fotografie

WouterVanRiessen1

Wouter van Riessen |Handmasker, 2003 | lambdaprint op aluminium, met uv beschermfilter, oplage 7 | 33 x 25 cm | € 900. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Wouter van Riessen (Bloemendaal, 1967) poseert in zijn werk tegelijkertijd als kunstenaar en clown, als poppenspeler en marionet. Van Riessen is een waar multi-talent. In foto’s, maskers, schilderijen, tekeningen, zijn muziek en zeefdrukken jongleert Van Riessen met zelfportretten en poppen. Van zijn hand ook deze fraaie foto, Handmasker. Het masker zelf is niet te koop – het duurt een eeuwige tijd voor ze af zijn en ze keren bovendien steeds weer terug in nieuw werk van Van Riessen.

Wouter van Riessen was bij ons al verschillende keren te zien (zie hier). We maakten onder meer een hele mooie video van de kunstenaar die zichzelf begeleidt op gitaar en een lied zingt in zijn atelier. De kunstenaar heeft een mooie reeks museale tentoonstellingen op zijn naam staan en zit in menig mooie collectie.

Van Riessen verblijft momenteel 2 jaar in Los Angeles samen met zijn partner en collega-kunstenaar Daphne van Rosenthal, zij ontving een beurs voor 2 jaar aan het California Institute for the Arts (CalArts).  Ze houden zo nu en dan een blog bij op de website van Heden. Erg leuk om te lezen, ze schrijven beiden als nieuwsgierige buitenstaanders die gretig observeren. Of Wouter zijn werk zal veranderen door een poos te vertoeven in een totaal andere habitat?

“Veel mensen hebben me gevraagd of Los Angeles al invloed heeft op mijn werk. Dat is moeilijk te zeggen. In de namiddag, een uur voordat de zon ondergaat, strijkt een zachtroze licht over deze stad. Het lijkt wel alsof de zwaartekracht erdoor opgeheven wordt. Die ijle gloed zou ik ook wel in een schilderij willen vangen.
 
Mijn onderwerpen zijn vooralsnog onveranderd. Ik werk niet rechtstreeks naar de waarneming, mijn schetsen zijn gebaseerd op beelden uit boeken. Google images kan nog steeds niet in de schaduw staan van de bijzondere, vervreemdende en obscure afbeeldingen die je in boeken vindt.

Inmiddels weet ik de tweedehands boekwinkels van Los Angeles goed te vinden. Ik ben altijd op zoek naar beelden die een van de abstracte motieven in mijn werk (zelf, zelfbeeld, nabijheid, onbereikbaarheid, geest en lichaam) al ergens in zich dragen. Schilderijen ontstaan door die metaforen te zien, naar me toe te halen, eigen te maken en aan te scherpen. De eerste fase is veel bladeren bij de kasten Art & Design, Sports & Games, Circus & Theater, Collectibles & Curiosa en natuurlijk Recently arrived. Het aanbod is interessant, maar niet heel verschillend van wat ik uit Nederland ken. 

De eerste maanden na de opening van mijn tentoonstelling De ziel van een atheïst in het Stedelijk Museum Schiedam kwam er niet veel uit mijn handen. Een nieuw groot schilderij van een man met een slap spook is vorige zomer al in de tekenfase vastgelopen. Mijn hoofd zat te vol. Toen ik in oktober in Los Angeles aankwam was er opeens enorm veel tijd. Daphne zat al vroeg in de ochtend op de 5, op weg naar Calarts. In het parkje een paar straten verderop heb ik twee nieuwe maskers afgemaakt. Ik heb geprobeerd wat te fotograferen en aan de hand van uit Nederland meegenomen boeken over Poolse en Litouwse religieuze volkskunst ben ik in Photoshop collages gaan maken.
 
De eerste dagen van februari had ik eindelijk een atelier. Twee kleine, helder verlichte ruimtes in een bedrijfsruimte, 575 dollar per maand, via internet gevonden. Dit pand was vroeger van Capital Records. In de kluis waar de gloednieuwe mastertapes van Help en Rubber Soul werden bewaard is nu een opnamestudio. Er werken schilders, ontwerpers, scriptwriters en filmers in dit gebouw. Aan de lawaaiige en stoffige San Fernando Road blijken veel meer ateliers te zitten. Lara Schnittger en Matthew Monahan, die ik al uit Nederland kende, werken honderd meter verderop.
 
In het land van de onbegrensde mogelijkheden ben ik kleine schilderijen gaan maken. Het grootste formaat is 66 bij 46 cm. Ik wil flexibel zijn, doeken in de auto of het vliegtuig kunnen meenemen. Maar vooral is het een manier om anders te gaan schilderen, vaste patronen open te breken. Want klein werken is echt anders. Het beeld is veel kwetsbaarder, vooral de lijn. Als je op het verkeerde moment een losse beweging maakt, ben je hem gewoon kwijt. Een klein werk vergt een ander soort concentratie dan een groot. Het komt dicht bij.”

{ 0 comments }

ScarlettHooftGraafland

Scarlett Hooft Graafland | Coca Truck, 2012 | kleurenfoto, opgeplakt op dibond, achter plexiglas, oplage 12 | 30 x 90 cm | € 1.850. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Scarlett Hooft Graafland (Maarn, 1973) is international bekend en geliefd met haar poëtische foto’s om helemaal in te verdwijnen. We toonden eerder al stillevens met trucks onder een krankzinnig blauwe hemel, uit de serie die ze op locatie fotografeerde op een afgelegen zoutvlakte in Bolivia. Nu bij de Bijenkorf Coca Truck. Een prachtige panoramafoto met een knalgele truck, en zout en coca piramides in een oneindig landschap.

Tijdens de WLA galeriemiddag met Scarlett Hooft Graafland vorige maand, vertelde de kunstenaar weer zo aanstekelijk over haar manier van werken, de avonturen op reis en de nieuwe werken uit de Douze douze douze-serie die ze net in Madagascar maakte! Scarlett ziet haar werken eerder als sculpturen dan als fotografie. De foto’s zijn een weergave van de ingrepen die zij doet in verschillende indrukwekkende, bijna surrealistische landschappen in de wereld. Locale gebruiken, legenden en natuurverschijnselen zijn aanleiding tot nieuwe verhalende situaties die enerzijds vaak normaal aandoen, maar die zich in tweede instantie op een vervreemdende wijze verhouden tot het landschap. In samenwerking met inwoners van het gebied, bij wie zij vaak zo’n drie maanden verblijft, laat zij de beelden in haar hoofd werkelijkheid worden. In maar een paar uitgekiende opnamen legt ze de sculpturale performances vast. Ook legde ze nog maar eens uit dat -en waarom- ze geen Photoshop gebruikt. (Binnenkort meer daarover in de film die we over haar maakten voor het AMC.)

Scarlett Hooft Graafland had vorig jaar een indrukwekkende solo-tentoonstelling (Soft Horizons) in Huis Marseille. En we hebben zo’n vermoeden dat er weer een grote solo-tentoonstelling in een museum aan zit te komen… En terecht!

{ 0 comments }

Gerco_de_Ruijter

Gerco de Ruijter | Cropped (colorscheme), 2012 | ultrachrome print op dibond met ophangframe en bonus DVD, oplage 30 | 60 x 40 cm | € 525. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Gerco de Ruijter (1961, Vianen) fotografeert landschappen vanaf een hoogte van 10 t/m 100 meter met een op afstand bestuurbare camera die aan een Japanse vechtvlieger hangt. Het ongewone vogelperspectief in zijn foto’s maakt dat je zijn werk meestal in eerste instantie leest als een spel van abstracte variaties tot het duizelingwekkende moment dat je de locaties van boven kunt thuisbrengen.

Cropped is een serie die gemaakt is in het zuidwesten van de Verenigde Staten. Daar wordt in de landbouw gebruik gemaakt van ‘cirkel-irrigatie’. De cirkels passen precies in de vierkante stukken land die na de Burgeroorlog ontwikkeld zijn. Met de vlieger bleken de cirkels te groot om te fotograferen, met google-earth heeft De Ruijter 1.000 cirkels verzameld, ge-cropped en in beeld en film omgezet. In een mooi abstract beeld ontdekken we sproeiarmen van circa 2 kilometer en allerlei stadia van groei en type gewassen. Locatie: vooral Oklahoma en Texas.

De Ruijter is een crack in zijn vak en zijn cv beslaat enige A4-tjes landelijke en internationale tentoonstellingen en aansprekende opdrachten. Hij vertelt in de video hieronder in een boeiend gesprek (in Avro’s 4Art) aan over Mondriaan, zijn vlieger-camera constructie, kadrering, een duif boven de stad, het Nederlandse landschap en vrijheid. Fascinerend hoe De Ruijter inmiddels textuur, windrichting en lichtspel op het landschap vanaf de grond kan inschatten. Ook het bewust inzetten van toeval duidt op een ervaren schildersoog.

Ook te koop in de webwinkel van de Bijenkorf: klik hier.

{ 0 comments }

MerijnBolink

Merijn Bolink | Geliefden (stampers en meeldraden op stengel), 2013 | c-print, plexiglas met ophangstrip, oplage 12 | 30 x 40 cm | € 575. Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Merijn Bolink (1967, Amsterdam) maakte alweer 2 jaar geleden op het Nanolab van de Universiteit Twente kunst op nano-schaal. Met als eerste resultaat een nano-kandelaar, opgebouwd uit atomen van een antieke kandelaar. Een tweede antieke kandelaar werd in stukken gezaagd die vervolgens naar 144 adressen werden verstuurd. De adressen vormden tezamen een reuzenkandelaar op de wereldkaart met een afmeting van ruim 6000 kilometer. Het zijn dit soort gedachtesprongen waarom we dol zijn op het werk van Merijn Bolink.

Nu bij We Like Art @ de Bijenkorf een fantastisch nieuw werk. Geliefden op een stengel. Uit een serie werken van bloemstillevens – ontdaan van hun aandacht-trekkerige bloembladen en stelen – en teruggebracht tot de stampers en meeldraden, tot characters.

Typisch Bolink. Niet een beeldhouwer in de klassieke zin maar meer een tedere sloper/knutselaar/taxidermist/wetenschapper/ideeënfontein. Verdubbelingen, vloeiende versmeltingen, ontledingen en vooral absurde metamorfoses geloofwaardig maken – daar is Bolink dol op. Hij maakte in de jaren negentig naam met een reeks verrassende klassiekers die menigeen nog steeds op het netvlies gebrand staan. De eekhoorn opgenomen in een houten ladder, de doorgesneden uitgeholde appel gevuld met het vruchtvlees van een sinaasappel, de oermoederkinderwagen met haar stoet genetische kinderwagentjes, de verdubbelde piano, de versplinterde tijger in een frietsnijder met uit elke gesneden sliert een nieuwe tijger.

“Zelf zoek ik, in elk nieuw beeld, naar mogelijkheden iets te scheppen, buiten de natuur om. Beter dan de natuur.”

Merijn Bolink had museale exposities in het Groninger Museum, het Gemeentemuseum Den Haag en het Cobra museum Amstelveen. Zijn werk is in het bezit van een hele riedel musea en bedrijfscollecties zoals Akzo Nobel en de Rabobank. Nu bij de Bijenkorf een uitgelezen kans om zelf een Bolink te bemachtigen. Dit kan ook in de webwinkel van de Bijenkorf – zie hier.

{ 0 comments }

MarcMulders

Marc Mulders | Bloementapijt, 2011 | c-print, oplage 100 | 42 x 27,5 cm | € 350.
Van 10 april tot 19 mei exclusief te zien bij We Like Art @ de Bijenkorf

Marc Mulders (Tilburg, 1958) -ooit de Angry Young Painter- die met CNN op de achtergrond zich afbeulde in zijn atelier met olieverf, karrevrachten lelies, zonnebloemen en vers geschoten fazanten is inmiddels een gelouterd en veelzijdig kunstenaar – zeer productief als schilder, aquarellist, fotograaf en glazenier. Zijn werk zit in talloze museale collecties en elke maand toont hij zijn werk wel ergens in het land in een tentoonstelling. Dit op de ateliervloer uitgestorte bloemstilleven met een tedere moeder Maria, kind Jezus en een reeks uitgescheurde aartsengelen is wat ons betreft een klein juweeltje.

Mulders wordt beschouwd als één van de belangrijkste Nederlandse kunstenaars van dit moment. Zijn oeuvre wordt bepaald door de eeuwige cyclus van leven en dood. Bloemen, dood wild, vissen en gevogelte zijn daarbij steeds terugkerende onderwerpen, die hij in zeer uiteenlopende technieken vastlegt.
In veel van zijn werk stelt de kunstenaar de bloem centraal, in al haar facetten: van ontluiken en opbloeien tot het verwelken en afsterven. Hij schildert rozen en zonnebloemen in pasteuze verf, in weelderige lagen opgezet. Of papegaaitulpen, steeds in andere levensstadia vastgelegd. Om ze vervolgens in fotocollages te verwerken. Of in atelierfoto’s, waar hij bloemen en schilderijen samenbrengt. En niet te vergeten de tere bloemaquarellen, in strenge eenvoud van lijn en toets gepenseeld, in de traditie van de door hem zo bewonderde Chinese tekenkunst. Mulders’ werk laat zien hoe hij ‘geroerd’ wordt door de kwetsbaarheid van de natuur.

{ 0 comments }