Merijn Bolink – Zonder titel, 2009 – € 635

We schreven al eerder over Merijn Bolink (1967, Amsterdam). Hij maakte toen voor het eerst op nano-schaal een kunstwerk, met als eerste resultaat een nano-kandelaar, opgebouwd uit atomen van een antieke kandelaar. Een tweede antieke kandelaar werd in stukken gezaagd die vervolgens naar 144 adressen werden verstuurd. De adressen vormden tezamen een reuzenkandelaar op de wereldkaart met een afmeting van ruim 6000 kilometer.

Typisch Bolink. Niet een beeldhouwer in de klassieke zin, maar meer een tedere sloper / knutselaar / taxidermist / wetenschapper / ideeënfontein. Verdubbelingen, vloeiende versmeltingen, ontledingen en vooral absurde metamorfoses geloofwaardig maken – daar is Bolink dol op. Hij maakte in de jaren negentig naam met een reeks verrassende klassiekers die menigeen nog steeds op het netvlies gebrand staan. De eekhoorn opgenomen in een houten ladder, de doorgesneden uitgeholde appel gevuld met het vruchtvlees van een sinaasappel, de oermoederkinderwagen met haar stoet genetische kinderwagentjes, de verdubbelde piano, de versplinterde tijger in een frietsnijder met uit elke gesneden sliert een nieuwe tijger.“Zelf zoek ik, in elk nieuw beeld, naar mogelijkheden iets te scheppen, buiten de natuur om. Beter dan de natuur.”Merijn Bolink had museale exposities in het Groninger Museum, het Gemeentemuseum Den Haag en het Cobra museum Amstelveen. Zijn werk is in het bezit van een hele riedel musea en bedrijfscollecties zoals Akzo Nobel en de Rabobank.

Fantastisch dus om nu deze prent te laten zien op We Like Art. We zien twee figuren, oorspronkelijk boekillustraties, de ene een röntgenfoto uit een medische encyclopedie, de andere figuur is het Danseresje van Edgar Degas. De afbeeldingen werden sculptuurtjes door ze met de rest van het boek (de bladzijden achter de afbeelding, inclusief de achterkaft) uit te zagen. Vervolgens bracht Bolink de beeldjes samen, alsof ze bij elkaar horen, elkaar omarmen. Hij fotografeerde ze in een spiegelhoek opstelling en dit is de prent geworden.

Bolink maakte meer werken via deze werkwijze. “Welke vergeten en uit het zicht geraakte boeken krijgen hier een tweede, geheel nieuw leven als sculptuur? De kunstenaar doet er het zwijgen toe – voor hem is het niet zo belangrijk.” Zoals we zeiden, typisch voor Bolink, bekende beelden of materialen (zoals de eerder besproken stampers in vaas) gebruiken op zo’n manier, dat niet gelijk meer duidelijk is wat je ziet. Niets is wat het lijkt. Een bijzonder werk dus, groot formaat, eventueel met lijst, voor een fijne prijs. Nog iets fijner overigens als je de mazzel hebt werkzaam te zijn in het AMC ziekenhuis, je krijgt dan een medewerkerkorting op deze editie die gemaakt is in opdracht van de AMC Kunststichting voor de serie de menselijke gedaante.