<€ 1.500

Kunstfort Vijfhuizen toont komende zomer t/m 22 augustus zo’n 100 werken uit de collectie van verzamelaar Frans Oomen. Er zijn goede redenen om te gaan kijken. Het Kunstfort is een onderdeel van de Stelling van Amsterdam, een 19e eeuwse verdedigingslinie rond Amsterdam. Een fantastisch historisch bunkercomplex met mooie kruip- en sluip door gangetjes, duistere kleine en grote kamers, metersdikke muren, een parkachtige buitenruimte en een fantastisch restaurant. De collectie van Frans Oomen is bijzonder omdat hij vooral edities en oplagen verzamelt, van veelal internationaal opererende kunstenaars, sterker, erg grote namen. Te zien zijn o.a. Matthew Barney, Jaap Kroneman, Daniel Buetti, Joep van Lieshout, Tony Oursler/Mike Kelly, Aernout Mik, Job Koelewijn, Erik van Lieshout, Mark Wallinger, Jonathan Monk, Franz West, Jeff Koons, Pipilotti Rist, Carlos Amorales, etcetera, etcetera. Het is ongekend wat hier allemaal verzameld is.

Oomen zegt er zelf het volgende over: “Kunst moet gezien worden” zei een goede vriend een tijdje geleden en hij wees op de vele, veelal nog ingepakte kunstwerken, bij mij thuis. Hij heeft natuurlijk gelijk. Kunstwerken horen een dialoog aan te gaan met de toeschouwer.”

De honger en liefde voor de kunst van deze verzamelaar moeten kolossaal zijn. Het mooie is dat deze passie gedeeltelijk bekostigd wordt door de galerie van Oomen; Mo-Art Editions. Al eerder bespraken we werk van deze online galerie (check vooral die supereditie van David Maroto . Schrik niet van de wat wonderlijke opmaak van deze site, het is een ware schatkist voor de liefhebber. Oomen lijkt met zijn eigen kooplust een enorm internationaal netwerk te hebben opgedaan. Scrollen op zijn site – in het kielzog van zijn bezeten wereldwijde expeditie -maakt een waar El Dorado zichtbaar. En zeer verschillend in prijs! Je kunt er superwerk scoren onder de € 1.500. Maar ook voor een oude inmiddels schaars geworden litho van Baldessari riant boven de € 50.000 kun je terecht.

Oomen koos de titel SPEEDBUMP voor de tentoonstelling, naar een door hem aangekocht werk van Alex Kals (1974, Innsbruck, Oostenrijk). Op de foto is een forse getatoeëerde jongeman te zien die op een zebrapad ligt. De Vengeance op zijn buik komt dicht in de buurt van de wraak met een knipoog uit de Die Hard films. Deze neergeworpen menselijke verkeersdrempel is een mooi voorbeeld van het intrigerende werk van Alex Kals. Een zekere voorliefde voor de grootstedelijke zelfkant en voor tweederangs karakters met een bijzonder staalhard stralend zelfbewustzijn. Soeverein en rauw tegelijk. Embedded en afstandelijk, heel bijzonder.

“It’s so marvelous when something hits you hard,” zegt Kals zelf in een mooi interview met de site Feed Me Cool Shit. “I still like to travel a lot and hopefully I get to see many more places and freaks. A decent session of surfing or snowboarding with my friends definitely keeps me busy. For a chosen few I want to be a good friend to count on. When it’s on I won’t be hiding at home.”

Het werk van Kals is nog erg goed te betalen, dit is voor zo’n kleine oplage en zulke afmetingen echt geen geld voor een extra huisgenoot.

{ 0 comments }

Alexander Gronsky (Estland, 1980) is twee weken geleden door de internationale jury van de Foam Paul Huf Award 2010 als winnaar gekozen. Deze prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een jong internationaal fotografietalent tot 35 jaar. De prijs bestaat uit 20.000 euro, een artist-in-residence in Amsterdam en een tentoonstelling in Foam vanaf 27 augustus.Documentair fotograaf Gronsky kreeg de prijs voor z’n werk over Rusland dat hij maakte tussen 2007 en 2010.

Zijn foto’s bestaan vooral uit landschappen. Vaak fotografeert hij personen, objecten of dieren op afstand die zich bevinden in een groots en wat verlaten decor; de woestenij die grenst aan de stedelijke gebieden. De hier getoonde foto is onderdeel van de serie The Edge. Werk dat ondanks de aanwezigheid van woontorens als krijtrotsen en de overheersende gradaties wit door het dikke pak sneeuw niet mistroostig stemt.

Rosan Hollak schreef het heel treffend in NRC Handelsblad “Hij krijgt het voor elkaar om op een humane, zelfs liefdevolle manier de mens in zijn troosteloze omgeving te laten zien. En dat is wellicht nieuw. En opvallend. Want misschien staat dit werk wel symbool voor een nieuwe generatie fotografen die de bestaande wereld, met al haar onvolkomenheden, liever wil omarmen dan veroordelen.”

Is het niet prachtig dat het werk van Gronsky nog zo goed te betalen is? De vraag is of dat nog lang gaat duren. Er zijn vast Europese galeries die graag zijn werk willen gaan brengen. Op dit moment dus alleen nog te verkrijgen in Rusland… ook spannend. De verzendkosten worden geschat op € 100 á € 150.

{ 1 comment }

A nouk Kruithof – de internationaal succesvolle Girl Wonder van een nieuwe generatie speels conceptuele kunstenaars – heeft weer een speciale editie waar we jullie graag op willen wijzen. Bespraken we afgelopen februari al haar Playing Borders project inclusief fraaie oplage. Nu attendeerde ze ons op de ‘special special edition‘ van THE DAILY EXHAUSTION. In eerste instantie was dit een serie van 23 zelfportretten van de kunstenaar als geobsedeerde workaholic, sweaty en in een kennelijke staat van uitputting. De foto’s waren als reeks gebundeld in een soort krantje (een newspaper-zine) gerangschikt op kleur. Heerlijk dat de kunstenaar zichzelf zo afgebeuld heeft voor ons – de kijkers.

Check de video:

Lees en bekijk meer over Anouk Kruithof

{ 0 comments }

Boris Mikhailov (1938, Kharkov, Oekraine) maakte naam met zijn rauwe fotoserie Case History. Zijn heftige portretten van de Russische paupers, zwervers en daklozen in de marge van het afgebrokkelde Sovjet-rijk aan wie de glasnost duidelijk voorbij gegaan is – vonden hun weg naar vrijwel alle grote internationale fotocollecties. Ook De Hallen in Haarlem en Foam in Amsterdam maakten bijzondere tentoonstellingen met Mikhailov. De foto’s van de vaak half-ontklede in een roes verkerende zwervers – meestal betaald door de fotograaf om te poseren – stemmen ongemakkelijk. De blik boven de ontblote buiken en borsten is moeilijk te peilen. Alsof fotograaf en model samenspannen om je naast of haaks op de taferelen van sociaal verval iets anders in te fluisteren; iets opvallend menselijks.

Het vroegere werk van de in series en fotoboeken werkende Mikhailov is veel milder. Gedeeltelijk ingegeven door de Sovjet-beeldtaal en censuur maakte hij onder andere werk over vrouwelijkheid. Lichamelijkheid in het androgyne ‘arbeidersproletariaat’. Zijn beelden van de blote kont van een vrouwelijke kameraad op weg naar de horizon rijmden ironisch met de meer gangbare sociaal-realistische plaatjes. Het door het Zwitserse Fotomuseum Winterthur aangeboden werk komt uit deze serie ‘Suzi Etcetera’ uit de vroege jaren zeventig. Er lijkt een verborgen metafoor te schuilen in de ferme fles met de lobbige melk en de twee oranje wintervruchten.

De oplage en prijs van dit werk van een kunstenaar van dit kaliber zijn heel aantrekkelijk. Je steunt er bovendien de activiteiten van het museum mee, de edities in de museumshop zijn allemaal belangeloos ter beschikking gesteld door de kunstenaars.

{ 2 comments }