Lieven Hendriks (Velp, 1970) is één van de drie genomineerden voor de Wim Izaksprijs, een aanmoedigingsprijs voor een schilder die een opmerkelijke bijdrage levert aan de schilderkunst in Nederland. De winnaar toucheert € 10.000. De beide andere genomineerden ontvangen elk € 1.500. De bijbehorende tentoonstelling wordt dit jaar gehouden bij Pictura in Dordrecht van 17 september t/m 17 oktober. Naast Hendriks zijn Olphaert den Otter en Ina van Zyl (waarover binnenkort meer) genomineerd. We wachten in spanning af…
De kans trouwens dat een genomineerde wint met een achtergrond aan de Rijksacademie of De Ateliers is statistisch gezien iets groter; dat is dus in het voordeel van Hendriks en Van Zyl, die beiden 2 jaar verbleven op De Ateliers. Maar dat terzijde.
Want ondertussen kunnen we bij galerie VOUS ETES ICI in Amsterdam al genieten van een fraaie opmaat. Afgelopen weekend opende hier een spetterende solotentoonstelling Sunny Spells van Hendriks. Wat een lef en beheersing! Zelden zien we zulke heerlijk minimale schilderijen met zoveel power – en nog lichtvoetig ook. Lieven Hendriks wordt vaak als moderne de trompe l’oeil schilder omschreven, het bedrieglijke 3D-effect dat schilders al sinds de 17de eeuw toepassen. Dat is ook zo; zijn doeken lijken echt doorboord door kogelgaten, of als bespijkerde wanden getooid met kluwen ijzerdraad, of schermen van condens waar met een vinger in getekend is. Maar ook zijn het dwingende en speelse schilderijen.
Hendriks wil zich niet verliezen in het schilderen. Elk doek lijkt perfect volgens plan uitgevoerd van A naar B. In een interview zegt hij: “Een schilderij is goed wanneer de uitvoering van het idee bovenop het idee is komen te liggen en dat het schilderij daardoor klopt als een bus.” Dienstbare schilderkunst dus. Als voorbeeld noemt hij de droge surrealistische schilder Magritte: “Hij is een schilder waarbij je kunt zien dat het schilderen niet met hem aan de haal gaat, hij drukt er zijn ideëen dwars doorheen.”
Alles klopt en is raadselachtig en helder tegelijk. Net als dit doek dat Hendriks in 2009 maakte voor The Multiple Show bij Vous Etes Ici. Het is het laatste exemplaar van 10 doeken, 5 met kogelgaten en 5 met hangende antenne. In serie gemaakt maar elk uniek. N.b. zeer vriendelijk in prijs!
Lees en bekijk meer over Lieven Hendriks
Alexander Gronsky (Estland, 1980) winnaar van de prestigieuze Foam Paul Huf Award 2010, daar scoorden we hier op 29 maart j.l. al een mooie scoop mee. Even resumeren: jaarlijks ontvangt een jong internationaal fotografietalent tot 35 jaar deze prijs van € 20.000, een artist-in-residence in Amsterdam en … een tentoonstelling in Foam. Echt een pretpakket dus. Afgelopen weekend startte Gronsky z’n tentoonstelling met post-Sovjet landschappen, vooral uit de series Less Than One en The Edge.
Dat de internationale jury nogal gecharmeerd was van de Russische landschappen van Gronsky is goed te begrijpen. Zijn foto’s van staffelfiguren in een groots decor; de woestenij die grenst aan Moskou of de barre Russische Outback waar het gemiddelde bevolkingsdichtheid minder dan één per persoon per vierkante kilometer is, zijn meeslepend en met een groot gevoel voor kleur gemaakt. Neem even de moeite en klik door naar de serie Less Than One op de voorbeeldige site van Grosky.
Extra leuk dat nu een belangrijke foto van Gronsky uit zijn laatste serie aangeboden wordt door Foam Editions. We suggereerden het al eerder: neem die trap naar de bovenverdieping van Foam – daar wacht je een ware schatkist aan betaalbare fotografie.
Deze editie met zonnebaadster in Vladivostok is prima, qua beeld, formaat, oplage, prijs en het wenkende toekomstperspectief van Gronsky.
| titel: |
Vladivostok, from the series Less Than One, 2006 |
| techniek: |
Pigment inkt op Fine Art papier, gesigneerd |
| afmetingen: |
45 x 55 cm |
| prijs: |
€ 600, editie van 10 |
| verkoopinfo: |
We like art |
| kunstkoop: |
Nee |
Merijn Bolink (1967, Amsterdam) maakte afgelopen jaar op het Nanolab van de Universiteit Twente kunst op nanoschaal, met als eerste resultaat een nanokandelaar, opgebouwd uit atomen van een antieke kandelaar. Een tweede antieke kandelaar werd in stukken gezaagd die vervolgens naar 144 adressen werden verstuurd. De adressen vormden tezamen een reuzekandelaar op de wereldkaart met een afmeting van ruim 6000 kilometer.
Typisch Bolink. Niet een beeldhouwer in de klassieke zin maar meer een tedere sloper/knutselaar/taxidermist/wetenschapper/ideëenfontein.Verdubbelingen, vloeiende versmeltingen, ontledingen en vooral absurde metamorfoses geloofwaardig maken – daar is Bolink dol op. Hij maakte in de jaren negentig naam met een reeks verrassende klassiekers die menigeen nog steeds op het netvlies gebrand staan. De eekhoorn opgenomen in een houten ladder, de doorgesneden uitgeholde appel gevuld met het vruchtvlees van een sinaasappel, de oermoederkinderwagen met haar stoet genetische kinderwagentjes, de verdubbelde piano, de versplinterde tijger in een frietsnijder met uit elke gesneden sliert een nieuwe tijger.
“Zelf zoek ik, in elk nieuw beeld, naar mogelijkheden iets te scheppen, buiten de natuur om. Beter dan de natuur.”
Merijn Bolink had museale exposities in het Groninger Museum, het Gemeentemuseum Den Haag en het Cobra museum Amstelveen. Zijn werk is in het bezit van een hele riedel musea en bedrijfscollecties zoals Akzo Nobel en de Rabobank.
Fantastisch dus om nu deze twee lichtboxen te laten zien op We Like Art. Bloemstillevens ontdaan van hun aandachtrekkerige bloembladen en stelen – en teruggebracht tot de stampers en meeldraden. Een hele mooie zorgvuldige kleine oplage… bovendien in prijs verlaagd voor We Like Art, normaal € 1.750.
Lees en bekijk meer over Merijn Bolink
