Ad van Denderen (1943, Zeist) werkte 5 jaar lang aan de serie So Blue So Blue, Edges of the Mediterranean. In 2001 al fotografeerde van Denderen een grote groep zojuist met hun rubberboten aangespoelde illegale immigranten op een strand aan de Spaanse zuidkust, volledig doorweekt wegrennend in het vroege ochtendlicht. Drie uur later spreiden toeristen hun handdoeken uit in het zand voor een zonnige dag op hetzelfde strand.

Van Denderen reist sinds 2003 met regelmaat door de zeventien landen die aan de Middellandse Zee liggen om daar de politieke, sociale, economische en ecologische veranderingen te fotograferen. Dit immense gebied staat onder grote druk door enerzijds de snel groeiende toeristenindustrie, anderzijds door de spanningen die geopolitieke ligging met zich meebrengt. Hier komen immers Noord Afrika, het Midden Oosten en Zuid Europa bij elkaar: regio’s met onder andere grote politieke, culturele en religieuze verschillen.

So Blue So Blue is een persoonlijke poging om de veranderingen en ongerijmdheden in dit gebied te verkennen. Niet journalistiek, maar open en lucide, met oog voor botsende culturen. Een foto van een pervers groene golfbaan-oase in het dorre Spaanse landschap rond Benidorm; paraderende Europese Marokkanen op vakantie in voorouderlijk Marokko; door de zedenpolitie beijverd badderen in burka; aangeschoten Engelse toeristen rondscheurend op scooters op Kreta; toeren in een zelfgezaagde cabrio in Egypte. De site die bij deze serie is gemaakt is een ware goudmijn. Op thema en per land kun je een parade van fantastische foto’s bekijken.

Kijk hier voor een interview met Van Denderen over dit project.

Galerie West brengt op Art Amsterdam (26/30 mei 2010) een solo van Ad van Denderen.

Kunstfort Vijfhuizen toont komende zomer t/m 22 augustus zo’n 100 werken uit de collectie van verzamelaar Frans Oomen. Er zijn goede redenen om te gaan kijken. Het Kunstfort is een onderdeel van de Stelling van Amsterdam, een 19e eeuwse verdedigingslinie rond Amsterdam. Een fantastisch historisch bunkercomplex met mooie kruip- en sluip door gangetjes, duistere kleine en grote kamers, metersdikke muren, een parkachtige buitenruimte en een fantastisch restaurant. De collectie van Frans Oomen is bijzonder omdat hij vooral edities en oplagen verzamelt, van veelal internationaal opererende kunstenaars, sterker, erg grote namen. Te zien zijn o.a. Matthew Barney, Jaap Kroneman, Daniel Buetti, Joep van Lieshout, Tony Oursler/Mike Kelly, Aernout Mik, Job Koelewijn, Erik van Lieshout, Mark Wallinger, Jonathan Monk, Franz West, Jeff Koons, Pipilotti Rist, Carlos Amorales, etcetera, etcetera. Het is ongekend wat hier allemaal verzameld is.

Oomen zegt er zelf het volgende over: “Kunst moet gezien worden” zei een goede vriend een tijdje geleden en hij wees op de vele, veelal nog ingepakte kunstwerken, bij mij thuis. Hij heeft natuurlijk gelijk. Kunstwerken horen een dialoog aan te gaan met de toeschouwer.”

De honger en liefde voor de kunst van deze verzamelaar moeten kolossaal zijn. Het mooie is dat deze passie gedeeltelijk bekostigd wordt door de galerie van Oomen; Mo-Art Editions. Al eerder bespraken we werk van deze online galerie (check vooral die supereditie van David Maroto . Schrik niet van de wat wonderlijke opmaak van deze site, het is een ware schatkist voor de liefhebber. Oomen lijkt met zijn eigen kooplust een enorm internationaal netwerk te hebben opgedaan. Scrollen op zijn site – in het kielzog van zijn bezeten wereldwijde expeditie -maakt een waar El Dorado zichtbaar. En zeer verschillend in prijs! Je kunt er superwerk scoren onder de € 1.500. Maar ook voor een oude inmiddels schaars geworden litho van Baldessari riant boven de € 50.000 kun je terecht.

Oomen koos de titel SPEEDBUMP voor de tentoonstelling, naar een door hem aangekocht werk van Alex Kals (1974, Innsbruck, Oostenrijk). Op de foto is een forse getatoeëerde jongeman te zien die op een zebrapad ligt. De Vengeance op zijn buik komt dicht in de buurt van de wraak met een knipoog uit de Die Hard films. Deze neergeworpen menselijke verkeersdrempel is een mooi voorbeeld van het intrigerende werk van Alex Kals. Een zekere voorliefde voor de grootstedelijke zelfkant en voor tweederangs karakters met een bijzonder staalhard stralend zelfbewustzijn. Soeverein en rauw tegelijk. Embedded en afstandelijk, heel bijzonder.

“It’s so marvelous when something hits you hard,” zegt Kals zelf in een mooi interview met de site Feed Me Cool Shit. “I still like to travel a lot and hopefully I get to see many more places and freaks. A decent session of surfing or snowboarding with my friends definitely keeps me busy. For a chosen few I want to be a good friend to count on. When it’s on I won’t be hiding at home.”

Het werk van Kals is nog erg goed te betalen, dit is voor zo’n kleine oplage en zulke afmetingen echt geen geld voor een extra huisgenoot.

Alexander Gronsky (Estland, 1980) is twee weken geleden door de internationale jury van de Foam Paul Huf Award 2010 als winnaar gekozen. Deze prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een jong internationaal fotografietalent tot 35 jaar. De prijs bestaat uit 20.000 euro, een artist-in-residence in Amsterdam en een tentoonstelling in Foam vanaf 27 augustus.Documentair fotograaf Gronsky kreeg de prijs voor z’n werk over Rusland dat hij maakte tussen 2007 en 2010.

Zijn foto’s bestaan vooral uit landschappen. Vaak fotografeert hij personen, objecten of dieren op afstand die zich bevinden in een groots en wat verlaten decor; de woestenij die grenst aan de stedelijke gebieden. De hier getoonde foto is onderdeel van de serie The Edge. Werk dat ondanks de aanwezigheid van woontorens als krijtrotsen en de overheersende gradaties wit door het dikke pak sneeuw niet mistroostig stemt.

Rosan Hollak schreef het heel treffend in NRC Handelsblad “Hij krijgt het voor elkaar om op een humane, zelfs liefdevolle manier de mens in zijn troosteloze omgeving te laten zien. En dat is wellicht nieuw. En opvallend. Want misschien staat dit werk wel symbool voor een nieuwe generatie fotografen die de bestaande wereld, met al haar onvolkomenheden, liever wil omarmen dan veroordelen.”

Is het niet prachtig dat het werk van Gronsky nog zo goed te betalen is? De vraag is of dat nog lang gaat duren. Er zijn vast Europese galeries die graag zijn werk willen gaan brengen. Op dit moment dus alleen nog te verkrijgen in Rusland… ook spannend. De verzendkosten worden geschat op € 100 á € 150.

Andrew Bruce (1988, Groot Brittannië) verzamelt doodgereden dieren in zijn backpack. Met de fiets speurt hij de bermen af op het Britse platteland naar vossen, konijnen en vogels. Sinistere hobby? Nee, de intenties van de piepjonge fotograaf zijn zuiver te noemen. De dode dieren dienen als onderwerp voor zijn heel precies gemaakte foto’s. In de serie Vanitas zien we de dode dieren in een nachtelijke hemelvaart, opgeworpen voor de camera. Een soort nagespeelde tuimelende doodsmak annex serene uittreding. Zoiets kan snel leuk bedacht zijn maar vervolgens totaal niet werken. Niet in het geval van Bruce. De foto’s zijn teder en vervuld van een mooi besef van sterfelijkheid. De fotograaf raakte overigens wel behoorlijk in paniek bij de gedachte dat hij de in zijn Roadkill Freezer verzamelde dieren moest gaan fotograferen:

“As time went on I dreaded and dreaded the moment when I would have to photograph the animals, slowly working myself into a panic. A photograph is said to be a tiny piece of time that brutally and forever escapes its ordinary fate, some may even go as so far to say that a photograph immortalises a moment. Maybe my motivation for taking on such a project was to try and gain some control over time passing, life and death.

However when I finally stood in front of the dead animals, the moment I clicked the shutter I felt that I had not immortalised the moment, in that moment death was more present than ever.”

Na deze serie onstond Tender een serie foto’s van de fotograaf met in zijn handen of armen een dood dier. Als een moderne meditatieve neergevlijde Piëta. Het resultaat is een fraaie serie foto’s zonder opsmuk. Hij wil inzoomen op onze onthechte relatie met de natuur en de neiging om snel aan sterfelijkheid voorbij te gaan. Lees dit aardige interview in Fault Magazine. Bruce werkt met een grootbeeldcamera en drukt zijn grote foto’s met de hand af. Hij doet maanden over een paar foto’s.

Zijn foto’s zijn nog goedkoop, het is natuurlijk een jonge kunstenaar. In de blogosfeer wordt zijn werk enthousiast opgepikt (hij heeft zelf trouwens ook een aanstekelijk blog). Het is wachten tot een (Nederlandse) galerie of fotofestival hem een kans geeft om uit te pakken.

De hier getoonde foto’s zijn mooi groot en klein in oplage, de prijs gaat omhoog per verkocht exemplaar  - snelle beslissers worden beloond zoals vaak in de fotografie. De vos in het graf kost € 1.200 voor nr 2/5. De kleinere foto’s uit deze serie zijn € 360 (niet ingelijst).

Alvast een voorproefje op Art Rotterdam vanaf volgende week donderdag 10 februari in de Cruise Terminal in Rotterdam: bij Galerie Mirta Demare (stand 69) zal onder andere werk van Ann Pettersson (Stockholm, 1965) te zien zijn. Bij ons een speciale oplage voor een mooie prijs (de allerlaatsten!).

De dromerige beelden op de foto’s van Pettersson zijn het resultaat van haar geestesoog. De werkelijkheid vindt ze niet interessant, die gebruikt ze alleen om haar idee vast te leggen. Met een oude Yashica, een camera uit de jaren zestig die ze op de rommelmarkt vond, draait ze het rolletje steeds handmatig door waardoor ze over hetzelfde negatief heen kan schieten. Met als gevolg dat ze soms dagen met een onaf beeld in haar camera rondloopt, op zoek naar juist die realiteit, dat ene shot, waarmee het negatief het gewenste totaalbeeld oplevert.

De vervreemding in het werk van Pettersson maakt haar foto’s intrigerend. Steeds is niet helemaal duidelijk wat je ziet. Door de overlappende, half-transparante beelden denk je in sommige gevallen al snel aan een wateroppervlak waar je door heen kan kijken en een spiegeling in ziet. Een andere keer zou een raam het spiegelende effect kunnen veroorzaken, wanneer delen van interieurs of gebouwen te herkennen zijn. Maar vooral zorgen de foto’s voor een glimp van een andere wereld, waarin zacht licht overheerst en waar de oerkracht van de natuur en een bruisende energie en gevoel de onderliggende factoren zijn.

Dit beeld van de zee, met de titel Tremble, is op één plek geschoten. Een stille zee, die glooiende rimpels achterlaat in het zand is in één beeld gecombineerd met een krachtige zee met lawaaiige golven die naar je toe komen en weer weggaan. In de titel zou je het gevoel en het achterliggende idee van de fotograaf kunnen lezen, die hebben geleid tot de verschillende foto’s, om uiteindelijk tot dit verwachtingsvolle ‘totaal’beeld te komen.

Pettersson begon in Zweden met haar kunstopleiding en kwam in 1993 naar Nederland om aan de kunstacademie in Den Bosch te gaan studeren. Aanvankelijk maakte ze film- en video-installaties en stapte over op fotografie.

Zie hier een foto van Ann Pettersson bij een verzamelaar thuis in Avro’s Kunstuur: Zomaar Kunst (2008). Smaakt naar kopen :-).