Merijn Bolink (1967, Amsterdam) maakte afgelopen jaar op het Nanolab van de Universiteit Twente kunst op nanoschaal, met als eerste resultaat een nanokandelaar, opgebouwd uit atomen van een antieke kandelaar. Een tweede antieke kandelaar werd in stukken gezaagd die vervolgens naar 144 adressen werden verstuurd. De adressen vormden tezamen een reuzekandelaar op de wereldkaart met een afmeting van ruim 6000 kilometer.
Typisch Bolink. Niet een beeldhouwer in de klassieke zin maar meer een tedere sloper/knutselaar/taxidermist/wetenschapper/ideëenfontein.Verdubbelingen, vloeiende versmeltingen, ontledingen en vooral absurde metamorfoses geloofwaardig maken – daar is Bolink dol op. Hij maakte in de jaren negentig naam met een reeks verrassende klassiekers die menigeen nog steeds op het netvlies gebrand staan. De eekhoorn opgenomen in een houten ladder, de doorgesneden uitgeholde appel gevuld met het vruchtvlees van een sinaasappel, de oermoederkinderwagen met haar stoet genetische kinderwagentjes, de verdubbelde piano, de versplinterde tijger in een frietsnijder met uit elke gesneden sliert een nieuwe tijger.
“Zelf zoek ik, in elk nieuw beeld, naar mogelijkheden iets te scheppen, buiten de natuur om. Beter dan de natuur.”
Merijn Bolink had museale exposities in het Groninger Museum, het Gemeentemuseum Den Haag en het Cobra museum Amstelveen. Zijn werk is in het bezit van een hele riedel musea en bedrijfscollecties zoals Akzo Nobel en de Rabobank.
Fantastisch dus om nu deze twee lichtboxen te laten zien op We Like Art. Bloemstillevens ontdaan van hun aandachtrekkerige bloembladen en stelen – en teruggebracht tot de stampers en meeldraden. Een hele mooie zorgvuldige kleine oplage… bovendien in prijs verlaagd voor We Like Art, normaal € 1.750.
Lees en bekijk meer over Merijn Bolink
Wij vallen helemaal voor het werk van Merijn Hos (Enschede 1975). Een grote naam in het vrij hippe illustratieopdrachtencircuit zoals voor magazines als Wired, Mousse Magazine en Vice, of campagnes voor merken als Nike, Shifty Skateboards en Lowlands. Check vooral zijn fraaie portfoliosite hier. Op zijn site kun je goed zien dat Hos z’n vrije werk stelselmatig afwisselt met werk in opdracht.
Merijn Hos werkt snel en intuïtief. En het tapt allemaal uit dezelfde bron. Boekjes, schoenen, kleine en grote tekeningen, sculpturen en deze heerlijke videoanimatie: YoGabbaGabba! Een helder gekleurde naïeve wereld met bezielde fruit- en plantwezens die in een vroeg jaren zeventig idioom over elkaar heen buitelen. Barbapappa on acid. Waarin sparrenbomen makkelijk overgaan in slagroomtorens. Hoogbenige aardappelfiguren dragen in een lange psychedelische marsparade drie kruizen naar de laatste bestemming. Het is in de verte verwant aan de wereld van Tal R (hier eerder besproken). Minder gruizig en schilderkunstig en meer de klare lijn met een donkere randje.
Hos heeft al heel wat tentoonstellingen op zijn naam staan. Vorig jaar spotten we hem bij With Tjalling in Groningen en K+K Gallery (Nice Sculpture Asshole). Graag wijzen we je op deze serie bokalen. Uitbundige fantasie Trophies uitgevoerd in inkt en ingekleurd met espresso voor de juiste bite. Zo’n trofee gun je jezelf toch?
Lees en bekijk meer over Merijn Hos
Mia Pearlman (1974, New York) maakt indrukwekkende papierinstallaties die al te zien zijn geweest op voorname plekken in New York, o.m. Hunter College en Roebling Hall. Tot 4 april is haar werk, samen met dat van onder andere Thomas Demand, Kara Walker en Mona Hatoum, nog te zien in een tentoonstelling Slash, Paper under the knife in het Museum of Arts and Design in New York.
De 3d papierwerken en de 2d tekeningen die zij maakt hebben veel te maken met natuurverschijnselen en het weer; wolken, tornado’s van water, wind en bevroren partijen keren terug in haar werk. Pearlman tast graag de grenzen af van de ruimte met haar objecten, ook haar tekeningen spelen met dieptewerking, wat is er echt en wat denk je te zien?
Startend vanuit een soort meditatief lijnentrekken met inkt op grote vellen papier, begint zij met oneindig knippen langs deze lijnen. Met deze knipsels creëert zij ter plekke –in situ- in 2/3 dagen enorme ‘swirls’. Wat overblijft, kan heel toepasselijk mindblowing! genoemd worden. Via deze link op haar eigen website zijn de foto’s te zien die haar inspireren tot dit werk: wow! Leve Jan de Bont en de Hubble telescoop!
Begin dit jaar nam Pearlman deel aan een residentie bij Plaatsmaken in Arnhem en maakte daar samen met Kinke Kooi een tentoonstelling. Voor haar lopende tentoonstelling in New York creëerde ze een laser cut edition, die nu ook aangeboden wordt door Plaatsmaken. Het is gemakkelijk zelf in elkaar te zetten en geeft een opwindend effect voor een raam of lichtbron. Op haar site laat zij zelf in een aanstekelijk filmpje zien hoe je het platte object 3 dimensionaal maakt.
| titel: |
Voluta, 2009 |
| techniek: |
3d lasergesneden polystyrene, oplage 250 |
| afmetingen: |
50 cm plano |
| prijs: |
€ 135,- (incl. 19% BTW) |
| verkoopinfo: |
We like art |
| kunstkoop: |
Nee |
De jaarlijkse Open Dagen van de Rijksacademie in Amsterdam (medio november) zijn elk jaar weer goed voor een aantal serieuze debutanten. In 2006-2007 maakte Micha Patiniott (1972, Amsterdam) grote indruk op de samengedromde talentenscouts: galeriehouders, curatoren, verzamelaars, museumdirecteuren en critici. Als boegbeeld van een nieuwe generatie schilders werd Patiniott likkebaardend omarmd, weg van de nageschilderde foto’s terug naar de verbeelding. Zijn cartooneske doeken hebben een onderzoekende licht absurdistische toon die vreemd en erg raak is. Dat het dan snel kan gaan dat blijkt – 3 jaar later heeft hij al zijn eerste museale solo. In het Gemeentemuseum Schiedam zijn nu zo’n 50 schilderijen en gouaches te zien. Wel opschieten want aanstaande zondag 3 oktober is het al de laatste dag van zijn tentoonstelling Unisono 22.
Speciaal voor We Like Art maakte Patiniott deze fraaie gouache Body of Work. Het is een nogal vrij nabeeld van de beroemde Ongelovige Thomas van Caravaggio. De cru tastende vinger onderzoekt hier niet de wond van Christus maar een stapel persoonlijke aantekeningen – zo lijkt het. Terwijl de hand van een ander aanspoort of juist weerhoudt… Een heerlijk speels en raadselachtig werk. Wat wordt hier eigenlijk onderzocht en betast? Zoals vaak bij Patiniott raken voorwerpen makkelijk en vanzelfsprekend bezield. Een jungle-shirt, het vel van een bass-drum, een lekkende Bic-pen of een bevlekte schilderslap.
Het werk doet een beetje denken aan sommige Mad-cartoons, lekker vet en raar. Van het type ijzersterke ‘stomme’ schilderijen. Eenmaal gezien krijg je ze niet meer uit je hoofd. Gek genoeg is het verrassend mat en schraal geschilderd. Virtuoos en secuur, met kleine kwaststreekjes in typische pastelkleuren. Vergis je niet – hoewel het geen monumentale doeken en gouaches zijn domineren ze met gemak de ruimte. Check deze serie werken op de site van de kunstenaar.
Tegelijk met de tentoonstelling verschijnt de catalogus Curiously Human. Het boek is te koop in de museumwinkel voor € 22,50.
Lees en bekijk meer over Micha Patiniott
Michael Kirkham (Blackpool, UK, 1971) toont op zijn huidige tentoonstelling (t/m 10 april 2010) bij Hofland & Aschenbach 4 nieuwe schilderijen. Okee, er hangen ook nog 2 iets oudere werken, maar je zou kunnen denken dat het een wat karige show is. Het tegendeel is waar, Kirkham werkt gemiddeld heel lang aan zijn schilderijen en zijn produktie is jaarlijks notoir beperkt. Uiteindelijk dondert het allemaal niet want er is weer fantastisch werk te zien! Fantastisch en heel naargeestig tegelijk. De ontblote personages zijn zoals altijd sexueel expliciet in de weer met zichzelf of in het geval van het monumentale meesterstuk The Functionaries met kantoorgenoten. We tellen op de tentoonstelling 5 paar pronte billen (met fraaie glimmertjes) die ons temerig en vochtig provoceren.
Kirkham smijt ons weer een aantal rauwe schaamteloze taferelen in het gezicht met weliswaar de geur van beschikbaarheid maar vooral ook met de teneur van een totale desinteresse voor wat dan ook. Dat alles roept gêne en ambivalente gevoelens op. Zeker als je bijvoorbeeld in geval van het doek Vanitas in de morsige spiegel recht in het gezicht kijkt van de voorovergebogen vrouw. De blik van de personages van Kirkham is meestal afgewend, de koele onpeilbare ogen in dit schilderij rijmen niet echt met de getoonde vrouwelijkheid. De troost zit hem uiteindelijk alleen in de schilderkunst zelf. Kirkham is als meester van de vuige stofuitdrukking weergaloos. Niemand schildert zulke zinnelijk foute kantoortapijten, sportsokjes, computersnoeren, dressoirs en behaarde benen. De onwereldse kleuren versterken dit alles.
Er zijn veel liefhebbers voor het werk van Kirkham, meestal is zijn werk al voor de opening verkocht voor aanzienlijke prijzen. De hier besproken tekening uit 1997 is wat dat betreft echt een buitenkansje. Uit de periode dat Kirkham net van de Ateliers in Amsterdam kwam en zijn eigen geluid al gevonden had. De delicate met verf besmeurde studies van liggende meisjes en jongens op bedden, handdoeken en bankjes bieden een fraaie ingang tot het monumentale werk.
Lees meer over Michael Kirkham
Nog een mooie aanbieding bij Foam Editions, naar aanleiding van de lopende expositie van Foam en Virtueel Museum Zuidas, een drieluik van Michael Wolf uit Paris Street View. Het drieluik van 3 losse foto’s uit de expositie kost € 1.000. Dit is in verhouding tot zijn marktwaarde een prima deal. Ook Michael Wolf is namelijk een lieveling van het internationale verzamelaarsgilde. Zijn grote foto’s uit zijn bekende Hong Kong serie worden inmiddels al geveild bij voorname veilinghuizen voor niet misselijke bedragen.
Michael Wolf houdt zich al jaren bezig met het stedelijke leven. Eigentijdse beeldcultuur speelt een belangrijke rol in de betekenis van zijn werk en onderwerpen als bevolkingsdichtheid, privacy en voyeurisme zijn terugkerende thema’s. Zijn serie Paris Street View onderzoekt de culturele identiteit van Parijs. Door gebruik te maken van de gepixelde beelden van Google Street View die hij van internet haalt, worden zoals dat heet, de visuele cliché’s van Parijs doorbroken en suggereert Wolf een nieuwe manier om de stad te lezen. De omhelzing van twee mensen op een drukke straat in Parijs is bijvoorbeeld een speelse verwijzing naar Robert Doisneau’s uitgekauwde en door city-promotie ingelijfde zoenende stel Le Baiser de l’Hôtel de Ville uit 1950. Door een uitsnede te maken van beelden van Google Street View onstaan er ‘foto’s van foto’s’ die nieuw licht doen schijnen op een stad waar bijna alles al gefotografeerd is.
Op de Zuidas in Amsterdam leidt dit alles tot een vrolijk stemmende buitententoonstelling. Nicole Blommers plaatste een mooie photostream van deze show op Flickr.
| titel: |
drieluik uit Paris Street View |
| techniek: |
print |
| afmetingen: |
3 maal 40 x 30 cm, oplage 25 |
| prijs: |
€ 1.123,- (incl. 19% BTW) |
| verkoopinfo: |
We like art |
| kunstkoop: |
Nee |
99Uitgevers/Publishers gaf onlangs de catalogus Saltwaterbleeders uit van Michiel Hogenboom (Oegstgeest, 1967), echt prachtig vormgegeven door Mart. Warderdam. Hogenboom borduurt hiermee voort op zijn in 2001 verschenen gelijknamige boek. Op Art Amsterdam presenteert 99Uitgevers deze nieuwe catalogus en toont ook 8 monotypes die de kunstenaar er speciaal bij maakte.
Sinds 2000 schildert Hogenboom mannen die zich bekeken weten. In zijn eerste serie schilderijen getiteld Saltwaterbleeders liet hij vissers zien die in een mengeling van testosteron en klunzigheid hun vangst tonen. Later in de series Great Outdoors en A Pagan Ethos volgden er mannen die de kijker over hun schouder aankijken.
Daarna schilderde Hogenboom een tijdlang kunstenaarsportretten. “Ze zijn onweerstaanbaar en daardoor toch ook actueel. Het is de mengeling van eerzucht en iets onbestemds, ongrijpbaars dat je dwingt je tot hen te verhouden.” Het laatste jaar is hij weer terug bij zijn Saltwaterbleeders. Het schilderen van deze trofeeënjagers geeft hem naar eigen zeggen een enorme kick. “De opzet is om uitzinnige Piëta’s te schilderen, soms vervuld van testosteron met een seksuele ondertoon, dan weer verstild en meer naar binnen gericht. De vissers zijn archetypen, zoekende zielen, ze verbeelden onze passie, geluk, donkere dromen en existentiële angsten.”
Tweede voorbeeld op rij in onze besprekingen voor Art Amsterdam van werk dat in oplage lijkt te zijn, maar gewoon uniek is. Deze schilderijen op papier houden dezelfde kracht als de – soms levensgrote – schilderijen van Hogenboom. Donker en overtuigend. Interessante titel trouwens, waarin de portretten van starende roggen en de onaangepaste mannen-koppen mooi samenkomen. Volgens het woordenboek:
bottom-dwelling: (1) pertaining to aquatic organisms that dwell on or near the bed of the body of water; (2) acting or performing questionably or unethically
En o ja, neem gerust een kijkje in het atelier van Hogenboom. (CS)
Lees meer over Michiel Hogenboom
Michiel Schuurman (Amsterdam 1974) studeerde grafische vormgeving en typografie aan de Koninklijke Academie voor de Beeldende Kunsten Den Haag en studeerde af als grafisch vormgever aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Hij is huisvormgever van onder meer het ambitieuze en sympathieke Amsterdamse kunstenaarsinitiatief De Servicegarage en van de talentvolle kledingontwerpster Berber Soepboer. En wat een fantastisch werk maakt hij… Schuurman is zonder meer één van de spannendste grafisch vormgevers in Nederland. In de internationale blogosfeer is dat al langer bekend, google zijn naam en je raakt verzeild op tientallen blogs die weglopen met hem. Ook het Stedelijk Museum is gecharmeerd van Schuurman en besloot onlangs het hele oeuvre van Schuurman te verzamelen. Best een eer. Deze week werd bekend dat de inzending van Schuurman doorgedrongen is tot de slotronde van het prestigieuze Poster Festival in Chaumont.
Wat maakt zijn werk nou zo bijzonder? Misschien is het de mengeling van z’n mathematische belangstelling, precisie, een geweldig kleurgevoel en een prettig soort creatieve gekte; de drive om los te gaan binnen steeds andere strenge randvoorwaarden. Voor sommige ontwerpen gaan de computers bijna op tilt vanwege het omvangrijke rekenwerk. De 3D vormgeving en belettering vloeien ineen tot kantelende beelden. Ook heeft zijn werk soms prettig psychedelische effecten. Voor het Graphic Design Museum in Breda bijvoorbeeld ontwierp hij wandkleden en een wegwerp servies om van te duizelen zo fraai.
Lees meer over Michiel Schuurman
Er zijn schilderijen waarvan je gaat neuriën. Werk dat als een aanstekelijke melodie de hele dag in je hoofd blijft hangen. Dit schilderijtje van Miranda Cleary is zo’n werk dat zich in je achterhoofd nestelt en nog dagen bij je blijft. Lekker snel geschilderd, een beetje schraal en alledaags maar precies virtuoos genoeg met die glans van een net afgenomen tafelblad in het strijklicht. Het is zo gedaan dat je weet dat het geschilderd is, maar graag bereid bent om de oplichtende illusie van de natte glanspartij te geloven.
Kun je op een zelfde manier geraakt worden door een schilderij als door muziek? Natuurlijk zijn het heel verschillende prikkels – maar schilderijen hebben soms de uitwerking van een popsong – net als sommige schilders een soort singer-songwriters lijken te zijn – of vuige gitaristen – of vette producers.
Net als bij popmuziek kun je al bij het intro al overrompeld worden en gedurende de duur van het nummer 2 a 3 minuten echt geraakt zijn. Dit doekje, Z.T. (kamer) van Cleary roept iets soortgelijks op. De eerste aanblik genereert een echte kijk-kick en de volgende 2 minuten wordt je in het schilderijtje getrokken. En focus je op het licht, de details en het spel met de ballonnen, de lamp, het vrij oenige bloemstuk en de oplichtende tafel. Het is het soort kijk-ervaring dat zich makkelijk (en graag) laat herhalen.
Maf om je te realiseren dat dit kleine doekje (30 x 30 cm) uit 2011 een soort nabeeld dan wel hernomen werk is van een groter doek uit 2010, Room (110 x 110 cm), zie onder. Na de eerste impuls, zoek de verschillen, ga je je afvragen welke maat eigenlijk het beste bij het onderwerp past. En of de sensatie verschilt bij beide doeken. Dat Cleary nog eens terug komt bij hetzelfde beeld verraadt haar ‘formele’ belangstelling. Formeel in de zin dat ze geïnteresseerd is in de schilderkunst zelf. “Mijn werk is conceptueel, het gaat over schilderen”, zegt ze. Een stijl van schilderen die het kijken in de weg staat past niet bij haar. Wat Cleary vervolgens wel toelaat in haar schilderijen is dus gedoseerd.
Miranda Cleary (1983, Sydney, Australië) studeerde in 2009 af aan de Chelsea College of Art and Design in Londen, waar ze ook woont en werkt. En sorry want een beetje mosterd na de maaltijd: afgelopen maand deed ze mee aan de groepstentoonstelling Painting a person – Painting a place bij galerie GIST in Amsterdam. Vorig jaar was ze ook te zien in de Fonds BKVB Toekenningen tentoonstelling Recht Voor Zijn Raap/In Your Face in het Centraal Museum in Utrecht en bij de eerste aflevering van het sympathieke Bougie Art Initiatives in Amsterdam. Hou haar in de gaten.
Lees en bekijk meer over Miranda Cleary
