Wij vallen helemaal voor het werk van Merijn Hos (Enschede 1975). Een grote naam in het vrij hippe illustratieopdrachtencircuit zoals voor magazines als Wired, Mousse Magazine en Vice, of campagnes voor merken als Nike, Shifty Skateboards en Lowlands. Check vooral zijn fraaie portfoliosite hier. Op zijn site kun je goed zien dat Hos z’n vrije werk stelselmatig afwisselt met werk in opdracht.
Merijn Hos werkt snel en intuïtief. En het tapt allemaal uit dezelfde bron. Boekjes, schoenen, kleine en grote tekeningen, sculpturen en deze heerlijke videoanimatie: YoGabbaGabba! Een helder gekleurde naïeve wereld met bezielde fruit- en plantwezens die in een vroeg jaren zeventig idioom over elkaar heen buitelen. Barbapappa on acid. Waarin sparrenbomen makkelijk overgaan in slagroomtorens. Hoogbenige aardappelfiguren dragen in een lange psychedelische marsparade drie kruizen naar de laatste bestemming. Het is in de verte verwant aan de wereld van Tal R (hier eerder besproken). Minder gruizig en schilderkunstig en meer de klare lijn met een donkere randje.
Hos heeft al heel wat tentoonstellingen op zijn naam staan. Vorig jaar spotten we hem bij with tsjalling in Groningen en K+K Gallery (Nice Sculpture Asshole). Graag wijzen we je op deze serie bokalen. Uitbundige fantasie Trophies uitgevoerd in inkt en ingekleurd met espresso voor de juiste bite. Zo’n trofee gun je jezelf toch?
Lees en bekijk meer over Merijn Hos
Het werk van Arno Nollen (Ede, 1964) is nu te zien in Zwitserland bij galerie Bernhard Bisschof en hij heeft in mei een solo bij galerie Annet Gelink in Amsterdam. We bespraken zijn werk hier op We Like Art al eerder:
“Nollen is een moeilijk te plaatsen kunstenaar. Is hij fotograaf ? Verhalenverteller? Filmer? Onze eerste echte kennismaking met zijn werk was zijn indrukwekkende solo in de Hallen in Haarlem: Foto’s van meisjes en jonge vrouwen (video). De grote los in de ruimte hangende foto’s zorgden voor een intieme en overrompelende ervaring.”
De portretten van Nollen van jonge vrouwen bezorgen de kijker een ambivalent gevoel, de blik van zijn modellen is vaak de blik van een kwetsbare muze. Nollen streeft naar een confronterende manier van fotograferen, up-close – pal in de comfort-zone van zijn modellen zo lijkt het. Dit en de alledaags onopgesmukte kleding en kapsels vergroten de directheid van het beeld en de kwetsbaarheid van de geportretteerde en tonen soms juist een verontwaardigd soort weerbaarheid. Deze compromisloos onderzoekende houding legt een mix van emoties bloot die we niet snel terugzien in de meer gangbare portretfotografie.
Nollen maakt gebruik van herhaling, verschillende beelden van een fotosessie presenteert hij als reeks in een tentoonstelling, novelle of boek. Zo ga je letten op verschillen en overeenkomsten. Kleine verschillen kunnen bij de kijker dan al heel verschillende sensaties oproepen en versterken: fascinatie, opwinding, vertedering, afkeuring en onbehagen.
Heel mooi dat we hier een serie kleine werken kunnen laten zien, heel fijn geprijsd bovendien. Check vooral ook de Tumblr-blog van Nollen, veel installatiefoto’s, video’s en foto’s.
Lees en bekijk meer over Arno Nollen
Corinne Bonsma, Claudie de Cleen, Tammo Schuringa en Thé Tjong-Khing werken samen aan een heel mooi project: DAT – Drawing Apart Together. Met enige regelmatigheid tonen ze hun gezamenlijke tekeningen. Afgelopen najaar in Haarlem, in december in Maastricht bij the Wild West Active Space en onlangs in Zweden op de hippe Supermarket Art Fair (met de ZET Foundation) en bij A Perfect Day de Tekenshow in de Westergasfabriek in Amsterdam.
Vanaf 2008 maken tekenaars Claudie de Cleen en Tammo Schuringa samen DAT-tekeningen. Half afgemaakte of incomplete tekeningen, voorstudies en schetsen met potentie worden naar elkaar opgestuurd, waarna de ontvanger er verder in tekent. Soms is de tekening daarna meteen af, soms wordt hij enkele malen heen en weer gestuurd om uiteindelijk als ‘af’ dan wel als ‘mislukt’ te worden bestempeld.
Inmiddels werken ook de vermaarde illustrator Thé Tjong Khing en beeldend kunstenaar Corinne Bonsma mee aan dit project.
“DAT-tekeningen zijn werken waarin verschillende tekenstijlen tegen elkaar schuren of op een wonderlijke manier samensmelten en waarin fantasieën met de alledaagse realiteit worden vermengd. Het idee is ontstaan uit de behoefte los te komen van de eigen tekenhand en onverwachte wendingen een kans te geven.” Mooie voorbeelden van hoe tekeningen in tussenstappen tot stand komen zie je hier.
Wij vinden dit echt een heel sterk project. Omdat het speels is en morrelt aan de autonomie van de kunstenaars, omdat er een mooi soort gekte in zit. En omdat het eindresultaat vaak echt super is. De verschillende tekenhanden versterken en ontregelen elkaar. Dat de tekeningen daarbij ook nog eens wel heel betaalbaar zijn maakt het extra mooi!
We kunnen hier maar een aantal tekeningen tonen. Als je belangstelling hebt dan kun je ons mailen en dan sturen we je een mapje op met een reeks werken waar je een keus uit kunt maken. Je kunt ook kijken op onze Facebook pagina, daar hebben we een album aangemaakt met 44 afbeeldingen onder het motto: vele handen maken licht werk.
Lees en bekijk meer over D.A.T.
De schilder Olphaert den Otter (1955, Poortugaal) is een virtuoos met zelfgemaakte eitempera verf. Zijn doeken op paneel getuigen van technische begaafdheid en groot kleurgevoel. En wat voor een kleuren. De intense transparante lagen knallen van het linnen. De schilder werkt aan verschillende series tegelijk. Als gemeenschappelijke deler zien we een kunstenaar die zich actief wil verhouden tot de kunstgeschiedenis en de moderne wereld tegelijk. Check vooral zijn fantastische serie van 127 werken op papier: Stal & Kluismorfologie. Hij noemt het “een studie naar de weergave in de kunst van behuizing op de grens van dakloosheid”. Het startpunt was een driehoekig oranje zeil dat de Den Otter zag als het archetypische onderkomen van de zwerver.
‘Ik zag vanuit de trein naar Amsterdam iemand een stuk zeil spannen op een gevorkte tak, als beschutting. Dat zette me aan het denken. Het was een heel simpele hut, een vorm die we allemaal kennen, overal ter wereld. Het is een plek die een mens buiten de wereld plaatst, maar als je het een buitenplaats noemt klinkt het rijk. Ik ben geïnteresseerd in die dubbele lading.’ (Den Otter in EH&I)
Deze serie hing in 2008 in het Boijmans in Rotterdam, Den Otter vertelt er smakelijk over in deze vroege Boijmans video. “Wat waardeloos is voor de een en kennelijk kan worden weggegooid, blijkt het bouwmateriaal te zijn voor de ander en dus van ontzettend groot belang…”
Onlangs bezocht Eigen Huis & Interieur zijn atelier in Rotterdam, een voormalig klaslokaal met een enorme betonnen houtkachel. Kijk of je die editie nog te pakken krijgt (nr 12 uit 2011) want er staat een mooi stuk in van Esther Darley. Ze schrijft onder andere over de meest recente serie waar Den Otter aan werkt: de Worldstress Paintings.
“… schilderingen gebaseerd op krantenfoto’s van rampen en de sporen die ze hebben nagelaten. Het zijn intieme, maar indringende schilderijtjes waarin oplaaiend vuur, ondergelopen dorpen en gecrashte vliegtuigen elkaar afwisselen.”
De bovenstaande zeefdruk Oost West, Brandt Best is onderdeel van deze verontrustende parade. Een aantrekkelijk en ongemakkelijk beeld tegelijk, met een lichte echo van Rene Daniels.
| titel: |
Oost West Brandt Best |
| techniek: |
zeefdruk door Mike Leach, kleine variaties per druk, oplage 40 |
| afmetingen: |
61 x 46 cm |
| prijs: |
€ 300 |
| verkoopinfo: |
We like art |
| kunstkoop: |
nee |
Eindelijk weer eens de gelegenheid om in Nederland een solotentoonstelling te zien van Hellen van Meene (1972, Alkmaar). Met volop tentoonstellingen in New York en momenteel in Tokio komt Nederland er wat bekaaid vanaf de laatste jaren. Gelukkig is daar nu een de tentoonstelling Dogs and Girls in de kunstruimte van De Nederlandsche Bank in Amsterdam – een ruim overzicht van meisjes- en hondenportretten. In 2014 krijgt ze een solo in het Fotografiemuseum in Den Haag.
Eind jaren negentig, begin 2000 werd Hellen van Meene wereldberoemd met haar portretten. Ze wordt als een van de belangrijkste fotografen van dit moment gezien. Alle vooraanstaande musea in de wereld hebben werk van haar in hun collectie (Guggenheim, Stedelijk Museum, MOCA Los Angeles, Victoria en Albert museum etc). In 2006 was er een mooi overzicht van haar werk in Huis Marseille in Amsterdam. Ze wordt in Londen vertegenwoordigd door galerie Sadie Coles en in New York door galerie Yancey Richardson.
We vragen je speciale belangstelling voor een nieuwe betaalbare editie. Eerder toonden we ons op WLA al enthousiast over Tout va disparaitre, Saint-Petersbourg uit 2008. Een mooi frêle portret van een tenger meisje in een armoedig keukentje.
Nu is er een box met 5 foto’s van 5 jonge Amerikaanse filmactrices: The Secret Lives Of Girls. We zien: Gabourey Sidibe, Carey Mulligan, Emily Blunt, Saoirse Ronan en Abby Cornish. In opdracht van The New York Times maakte Hellen naar aanleiding van de Oscarnominaties in 2010 onvergetelijke beelden van deze jonge op doorbreken staande vrouwen. Losgezongen van de spotlights van Hollywood, met de blik naar binnen gericht. Check de slideshow van The New York Times hier.
Ook de locatiescout verdient overigens een groot compliment! Wat een heerlijke gare vloerbedekkingen en interieurs. You came a long way Baby. En bedenk dat Van Meene alles ensceneert. De belangrijkste props zijn hier de stoelen, maar ook de belichting en het kleurenpalet zijn volledig uitgedacht en kloppend gemaakt.
Lees en bekijk meer over Hellen van Meene
