We zijn eigenlijk best een beetje trots dat we hier een mooie primeur kunnen presenteren. Een nieuwe vriendelijk geprijsde editie van Charlotte Dumas. Charlotte kwam op ons blog al een aantal keren voorbij en behoort tot de door jullie meest aangeklikte en gelezen posts. Het is grappig dat ze zelf ook een vaste lezer is van We Like Art. In een e-mail interview vertelt ze uitgebreid over haar laatste projecten en plannen.
Hoi Charlotte, je hebt hele mooie tentoonstellingen op dit moment in Washington DC en in Haarlem. Eerst over Washington, je laat daar in The Corcoran Gallery of Art een nieuwe serie intieme paardenportretten zien ANIMA. Begrijpen we het goed dat je hier een opdracht voor hebt gehad? Hoe ging dat in zijn werk en wat voor een paarden zijn dit eigenlijk?
Paul Roth de foto-curator bij The Corcoran nodigde mij eind vorig jaar uit om een tentoonstelling samen te stellen van bestaand werk. Daarbij gaf het museum mij een vrije opdracht voor het vervaardigen van nieuw werk. Ik was in 2011 al begonnen met het fotograferen in Arlington maar heb dat toen moeten uitstellen door het Retrieved project waar ik toen mijn volle aandacht voor nodig had.
Begin dit jaar heb ik de draad weer opgepakt en met deze tentoonstelling in mijn hoofd mijn werk hervat. De paarden die ik heb gefotografeerd zijn de ‘burial horses’ van Arlington Cemetery. Zij begeleiden militairen naar hun laatste rustplaats op deze grootste militaire begraafplaats in de VS.
Niet iedereen krijgt een begrafenis verzorgd door een caisson (een span van 6 paarden die de wagen trekken waar de kist op ligt, de wagen werd vroeger gebruikt om een kanon mee te vervoeren), alleen militair personeel van een zekere rang of gesneuvelde militairen “in combat” komen hiervoor in aanmerking.
Ik fotografeerde de paarden ‘s nachts als zij rustten.
Je bent dus tussen 2011 en 2012 met deze serie bezig geweest en meerdere keren bij the Arlington National Cemetery geweest. Was het je onmiddellijk duidelijk wat je wilde gaan doen?
Ik had wel meteen een idee – maar ik heb lang door moeten fotograferen voor het iets anders werd dan ik kon bedenken. Uiteindelijk gaat het erom dat ik steeds weer mijn eigen verwachtingen, ook puur visueel, kan doorbreken. Na een x aantal keren heen en weer geweest te zijn zag ik dat er andere beelden ontstonden.
Waren de paarden makkelijke modellen? Hoe is het je gelukt zo dichtbij de paarden te komen?
Paarden zijn zeer makkelijke modellen vind ik – maar het zijn ook dieren – en als ze zich niet op hun gemak voelen kan er geen portret gemaakt worden. Ik kan echter ook niet te ver van ze af blijven want dan ontbreekt er weer een zekere spanning, die van de beschouwer en van de degene die reageert – in dit geval het paard. Na een aantal keer herkenden zij mijn aanwezigheid en kon ik steeds dichterbij komen en hun volgen en observeren terwijl ze in slaap vielen.
Deze serie lijkt ‘droomachtiger’ dan andere series, voel je dat ook zo – hoe komt dat denk je?
Ik denk dat dat vooral te maken heeft met dat je kunt zien in sommige portretten hoe ze op het punt staan hun bewustzijn te verliezen. De sluimerzone tussen waakzaamheid en de overgave aan de ontspanning. Dit maakt hen heel kwetsbaar en legt voor mij ook de nadruk op het vergankelijke, het vervliegen van de tijd als je slaapt, waar ben je dan? Het gaat in de serie dus ook juist hierover, het vallen in het on(der)bewust zijn.
Je hebt eerder met paarden gewerkt als onderwerp, zo staat de serie Day is Done ons helder bij. Hoe verhoudt deze laatste serie zich met je vroegere werk?
In Day is Done maakte ik voor het eerst kennis met het kwetsbare van liggende paarden en de spanning die dat met zich meebracht om hen zo te fotograferen. Kruipend door de stallen met mijn camera op een omgekeerde emmer maakte ik daar mijn foto’s. Daar ging ik ook naartoe met een beeld in mijn hoofd, een dynamisch beeld van paarden in actie als op de schilderijen van Delacroix. Maar uiteindelijk was het dit wat ik ‘vond’, de rustende paarden na hun werk.
Daarin is er zeker een connectie tussen de twee series, ook de publicatie van ANIMA lijkt in vormgeving op die van Day is Done. Het is mooi om jaren later weer voor hetzelfde onderwerp te staan in een geheel andere context en om met andere ogen het onderwerp te benaderen. Ik ben hier voor mezelf een stap verder gegaan.
Heeft deze serie in zeker opzicht te maken met Retrieved, en je speurtocht door negen staten in Amerika naar de overgebleven reddingshonden die actief waren tijdens 9/11?
Het heeft in die zin met elkaar te maken dat de honden van 9/11 – die tien jaar na dato nog in leven waren – helemaal aan het begin stonden van een turbulent decennium waarin de wereld ontzettend is veranderd. Zij waren getuigen toen – net als dat deze paarden getuige zijn van de gevolgen van de oorlog in Irak en Afghanistan die een direct gevolg was van de aanslagen op 11 september.
Hoe is de ontvangst van je tentoonstelling in Washington DC?
Er wordt gelukkig heel goed gereageerd en de kritieken tot nu toe zijn zeer goed.
De show reist door naar Parijs in november?
13 November gaat de tentoonstelling ANIMA open in het Institut Néerlandais in Parijs. Daar zal naast deze serie ook Retrieved te zien zijn, plus een groot aantal polaroids die ik de laatste tien jaar heb gemaakt.
Peter, Arlington VA (2012), 20 x 25 cm, € 250,-
Kun je ons wat vertellen over je nieuwe speciale editie ANIMA?
De speciale editie van het boek ANIMA verschijnt in een oplage van 50 met een foto van 20 x 25 cm. 25 Hiervan zijn met het beeld Peter, Arlington VA 2012 en 25 met het beeld Ringo Arlington VA 2012. De prijs is € 250,-. Elk exemplaar is genummerd en gesigneerd net als de foto (archival pigment inkjet print).
Dan Haarlem, wij waren zelf nogal onder de indruk van de presentatie ‘Some Animals may show signs of aging’ die je gemaakt hebt bij Institute for Concrete Matter (ICM). De mix tussen de vintage fotografie uit de stock van ICM en je eigen grote foto’s en polaroids geeft een bijzonder inkijkje in je werk. Hoe ben je te werk gegaan bij de samenstelling van deze tentoonstelling?
In eerste instantie intuitief met veel beelden uit het archief, ik heb ook mijn eigen archieven doorgespit en foto’s laten afdrukken, daarna ben ik gaan editen en heb ik het leeuwendeel er weer uitgegooid. Uiteindelijk kwam er toch een zeer bescheiden selectie tevoorschijn. Ik ben er zelf erg blij mee, je zou dit eigenlijk veel vaker moeten doen. Je evalueert waar je bent en wat je hebt gedaan en het geeft je overzicht. Het selecteren van mijn polaroids en het maken van combinaties en sequenties had ook een wisselwerking met het boekje over polaroids dat ik aan het maken was met Tessa van der Waals voor de tentoonstelling in het Institut Néerlandais.
Je laat bij ICM ook voor het eerst een film zien. Een fantastisch schemerige reeks beelden van paarden in hun eerste slaap soms schokkend en trillend als slapende honden. Het voelt als een ander soort meer lijfelijke nabijheid dan in je foto’s, is dat de bedoeling?
De paarden bewegen zo traag dat je eigenlijk denkt dat het stills zijn, maar dan gaan ze ineens zuchtend liggen of schrikken ze op. Ik viel soms zelf bijna in slaap als ik daar zo naar hen zat te kijken. Op het laatst heb ik ze met HD gefilmd. De versie die bij het ICM te zien is is eigenlijk nog een schets. De definitieve edit zal voor het eerst te zien zijn in Parijs.
Ga je meer doen met bewegende beelden?
Wellicht dat ik er mee verder ga. Ik ga eerst nu met een editor aan het materiaal zitten dat ik heb geschoten in Arlington.
Wat zijn verder je plannen, ben je met nieuwe projecten bezig?
Ik ben onlangs in Marokko geweest voor een korte residentie en heb daar paarden en ezels gefotografeerd die wagens trekken met afval dat gerecycled wordt. Niet aan het werk in de stad maar waar ze wonen, in een achterbuurt van Casablanca. Dit is nog werk in progress.
Deze speciale editie van het boek ANIMA kun je bij ons bestellen. Je hebt dus keus uit Peter, Arlington VA (2012) en Ringo Arlington VA (2012), beide met een oplage van 25, elk € 250,-. NB Beide edities zijn inmiddels helaas uitverkocht.
{ 0 comments… add one now }
{ 2 trackbacks }