Gisteravond was de ontknoping van de tv-wedstrijd De Nieuwe Rembrandt (uitzending gemist). Finalisten Puck Verkade, Alex Jacobs en Jan Wattjes presenteerden hun ‘meesterwerk’ in het Gemeentemuseum in Den Haag. Het was een vrolijk gestemde apotheose die door bijna 300.000 televisiekijkers gevolgd werd. Al gauw 25 keer het aantal bezoekers van de Kunstrai van vorige week. Dus dat is wel een serieus te nemen exposure.
Opvallend genoeg presenteerden alle drie de finalisten een zelfportret. Alsof het format van het programma aanstuurde op zelfportretten op meta-niveau. Jan Wattjes maakte een kloek nieuw werk en charmeerde met zijn kwetsbaarheid en romantische geest. We bespraken vorige week hier al een mooi werk van hem op We Like Art, dat werd overigens onmiddellijk verkocht. Check de 2 nieuwe werken van Wattjes die we weer met WLA-korting mogen aanbieden.
Puck Verkade stal de show van de hele reeks met haar flair en cameragenieke optreden. Wat een genot voor de programmamakers dat er zo’n kandidaat bij zat, de camera is verliefd op haar. Haar werk is oorspronkelijk en innemend. De video-opstelling van haar meesterwerk was moeilijk op waarde te schatten op tv. Interessant is het zeker – om van binnenuit te registreren hoe absurd de situatie is om in zo’n show te doen alsof je niet steeds door camera en geluidsmensen omringd bent (met een setje andere kandidaten in een bizar klein atelier). Komisch trouwens dat jurylid Jasper Krabbe meende dat een videowerk van 20 minuten te lang is.
Winnaar Alex Jacobs maakte het meest affe kunstwerk voor de finale. Een beetje vals natuurlijk omdat hij eigenlijk onderdeel is van het partnership V&B samen met Ellemieke Schoenmaker, en dus de klus niet alleen hoefde te klaren. Achteraf kun je stellen dat het programma geen raad wist met een duo-kunstenaarschap. De te vroege aftocht van Ellemieke gaf aan dat het format individuele kunstenaars eist.
Het winnende werk is een koortsige atelierdroom waarin goddelijke ingeving en peer pressure de kunstenaar lijken aan te sturen bij het maakwerk. Ook is het een pijnlijk openhartige beschouwing over het duo-kunstenaarschap en de liefde. De rollen van Ellemieke als muze, model, geliefde, inspirator en co-producent zijn allemaal te zien. De uit het werk op de grond gesmeten lappenpop met kwast is een verdubbeling van een vrouwfiguur op het doek. Rijk, ironisch en ongemakkelijk tegelijk.
V&B bespraken we al eerder op WLA (zie hier). Alex en Ellemieke hebben iets unieks te pakken. Hun bronnen lijken de graphic artists die al decennia lang excelleren in een parallelle ‘low-art’ kunstwereld van platenhoezen, affiches, comics en t-shirtdesigns. Nu kun je hier wel dol op zijn en elementen in willen zetten in je eigen werk – maar dan moet je het ook wel technisch kunnen. We schreven het al eerder over V&B:
“Want los van alle betekenissen, verwijzingen, zelfspot en grappen is het werk vreselijk goed gemaakt. Van moddervette partijen in alkydverf en olieverf, spuitbusnevels, lullige Photoshop oplossingen, waterige aquarel luchten, giftige fluor accenten; werkelijk alles wordt uit de kast gehaald. Heerlijk wat een maakplezier! Peter Doig meets Dr. Who. Deze schilders pur sang weten als combi het beste in elkaar naar boven te halen.”
Van de terechte winnaar(s) toonden we vorig jaar in de We Like Art Lounge een hele mooie multiple: Drinking in The Scenery no2 (2011), plaster & ink, oplage 30. Prijs per stuk: € 119,-. Een heerlijk commentaar op kunstenaarsfeestjes en openingen waar de leeggedronken blikken bier op de grond belanden onder de schilderijen. De blikjes zijn gekleurd met ecoline, waardoor ze tijdens het drogen veranderen van kleur. Ze worden donkerder aan de randen en in de loop der jaren zullen ze langzaam verkleuren naar wit. Scoor een blik bier van De Nieuwe Rembrandt, hier kun je bestellen.
{ 0 comments… add one now }
{ 1 trackback }