Vanavond wordt bij Het Uur van de Wolf de documentaire Painful Painting van Catherine van Campen uitgezonden (Uitzending Gemist): een bijzonder portret van de schilder Ronald Ophuis. Het is geen klassieke kunstenaar-schildert-en-vertelt-in-zijn-atelier film geworden. Meer een associatieve reeks fragmenten die heel filmisch een indruk geven van Ophuis en zijn onderwerp: “het gedrag van normale mensen onder extreme omstandigheden.”
Hoofdbestanddelen in de film zijn z’n onderzoeksreis naar Sierra Leone, de gesprekken met voormalige kindsoldaten, de casting van de modellen, een door de acteurs nagespeelde gruweldaad in zijn atelier, een galeriesolo op de voorname beurs The Armory in New York en close-up beelden van een indringend gesprek met de kunstenaar. Dit alles versneden met actiebeelden van Ophuis als duurloper, van de oever van de Hudson tot de Nederlandse hei.
Het mooie is dat het raadsel intact blijft. En dat is goed.
“De schilderijen die ik nu aan het maken ben, daarbij is het geweld zo excessief dat je je dat bijna niet kunt voorstellen. Dat zijn dingen die je eigenlijk niet ziet in de media. Dan verleid je de toeschouwer, zodat die zich gaat afvragen: “Waarom maakt iemand zoiets?”. Dat heb je veel minder bij een nieuwsfoto. Die heeft een soort sfeer van objectiviteit en een schilderij of kunstwerk is veel subjectiever. Jij als maker wordt ook vaak gezien als een soort dader, omdat je iemand anders met dat soort afbeeldingen confronteert. De vraag komt vanzelf naar boven: “Waarom doet iemand dat?”.
Lees en bekijk meer over Ronald Ophuis
Het gaat prima met de schilder Koen Vermeule (Goes, 1965). Binnenkort heeft hij een eerste solo bij zijn nieuwe Duitse galerie in München, Galerie Wittenbrink. En komende zomer is er een groot overzicht van zijn werk te zien in Rijksmuseum Twenthe in Enschede. Bovendien is er net een mooie overzichtscatalogus uit, High Above Ground (uitgegeven door WBOOKS). En daar moeten we het even over hebben.
Een fijne gewoonte bij het uitbrengen van boeken over kunstenaars is de zgn. ‘speciale editie’ die vaak de publicatie in een bescheiden oplage vergezelt. Denk aan de zeer succesvolle edities van Charlotte Dumas en Scarlett Hooft Graafland die we hier onlangs bespraken. Voor de liefhebber is het een hele mooie manier om voor een vriendelijke prijs een werk te bemachtigen van een kunstenaar wiens reguliere prijzen vaak best flink zijn. De opbrengst van een speciale editie wordt door de uitgever gebruikt om de kosten van een (dure) publicatie terug te verdienen.
Koen Vermeule maakte twee multiples bij zijn nieuwe boek. 20 Unieke gouaches op papier: 10 variaties op een zeegezicht en 10 unieke variaties op het werk ‘Dreamer’. Een hele mooie manier om aan een origineel werk van Vermeule te komen. Bedenk dat zijn litho’s (oplage 20 a 40), in prijs variëren tussen de € 300,00 en € 595,00. Kortom, dit is een mooie deal.
Lees en bekijk meer over Koen Vermeule
Afgelopen zaterdag vond de eerste sessie We Like Art Tour nieuwe stijl plaats. Eerst langs een aantal gastvrije galeries met aanstekelijk vertellende galeriehouders. We zagen een schitterende installatie van Femke Schaap en een bonte stoet schilderijen van David Bade bij Metis_NL. Een mooie groepsshow met originelen en multiples bij VOUS ETES ICI met een flinke verzameling werk in de categorie < 1.500 (waaronder deze Charlie Roberts en Lieven Hendriks). En bij Akinci de overrompelend rauwe tekeningen van vloer tot plafond van Charlotte Schleiffert – tjonge wat een power.
Absoluut hoogtepunt van de middag was het ontspannen atelierbezoek aan Mariken Wessels die een hele mooie presentatie had gemaakt in haar studio van recent werk. Het is toch wel heel bijzonder en best intiem om de werkvloer van de kunstenaar te bezoeken. Mariken vertelde uitgebreid over haar projecten en fotoboeken. Met witte handschoentjes konden er veel prints bekeken worden. Mooi om te zien dat een zekere hebberigheid zich meester maakte van sommige deelnemers. Al met al een zeer geslaagde middag die vraagt om een regelmatig (maandelijks?) vervolg. We houden je hier op de hoogte.
Vandaag een echt conversation-piece. Hester Scheurwater (1971, Hendrik Ido Ambacht) maakt internationaal naam met haar exhibitionistische grofkorrelige zelfportretten. In haar huis en tuin fotografeert ze zichzelf in de spiegel in een ballet van expliciete, geleende en soms oenige poses. Het lijkt een artistieke zoektocht naar de beeldvorming over onbelemmerde vrouwelijke seksualiteit. En in hoeverre dat mogelijk is in de slipstream van de dwingende geseksualiseerde beelden in de media.
Ehm, wat zien we? Even los van de eerste schok van de aanblik van een gespreid stel vrouwenbenen. Geen instant beschikbaarheid maar een mix van tonen en monsteren. Wij kijken naar de kunstenaar die ons dwars door de gruizige spiegel aankijkt. David Lynch meets Robert Mapplethorpe. Sex als oerkracht, vaak ongemakkelijk stemmend, zelden echt kinky. Foto’s met een kenmerkende rauwe ‘look and feel’. Soms op de plaats waar je het gezicht verwacht een harde flits.
Een verwant ‘genre’ zijn de op internet losgelaten privéfoto’s van ex-geliefden die uitdagend bedoeld net iets teveel uitdeden voor de webcam of hun fotograferende vriendjes. Het staat haaks op de struise regie die Scheurwater opvoert. Wie wordt er hier betrapt?
Het ogenschijnlijk samenvallen van de kunstenaar, model en alter ego is iets dat veel kijkers op het verkeerde been lijkt te zetten. Hoe kun je zoiets schaamteloos doen, wat ben je dan voor iemand – lijkt een vraag die veel mensen bezig houdt. Een beetje zoals de pavlov bij het verschijnen van de roman Vochtige Streken van Charlotte Roche.
“Wat ben je aan het doen?” Aanvankelijk postte Scheurwater haar (met witte I-phone gemaakte) portretten als ‘object of desire’ alleen voor een Facebook achterban, nu met een betere camera voor een wat ruimer publiek. Het is een soort haat-liefde verhouding gebleken: Scheurwater en Facebook. Al verschillende keren werden haar updates wegens de expliciete details geweigerd en accounts geblokkeerd. Toch bleek het als podium voor de kunstenaar een dagelijks lifeline naar haar publiek van inmiddels 3.800 vrienden. Een eigen schare ‘reaguurders’, nooit te beroerd om vol begrip, liefdevol, sneu opgewonden of hilarisch te reageren.
Inmiddels is Scheurwater booming, onlangs op de cover van European Photography en met een interview in ZOO Magazine, momenteel met een mooi portfolio in het vermaarde C PHOTO – geselecteerd door de curator van het Kunsthaus in Zurich (verkrijgbaar bij Donner, Rotterdam). Binnenkort verschijnt haar boek Shooting Back bij Gerben & Keller in Zurich samengesteld door de internationale fotografiebobo Walter Keller, niet gek.
Bovenstaande kloeke foto (incl. mammoetblad) kreeg van de kunstenaar een wel hele speciale We Like Art prijs… Normaal betaal je het dubbele.
| titel: |
untitled (2011) |
| techniek: |
archivel ink on hahnemuhle papier, oplage 3 (1 AP) |
| afmetingen: |
67 x 90 cm |
| prijs: |
€ 1.475,- (zonder lijst) |
| verkoopinfo: |
We Like Art |
| kunstkoop: |
nee |
Lilian Eliëns weet met een paar trefzekere verftoetsen en kleurvlakken een archetypische catwalk neer te zetten. De modellen met hun blanke haast doorzichtige huid lopen hun karakteristieke tred in de schijnwerpers onder daverende beats. Met juist de toets van de schilder die zo mooi de vluchtige modewereld karakteriseert. Stukjes opengelaten of spaarzaam beschilderd wit linnen suggereren catsuits, jurken en bloesjes.
Eliëns portretteert de wereld van de haute couture en haar tengere hoogbenige werkneemsters. ‘Mensen of poppen?’ vraagt Anne Berk zich af in een mooi stuk over het werk van Eliens:
“Eliëns is gefascineerd door de mythes in de modewereld. Secret Wish (2011) is een eerbetoon aan Alexander McQueen, die in 2010 zelfmoord pleegde. Ze heeft het model afgebeeld in een van zijn creaties, in een statige houding tegen een bloedrode achtergrond. Smoke (2011) is een schilderij van Kate Moss met een sigaret. Moss werd neergesabeld in de media omdat ze rookte tijdens een show van Gucci. Eliëns gunt haar haar zwakheden en portretteert Moss die met gesloten ogen inhaleert.”
Lees en bekijke meer over Lilian Eliëns
