Peter Luining (1961, Hoogkerk) is een internet kunstenaar van het heerlijk ontregelende soort. Hij maakt gebruik van de combinatie van bewegend beeld en geluid, die door de interactie van een gebruiker gestuurd wordt. Check het imposante organogram op de site van Luining; het geeft je een idee van het veelomvattende werk en onderzoek dat hem telkens weer op nieuwe paden brengt. Van de porno-site pastiche http://www.prettycensored.com tot sites opgemaakt in louter html-kleuren als http://www.ff00ff.com en http://www.00ffff.com. Zijn werk geeft je soms dat kenmerkende gevoel van paniek als een site zich tegen je keert als bezoeker of aan de haal gaat met je beeldscherm. Klik bijvoorbeeld eens op http://ctrlaltdel.org/rect_z1/, http://www.lfoundation.org/scratch/ of  http://splash.ctrlaltdel.org/attacki.html. Geen zorgen – er raakt niets beschadigd.

Ook was Luining een periode actief als domeinnaam handelaar. Zijn onderzoek naar de destijds ook in de kunstwereld zeer lucratieve handel in domeinnamen mondde uit in een presentatie/performance op Art Frankfurt, meer dan 200 domeinen werden door Luining te koop aangeboden. Opsteker voor Marlene Dumas: www.marlenedumas.com is nog steeds beschikbaar.

De laatste tijd wordt het werk van Luining meer minimalistisch en geometrisch. Het speelse is gebleven evenals het streven naar een organische browser. Kijk en klik naar flash filmpjes met geluid: http://o0.org/ of http://ctrlaltdel.org/nitter/. Sol Lewitt zou er lyrisch van raken! Op http://www.ctrlaltdel.org/ vind je een hele reeks speelse werken. Luining vertelt zelf:

“Daarom heb ik mijn site ook heel snel Ctrl/Alt/Del genoemd. Dat zijn de toetsen op een pc die je indrukt als je computer vastloopt. Waar ik in die tijd op uit was, was het ‘resetten’ van de manier waarop je surft. Je klikt op een button en ergebeurt iets anders dan je verwacht. Elke pagina kan weer anders zijn. Ctrl/Alt/Del is altijd een site gebleven die constant verandert. Dingen zijn niet makkelijk terug te vinden.”
De hele tekst van het interview met Metropolis M vindt je hier.

Op We Like 6%! is een kenmerkend werk van Luining te zien: square 4_4 [sp 21]. Het mooie aan zo’n werk is dat je het voor een bescheiden prijs kunt kopen als werk in onbeperkte oplage. Inclusief installatie-instructies. Echt hebbeding.

Tenslotte willen we je wijzen op het fantastische blog van Luining. Op zijn dagelijkse urenlange stadswandelingen fotografeert hij onder meer afgedankte computers, lege abri’s en sinds september ingepakte steigers.
Het is een aanstekelijk soort conceptuele antropologie, die aanzet tot eindeloos doorklikken.

Andrea Fraser (Billings USA, 1965) is een performance kunstenaar, die vooral bekend staat om haar ironiserende en kritische blik op de kunstwereld. In 2007 had zij een solotentoonstelling in De Hallen in Haarlem, waarin zeven door het museum aangekochte videowerken van Fraser te zien waren. Ook is haar werk onder andere vertegenwoordigd in de collecties van Centre Pompidou Parijs, MOMA New York en Tate Modern Londen.

Fraser kiest in haar werk de kant van de kunsttoeschouwer die in haar ogen krijgt opgedrongen, door de kunstenaar of de kunstinstelling, dat iets de moeite waard is. Ze bekritiseert dan ook in verschillende performances deze betuttelende en opdringerige kant van de kunstwereld. In Gallery Talk neemt zij de gedaante aan van een rondleidster in een museum, die een even enthousiasmerend en hoogdravend verhaal houdt over een schilderij van Poussin, als over de stoel van de zaalwacht. In de performance en video Little Frank and his Carp zien we haar als bezoeker van het Guggenheim Museum letterlijk gehoorzamen aan de stem van de audiotour, als ze architect Frank Gehry’s handelsmerk, de ‘pilaar’, sensueel gaat bevoelen (en daar blijft het niet bij…).

In 1984 begon Fraser aan een project (Untitled series), waarbij vrouwbeelden van Oude meesters en beroemde kunstenaars uit de 20e eeuw gecombineerd worden tot één, op poster-formaat c-prints (voor voorbeelden). Een prachtig voorbeeld is deze editie Untitled Drawing (De Kooning/Raphael) waarbij een schets (voor het Woman I-schilderij) van De Kooning over een schets (voor Madonna met kind) van Raphael wordt gezet. De ‘schilderijenversie’ hiervan is o.a.  in bezit van de Saatchi Gallery. Door deze versmelting van de pure,  maagdelijke Raphael en de woeste, krachtige De Kooning geeft Andrea Fraser ons een nieuwe, verfrissende blik op de verbeelding van de vrouw  in de kunstgeschiedenis (en daarbuiten).

Op You tube is een door Fraser ‘goedgekeurde’ opname te zien van May I help you? (een flicker-versie, waar je niet veel wijzer van wordt), maar deze variant geeft een indruk van haar ironische en herkenbare (!) kijk op de kunstwereld.

Anke Feuchtenberger

Alvast een voorproefje op Art Rotterdam vanaf volgende week donderdag 10 februari in de Cruise Terminal in Rotterdam: bij Galerie Mirta Demare (stand 69) zal onder andere werk van Ann Pettersson (Stockholm, 1965) te zien zijn. Bij ons een speciale oplage voor een mooie prijs (de allerlaatsten!).

De dromerige beelden op de foto’s van Pettersson zijn het resultaat van haar geestesoog. De werkelijkheid vindt ze niet interessant, die gebruikt ze alleen om haar idee vast te leggen. Met een oude Yashica, een camera uit de jaren zestig die ze op de rommelmarkt vond, draait ze het rolletje steeds handmatig door waardoor ze over hetzelfde negatief heen kan schieten. Met als gevolg dat ze soms dagen met een onaf beeld in haar camera rondloopt, op zoek naar juist die realiteit, dat ene shot, waarmee het negatief het gewenste totaalbeeld oplevert.

De vervreemding in het werk van Pettersson maakt haar foto’s intrigerend. Steeds is niet helemaal duidelijk wat je ziet. Door de overlappende, half-transparante beelden denk je in sommige gevallen al snel aan een wateroppervlak waar je door heen kan kijken en een spiegeling in ziet. Een andere keer zou een raam het spiegelende effect kunnen veroorzaken, wanneer delen van interieurs of gebouwen te herkennen zijn. Maar vooral zorgen de foto’s voor een glimp van een andere wereld, waarin zacht licht overheerst en waar de oerkracht van de natuur en een bruisende energie en gevoel de onderliggende factoren zijn.

Dit beeld van de zee, met de titel Tremble, is op één plek geschoten. Een stille zee, die glooiende rimpels achterlaat in het zand is in één beeld gecombineerd met een krachtige zee met lawaaiige golven die naar je toe komen en weer weggaan. In de titel zou je het gevoel en het achterliggende idee van de fotograaf kunnen lezen, die hebben geleid tot de verschillende foto’s, om uiteindelijk tot dit verwachtingsvolle ‘totaal’beeld te komen.

Pettersson begon in Zweden met haar kunstopleiding en kwam in 1993 naar Nederland om aan de kunstacademie in Den Bosch te gaan studeren. Aanvankelijk maakte ze film- en video-installaties en stapte over op fotografie.

Zie hier een foto van Ann Pettersson bij een verzamelaar thuis in Avro’s Kunstuur: Zomaar Kunst (2008). Smaakt naar kopen :-).

Eindelijk een bespreking over een favoriet van ons; Anoek Steketee (Hoorn, 1974)! Afgelopen zomer prominent te zien in Rotterdam met haar solo-tentoonstelling in het Nederlands Fotomuseum met de titel Dream City. Bij de tentoonstelling verscheen het gelijknamige boek van Anoek Steketee en Eefje Blankevoort. Prachtig vormgegeven door SYB, zie hier een preview. Het fotoboek verscheen ook in een speciale editie, met naast het boek de keuze uit bovenstaande print Wheel of Fortune, Beirut Lunapark, Libanon of de print (zie onder Lees meer) met de titel: Dunia Fantasia, Indonesië.

Steketee volgde haar opleiding aan de Koninklijke Academie in Den Haag. En al vrij snel daarna ging zij op onderzoek uit in landen in het Midden-Oosten. Wat haar werk zo interessant maakt is de combinatie van documentaire- en geënsceneerde fotografie. Ze geeft tegenstellingen weer in het leven van mensen. Mensen op straat worden figuranten in de verhalende foto’s van Steketee. In hun eigen leefomgeving worden zij letterlijk in de spotlight gezet. Met een set lampen en aanwijzingen van de fotograaf verdwijnt de politieke situatie naar de achtergrond. De gewone mens vertelt zijn eigen verhaal en daarmee ook een verhaal over bijvoorbeeld Iran of Libanon. Het theatrale effect in haar foto’s zijn heel eigen en bijzonder. Vervreemdende settings, houdingen van mensen en combinaties van voorwerpen maken het werk intrigerend en benadrukken de tegenstellingen in de samenlevingen waarin Steketee fotografeert.

De foto’s uit de serie Dream City maakte zij tussen 2006 en 2010. Dream City is de naam van een pretpark in Irak, hier liepen in 2006 Koerden, Arabieren en Amerikaanse soldaten gemoedelijk naast elkaar. Dit interessante gegeven werd het uitgangspunt voor een tocht langs allerlei pretparken in de wereld. Samen met schrijver / journalist Eefje Blankevoort, bezocht Anoek Steketee pretparken in onder andere Irak, Rwanda, Libanon, Israël, de Palestijnse Gebieden, Colombia, Indonesië, China, Turkmenistan en de Verenigde Staten. De nep-wereld in de avonturen-parken die als een decor opgebouwd zijn, staan in keihard contrast met de wereld buiten de parken. In de tentoonstelling en het boek worden behalve aan de hand van foto’s, ook door middel van persoonlijke verhalen van bezoekers en park-medewerkers de tegenstellingen duidelijk.

Luister hier naar Anoek Steketee en Eefje Blankevoort in gesprek met Anton de Goede voor De Avonden over een eerdere (ook prachtige!) serie van Steketee; Frontstage.