Vandaag een echt conversation-piece. Hester Scheurwater (1971, Hendrik Ido Ambacht) maakt internationaal naam met haar exhibitionistische grofkorrelige zelfportretten. In haar huis en tuin fotografeert ze zichzelf in de spiegel in een ballet van expliciete, geleende en soms oenige poses. Het lijkt een artistieke zoektocht naar de beeldvorming over onbelemmerde vrouwelijke seksualiteit. En in hoeverre dat mogelijk is in de slipstream van de dwingende geseksualiseerde beelden in de media.
Ehm, wat zien we? Even los van de eerste schok van de aanblik van een gespreid stel vrouwenbenen. Geen instant beschikbaarheid maar een mix van tonen en monsteren. Wij kijken naar de kunstenaar die ons dwars door de gruizige spiegel aankijkt. David Lynch meets Robert Mapplethorpe. Sex als oerkracht, vaak ongemakkelijk stemmend, zelden echt kinky. Foto’s met een kenmerkende rauwe ‘look and feel’. Soms op de plaats waar je het gezicht verwacht een harde flits.
Een verwant ‘genre’ zijn de op internet losgelaten privéfoto’s van ex-geliefden die uitdagend bedoeld net iets teveel uitdeden voor de webcam of hun fotograferende vriendjes. Het staat haaks op de struise regie die Scheurwater opvoert. Wie wordt er hier betrapt?
Het ogenschijnlijk samenvallen van de kunstenaar, model en alter ego is iets dat veel kijkers op het verkeerde been lijkt te zetten. Hoe kun je zoiets schaamteloos doen, wat ben je dan voor iemand – lijkt een vraag die veel mensen bezig houdt. Een beetje zoals de pavlov bij het verschijnen van de roman Vochtige Streken van Charlotte Roche.
“Wat ben je aan het doen?” Aanvankelijk postte Scheurwater haar (met witte I-phone gemaakte) portretten als ‘object of desire’ alleen voor een Facebook achterban, nu met een betere camera voor een wat ruimer publiek. Het is een soort haat-liefde verhouding gebleken: Scheurwater en Facebook. Al verschillende keren werden haar updates wegens de expliciete details geweigerd en accounts geblokkeerd. Toch bleek het als podium voor de kunstenaar een dagelijks lifeline naar haar publiek van inmiddels 3.800 vrienden. Een eigen schare ‘reaguurders’, nooit te beroerd om vol begrip, liefdevol, sneu opgewonden of hilarisch te reageren.
Inmiddels is Scheurwater booming, onlangs op de cover van European Photography en met een interview in ZOO Magazine, momenteel met een mooi portfolio in het vermaarde C PHOTO – geselecteerd door de curator van het Kunsthaus in Zurich (verkrijgbaar bij Donner, Rotterdam). Binnenkort verschijnt haar boek Shooting Back bij Gerben & Keller in Zurich samengesteld door de internationale fotografiebobo Walter Keller, niet gek.
Bovenstaande kloeke foto (incl. mammoetblad) kreeg van de kunstenaar een wel hele speciale We Like Art prijs… Normaal betaal je het dubbele.
| titel: | untitled (2011) |
| techniek: | archivel ink on hahnemuhle papier, oplage 3 (1 AP) |
| afmetingen: | 67 x 90 cm |
| prijs: | € 1.475,- (zonder lijst) |
| verkoopinfo: | We Like Art |
| kunstkoop: | nee |
{ 2 comments… read them below or add one }
Verbaas mee dat ze zo ver kan komen met zo een slecht werk. Het is niet eens provocatief. Is gewoon puur klefheid, een romantizerend visie van vrouwen sexualiteit. Dat ze wordt vergelijkt met David Lynch is voor mee onbegrijplijke. Ik vind haar werk namelijke dom, typisch werk van een kunstenaar zonder theorisch achtergrond. Biedt geen werklijkheid, geen bespiegeling . Het gaat niet over gender en de feminine verlangens, is puur saai vertoning van een kunstnenaar dat kan geen anderen beelden creeren. Dat is haar motto, themaatje..zzzzz verkaaltje voor slapen gaan. Als ze zal met dit werk in de jaren 50 had gekomen, waar we vrouwen moeten nog de clit en de kut ontdekken, zal ik nog bewondering tonen.En als iemand een commentaar heeft over haar onzinnige beelden beteken dat ze is shocking of heeft geslaagdr in het maken van goede kunst.
Ze is gewoon niet actueel, en haar beelden zijn niet eens transgressief genoeg om pornografisch te noemen..Ook geen art , ze brengt geen nieuw inzichten bij het medium Photography . In een punt haar werk aansluit bij pornografie is dat je niet 2 keer wil zien, het wordt saai. Letterlijke kutwerk!
Ik vind het top-werk!
Uniek, dat een vrouw dat op deze manier doet, en nog steeds heftige reacties van mensen. Past perfect in het wereldbeeld nu, van doorbreken van taboe’s, sociale taboe’s en sociale media. Vandaag in Volkskrant magazine nog zo’n stoere vrouw: Pascale, een sexwerker die geniet van wat ze doet! Meisjes worden veel te veel opgesloten in onze samenleving, lang leve de sterke vrouw!!
{ 2 trackbacks }