties. Bright Solitude, Loss of innocence, Blood & Honour. De ooit montere medailles voor getoonde moed lijken voor de gelegenheid opgegraven uit de modder en de prut van het boerenland rond Ieper.
Lees en bekijk meer over Anne Wenzel
Schreven we laatst al over de veilingen van Ongekend (waarover wij Boudewijn nog een update verschuldigd zijn, het duurde even, maar zie nu daar ons comment), nu opent Ongekend-initiatiefneemster Annelien Kers aanstaande zondag in haar ‘kers-verse’ Kers Gallery de eerste tentoonstelling: Pop Up Show. Dat zal zijn vanaf 16.00 uur, inclusief performance (Mette Sterre) en muziek. Kers maakt gebruik van leegstaande winkelpanden in het centrum van Amsterdam en zal in 2011 op verschillende plekken Pop Up tentoonstellingen maken. De eerste vindt plaats op Nicolaas Maesstraat 71B, praktisch naast het Stedelijk Museum (mooie combi dus met een bezoek aan de Temporary Stedelijk 2 tentoonstelling, met onder andere het mega-knipsel van Matisse als een soort Nachtwacht in de erezaal, en vanaf vandaag zijn ook de werken uit de geschonken Maurice van Valen-collectie op zaal te zien).
In de Pop Up tentoonstelling zal werk te zien zijn van verschillende jonge kunstenaars. Waaronder de op Elsworth Kelly geïnspireerde Kelly Pages van Fleur van Dodewaard (1983). Van haar hand waren recent de Collectors Item pagina’s (zandloper) in de nieuwste Kunstbeeld. Prachtige tekeningen van Anouk Griffioen (1979). Interessant werk van Maarten Peerdeman, maar dus ook sculpturen van Camile Smeets. Om er maar eens 1 uit te lichten en fijn om weer eens een beeldje te kunnen tonen op de site.
In 2009 studeerde Smeets af aan de Rietveld-academie met grote sculpturen, maar ook een wand vol met kleine witte sculptuurtjes op muur-blokjes. Daarna werd ze meteen opgepikt door BuroDijkstra ArtGallery in Rotterdam in de tentoonstelling Sculptures Only! De beeldjes van Smeets zijn heel direct, zeker ook de titels, en een beetje knullig gemaakt. Dat grillige, in combinatie met het kleine formaat, trekt je aan en zuigt je als het ware in de details. Het is bij deze objecten net of je naar een striptekening in 3D zit te kijken. Simpele lijntekeningen die in één beeld een verhaal vertellen. Trekken deze konijntjes haar nou van de pot?
Hartstikke mooi dus zo’n nieuw initiatief, op allerlei plekken in Amsterdam, met veel dynamiek door performances, workshops en presentaties van jonge kunstenaars! Wij zijn benieuwd, maar eens kijken zondagmiddag?
Chris Jones (1975, Preston, Engeland) heeft onder andere gestudeerd aan het Central Saint Martins College of Art and Design in Londen. Het werk van Jones bestaat uit knipsels waarmee hij nieuwe beelden construeert. Het is opgebouwd uit kleurenfotoknipsels, maar ook uit zwart-wit kopieën van tekeningen. De 3-dimensionale sculpturen van Jones die uit 2-dimensionale onderdelen zijn opgebouwd, zijn zeer subtiel en fragiel van opbouw. Hij maakt gebruik van tijdschriften, boeken en glossy’s. Zijn sculpturen zijn dus eigenlijk 3d collages.
Iets minder vaak zie je zijn 2-dimensionale werken, een foto of poster met daarop fotoknipsels, die soms ook weer als 3d objectjes op de foto liggen.
Jones’ werk is op het eerste gezicht realistisch en zeer kundig gemaakt. Maar dichterbij zie je dat er delen ontbreken en dat het beeld net niet helemaal klopt. Enerzijds is het zeer werkelijkheidsgetrouw, anderzijds is het het tegengestelde daarvan, doordat er letterlijk gaten vallen in de sculpturen.
Het is bijzonder werk, je zou het romantisch en jawel; neo-conceptueel kunnen noemen, maar het is vooral humoristisch. Neem bijvoorbeeld zijn uitzinnige ruimte vullende sculpturen van een ‘Mad Max’ motor of een ‘American Old West’ koets met paard ervoor (zie foto onder).
De werkperiode die hij in 2008 doorbracht in Amerika en zijn tentoonstelling in Hudson Valley Center for Contemporary Art gaf hem nieuwe inzichten en inspireerde hem tot nieuw werk dat zelfs reikte tot de kolommen van the New York Times .
Dit kleine werk van Chris Jones laat een door hem nieuw geëvolueerde plant zien, de Spectralis Hybridus. Het is opgebouwd uit gekopieerde tekeningen van planten-etsen uit boeken en encyclopedieën daterend tussen 1600 en 1800. Tot in detail brengt hij deze nieuwe plant tot leven.
Lees meer over Chris Jones
Wat een fantastische nieuwe tentoonstellingsplek in Amsterdam! Morgen opent The Smooth and the Striated in Nieuw Dakota dat samen met Motive Gallery zetelt in een voormalige metaalwerkplaats met museale allure in Amsterdam-Noord. Vlakbij de NDSM-werf en de charmante IJ-kantine – tien minuutjes varen vanaf het Centraal Station. Een echte aanrader om eens te gaan kijken. De internationaal opererende Motive Gallery verhuisde onlangs vanuit de Jordaan naar Noord om hier samen met Nieuw Dakota te gaan pionieren. De insteek van Nieuw Dakota is om gerenommeerde en opkomende spelers uit de internationale kunstwereld bij elkaar te brengen. Galeries, instituten, verzamelaars, curatoren en kunstenaars verzorgen exposities en evenementen, waardoor een creatief platform voor nationale en internationale hedendaagse kunst moet gaan onstaan. Dat het met de content wel goed zit bewees de eerste tentoonstelling Common Ground. Met tijdelijke bruiklenen van o.a. powergaleries Annet Gelink, Ellen de Bruijne en Fons Welters, Stedelijk Museum Schiedam, de AKZO Nobel kunst collectie en verzamelaar Rattan Chadha. Via Facebook kon je mooi zien hoe er per week steeds meer werk bijkwam in de tentoonstelling en er letterlijk kwartier gemaakt werd aan het IJ.
Een kunstenaar die eruitsprong was David Lindberg (1964, Des Moines, USA) met het werk Hier (2010), een meer dan 6 meter hoog glasvezel gordijn met epoxyhars dat vanaf een van de dakramen naar beneden kwam druipen (zie de foto bij lees meer). Deze bevroren epoxy waterval is een mooi voorbeeld het werk van deze Amerikaanse kunstenaar. Lindberg (werkzaam op de NDSM-werf) draait al heel wat jaren mee en is internationaal zwaar vertegenwoordigd met galeries in Italië, Zwitserland, Duitsland en Nederland. In zijn atelier experimenteert de kunstenaar met allerlei materialen maar vooral met epoxy, hij is een meester in toeval en sturing bij het werken en stilzetten van deze transparante kunsthars. De monumentale veelgekleurde wandpanelen met hun bevroren druppels en stalagmieten zijn fantastisch. Lindberg verwerkt graag gevonden foto’s, briefjes, tekeningen, verpakkingen, doosjes en flesjes in zijn werk.
Hij zegt er zelf het volgende over: “My artworks are points of connectivity to thoughts, feelings, and places traveled. They offer a vehicle to transport us from thoughts we wish to forget, or escape from.” Mooi.
Voor ons is het ook fijn dat hij ook dergelijke associatieve voertuigen maakt als wandobject. Bij Nieuw Dakota hingen 3 juweeltjes uit een serie van 10, Vanishing Point, Office Yoga en Lake Garda. Een raadselachtige mengeling tussen foto’s en plasma, inclusief getrapt en verdiept perspectief. Een deel van de opbrengt komt ten goede aan de programmering van Nieuw Dakota.
Lees en bekijk meer over David Lindberg
Preview We Like Art Lounge @ Art Amsterdam
11 t/m 15 mei 2011, RAI Amsterdam
David Lindberg, When’s a good time? (2010), Pigment, photograph, glass cloth, UV epoxy, 20x30x20 cm, € 1.475,- (incl. 19%), Marian Cramer Projects (stand 69)
Elena Beelaerts’ (Den Haag, 1971) Zelfportret als een hond met agressieve ingewanden maakte een aantal jaren geleden op haar eerste solo bij Tanya Rumpff al een verpletterende indruk. Dit en een reeks andere 3d-collages waren zo heerlijk losjes fabulerend samengesteld, en met zo’n maakplezier. De kunstenaar lijkt zingend en trefzeker te kiezen uit een enorme berg tekeningen, foto’s, plastic speelgoed, (armpjes en giraffes), plexiglas, latex, potloden, vette markers, noem maar op. De al knippend, snijdend en plakkend samengestelde beelden zijn heerlijk ongerijmd en vol van rondtollende associaties en verbanden. Hoewel Beelaerts onderwerpen als ziekte en sterfelijkheid behandelt lijkt ze de angst ervoor te bezweren met een search and destroy aanpak; of beter nog search and enchant. Dartele woekeringen en bizarre transformaties gaan in haar werk vaak hand in hand.
Henk van Os vertelt aanstekelijk over het werk De Kleine Dood van Johannes de Doper op deze video op Youtube.
Bovenstaande tekening, Vogeljong, is weer zo’n cru pareltje; frêle en trefzeker tegelijk – en altijd bereid om te slaan in betekenis.
Elena Beelaerts doet mee met 2 grote collages aan de sterke groepstentoonstelling The Soup Kitchen in Retort Art Space, Amsterdam – nog t/m 27 maart, ga snel kijken!
Lees meer over Elena Beelaerts
Erik Buijs (1970, Rhenen) maakt al jaren naam met een stroom beelden in de openbare ruimte, van schoolplein tot TBS-kliniek. Vaak in beton, brons of aluminium gestolde beelden van gekleide aardmannetjes. Monumentale mannetjes die gezien willen worden. Het type nar dat een beetje verwant is aan de driftige ster uit de briljante animatie La Linea maar dan iets introverter, maar vaak net zo sneu. Sneu maar vol power en soms akelig herkenbaar.
Buijs bouwt zijn beelden op uit klei of was, het maakplezier en de sporen van het boetseren – inclusief duimafdrukken, handpalmvegen en messnedes – zijn goed zichtbaar. Mooi atelier ook trouwens.
In zijn vrije werk maakte Buijs onlangs een nieuwe stap. Al snijdend in piepschuim maakte hij, heel losjes, een aantal samengestelde beelden, dartele 3D collages die naar meer smaken. Kijk bijvoorbeeld naar deze fraaie Jezus-figuur, een echte katholieke oervorm bekend van boven de deur. Met speels gemak in elkaar gezet, vervolgens bij de gieter in vulzand gezet en volgegoten met vloeibaar aluminium dat het piepschium in een oogwenk wegbrandt. Meer hiervan kunnen we gaan zien in een overzicht van zijn werk van 18 september t/m 7 november 2010 in het Stedelijk Museum Kampen.
Komend weekend kun je terecht op de zogeheten finnisage op zaterdagmiddag 31 juli vanaf 16.00 uur bij Galerie Bart aan de Bloemgracht. Ook te zien daar: de schilderijen van Lydia Lambrechts, aanrader!
Lees en bekijk meer over Erik Buijs
Esther Jiskoot (Breda, 1963) maakt beelden van keramiek, glas en glaskralen. Een lichtdoorlatend, bijna lichtgevend geel gordijn van glaskralen hangt als een zee van zonnestralen in de ruimte. Om het goed te bekijken vraagt het beeld behoorlijk wat tijd en daardoor staat het voorgoed in je geheugen gegrift.
In 2009 leverde Jiskoot het sculptuur Luoso op, in opdracht van de Rijksgebouwendienst, ook hier een zelfde feest voor de ogen. Een 285 centimeter hoge zilverkleurige amorfe vorm van glaskralen wordt als het ware omhelsd door aluminium armen. Een zacht bewegende led-verlichting zorgt voor een kloppend hart. Een heel krachtig en tegelijk kwetsbaar en ontroerend beeld.
De organische vormen van haar sculpturen refereren aan de natuur, aan dieren, maar ook aan menselijke aspecten. De vervreemdende, lompe, alien-achtige uitstulpsels waaruit haar beelden zijn samengesteld, hebben op een bepaalde manier trekjes van levende wezens. Deze persoonlijkheden hebben van de kunstenaar namen gekregen via de bijzondere titels van de werken. Zelf zegt ze hierover “Ik ben geïnteresseerd in dat deel van de mens wat hij juist niet prijsgeeft. Dat deel wat deel uitmaakt van een soort overlevingsmechanisme. In mijn beelden zie of voel je daar soms fragmenten van. Een oerding onder een cultureel jasje.”
Esther Jiskoot rondde opleidingen aan de Rietveld academie en Rijksakademie af, en timmert al jaren aan de weg met mooie museum- en galerietentoonstellingen. Tot afgelopen 14 maart was haar werk te zien in de groepstentoonstelling Nieuwe liefdes in Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden.
Swifel, het kleine objectje van keramiek en glaskralen dat hier te zien is, is een mooi voorbeeld van Jiskoot’s kwetsbare, imperfecte en menselijke sculpturen. Zie verderop ook Bralla en Loona.
Lees meer over Esther Jiskoot
