Peter Luining (1961, Hoogkerk) is een internet kunstenaar van het heerlijk ontregelende soort. Hij maakt gebruik van de combinatie van bewegend beeld en geluid, die door de interactie van een gebruiker gestuurd wordt. Check het imposante organogram op de site van Luining; het geeft je een idee van het veelomvattende werk en onderzoek dat hem telkens weer op nieuwe paden brengt. Van de porno-site pastiche http://www.prettycensored.com tot sites opgemaakt in louter html-kleuren als http://www.ff00ff.com en http://www.00ffff.com. Zijn werk geeft je soms dat kenmerkende gevoel van paniek als een site zich tegen je keert als bezoeker of aan de haal gaat met je beeldscherm. Klik bijvoorbeeld eens op http://ctrlaltdel.org/rect_z1/, http://www.lfoundation.org/scratch/ of  http://splash.ctrlaltdel.org/attacki.html. Geen zorgen – er raakt niets beschadigd.

Ook was Luining een periode actief als domeinnaam handelaar. Zijn onderzoek naar de destijds ook in de kunstwereld zeer lucratieve handel in domeinnamen mondde uit in een presentatie/performance op Art Frankfurt, meer dan 200 domeinen werden door Luining te koop aangeboden. Opsteker voor Marlene Dumas: www.marlenedumas.com is nog steeds beschikbaar.

De laatste tijd wordt het werk van Luining meer minimalistisch en geometrisch. Het speelse is gebleven evenals het streven naar een organische browser. Kijk en klik naar flash filmpjes met geluid: http://o0.org/ of http://ctrlaltdel.org/nitter/. Sol Lewitt zou er lyrisch van raken! Op http://www.ctrlaltdel.org/ vind je een hele reeks speelse werken. Luining vertelt zelf:

“Daarom heb ik mijn site ook heel snel Ctrl/Alt/Del genoemd. Dat zijn de toetsen op een pc die je indrukt als je computer vastloopt. Waar ik in die tijd op uit was, was het ‘resetten’ van de manier waarop je surft. Je klikt op een button en ergebeurt iets anders dan je verwacht. Elke pagina kan weer anders zijn. Ctrl/Alt/Del is altijd een site gebleven die constant verandert. Dingen zijn niet makkelijk terug te vinden.”
De hele tekst van het interview met Metropolis M vindt je hier.

Op We Like 6%! is een kenmerkend werk van Luining te zien: square 4_4 [sp 21]. Het mooie aan zo’n werk is dat je het voor een bescheiden prijs kunt kopen als werk in onbeperkte oplage. Inclusief installatie-instructies. Echt hebbeding.

Tenslotte willen we je wijzen op het fantastische blog van Luining. Op zijn dagelijkse urenlange stadswandelingen fotografeert hij onder meer afgedankte computers, lege abri’s en sinds september ingepakte steigers.
Het is een aanstekelijk soort conceptuele antropologie, die aanzet tot eindeloos doorklikken.

Kunstfort Vijfhuizen toont komende zomer t/m 22 augustus zo’n 100 werken uit de collectie van verzamelaar Frans Oomen. Er zijn goede redenen om te gaan kijken. Het Kunstfort is een onderdeel van de Stelling van Amsterdam, een 19e eeuwse verdedigingslinie rond Amsterdam. Een fantastisch historisch bunkercomplex met mooie kruip- en sluip door gangetjes, duistere kleine en grote kamers, metersdikke muren, een parkachtige buitenruimte en een fantastisch restaurant. De collectie van Frans Oomen is bijzonder omdat hij vooral edities en oplagen verzamelt, van veelal internationaal opererende kunstenaars, sterker, erg grote namen. Te zien zijn o.a. Matthew Barney, Jaap Kroneman, Daniel Buetti, Joep van Lieshout, Tony Oursler/Mike Kelly, Aernout Mik, Job Koelewijn, Erik van Lieshout, Mark Wallinger, Jonathan Monk, Franz West, Jeff Koons, Pipilotti Rist, Carlos Amorales, etcetera, etcetera. Het is ongekend wat hier allemaal verzameld is.

Oomen zegt er zelf het volgende over: “Kunst moet gezien worden” zei een goede vriend een tijdje geleden en hij wees op de vele, veelal nog ingepakte kunstwerken, bij mij thuis. Hij heeft natuurlijk gelijk. Kunstwerken horen een dialoog aan te gaan met de toeschouwer.”

De honger en liefde voor de kunst van deze verzamelaar moeten kolossaal zijn. Het mooie is dat deze passie gedeeltelijk bekostigd wordt door de galerie van Oomen; Mo-Art Editions. Al eerder bespraken we werk van deze online galerie (check vooral die supereditie van David Maroto . Schrik niet van de wat wonderlijke opmaak van deze site, het is een ware schatkist voor de liefhebber. Oomen lijkt met zijn eigen kooplust een enorm internationaal netwerk te hebben opgedaan. Scrollen op zijn site – in het kielzog van zijn bezeten wereldwijde expeditie -maakt een waar El Dorado zichtbaar. En zeer verschillend in prijs! Je kunt er superwerk scoren onder de € 1.500. Maar ook voor een oude inmiddels schaars geworden litho van Baldessari riant boven de € 50.000 kun je terecht.

Oomen koos de titel SPEEDBUMP voor de tentoonstelling, naar een door hem aangekocht werk van Alex Kals (1974, Innsbruck, Oostenrijk). Op de foto is een forse getatoeëerde jongeman te zien die op een zebrapad ligt. De Vengeance op zijn buik komt dicht in de buurt van de wraak met een knipoog uit de Die Hard films. Deze neergeworpen menselijke verkeersdrempel is een mooi voorbeeld van het intrigerende werk van Alex Kals. Een zekere voorliefde voor de grootstedelijke zelfkant en voor tweederangs karakters met een bijzonder staalhard stralend zelfbewustzijn. Soeverein en rauw tegelijk. Embedded en afstandelijk, heel bijzonder.

“It’s so marvelous when something hits you hard,” zegt Kals zelf in een mooi interview met de site Feed Me Cool Shit. “I still like to travel a lot and hopefully I get to see many more places and freaks. A decent session of surfing or snowboarding with my friends definitely keeps me busy. For a chosen few I want to be a good friend to count on. When it’s on I won’t be hiding at home.”

Het werk van Kals is nog erg goed te betalen, dit is voor zo’n kleine oplage en zulke afmetingen echt geen geld voor een extra huisgenoot.

Alexander Gronsky (Estland, 1980) is twee weken geleden door de internationale jury van de Foam Paul Huf Award 2010 als winnaar gekozen. Deze prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een jong internationaal fotografietalent tot 35 jaar. De prijs bestaat uit 20.000 euro, een artist-in-residence in Amsterdam en een tentoonstelling in Foam vanaf 27 augustus.Documentair fotograaf Gronsky kreeg de prijs voor z’n werk over Rusland dat hij maakte tussen 2007 en 2010.

Zijn foto’s bestaan vooral uit landschappen. Vaak fotografeert hij personen, objecten of dieren op afstand die zich bevinden in een groots en wat verlaten decor; de woestenij die grenst aan de stedelijke gebieden. De hier getoonde foto is onderdeel van de serie The Edge. Werk dat ondanks de aanwezigheid van woontorens als krijtrotsen en de overheersende gradaties wit door het dikke pak sneeuw niet mistroostig stemt.

Rosan Hollak schreef het heel treffend in NRC Handelsblad “Hij krijgt het voor elkaar om op een humane, zelfs liefdevolle manier de mens in zijn troosteloze omgeving te laten zien. En dat is wellicht nieuw. En opvallend. Want misschien staat dit werk wel symbool voor een nieuwe generatie fotografen die de bestaande wereld, met al haar onvolkomenheden, liever wil omarmen dan veroordelen.”

Is het niet prachtig dat het werk van Gronsky nog zo goed te betalen is? De vraag is of dat nog lang gaat duren. Er zijn vast Europese galeries die graag zijn werk willen gaan brengen. Op dit moment dus alleen nog te verkrijgen in Rusland… ook spannend. De verzendkosten worden geschat op € 100 á € 150.

Andrew Bruce (1988, Groot Brittannië) verzamelt doodgereden dieren in zijn backpack. Met de fiets speurt hij de bermen af op het Britse platteland naar vossen, konijnen en vogels. Sinistere hobby? Nee, de intenties van de piepjonge fotograaf zijn zuiver te noemen. De dode dieren dienen als onderwerp voor zijn heel precies gemaakte foto’s. In de serie Vanitas zien we de dode dieren in een nachtelijke hemelvaart, opgeworpen voor de camera. Een soort nagespeelde tuimelende doodsmak annex serene uittreding. Zoiets kan snel leuk bedacht zijn maar vervolgens totaal niet werken. Niet in het geval van Bruce. De foto’s zijn teder en vervuld van een mooi besef van sterfelijkheid. De fotograaf raakte overigens wel behoorlijk in paniek bij de gedachte dat hij de in zijn Roadkill Freezer verzamelde dieren moest gaan fotograferen:

“As time went on I dreaded and dreaded the moment when I would have to photograph the animals, slowly working myself into a panic. A photograph is said to be a tiny piece of time that brutally and forever escapes its ordinary fate, some may even go as so far to say that a photograph immortalises a moment. Maybe my motivation for taking on such a project was to try and gain some control over time passing, life and death.

However when I finally stood in front of the dead animals, the moment I clicked the shutter I felt that I had not immortalised the moment, in that moment death was more present than ever.”

Na deze serie onstond Tender een serie foto’s van de fotograaf met in zijn handen of armen een dood dier. Als een moderne meditatieve neergevlijde Piëta. Het resultaat is een fraaie serie foto’s zonder opsmuk. Hij wil inzoomen op onze onthechte relatie met de natuur en de neiging om snel aan sterfelijkheid voorbij te gaan. Lees dit aardige interview in Fault Magazine. Bruce werkt met een grootbeeldcamera en drukt zijn grote foto’s met de hand af. Hij doet maanden over een paar foto’s.

Zijn foto’s zijn nog goedkoop, het is natuurlijk een jonge kunstenaar. In de blogosfeer wordt zijn werk enthousiast opgepikt (hij heeft zelf trouwens ook een aanstekelijk blog). Het is wachten tot een (Nederlandse) galerie of fotofestival hem een kans geeft om uit te pakken.

De hier getoonde foto’s zijn mooi groot en klein in oplage, de prijs gaat omhoog per verkocht exemplaar  - snelle beslissers worden beloond zoals vaak in de fotografie. De vos in het graf kost € 1.200 voor nr 2/5. De kleinere foto’s uit deze serie zijn € 360 (niet ingelijst).

Sommige kunstenaars vinden onwaarschijnlijk snel hun eigen geluid. Al op haar 25e debuteerde Anouk Kruithof (met Jaap Scheeren) in FOAM in Amsterdam. Drie jaar later rondde ze haar project Becoming Blue af met een solo in Het Domein in Sittard. Toen had ze er inmiddels ook al een ‘artist in residence’ in Berlijn en Beetsterzwaag op zitten en deelgenomen aan een geweldige lading groeptentoonstellingen en fotofestivals. Dat Kruithof als twintiger afgelopen jaar de Elsevier Kunst-top-100 binnen stormde naar plaats 37 verbaast dan ook niet. Bonuspunten voor haar museale solo’s in Berlijn en Sittard, aangekocht door Het Domein en het fantastische kunstenaarsboek Playing Borders dat hierbij verscheen. En dat boek – daar willen we het hier graag even over hebben.

Anouk Kruithof (1981, Dordrecht) werkte in een periode in 2008 in een verlaten kantoorpand in Rotterdam aan een fotografisch beeldessay: Playing Borders, this contemporary state of mind. De in het kantoor aangetroffen afgeschreven computers, toetsenborden, lamellen, systeemplafonds en laminaatstroken werden door haar ingezet voor wonderlijke installaties. Er ontstaan een soort geïmproviseerde shelters op de werkvloer. De beklemmende fotoreeks geeft een absurd beeld van de anonieme en inwisselbare werkplekken van de moderne kantoormens. Kruithof nodigde onbekende mensen uit om anoniem te reageren op haar ingrepen. Een raadselachtige mix van fotografie, installatie en performance. Het levert vrij nerveuze portretten op in onverbiddelijk tl-licht. Het zou heel goed kunnen dat er op talloze plekken vergeten panden staan waar fletse kantoorzombies doelloos rondschuifelen.

Het kunstenaarsboek Playing Borders (oplage 400) bestaat uit een kartonnen doos van 42 bij 34 cm, met daarin een ongebonden boek met pagina’s van verschillend formaat en een opgevouwen poster. Hier kun je door het inmiddels bijna uitverkochte ‘boek’ bladeren. De speciale editie (40 stuks) is nog fraaier. In de doos met het boek vindt je ook een lamda print van een van de foto’s uit de serie. Je kunt kiezen uit 10 foto’s, elk in een editie van 4. Zeer sympathiek geprijsd vinden we. Check de speciale edite in deze pdf. Let goed op de editienummering

Anouk Kruithof vertelt in deze video van Ketel TV over het Playing Borders project op de tentoonstelling Quickscan NL #01 in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam.

Ze is prominent te zien op de komende editie van Art Rotterdam. FRAGMENTED ENTITY heet haar solo bij de internationale speler Adler Franfurt am Main/New York (stand 66). Bovendien is ze genomineerd voor de beursprijs: de ILLY Art Prize 2011. Ook toont ze momenteel werk bij Mart House Gallery in Amsterdam.