Alexander Gronsky (Estland, 1980) winnaar van de prestigieuze Foam Paul Huf Award 2010, daar scoorden we hier op 29 maart j.l. al een mooie scoop mee. Even resumeren: jaarlijks ontvangt een jong internationaal fotografietalent tot 35 jaar deze prijs van € 20.000, een artist-in-residence in Amsterdam en … een tentoonstelling in Foam. Echt een pretpakket dus. Afgelopen weekend startte Gronsky z’n tentoonstelling met post-Sovjet landschappen, vooral uit de series Less Than One en The Edge.
Dat de internationale jury nogal gecharmeerd was van de Russische landschappen van Gronsky is goed te begrijpen. Zijn foto’s van staffelfiguren in een groots decor; de woestenij die grenst aan Moskou of de barre Russische Outback waar het gemiddelde bevolkingsdichtheid minder dan één per persoon per vierkante kilometer is, zijn meeslepend en met een groot gevoel voor kleur gemaakt. Neem even de moeite en klik door naar de serie Less Than One op de voorbeeldige site van Grosky.
Extra leuk dat nu een belangrijke foto van Gronsky uit zijn laatste serie aangeboden wordt door Foam Editions. We suggereerden het al eerder: neem die trap naar de bovenverdieping van Foam – daar wacht je een ware schatkist aan betaalbare fotografie.
Deze editie met zonnebaadster in Vladivostok is prima, qua beeld, formaat, oplage, prijs en het wenkende toekomstperspectief van Gronsky.
| titel: |
Vladivostok, from the series Less Than One, 2006 |
| techniek: |
Pigment inkt op Fine Art papier, gesigneerd |
| afmetingen: |
45 x 55 cm |
| prijs: |
€ 600, editie van 10 |
| verkoopinfo: |
We like art |
| kunstkoop: |
Nee |
Momenteel is nog tot en met zaterdag 17 juli (en daarna op afspraak) de tentoonstelling Painting, Five Perspectives te zien bij galerie tegenboschvanvreden. Vijf jonge schilders worden samengebracht met het idee om verschillende posities te presenteren, die ieder een licht werpen op wat schilderkunst zou kunnen zijn in deze tijd. Eén van de vijf schilders is Marjolijn de Wit die we al twee keer eerder bespraken. De andere namen zijn wat onbekender, maar zeker niet minder interessant. Indrukwekkend zijn bijvoorbeeld de grote -bijna helemaal zwarte- schilderijen van Jowan van Barneveld, die nu ook te zien is in het Bonnefantenmuseum; The Invisble Colour (met ook onder andere Luc Tuymans en Francis Alÿs).
Om de prachtig samengestelde wand met 21 (!) kleine schilderijen van Amir Tirandaz (1984, Shiraz, Iran) kun je ook niet heen. Aardig wat schilderijen zijn al verkocht en dat is te begrijpen. In grijzige tonen met wit en zwart zweven de verschillende beelden stil en ongrijpbaar voor je ogen. De portretten, landschapjes en figuren zijn zo subtiel neergezet, dat ze ineens weer lijken te kunnen verdwijnen. Tegelijk schuilt daarin ook de kracht, met minimale penseelstreken zijn intrigerende, tedere, ietwat knullige voorstellingen tot stand gekomen. De poëtische stijl doet her en der denken aan schilderijen van Norbert Schwontkowski.
Amir Tirandaz kwam in 2000 naar Nederland toen hij met zijn moeder en zus vluchtte uit Iran. Het dorp waar zij woonden werd onderdrukt, omdat het niet religieus genoeg zou zijn. Het gebied en de bewoners werden verwaarloosd door het regime van Khomeini. In Nederland ging Amir Tirandaz studeren aan de Koninklijke Academie in Den Haag en studeerde in 2009 af. De werken van de kunstenaar hebben altijd het menselijk falen tot onderwerp. De tragiek van het leven wordt op een humorvolle manier weergegeven. “De tragi-komische voorstelling van een wereld waarin de mens verstrikt is geraakt in een onontkoombaar web van blunders en vergissingen, waar alles zich tegen je keert en je er niets tegen kunt doen.”
Amir Tirandaz schildert en maakt daarnaast performances. Zie deze performance op You Tube. Heftig, maar ook bijzonder hoe deze performance deels dezelfde gevoelens oproept als de schilderijen: zwart, tragisch, ontwapenend en poëtisch.
Lees en bekijk meer over Amir Tirandaz
Andrew Bruce (1988, Groot Brittannië) verzamelt doodgereden dieren in zijn backpack. Met de fiets speurt hij de bermen af op het Britse platteland naar vossen, konijnen en vogels. Sinistere hobby? Nee, de intenties van de piepjonge fotograaf zijn zuiver te noemen. De dode dieren dienen als onderwerp voor zijn heel precies gemaakte foto’s. In de serie Vanitas zien we de dode dieren in een nachtelijke hemelvaart, opgeworpen voor de camera. Een soort nagespeelde tuimelende doodsmak annex serene uittreding. Zoiets kan snel leuk bedacht zijn maar vervolgens totaal niet werken. Niet in het geval van Bruce. De foto’s zijn teder en vervuld van een mooi besef van sterfelijkheid. De fotograaf raakte overigens wel behoorlijk in paniek bij de gedachte dat hij de in zijn Roadkill Freezer verzamelde dieren moest gaan fotograferen:
“As time went on I dreaded and dreaded the moment when I would have to photograph the animals, slowly working myself into a panic. A photograph is said to be a tiny piece of time that brutally and forever escapes its ordinary fate, some may even go as so far to say that a photograph immortalises a moment. Maybe my motivation for taking on such a project was to try and gain some control over time passing, life and death.
However when I finally stood in front of the dead animals, the moment I clicked the shutter I felt that I had not immortalised the moment, in that moment death was more present than ever.”
Na deze serie onstond Tender een serie foto’s van de fotograaf met in zijn handen of armen een dood dier. Als een moderne meditatieve neergevlijde Piëta. Het resultaat is een fraaie serie foto’s zonder opsmuk. Hij wil inzoomen op onze onthechte relatie met de natuur en de neiging om snel aan sterfelijkheid voorbij te gaan. Lees dit aardige interview in Fault Magazine. Bruce werkt met een grootbeeldcamera en drukt zijn grote foto’s met de hand af. Hij doet maanden over een paar foto’s.
Zijn foto’s zijn nog goedkoop, het is natuurlijk een jonge kunstenaar. In de blogosfeer wordt zijn werk enthousiast opgepikt (hij heeft zelf trouwens ook een aanstekelijk blog). Het is wachten tot een (Nederlandse) galerie of fotofestival hem een kans geeft om uit te pakken.
De hier getoonde foto’s zijn mooi groot en klein in oplage, de prijs gaat omhoog per verkocht exemplaar - snelle beslissers worden beloond zoals vaak in de fotografie. De vos in het graf kost € 1.200 voor nr 2/5. De kleinere foto’s uit deze serie zijn € 360 (niet ingelijst).
Lees en bekijk meer over Andrew Bruce
Schilderijen die beklijven, op je netvlies blijven hangen, die zien we graag. Hier is weer zo’n pareltje. Annemiek Vera (1981, Utrecht) maakt ze vaker. De enorme werken op papier van een aantal jaren geleden maakten veel indruk. Met tanks, paarden en allerlei figuren in zoete kleuren veroverde ze de galerieruimte (bijvoorbeeld de projectruimte van Gist Galerie in Brummen) met formaten ruim boven de twee meter. Maar ook de kleine doordringende portretten van haar hand zijn vaak bijzondere ontmoetingen, tegenwoordig meestal op doek trouwens.
Vera schildert mensen, karakters, uitdrukkingen, maar vooral emoties. Met de titel Hold on, lijkt de jonge vrouw moed en troost ingeboezemd te worden. In sommige andere werken van Vera is een lijden te voelen, maar hier heerst er een soort serene rust. Zoals een dier een plekje zoekt, heeft de vrouw zich getroost met zachtheid en warmte en lijkt in gedachten verzonken.
Zelf zegt ze hierover: “Ik kan enorm geraakt zijn door wat mensen meemaken, moeten doormaken of overkomen vanuit oncontroleerbare gebeurtenissen. Toch is het iets wat we niet snel aan elkaar laten zien of aan elkaar vertellen. We zijn allemaal mensen en dat betekent een lichaam hebben; liefhebben, pijn, schaamte, ziek zijn en ten slotte sterven. We kennen allemaal de gevoelens als pijn, eenzaamheid of afgescheidenheid, maar we zien het niet graag onder ogen.”
Momenteel is dit en ander werk van Annemiek Vera te zien bij Galerie Hot Prospects! in Utrecht, de tentoonstelling heet past – present – future en is nog tot en met 10 oktober te zien. Interessant initiatief overigens dat Hot Prospects! Op hun website valt te lezen dat ze per jaar drie beloftevolle kunstenaars (zoals bijvoorbeeld ook Martijn Schuppers) een platvorm bieden door middel van een grote overzichtstentoonstelling en een catalogus. Deze verkooptentoonstellingen worden georganiseerd op het landgoed ‘Leusderend’ te Leusden. Nu dus een overzicht van de afgelopen drie jaar onder de Domtoren…
Lees en bekijk meer over Annemiek Vera
Aquil Copier (1973, Amsterdam) is de sympathieke aanstichter van het schilderspamflet PRESENTeert. Een gestencild platform waar schilders zich kunnen uitlaten of bevraagd worden over hun ideëen en activiteiten naast hun strikte beroepspraktijk. Naast het monomane atelierleven als het ware. Tot 5 december 2010 is er een aanstekelijke salontentoonstelling te zien in Outline in Amsterdam, samengesteld door Copier uit het uitdijende gezelschap kunstenaars dat tot dusverre meegewerkt heeft aan PRESENTeert.
Zij aan zij hangen hier ook enige werken van Copier zelf. Omgewerkte satelliet beelden geript van Google Earth zo lijkt het. Luchtfoto’s vanuit de ruimte – gemaakt om een haarscherp vogelperspectief mogelijk te maken – vormen het vertrekpunt voor een serie virtuoze doekjes. Door de schildershand van Copier raak je snel verdwaald in het landschap. Ragfijne olieverfdraadjes, uitgepoetste partijen, modderige stukken en opgedroogde aquarel-plasjes lossen elkaar af en vertroebelen de oorspronkelijke precieze en dienstbare beelden. Een mooi spel van omkering. Het liefst zou je met je hand als over een wereldbol met reliëf over de doeken strijken.
De illusie van grip op de wereld wordt verder opgevoerd (en onderuitgehaald) door de opduikende legendatekens in airbrush. Landschapschilderkunst uitgevoerd in hard-edge abstractie en teder olieverf-borduurgaren.
Ook te zien op de We Like 6%! show bij Nieuw Dakota.
Lees en bekijk meer over Aquil Copier
Het kunstenaarsduo Atladóttir & d’Ors, Dagmar Atladóttir (1978) en Laura d’Ors (1973), toont nog t/m aanstaande zondag bij Galerie 10 in Utrecht een eerste soloshow, Safari. Een aanstekelijke mix van volkenkunde, fotografie, klederdracht, avantgarde-mode, bont gekleurde houtje-touwtje decors, vreemde poses en eigenaardige props.
Ze werken aan drie ‘collecties’ voor een de denkbeeldige onafhankelijke republiek van Bellona: de Traditional, Earth en de Office Collection. Met een verfijnd gevoel voor kleurcombinaties, bordkarton en gekte doen de foto’s enigszins denken aan een uit de hand gelopen mix van National Geographic en glossy-magazine fotoshoots.
Check vooral even de fotoreportage op Flickr van de show – het vraagt om meer wat ons betreft. Tjonge wat een mooi consequent doorgezet project. Bezoek meteen even de website van the First Collection en lees meer over Bellona. Ook het nogal nationalistische volkslied mag er zijn – hier in de Engelse vertaling:
O Bellona, among all the truest!
Your rounded green hills are home of the bravest
Land of the fearless
Realm of the strong
Praise to you, o glowing magnolia!
In winter snow covered
Soldier, loving mother
To you we belong
Daring and caring winner of the struggle
With fierce hearts may we stand to defend
Your peace and liberty
Our beloved native land
May your enemies be scattered
By the sound of cannon
And may your name be blessed
See the flag wave high and shine
Bellona! Bellona! O Bellona!
Lees en bekijk meer over Atladóttir & d’Ors
Het is vaste traditie dat er vrijwel jaarlijks gemorreld wordt aan de status van Art Amsterdam. Het zou te slap en te tam zijn allemaal, teveel vierkante meters voor te weinig topkwaliteit, geen underground, geen internationale uitstraling, noem maar op. En telkens leidt dat tot leuke side-events die meestal eenmalig zijn. Geen enkel probleem als dat zoals dit jaar een tochtje mogelijk maakt naar de privé vertrekken van oude bekende Gijs Stork (1.026 Facebook vrienden) aan de Oudezijds Voorburgwal 153 in Amsterdam. Hij stelt zijn nogal omvangrijke woonhuis open voor Juliette Jongma, Diana Stigter en Martin van Zomeren. Deze 3 avontuurlijk ingestelde galeries vieren hier hun eigen feestje onder de noemer Minimarket en nodigden een paar verwante internationale collega’s uit (Hoet Bekaert/Gent, Christina Wilson/Kopenhagen en Office Baroque/Antwerpen). Zonder al te brede gangpaden een parade van fijne kunstenaars. Opening vrijdag 28 mei 2010 om 14u00. Dat wordt leuk!
Nieuw werk van Aukje Koks wordt hier gepresenteerd door Diana Stigter. Ze viel al eerder op afgelopen jaar bij Stigter op Art Rotterdam, op de tentoonstelling Nieuwe Schilders in de kunstruimte van het LUMC en met een paar mooie internationale presentaties. Ze is bovendien komend najaar artist in residence bij het gerenommeerde Wiels in Brussel. Koks gooide een aantal jaren geleden het roer flink om. Na in 2005 de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst binnengesleept te hebben met verhalende figuratieve voorstellingen in knallend kleurrijk tempera en brede streken, raakte ze tijdens een werkperiode aan de Rijksacademie in een heel ander spoor. Je zou het misschien een verlangen kunnen noemen om de te stoeien met de fundamenten van de schilderkunst zelf. Het vermogen om op het platte vlak een driedimensionale wereld te creëren is iets dat Koks behoorlijk bezog houdt en wordt steeds meer de aanleiding voor haar schilderijen (deels op afgespannen doek, deels op de muur) en installaties. Het werk is soberder geworden – maar ook dartel, licht van toon en prettig ongrijpbaar.
Niets spreekt bij Koks vanzelf. “Constructies van geschilderde fragmenten” heet het dan. Het zou jammer zijn als haar werk overgoten raakt door jargon. Het is juist zo mooi in z’n onnozelheid of raadselachtigheid die hangende boekenplankjes van linnen – “echt” en geschilderd op de muur – en het spel met zichtlijnen en luchtbellen en verdubbelde deurknoppen. Het idee dat de kunstenaar in zijn werk de slordige werkelijkheid ordent wordt door Koks mooi gekanteld.
| titel: |
Angle |
| techniek: |
oil on unstretched canvas |
| afmetingen: |
14 x 13 cm |
| prijs: |
€ 800,- (excl. btw) |
| verkoopinfo: |
We like art |
| kunstkoop: |
Ja, aanbetaling €80,-. Renteloos afbetalen €22,50 p/mnd |
Anuschka Blommers (Purmerend, 1969) en Niels Schumm (Naarden, 1969) studeerden in 1996 samen af aan de Rietveld Academie in Amsterdam en werken sindsdien samen. Ze zijn internationaal veel gevraagd als mode- en portretfotografen en werkten in opdracht voor grote bladen zoals Vogue, Interview en Self-Service. In 2001 toonde het Groninger Museum voor het eerst op groot formaat werk van Blommers & Schumm, dat zij in opdracht maakten voor een Brits modemagazine. De werkwijze van het duo is opvallend, ze maken meestal gebruik van ‘gewone’ modellen (vrienden of bekenden en niet buitengewoon mooie mensen) in een ‘gewone’ omgeving (thuis, in de keuken van een vriendin). Doordat ze gebruik maken van een technische camera, moeten de ‘modellen’ vrij lang wachten en dat aspect wordt uitgebuit. De geportretteerden lijken in afwachting en op een of andere manier ontstaat altijd een vreemde, mysterieuze sfeer in de foto’s.
In 2006 was in het Groninger Museum een overzichtstentoonstelling van het duo te zien. Hierbij verscheen de catalogus Anita and 124 other portraits, hierin zijn de hyperrealistische portretten van onder andere Anita, Viktor & Rolf, Steve McQueen, moeders, vriendinnen en aardappels (!) afgebeeld. Als vanzelf ga je op zoek naar rimpeltjes, haartjes, deukjes, (ja, ook bij de aardappel-portretten), zo haarscherp zijn de triggerende, verwarrende beelden.
Op Youtube krijg je via dit korte filmpje een goede indruk van wat de bijzondere fotografen doen in hun foto’s. Lijdend voorwerp zijn Viktor & Rolf; van de liefste jongetjes uit de klas via gevierde catwalk-modellen en door paparazzi belaagde sterren tot big smile Amerikaanse zakenmannen weggelopen uit een miljoenen reclamespot. Wow, en hier dus deze intrigerende stillevens verkrijgbaar in een zeer lage oplage! Bij de aankoop van meerdere verschillende foto’s gaat de prijs per stuk omlaag, het prachtige boek in enkel- of meervoud erbij geleverd.
Lees meer over Blommers & Schumm
Schreven we laatst al over de veilingen van Ongekend (waarover wij Boudewijn nog een update verschuldigd zijn, het duurde even, maar zie nu daar ons comment), nu opent Ongekend-initiatiefneemster Annelien Kers aanstaande zondag in haar ‘kers-verse’ Kers Gallery de eerste tentoonstelling: Pop Up Show. Dat zal zijn vanaf 16.00 uur, inclusief performance (Mette Sterre) en muziek. Kers maakt gebruik van leegstaande winkelpanden in het centrum van Amsterdam en zal in 2011 op verschillende plekken Pop Up tentoonstellingen maken. De eerste vindt plaats op Nicolaas Maesstraat 71B, praktisch naast het Stedelijk Museum (mooie combi dus met een bezoek aan de Temporary Stedelijk 2 tentoonstelling, met onder andere het mega-knipsel van Matisse als een soort Nachtwacht in de erezaal, en vanaf vandaag zijn ook de werken uit de geschonken Maurice van Valen-collectie op zaal te zien).
In de Pop Up tentoonstelling zal werk te zien zijn van verschillende jonge kunstenaars. Waaronder de op Elsworth Kelly geïnspireerde Kelly Pages van Fleur van Dodewaard (1983). Van haar hand waren recent de Collectors Item pagina’s (zandloper) in de nieuwste Kunstbeeld. Prachtige tekeningen van Anouk Griffioen (1979). Interessant werk van Maarten Peerdeman, maar dus ook sculpturen van Camile Smeets. Om er maar eens 1 uit te lichten en fijn om weer eens een beeldje te kunnen tonen op de site.
In 2009 studeerde Smeets af aan de Rietveld-academie met grote sculpturen, maar ook een wand vol met kleine witte sculptuurtjes op muur-blokjes. Daarna werd ze meteen opgepikt door BuroDijkstra ArtGallery in Rotterdam in de tentoonstelling Sculptures Only! De beeldjes van Smeets zijn heel direct, zeker ook de titels, en een beetje knullig gemaakt. Dat grillige, in combinatie met het kleine formaat, trekt je aan en zuigt je als het ware in de details. Het is bij deze objecten net of je naar een striptekening in 3D zit te kijken. Simpele lijntekeningen die in één beeld een verhaal vertellen. Trekken deze konijntjes haar nou van de pot?
Hartstikke mooi dus zo’n nieuw initiatief, op allerlei plekken in Amsterdam, met veel dynamiek door performances, workshops en presentaties van jonge kunstenaars! Wij zijn benieuwd, maar eens kijken zondagmiddag?
