September 2010

De jaarlijkse Open Dagen van de Rijksacademie in Amsterdam (medio november) zijn elk jaar weer goed voor een aantal serieuze debutanten. In 2006-2007 maakte Micha Patiniott (1972, Amsterdam) grote indruk op de samengedromde talentenscouts: galeriehouders, curatoren, verzamelaars, museumdirecteuren en critici. Als boegbeeld van een nieuwe generatie schilders werd Patiniott likkebaardend omarmd, weg van de nageschilderde foto’s terug naar de verbeelding. Zijn cartooneske doeken hebben een onderzoekende licht absurdistische toon die vreemd en erg raak is. Dat het dan snel kan gaan dat blijkt – 3 jaar later heeft hij al zijn eerste museale solo. In het Gemeentemuseum Schiedam zijn nu zo’n 50 schilderijen en gouaches te zien. Wel opschieten want aanstaande zondag 3 oktober is het al de laatste dag van zijn tentoonstelling Unisono 22.

Speciaal voor We Like Art maakte Patiniott deze fraaie gouache Body of Work. Het is een nogal vrij nabeeld van de beroemde Ongelovige Thomas van Caravaggio. De cru tastende vinger onderzoekt hier niet de wond van Christus maar een stapel persoonlijke aantekeningen – zo lijkt het. Terwijl de hand van een ander aanspoort of juist weerhoudt… Een heerlijk speels en raadselachtig werk. Wat wordt hier eigenlijk onderzocht en betast? Zoals vaak bij Patiniott raken voorwerpen makkelijk en vanzelfsprekend bezield. Een jungle-shirt, het vel van een bass-drum, een lekkende Bic-pen of een bevlekte schilderslap.

Het werk doet een beetje denken aan sommige Mad-cartoons, lekker vet en raar. Van het type ijzersterke ‘stomme’ schilderijen. Eenmaal gezien krijg je ze niet meer uit je hoofd. Gek genoeg is het verrassend mat en schraal geschilderd. Virtuoos en secuur, met kleine kwaststreekjes in typische pastelkleuren. Vergis je niet – hoewel het geen monumentale doeken en gouaches zijn domineren ze met gemak de ruimte. Check deze serie werken op de site van de kunstenaar.

Tegelijk met de tentoonstelling verschijnt de catalogus Curiously Human. Het boek is te koop in de museumwinkel voor € 22,50.

Lees en bekijk meer over Micha Patiniott

{ 1 comment }

Ina van Zyl (1971, Ceres, Zuid Afrika) maakt zinnelijke schilderijen. Bloedmooi en stroef tegelijk. Als zinderende paneeltjes knallen haar doeken van de wand. De meeste schilders zijn bang voor bruin, Van Zyl kan er virtuoos mee overweg. Als je een aantal doeken bij elkaar ziet, dan valt op dat haar schilderspalet bestaat uit een grote hoeveelheid broeierige bruinen vaak uitgespeeld met een contrasterend roze of blauw. Ze vertelt er over in onderstaande video.

Wat schildert ze? Ze zoomt in op een blauwe zwembroekslip die zicht biedt op een ferme bobbel, een glanzend rode appel waar een hap uit genomen wordt, een rafelig gerand kraagje aan een kutje, een stilleven van teennagels als een 17e eeuws zeegevecht, een zijaanzicht van een vertederend tepeldopje op een meisjesborst; het zijn onderwerpen die een schrijver als Jan Wolkers of John Updike verdienen. Want het is de typische ‘stofuitdrukking’ in haar werk die aandacht verdient. Het bollende  glimmende cellofaan van ingepakte supermarktappels roept associaties op met flink doorbloede zwellichamen. Een straf uitgevoerde Full Brazilian biedt zicht op een – als porselein glanzende – groene venusheuvel. Alles lijkt voort te komen uit tastzin, genot, schaamteloosheid en schaamte tegelijk.

De verf wordt vermengd met veel olie – tijdens het doorwerken aan een doek schildert Van Zyl de natte onderlaag soms stuk en onstaan rulle opengetrokken plekken, rimpels en klonters verf. Wat dan weer haaks staat op de eerste indruk die je bij haar werk hebt. Het is die stroeve onderlaag waar je als kijker moeilijk de vinger op legt. Ook heeft het iets ongemakkelijks om je verlustigen aan het verfgebruik terwijl je met je neus op centimeters van zulke intieme voorstellingen staat. De abstracte kwaliteit benoemen van een driehoekig strookje schaamhaar van Pruisisch Blauw in een verder omberkleurige schoot voelt dan wat onnozel aan.

Hier tonen we 2 (ingelijste) tekeningen van Van Zyl die relatief gunstig geprijsd zijn, One Nail en Honger Meisie. Check ook de video (uit 2008) van haar atelier, het is in één shot genomen, de muziek is Zuid-Afrikaans.

Over de kunstenaar:

Ina van Zyl deelt haar Zuid Afrikaanse roots met Marlene Dumas, die haar regelmatig in haar atelier opzocht in 1996-1998 als één van de begeleiders op de Ateliers in Amsterdam. Van Zyl werd al snel opgepikt door galerie de Expeditie die ze na een aantal jaren verruilde voor galerie Onrust, beide in Amsterdam, beide gevestigde namen en hofleverancier van de grote (museale) collecties. Ze grossiert in schilderprijzen, eerder al won ze de Buning Brongersprijs, de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst, de Jeanne Oostingprijs en onlangs de Wim Izaksprijs. Valt er nog wat te winnen voor Van Zyl? Nee eigenlijk niet. Gek genoeg kennen we in Nederland vrijwel geen prijzen voor kunstenaars ouder dan 35 jaar. Zelfs de Prix de Rome mikt op jonge frisse kunstenaars nog voor hun mid-career fase. Gelukkig heeft Van Zyl over museale erkenning niet te klagen, ze soleerde eerder al in het Dordrechts Museum, deed mee met de tekeningen tentoonstelling Drawing Typologies in het Stedelijk Museum in Amsterdam (toenmalig directeur van Tuyl kocht er vier aan) en heeft nu een fraaie solo: Schaamstukken in het Gemeentemuseum in Den Haag. Nog tot en met 21 november 2010, gaat dat zien!

Lees en bekijk meer over Ina van Zyl

{ 1 comment }