Ad van Denderen (1943, Zeist) werkte 5 jaar lang aan de serie So Blue So Blue, Edges of the Mediterranean. In 2001 al fotografeerde van Denderen een grote groep zojuist met hun rubberboten aangespoelde illegale immigranten op een strand aan de Spaanse zuidkust, volledig doorweekt wegrennend in het vroege ochtendlicht. Drie uur later spreiden toeristen hun handdoeken uit in het zand voor een zonnige dag op hetzelfde strand.

Van Denderen reist sinds 2003 met regelmaat door de zeventien landen die aan de Middellandse Zee liggen om daar de politieke, sociale, economische en ecologische veranderingen te fotograferen. Dit immense gebied staat onder grote druk door enerzijds de snel groeiende toeristenindustrie, anderzijds door de spanningen die geopolitieke ligging met zich meebrengt. Hier komen immers Noord Afrika, het Midden Oosten en Zuid Europa bij elkaar: regio’s met onder andere grote politieke, culturele en religieuze verschillen.

So Blue So Blue is een persoonlijke poging om de veranderingen en ongerijmdheden in dit gebied te verkennen. Niet journalistiek, maar open en lucide, met oog voor botsende culturen. Een foto van een pervers groene golfbaan-oase in het dorre Spaanse landschap rond Benidorm; paraderende Europese Marokkanen op vakantie in voorouderlijk Marokko; door de zedenpolitie beijverd badderen in burka; aangeschoten Engelse toeristen rondscheurend op scooters op Kreta; toeren in een zelfgezaagde cabrio in Egypte. De site die bij deze serie is gemaakt is een ware goudmijn. Op thema en per land kun je een parade van fantastische foto’s bekijken.

Kijk hier voor een interview met Van Denderen over dit project.

Galerie West brengt op Art Amsterdam (26/30 mei 2010) een solo van Ad van Denderen.

Kunstfort Vijfhuizen toont komende zomer t/m 22 augustus zo’n 100 werken uit de collectie van verzamelaar Frans Oomen. Er zijn goede redenen om te gaan kijken. Het Kunstfort is een onderdeel van de Stelling van Amsterdam, een 19e eeuwse verdedigingslinie rond Amsterdam. Een fantastisch historisch bunkercomplex met mooie kruip- en sluip door gangetjes, duistere kleine en grote kamers, metersdikke muren, een parkachtige buitenruimte en een fantastisch restaurant. De collectie van Frans Oomen is bijzonder omdat hij vooral edities en oplagen verzamelt, van veelal internationaal opererende kunstenaars, sterker, erg grote namen. Te zien zijn o.a. Matthew Barney, Jaap Kroneman, Daniel Buetti, Joep van Lieshout, Tony Oursler/Mike Kelly, Aernout Mik, Job Koelewijn, Erik van Lieshout, Mark Wallinger, Jonathan Monk, Franz West, Jeff Koons, Pipilotti Rist, Carlos Amorales, etcetera, etcetera. Het is ongekend wat hier allemaal verzameld is.

Oomen zegt er zelf het volgende over: “Kunst moet gezien worden” zei een goede vriend een tijdje geleden en hij wees op de vele, veelal nog ingepakte kunstwerken, bij mij thuis. Hij heeft natuurlijk gelijk. Kunstwerken horen een dialoog aan te gaan met de toeschouwer.”

De honger en liefde voor de kunst van deze verzamelaar moeten kolossaal zijn. Het mooie is dat deze passie gedeeltelijk bekostigd wordt door de galerie van Oomen; Mo-Art Editions. Al eerder bespraken we werk van deze online galerie (check vooral die supereditie van David Maroto . Schrik niet van de wat wonderlijke opmaak van deze site, het is een ware schatkist voor de liefhebber. Oomen lijkt met zijn eigen kooplust een enorm internationaal netwerk te hebben opgedaan. Scrollen op zijn site – in het kielzog van zijn bezeten wereldwijde expeditie -maakt een waar El Dorado zichtbaar. En zeer verschillend in prijs! Je kunt er superwerk scoren onder de € 1.500. Maar ook voor een oude inmiddels schaars geworden litho van Baldessari riant boven de € 50.000 kun je terecht.

Oomen koos de titel SPEEDBUMP voor de tentoonstelling, naar een door hem aangekocht werk van Alex Kals (1974, Innsbruck, Oostenrijk). Op de foto is een forse getatoeëerde jongeman te zien die op een zebrapad ligt. De Vengeance op zijn buik komt dicht in de buurt van de wraak met een knipoog uit de Die Hard films. Deze neergeworpen menselijke verkeersdrempel is een mooi voorbeeld van het intrigerende werk van Alex Kals. Een zekere voorliefde voor de grootstedelijke zelfkant en voor tweederangs karakters met een bijzonder staalhard stralend zelfbewustzijn. Soeverein en rauw tegelijk. Embedded en afstandelijk, heel bijzonder.

“It’s so marvelous when something hits you hard,” zegt Kals zelf in een mooi interview met de site Feed Me Cool Shit. “I still like to travel a lot and hopefully I get to see many more places and freaks. A decent session of surfing or snowboarding with my friends definitely keeps me busy. For a chosen few I want to be a good friend to count on. When it’s on I won’t be hiding at home.”

Het werk van Kals is nog erg goed te betalen, dit is voor zo’n kleine oplage en zulke afmetingen echt geen geld voor een extra huisgenoot.

Alexander Gronsky (Estland, 1980) is twee weken geleden door de internationale jury van de Foam Paul Huf Award 2010 als winnaar gekozen. Deze prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een jong internationaal fotografietalent tot 35 jaar. De prijs bestaat uit 20.000 euro, een artist-in-residence in Amsterdam en een tentoonstelling in Foam vanaf 27 augustus.Documentair fotograaf Gronsky kreeg de prijs voor z’n werk over Rusland dat hij maakte tussen 2007 en 2010.

Zijn foto’s bestaan vooral uit landschappen. Vaak fotografeert hij personen, objecten of dieren op afstand die zich bevinden in een groots en wat verlaten decor; de woestenij die grenst aan de stedelijke gebieden. De hier getoonde foto is onderdeel van de serie The Edge. Werk dat ondanks de aanwezigheid van woontorens als krijtrotsen en de overheersende gradaties wit door het dikke pak sneeuw niet mistroostig stemt.

Rosan Hollak schreef het heel treffend in NRC Handelsblad “Hij krijgt het voor elkaar om op een humane, zelfs liefdevolle manier de mens in zijn troosteloze omgeving te laten zien. En dat is wellicht nieuw. En opvallend. Want misschien staat dit werk wel symbool voor een nieuwe generatie fotografen die de bestaande wereld, met al haar onvolkomenheden, liever wil omarmen dan veroordelen.”

Is het niet prachtig dat het werk van Gronsky nog zo goed te betalen is? De vraag is of dat nog lang gaat duren. Er zijn vast Europese galeries die graag zijn werk willen gaan brengen. Op dit moment dus alleen nog te verkrijgen in Rusland… ook spannend. De verzendkosten worden geschat op € 100 á € 150.

Een heel fijn schilderijtje van Alice Brasser (Alkmaar 1965) dit ‘Illuminated’. Een nachtelijke samenscholing zonder duidelijke clou. Vlammende groenen en strategische violetten. Lekker modderig geschilderd met arceringen, spatten en dunne waterige stukken. De kijker wordt gemonsterd, het kleine schilderijtje dwingt je je te verhouden tot deze groep mensen.

Het doek is een karakteristiek werk van Brasser die graag flarden van verhalen en anekdotes in haar werk stopt. De vrijheid in het schilderen en een flink arsenaal aan schilderoplossingen  stuwen de voorstelling vaak in het ongerijmde. Geen wonder dat ze wegloopt met Francisco Goya (check deze tekst van Rob Perrée). Zijn late Zwarte Schilderijen zijn een ware schatkamer van dubbelzinnige beelden en  bijgeloof.

Bij Brasser is het misschien iets minder dreigend maar wel net verontrustend genoeg. Ze vertelt hier mooi over hoe ze werkt en tot haar schilderijen komt.

Anne Jaap de Rapper (1977, Ysbrechtum) geeft gevonden voorwerpen en oude foto’s een hernieuwde status. Hij maakt van speelgoedhuizen en reclameobjecten iconen,door ze uit te lichten en letterlijk op een voetstuk te plaatsen.

Van mijn sokken geblazen door een volwassen geworden Dufty-huis (wie speelde er niet mee en die geur!); verroest op een klassieke sokkel met groen biljartlaken en gouden naamplaatje. Ontdaan van kleuren en geuren, terug naar de pure vorm en architectuur van dit speelgoedhuis.

Architectuur en zijn geschiedenis zijn De Rapper’s grootste inspiratiebronnen. Andere terugkerende en intrigerende uitgangspunten: de vergankelijkheid van de dingen, zijn verzamelwoede en zijn hang om niet te vernieuwen. Rapperman blogt hierover: “Ik wil dat alles altijd blijft zoals het is. Want nieuwe dingen zijn zonder uitzonderingen misverstanden.”

Zijn huidige tentoonstelling bij Galerie Vous Etes Ici is een hoogtepunt in zijn carrière. Tot en met 7 mei is dit ‘gesamtkunstwerk’ nog te zien! Met de titel Representatieve Werken wordt precies weergegeven wat De Rapper doet. De ruimte -in een zachte gloed van ouderwets geel licht- laat schilderijen, sculpturen en meubels van zijn hand zien. “De schilderijen zijn niet precies schilderijen: het zijn objecten die representaties zijn van de idee “schilderij”.”(AjdR/Rapperman)

Anne Jaap de Rapper geeft bestaande objecten (ideeën eigenlijk) een andere betekenis in een nieuwe vorm. Representatief, maar dus ook oorspronkelijk werk. De universele betekenis van het bekende ‘straatsculptuur’, de ijsco, krijgt aan de wand als handgemaakt object een totaal andere lading dan die van commercieel uithangbord. De Rapper wordt niet gehinderd door de gedachte dat er bestaande motieven aan een vorm toebehoren.