From the monthly archives:

July 2011

1
3
4
5
2

Nog tot en met komend weekend in Nieuw Dakota in Amsterdam Noord: Standard Options een solotentoonstelling van David Lindberg. Als je We Like Art een beetje volgt dan weet je dat wij enthousiast zijn over Lindberg. Eerder al bespraken wij zijn Tubes en hing zijn werk onder meer in de We Like Art Lounge. Nu raden we je aan op het pontje achter het station te springen – nog t/m 31 juli kun je de vreemde epoxy beelden zien waar het maakplezier vanaf spat.

Experimenteel en vrij gebruik van moderne, industrieel vervaardigde materialen (epoxy, glas, grafietvezel, hardschuim) in combinatie met papier, olieverf en pigmenten – dat kenmerkt zijn werk. Door te spelen met zijn materialen ontdekt Lindberg nieuwe (transparante) kleuren en vormen. Heerlijk. Een voorwerp dat af lijkt, kan soms weer onderdeel worden van een ander object. Hergebruiken en doorontwikkelen is in Lindberg’s werk belangrijk.

Lindberg werkt om de hoek op de NDSM-werf en speelt hier dus eigenlijk een thuiswedstrijd. Mooi om te zien dat hij de museale ruimte moeiteloos naar zijn hand weet te zetten met een parade van druipende wandobjecten, organische shelters, abstract expressionistische stalactieten en een enkele bevroren waterval.

{ 0 comments }

In het Graphic Design Museum in Breda (bekend van de koffiehuisstijl van Michiel Schuurman) is momenteel een erg leuke tentoonstelling te zien met grensoprekkende vormgevers: Graphic Detour (samengesteld door de alomtegenwoordige Erik Kessels). Nog tot en met 27 november 2011 kun je je onder andere hier vergapen aan de krankzinnig dichtgetekende vellen van Koen Taselaar.  Een genotzuchtig bezworen horror vacui gemixed met een platenhoes-fascinatie, heerlijk. Alsof je zelf weer bij pompende beats tussen de elpees staat te ‘bladeren’.

Koen Taselaar (1986 Rotterdam) werkt sinds een paar jaar aan een mooie steady reeks van platenhoezen en flyers van denkbeeldige bands. De grafische belettering en de detaillering in zwart-wit-grijs, en de tracklists van bandjes als The Inside Jokers, Idiot Villages of The Overlappers zijn om te smullen. De fineliner is vast gaan roken bij zoveel arceringen. Zou Taselaar een fan zijn van de groep tekenaars rond het roemruchte striptijdschrift RAW?  We herkennen in elk geval de bezeten aanpak en de drang om losjes te experimenteren.

In de sympathieke galerie with tsjalling in Groningen is in de stockruimte een mooie selectie van kleine en zeer betaalbare (vanaf € 280) tekeningen van Taselaar te zien. Hier op We Like Art een favoriet van ons uit de hoezenreeks: The Depressed Colorwheel. De voor- en achterzijde zijn heel fraai en kloek naast elkaar ingelijst. Het verdwenen ‘concept’ album! De Santana-achtige virtuele hoes van Beetleback Inkfish mag er trouwens ook zijn.

titel: The Depressed Colorwheel, 2011
techniek: potlood op papier
afmetingen: 2 maal 34 x 34 cm
prijs: € 1.450,- (incl. BTW) (€ 1.527 in lijst)
verkoopinfo: We like art!
kunstkoop: Nee

{ 2 comments }

Katja Mater (Hoorn, 1979) is een uitzonderlijk beeldend kunstenaar. Binnen het medium fotografie onderzoekt zij de grenzen van de fotografie zelf, de mogelijkheden of onmogelijkheden. Haar werk laat zich vaak tonen in installaties. C-prints ook, tekeningen en video, maar altijd met licht, kleur, tijd; aspecten van fotografie als uitgangspunt. De grenzen die zij opzoekt, de uitkomsten van haar onderzoek zijn soms met het menselijk oog bijna niet waar te nemen, te vatten. Zo is ook haar werk vrij lastig onder woorden te brengen. Het beste waarschijnlijk aan de hand van voorbeelden van haar werk.

In de serie Density Drawings, die in 2010 te zien waren bij Galerie Martin van Zomeren, tekent ze als het ware met de camera, maar ook letterlijk op papier. Terwijl zij de tekening maakt, maakt ze tussendoor steeds een opname van dat stadium van de tekening, legt ze tijd vast. De foto-opnamen worden telkens gemaakt met hetzelfde negatief. Tijdens het tekenen op papier, bouwt zich dus ook een beeld op, op het negatief. De tekening wordt steeds zwarter. Er vindt een uitwisseling plaats van visuele informatie, tussen de pen op papier en de film in het toestel. Het fotografische beeld wordt enorm gelaagd en complex en is niet meer waar te nemen, behalve als zwart.

Iets soortgelijks deed zij in de serie Summaries, namelijk Remission in 2008. Hierbij maakt ze een foto van de totale inhoud van een boek, door alle pagina’s op 1 negatief te schieten. Ze laat het hele boek zien in de uiteindelijke foto, maar laat het daarmee ook verdwijnen in een ‘blur’, doordat alle regels vage zwarte strepen zijn geworden. Prachtig zijn werken uit de serie celebrating RGB color space. Te zien is een muur waarvoor iemand, een arm, een vaag groen papier houdt. Hou je eerst in het –met tape afgebakende- vlak, een geel papier en maak je daarvan een opname en hou je vervolgens voor het zelfde vlak een blauw papier en maak je hier ook een foto van en meng je vervolgens de negatieven dan is uiteindelijk het fotografische resultaat: het groene vlak. Romantische wiskunde lazen we ergens…mooi.

Voor het jubileumnummer van Tubelight, TL#75, maakte Katja Mater bovenstaande multiple. De multiple is aan twee zijden dichtgevouwen. Met het uitvouwen van elke kant ontstaat een ander beeld. Helemaal uitgevouwen is  het schijnbaar zwevende object geheel zichtbaar. Het is ook leuk om meerdere multiples op te hangen, omdat de editie op verschillende manieren gevouwen kan worden. (3 exemplaren zijn € 50,- en 4 exemplaren voor € 65,-). De tentoonstelling die werd gehouden (8 t/m 17 juli) in MKGalerie, mede ter ere van de oprichter, bedenker van Tubelight Karmin Kartowikromo, liet alle 75 nummers van Tubelight zien en de editie van Katja Mater. Het bijzondere werk is nog steeds beschikbaar.

Lees en bekijk meer over Katja Mater

{ 0 comments }

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20

Een bijzondere tentoonstelling deze zomer die we je aanraden is de Onderzeebootloods-show van Elmgreen en Dragset The One & The Many. Vorig jaar scoorde Joep van Lieshout een grote zomerhit in deze Boijmans-loods met zijn Infernopolis. Vrij lastig te overtreffen natuurlijk … maar de huidige surrealistische presentatie – inclusief figuranten en bomvol rare details – is om te smullen. Het duo uit Berlijn weet wel raad met site-specific installaties. Eerder maakten ze al naam met een Prada Store in the middle of nowhere in Texas. Op de site van hun Parijse galerie zie je een mooi overzicht van hun werk (inclusief de verdronken verzamelaar in het zwembad van het Noorse Paviljoen bij de Biënnale van 2009).

De Onderzeebootloods vind je hier. Geopend: t/m 25 september 2011 op dinsdag t/m zondag van 12.00 tot 18.00 uur.

Deze fotoserie is van Ed Jansen, samen met Ruud Vermeer drijvende kracht achter Passage: een digitaal en papieren tijdschrift dat twee maal per jaar verschijnt. In het najaar verschijnt de eerste full-colour editie. We houden je op de hoogte.

{ 0 comments }

Arno Nollen (Ede, 1964) is een moeilijk te plaatsen kunstenaar. Is hij fotograaf ? Verhalenverteller? Filmer? Onze eerste echte kennismaking met zijn werk was zijn indrukwekkende solo in de Hallen in Haarlem: Foto’s van meisjes en jonge vrouwen. De grote los in de ruimte hangende foto’s zorgden voor een intieme en overrompelende ervaring. Nollen werkt vaker op een manier waarop foto’s in onderling samenspel een verhaal vertellen. Zoals in zijn wandinstallaties en de hieronder getoonde novelles.

Nollen is moeilijk in een Nederlandse fototraditie te plaatsen. Zelf zegt hij er weinig mee te hebben. Wel voelt hij zich verwant met de hier eerder besproken Hellen van Meene. Maar vooral met de “enige authentieke filmmaker” Michelangelo Antonioni wil Nollen zich verhouden. Kijk hier bijvoorbeeld eens naar een fragment van L’Eclipse uit 1962. Nog steeds ongekend goed. De ongewone beeldreeksen zinderen nog lang na in je hoofd.

Lees en bekijk meer over Arno Nollen

{ 0 comments }