<€ 500

1 Navid Nuur Aquadelic Ringtone

Navid Nuur, Untitled (An aquadelic ringtone) (2008-2014), blue styrofoam, silkscreen, acid, spit, glitter, road sign paint, pushpins, salt, circa 72,5 x 49,5 x 2 cm, oplage 27 + 6 A.P. € 1.200,- (incl. verzending binnen Nederland)

Heb je ze gezien bij onze tentoonstelling @ Art Rotterdam? We toonden daar 2 nieuwe speciale edities van Navid Nuur. Beide weer zeer poëtisch en licht onthecht zoals we van de onnavolgbare Nuur gewend zijn. De lijst van ‘ingrediënten’ van de werken zijn veelzeggend. Als er schoenveters, spuug, gesmolten tin en zuur in voorkomen dan denk je bijna vanzelf aan Navid Nuur wiens werk bol staat van de lucide associaties en wonderlijke materialen. De kleine inktvisschildjes die met een veter bij elkaar gehouden worden met van binnen een sierlijk spoortje van ingebrand tin. En de vederlichte blauwe styrofoam plaat met een – als je goed kijkt – een virtuoze bellenblazer op een palmstrand. Het is allemaal zo rijk, raadselachtig en moeiteloos.

Navid Nuur (Teheran, 1976) is definitief internationaal doorgebroken en overal te zien lijkt het. De lijst tentoonstellingen op zijn CV zullen we maar niet helemaal uitwerken hier. Zijn deelname aan de Biennnale van Venetië 2 jaar geleden is zeker noemenswaardig en veel geprezen. Hij toonde twee werken in de ILLUMInations-tentoonstelling waaronder een indrukwekkende installatie met tl-buizen in de Arsenale in Venetië. Ook zijn solo Lube Love in 2013/2014 in het Bonnefantenmuseum in Maastricht was gedenkwaardig.

We Like Art @ Art Rotterdam 2015 Foto © Maarten Tromp

Al eerder schreven we over Navid Nuur (hier): Nuur is een dartele krachtpatser, hij zet de monumentale tentoonstellingsruimte moeiteloos naar zijn hand met grootse en lichtvoetige ingrepen. Z’n materiaalkeuze is ludiek en speels. Hij maakt sculpturen, installaties en tekstwerken. Een omgekeerde uitgebrande vuilcontainer als projectiekamer, tl-buizen, goudfolie, Play-Doh klei, oasisblokken, Nuur weet er wel raad mee. En telkens word je weer ingenomen door zijn manier van denken en maken.

“Navid Nuur stelt zichzelf vragen zoals, hoe schraapt het licht kleuren, hoe knap is het voor een zandkorrel om zich bij elkaar te houden elke dag? Hij gaat steeds meer naar binnen toe en zijn kernvraag is, wat zie je nou echt? Hij maakt geen keuze tussen objecten (kunstwerken) die er even zijn en dingen die elke keer opnieuw solide kunnen worden tentoongesteld. Het werk Thresholder dat als pilaar in zijn solo in de De Hallen te zien was en als muur in Museum Fridericianum, lijkt een solide bouwsel, maar is eigenlijk lucht. Bakstenen van oasis-blokken. Met zijn handen maakte hij afdrukken in de blokken en liet zo “meer en meer emotionale indrukken achter op het zuivere blok”.

2 Navid Nuur Cuttlefish, shoelace, metal

Navid Nuur, Untitled (2014), cuttlefish bone, shoelace, metal, circa 5 x 4 x 1,5 cm, 25 + 7 A.P. unieke stukken, € 300,- (incl. verzending binnen Nederland)

Goed om te weten: een A.P. is een artist proof. Het is een gangbare praktijk dat van een oplage of editie de kunstenaar een paar exemplaren buiten de editie om zelf houdt. Heb je interesse in deze edities? Mail ons – we helpen je graag verder.

 

{ 0 comments }

1 Helen Frik 068_CM_117
Dizipline ist Alles, reduction fired glazed stoneware, 46 x 30 x 22 cm, € 1.400

Vandaag  interviewen we Helen Frik over haar Ceramic Museum – the Frik Collection, dat nu te gast is in museum Boijmans van Beuningen. Een prachtige uitstalling van vreemde en droogkomische museumstukken die klaar zijn voor ontzameling. Frik (Worcester, Great Britain, 1960) is een kunstenaar van naam en faam die al heel wat jaren meedraait en grote internationale bekendheid geniet met haar tekeningen. Haar keramiek is van een zelfde aanstekelijke speelsheid. Hoog tijd om Helen Frik wat vragen te stellen. Als kunstenaar en (volgens haar LinkedIn profiel) als Director Product Development. Kijk, dit soort dubbele petten zien we graag.

Hoi Helen, je hebt momenteel een presentatie in Boijmans van Beuningen, kun je ons daar iets over vertellen?

Er werden mij door het Museum vier levensgrote vitrines ter beschikking gesteld. Echt een prachtkans: ik heb als het ware mega-collages kunnen maken, maar dan met ruimtelijke objecten, één op één. Alles achter glas, ik was dus vrij om 800 jaar oude archeologische vondsten van de Gemeente Rotterdam in te zetten, echte eieren, precaire glasplaten, een vogelnest, een verschrompelde papieren golf, tere zijden handdoekjes, en ga zo maar door. Ik heb er echt van genoten daar aan het werk te zijn!

Installatiefoto Helen Frik Boijmans van Beuningen

Je toont in Rotterdam ook een overzicht van de Frik Collection, Ceramic Museum. Wat is deze Frik Collection precies?

Vier jaar geleden overzag ik de hoeveelheid keramiek die ik ‘voor mijzelf’ had gemaakt, het werd gewoon teveel. Ik was aanvankelijk begonnen artikelen voor eigen gebruik te maken – ovenschalen, suikerpotten, maar over de jaren heen belandde er teveel in dozen, in de opslag. In een opwelling vertelde ik mijn galeriehouder David Risley in Kopenhagen dat ik deze toch moest verkopen. Hij bood meteen aan de eerste publieke tentoonstelling te komen maken in een lege verdieping boven zijn galerie in Kopenhagen, die we omtoverden tot een appartement van een keramiek-liefhebber.

Installatiefoto Helen Frik David Risley Copenhagen

installatiefoto Kopenhagen

Je Ceramic Museum is al op diverse museale en galerieplekken te zien geweest, begrijpt iedereen het idee of is het verwarring troef?

Ik denk het laatste – óf men speelt graag mee. In de recensie bijvoorbeeld in het blad Keramiek, daar wordt echt en alleen over de collectie gesproken alsof het om een echt fysiek museum gaat.

Maar mijn doel is altijd geweest om de nieuwsgierigheid te prikkelen, in de hoop dat de kijker er zijn eigen beleving van maakt. Verwarring is in die zin hopelijk positief, mensen kunnen hun eigen fantasie laten gaan. Dat is grotendeels de aantrekkelijkheid van kinderlogica, het is tegelijkertijd wel en niet logisch.

2 Helen Frik 069_CM_118

Vomit Pot, celadon and copper glazed stoneware, 19.5 x 20 x 20 cm, € 880

Is er een link tussen de Frik Collectie en de Frick Collection die nu in het Mauritshuis te zien is?

Mijn grootvader Max Frik (Bad Wimpfen, Duitsland) had als werkloosheidproject aan een paar mensen net na de eerste wereldoorlog de taak gegeven de Frik familieboom tot zo ver mogelijk terug in kaart te brengen. In 1.200-nog wat bleek de naam Frik gesticht, ergens onderweg heeft er een tak een ‘c’ tussen laten zetten. Die zijn ook naar de USA geëmigreerd. Gek genoeg, mijn initialen zijn H C – hetzelfde als Henry Clay Frik, en zijn dochter heet ook Helen. Er zijn nog meer overeenkomsten, maar ik hou erover op, want anders vind ik het te spooky worden.

Wat de Frick Collection betreft, er is natuurlijk geen enkele link.

Lees meer over the Frik Collection

{ 0 comments }

Fiona-Tan-Aftermath

Fiona Tan, Aftermath (2014), colour, pigment print on archival paper, 33 x 48,4 cm oplage 100, € 299,-

In onze We Like Art Show in de Van Nellefabriek tonen we in samenwerking met RABO Kunstzaken deze prachtige frêle editie van Fiona Tan. Het is een foto die Fiona Tan in Fukushima maakte. Deze scene lag letterlijk aan haar voeten en hoewel hij op het eerste gezicht wat gewoontjes lijkt, zit er toch alles in. Natuur versus cultuur. De natuur die ook na een nucleaire ramp weer overwint. Het beeldrijm van de bloemen op het schaaltje en het bloemetje in het gras. En de scherf porselein die een relatie heeft met Azië maar ook met Nederland. Precies zoals de kunstenaar zelf.

Fiona Tan stuitte op dit stilleven toen ze filmopnames maakte in het radioactieve gebied bij Fukushima, Japan. Het tekent het feilloze oog van de kunstenaar dat ze onmiddellijk de kracht van het beeld herkende.

Tan bezocht voor haar nieuwe werk, het drieluik ‘Ghost Dwellings’,drie plekken op aarde waar door verval, verwoesting of geldgebrek de bewoners zijn weggetrokken. Dat leverde prachtige beelden op van verlaten huizen, gebouwen en straten, maar tegelijkertijd zocht Tan op die puinhopen ook naar tekenen van hernieuwde energie en bloei. ‘Aftermath’ noemde Tan dit fenomeen; letterlijk begroeiing die na de oogst opnieuw opkomt.

Deze foto is een prachtige verbeelding van dat begrip; in het uitlopende gras ligt een potscherf van iets wat ongetwijfeld een porseleinen schaaltje of bord is geweest. Delfts porselein? Is het misschien een Hollandse scherf in Oosterse aarde? Hoewel het stukje aardewerk in het midden van het beeld staat, is de natuur het eigenlijke onderwerp van de foto. Die worstelt en komt weer boven. Het beeldrijm tussen het motief op het schaaltje en de bloemetjes van het graspolletje lijkt bijna te mooi om waar te zijn. En uit alles, van de dauwdruppels op het gras, tot het kleine plantje dat zich een weg naar boven werkt, spreekt een hoopvolle positiviteit.

{ 0 comments }

Zo draal met mij | Karin van Pinxteren

Zo draal met mij (2014), potlood, stempelinkt, marker op zuurvrij Moleskine, 21 x 15 cm, € 365,-

Karin van Pinxteren (1967, ’s Hertogenbosch) vermengt beeld en tekst op zo’n manier, dat het in je hoofd kruipt. Of in de woorden van Manon Berendse (in ‘Visitor, invite me’, 2009): “Ze maakt contact…Haar titels dralen niet. Guide me. Share your warmth with me. Maar dringen vriendelijk aan. Give me your order. Reflect with me. Met deze uitgepuurde zinnen verkiest Van Pinxteren de dialoog. Zonder feitelijke ontmoeting, maar gastvrij.”

In 2012 had Karin van Pinxteren een solo-tentoonstelling in Museum De Pont. Niet de minste plek om tentoon te stellen. We zijn benieuwd naar haar werk en wie ze is, dus stellen we haar wat vragen.

2-kvpinxterenpont6

Overzichtsfoto, Part of Someone’s Diorama @ Museum De Pont, 2012. Foto Peter Cox

Lees meer van dit interview met Karin van Pinxteren

{ 0 comments }

speciale avond wla westergasfabriek

Een ongekend groot aantal lezers klikte op de link van de inleiding (deel 1) op deze post van vandaag. Kennelijk raakt het onderzoek van Denise Heijtel een snaar. Het lijkt erop dat veel lezers zich kunnen herkennen in een aantal uitspraken van beginnende kunstkopers die we aanhaalden. Galeries hebben te kampen met een ongunstige beeldvorming rond hun hoogdrempeligheid. Wij bespeuren zelf een kentering in de gastvrijheid en openheid van veel galeriehouders maar de drempelbeleving bij een jonge doelgroep lijkt nog niet al te florissant. Hoog tijd om Denise een aantal vragen voor te leggen.

Hoi Denise, hoe kwam je er toe om onderzoek te gaan doen naar ‘drempelverlaging voor jonge kunstkopers (25 t/m 45 jaar) in galeries met hedendaagse kunst’. Met welke probleemstelling ben je aan de gang gegaan?

In het laatste jaar van mijn studie Cultureel Erfgoed aan de Reinwardt Academie in Amsterdam liep ik stage bij Walls Gallery in Amsterdam (september 2012 t/m maart 2013). Deze galerie exposeert een dynamische mix van hedendaagse kunst van jonge talentvolle kunstenaars. Tijdens mijn stage viel mij op dat in de galeriesector de jonge galeriebezoeker in de minderheid was. Ik vroeg mij af hoe dit kwam en wat hen tegenhield een galerie binnen te stappen en een kunstwerk te kopen.

Heb je zelf ervaring als galeriebezoeker of als kunstkoper?

Voor mijn stage bij Walls Gallery bezocht ik vooral exposities in musea en heel af en toe in een galerie-expositie (dit was vooral met vakanties). Tijdens mijn stage is mijn interesse voor hedendaagse kunst vergroot en ben ik meer galeries en kunstbeurzen gaan bezoeken. Dit doe ik nu nog steeds en ik houd het expositieaanbod van verschillende galeries/beurzen via Facebook bij.

Ik heb zelf nog geen kunstwerk gekocht, alleen een zeefdruk gekregen, maar ik ben van plan dit in de toekomst wel te gaan doen. Ik heb ervaren dat een kunstwerk aan de muur mij een goed gevoel geeft, iedere dag kijk ik er met een andere blik naar.

Je hebt tijdens je studie stage gelopen in een galerie en zelf dus aan de andere kant van de drempel gestaan. Kun je daar iets over vertellen?
Tijdens mijn stage viel mij op dat voorbijgangers geregeld naar binnen keken, maar niet naar binnen kwamen. Vooraf in koudere periode als de galeriedeur gesloten was, was de drempel om naar binnen te stappen nog groter. Mensen hebben toch het idee dat je verstand van kunst moet hebben om een galerie binnen te stappen en dat even rond kijken niet mag.

Voor een galeriehouder/assistent lijkt het ons ook soms lastig om onderscheid te maken of een bezoeker vrijblijvend komt kijken, informatie wil, een praatje wil maken, een aankoop wil doen. Hoe ga je daar mee om zonder ongeïnteresseerd of juist al te eager te lijken? 

Iedere bezoeker kan een potentiële kunstkoper zijn. Het is belangrijk de bezoeker altijd te begroeten zodat zij het gevoel krijgt welkom te zijn en er ruimte is (als zij dat zelf willen) voor het stellen van vragen. Je ziet snel genoeg of de galeriebezoeker een kijker of een potentiële koper is.

_MG_8843©2013 Foto Johan Nieuwenhuize

Je hebt een groep van 36 beginnende KunstKopers geïnterviewd met een flinke vragenlijst over hun ervaringen met kunst en galeries. Wat vond jij de meest opvallende uitkomst? 

Lees meer over dit onderzoek over drempelverlaging van galeries

{ 0 comments }