January 2011

De reproduceerheid van fotografie, zorgt vaak voor foto’s in oplage. Van vrij uniek, zo’n 3 tot 6 stuks, tot een meer toegankelijke oplage van bijvoorbeeld 50 stuks (of nog meer en alles er tussenin). De We Like Art-grens van fijne kunst onder € 1.500,-, in combinatie met bovenstaande wetenswaardigheid, leidt er toe dat we in verhouding veel fantastische fotografie tegenkomen.  En toch blijven we streven naar een mooie verdeling tussen verschillende disciplines (sculptuur is weer een ander verhaal, een andere keer meer hierover).

Vandaag dus een vrij unieke foto, en van een fotograaf die juist de “aanwijzende kwaliteit” van fotografie onderzoekt en aan het wankelen brengt. In de verschillende series die Carolien Stikker (1958, Den Haag) de afgelopen jaren maakte, abstraheert, versluiert en vertroebelt zij als het ware het vastgelegde moment. Er ontstaat een ruis tussen de realiteit en het beeld zoals wij dat kunnen waarnemen in haar foto’s. In de serie Ads uit 2005 bijvoorbeeld, maakt zij gebruik van de out of focus range van haar camera om advertenties uit een kunsttijdschrift te fotograferen. Het fotografische beeld dat wij waarnemen, laat een soort aura van kleuren zien (zie de bespreking hiervoor over Erwin Thomasse). Het doet eerder denken aan de meditatieve en spirituele schilderijen van Mark Rothko dan aan een foto.

In de Airport Select-serie (waarvan bovenstaand werk een voorbeeld is) zien we dieprode beelden, waarbij vanaf de onderkant langzaam herkenbare elementen optrekken, zoals bagagewagentjes, een laadklep van een vliegtuig of een gebouw. Drie jaar lang bezocht Stikker vliegvelden, de spanning en verwachtingen die voelbaar zijn rond deze plek, leidden tot de Airport Select-serie. Deze geladenheid lijkt ook in de foto tot uiting te komen, het vervaagde beeld en de kleur doen denken aan beelden van een grote brand of explosie. Tegelijk toont zij in deze serie een mysterieuze en bezinnende wereld. Ook hier zocht Carolien Stikker de grenzen van fotografie op, de rode kleur is ontstaan door het flitslicht van de camera die zij laat weerkaatsen tegen haar hand.

De uitersten van het medium onderzoekt Stikker ook in fotografische films en installaties, waarbij ze soms een samenwerking aangaat met Philippine Hoegen. Zeer bijzonder hoe steeds weer de waarneming onder de loep wordt genomen. Dit werk zou toch veel vaker te zien moeten zijn!

Carolien Stikker studeerde in Londen en New York en doceerde een aantal jaren fotografie in New York en Amsterdam. Ze heeft al vele tentoonstellingen in binnen- en buitenland op haar naam staan. Leuk weetje: Carolien Stikker en Lily van der Stokker hadden ooit samen de Stokker Stikker Gallery in New York City.

Lees en zie hier meer over de tentoonstelling Inscription door Stikker & Hoegen in New York (2009).

Lees en bekijk meer over Carolien Stikker

{ 1 comment }

Een bijna beeldvullende gestuukte muur in zandkleur wordt onderbroken door een afgezaagde boomstam die met zijn wortels in het grofkorrelige beton lijkt te staan. Je kunt nog net langs de muur kijken, maar de fragmenten daar zijn zo vaag of nietszeggend dat we niet veel wijzer worden. En toch is het een spannend beeld met mooie vlakken, schaduwen en diagonale lijnen. Een typische foto van Martina Sauter (1974, Konstanz am Bodensee). Filmisch fotograferen kun je het noemen. Deze foto maakte ze in de Tucson filmstudio’s in Arizona, waar vroeger veel westerns werden opgenomen.

Sauter was geïnteresseerd in het fotograferen van interieurs bij mensen thuis, maar bouwde ook decors in haar atelier om niet bestaande interieurs te fotograferen. Om zichzelf hierin te ontwikkelen begon ze filmsets te analyseren, zoals die in de films van Hitchcock en Lynch. Zo ontstonden haar ‘andere’ filmische fotowerken. Collages eigenlijk, waarin ze stills uit films combineert met haar eigen foto’s van sets, vaak interieurs, die zij in haar atelier opbouwt. Het verschil tussen de ‘gepixelde’ filmbeelden en de haarscherpe foto’s van haar ‘eigen gecreëerde omgevingen’ zorgt voor een intrigerende ongerijmdheid. Fictie en realiteit. De verbindende factor in haar werk is dat je als kijker steeds het gevoel krijgt te gluren of getuige te zijn, vaak is er een openstaande deur of de mogelijkheid om net om het hoekje te zien. Ze besteedt veel aandacht aan details in haar foto’s, zoals bijvoorbeeld de stijl van een deurknop. Omdat een groot deel van het verhaal, dat zich buiten de foto afspeelt, gevoed blijkt te worden door kleine details. Kennis waar ook grote filmmakers gebruik van schijnen te maken. Zie hier voorbeelden van haar werk, waarbij inderdaad je verbeelding als snel met je aan de haal gaat.

Deze geweldige foto (mooi afgewerkt ook) is echt weer een mazzeltje (synoniem voor buitenkans). Helemaal omdat Sauter vrij vaak haar werk op dit formaat afdrukt. Top werk!

Martina Sauter ging in 2000 studeren aan de Kunstakademie van Düsseldorf, dat klinkt al aardig, maar dan ook nog in de klas van professor Thomas Ruff! En studeerde in 2006 af als een van zijn master students, of beter gezegd: meisterschülerin.

In 2006 won ze de Thieme Art Award op Art Amsterdam. De jury was geraakt door het vernieuwende in haar werk. “Maar juist die beelden broeien van spanning en raadselachtigheid. En die beelden te combineren met andersoortige, maar verwante realiteiten in een compositie in strak gelid.”

{ 0 comments }