<€ 500

1-Stijn-Peeters-Beast-of-Burden

Wij smullen van het grafische werk van Stijn Peeters (1957, Valkenswaard). Zijn etsen lijken met speels gemak gemaakt en kunnen zich meten met de grafiek van allerlei internationale toppers. Het werk is geworteld in een beeldenwereld van Goya tot de kluchtigheid van de oerstrip Max und Moritz van Wilhelm Busch. Allerlei oplossingen die mogelijk zijn binnen de op zich vrij lastige etstechniek worden mooi terloops ingezet door Peeters. Het resultaat is een reeks sterke beelden die over elkaar buitelen van maakplezier en maatschappijkritiek.

2-Stijn-Peeters-Grim-1-de-Pont-foto-Peter-Cox

Stijn Peeters, GRIM @ de Pont, foto Peter Cox

Los Caprichos, de beroemde serie etsen van Goya lijkt het vertrekpunt van de reeks. Net als de oude Spaanse meester toont Peeters kritisch beeldcommentaar op menselijke dwalingen. Onwetendheid, ijdelheid, eigenbelang worden met satire als mild pamflet verbeeld. We herkennen een aantal politici in al hun potsierlijkheid voor de bühne, maar ook diverse klassieke sprookjesfiguren. De kunstenaars speelt zelf ook een rol in het geheel; als hofnar maar ook als hond en lastdier.

3-Stijn-Peeters-Fools-Gold

Er zit geen logica of concept achter deze serie volgens Peeters. Het werk is als reeks intuïtief ontstaan. De heerlijke titels die verwijzen naar popsongs en de kunstgeschiedenis “Fools’ Gold”, “Wars of Religion”, “Wonderland”, “I wanna be your dog” and “Acrobats ( Very Blue Period)” maken het geheel helemaal af.

Lees en bekijk meer over Stijn Peeters – GRIM – 27 etsen

{ 0 comments }

KlemanHert

Paul Klemann, A crown for deer with four horns (2010), kleurpotlood, potlood, met toets verf en /of inkt, 21 x 15 cm, € 550,-

Paul Klemann maakt uitzonderlijke tekeningen gebaseerd op zijn eigen dromen. In de zeer verhalende tekeningen komen allerlei vreemde figuren, dieren en gebeurtenissen voor. Op één tekening liggen in een rietlandschap twee poppenkastpoppen, die met elkaar lijken versmolten. De ene kant is een persoon met een tijgerkop. De andere kant is een tijger met juist een mensenhoofd. In de lucht trekken vreemde vogels voorbij en het riet op de achtergrond lijkt allerlei gezichten aan te nemen.

Paul-Klemann-tijger

Incense makes it invisible, kleurpotlood, potlood, met toets verf en /of inkt, 33 x 45 cm, € 1.450,-

Lees en bekijk meer over Paul Klemann – A crown for deer with four horns (2010) – € 550

{ 0 comments }

Nina-Bovasso-Snoopy-Drawing1

In veel van de aquarellen en tekeningen van Nina Bovasso vormen herhalende kleine motieven in allerlei kleuren samen een groter beeld. Alsof ze een confetti van verschillende vormen en kleuren over het papier heeft gestrooid. Het zijn zeer gedetailleerde tekeningen, die er tegelijkertijd erg speels uit zien. Dat is ook hoe Bovasso werkt, zonder schetsen of plan gaat ze aan de slag.

Nina-Bovasso-Snoopy-Drawing4Bovasso laat zich inspireren door de natuur, maar ook door populaire cultuur en strips. Die invloeden zijn zichtbaar in de verschillende motieven in haar werk. Zowel bloemen, abstracte vormen als stripfiguren laat ze veelvuldig kleurrijk terugkomen. In deze editie is het welbekende figuurtje Snoopy leidend voorwerp. Er is een grote groep Snoopy hoofden zichtbaar. Al vanaf het begin van Bovasso’s carriere duikt Snoopy steeds weer op in haar werk. Vaak in groepsverband, met vele Snoopy’s.  Snoopy is voor Bovasso een demoratisch symbool, die iedereen op dat moment natekende. Hoewel deze editie een zeefdruk is, zijn ze tegelijkertijd allemaal met acryl-gouache ingetekend. De hand van Bovasso is nog altijd zichtbaar, iedere editie is door die unieke acryl-gouache tekening weer net even anders.

Nina-Bovasso-Snoopy-Drawing3

Ze werd eerder vergeleken met Hundertwasser en Gustav Klimt, twee kunstenaars die eigentijds en op hun eigen manier de grens tussen decoratie en kunst lijken op te zoeken. Bovasso krijgt weleens kritiek op haar ‘meisjesachtige decoratieve’ werk, maar zelf vindt ze juist dat in dit hyperdecoratieve element een onheilspellend tintje zit. ‘Mooie’ beelden zijn niet per definitie eenduidig. Het esthetisch gebruikt Bovasso om ervoor te zorgen dat je goed naar het werk gaat kijken. Al die gedetailleerde elementen zorgen ervoor dat je haar werk eigenlijk alleen in het echt goed kunt waarnemen.

Kijk even naar de indrukwekkende cv van Bovasso. Haar werk is opgenomen in de collecties van oa MOMA, Collectie KPN , Akzo-Nobel Art Foundation, The New Museum of Contemporary Art, The Whitney Museum of American Art, New York, JP Morgan/Chase Bank, Deutsche Bank. Best bijzonder.

Nina-Bovasso-Snoopy-Drawing2
De kunstenaar woonde een aantal jaren in Amsterdam (soleerde oa bij galerie Stigter/vanDoesburg) en woont en werkt nu weer in New York. Hier zie je een atelierportret uit de reeks Artist in the World van Andre Smits.

Informeer hier naar deze mooie werkjes op papier: link.

Nina Bovasso, Let the Children Boogie (2012), zeefdruk met unieke acryl-gouache tekening op papier, oplage 39, 25 x 30 cm, prijs: € 185,- per stuk

Nina-Bovasso-Snoopy-Drawing5Ook sterk als duo.

{ 0 comments }

1-Job-Koelewijn-Spinoza-Torch

Misschien was Torch van Job Koelewijn (Spakenburg, 1962) wel één van de vreemdste werken die we toonden tijdens We Like Art @ Art Rotterdam. Het is een zaklamp gemaakt van kaarsvet, met Spinoza als merknaam. Er zit ook een foto bij van een vrouw die twee zaklampen vasthoudt. Achter haar is een zwart silhouet van een persoon zichtbaar. Dit blijkt Koelewijn zelf te zijn, een verscholen zelfportret? Een zaklamp en tegelijkertijd een kaars. Het zou licht kunnen geven, maar door de toorts aan te steken zal het kunstwerk smelten.

2-Job-Koelewijn-Spinoza-Torch

Lees en bekijk meer over Job Koelewijn – Torch (2012) € 250

{ 0 comments }

1-Hans-Wilschut-Centraal-editie1

Hans Wilschut reist de wereld over om stedelijke gebieden te fotograferen, maar ontdekte acht jaar geleden opeens een interessant onderwerp dichtbij huis: het veranderende Centraal Station in Rotterdam. Jarenlang fotografeerde hij de metamorfose van het stationsgebied. In oktober komt zijn fotoboek Centraal uit over dit project, waar 2 ijzersterke speciale edities bij verschijnen.

De reiziger op Rotterdam Centraal moest voortdurend opnieuw zijn weg vinden tussen bouwmaterialen en kranen. Wilschut wilde juist zichtbaar maken wat je als reiziger niet kon zien. Hij zocht naar een overzicht en besloot te fotograferen vanuit een hotelkamer tegenover het station:

Vanuit deze ruimte op de 12e verdieping keek ik dagen en nachten uit op het Stationsplein. Geen moment zag er hetzelfde uit: de ene dag reden tientallen vrachtwagens met zand af en aan, waar de volgende dag het plein er stil en verlaten bij lag. Striemde soms de regen tegen de zonwerende ruiten van mijn kamer, een uur later baadde het plein zich in het schelle zonlicht.”

Wilschut legde het proces vast en zoomde soms in op details. Toen hij met dit project begon stond het oude stationsgebouw er nog. Terwijl dat werd afgebroken ontstonden er tijdelijke wonderlijke bouwwerkjes en op de achtergrond verrees het nieuwe station. Juist de tussenmomenten, de tussentijdse architectuur met overkappingen en tijdelijke gebouwen, spreken Wilschut aan. Toch gaan zijn foto’s niet alleen over een specifiek station. Er is meer zichtbaar dan alleen de vorderingen op de bouwplaats. Het veranderende weer, verschillende lichtinvallen, maar ook details op de foto’s zorgen voor gelaagde beelden. Iedere foto heeft een eigen kleur en atmosfeer. Wilschut gebruikt intense kleuren kleur en weersomstandigheden als een palet om het veranderende stadsgezicht te verbeelden.

2-Centraal-Hans-Wilschut

Ook de hotelkamer begon op een gegeven moment mee te spelen. Gaandeweg vielen details en veranderingen in de kamer Wilschut op. De grote bouwlampen beïnvloedden de sfeer in de kamer. De lichtinval op bijvoorbeeld het plafond bleek opeens ook interessant. Zo maakte hij naast de foto’s van het stationsgebied ook abstracte foto’s van de hotelkamer, die een zijdelingse plek krijgen in het boek.

Bij het boek Centraal verschijnen twee speciale edities, elk in een oplage van 30 stuks. Voor € 350 krijg je het boek inclusief een print van 40 x 50 cm op dibond met ophangframe. Op de ene editie is een bouwterrein in diepe mist te zien. Op de voorgrond zijn de bouwhekken en bouwmachines nog te herkennen, maar in de achtergrond schijnen alleen de bouwlampen door de mist heen. De plek is haast onherkenbaar, ondefinieerbaar. Maar dan vallen opeens de neonletters Centraal Station van het oude stationsgebouw op. Je moet goed kijken om de foto te duiden.

3-Hans-Wilschut-2

Hans Wilschut, Speciale Editie Centraal 2 (2014), 40 x 50 cm, € 350

Bij de tweede editie is het nieuwe station zichtbaar. Dikke regenspetters op het raam weerspiegelen allerlei kleuren en vormen een tweede laag op het uitzicht. Brede zebrapaden veranderen in grafische patronen. Het nieuwe station is een grote lichtbron tussen de donkere gebouwen en straten, maar tegelijkertijd blijft het door de regen een ongrijpbaar gebouw.

Journalist en kunsthistoricus Edo Dijksterhuis en theater- en televisiemaker Wilfried de Jong schrijven teksten in Centraal. Bestel het boek en de speciale edities van Centraal, klik hier. Extra leuk, als je toeslaat voor 1 juli, dan komt je naam in het boek als voorintekenaar.

{ 2 comments }