De ideale tentoonstellingsomstandigheden voor de jonge Amerikaanse schilder Ben Merris (Iowa, USA, 1978) zijn een dikke twee weken voorbereidingstijd om de ruimte waarin het werk komt te hangen volledig naar zijn hand te zetten. Merris wil graag met Total Painting de toeschouwer het schilderij in trekken. Zodat voor- en achtergrond, onder en boven er niet meer toe doen, elk stukje oppervak van de expositieruimte beschilderd is met pulserende, stralende patronen en kleuren en je je als bezoeker in de schilderflow van Merris opgenomen voelt. De omstandigheden op Art Amsterdam waren niet helemaal optimaal, in krap twee dagen een stand volledig maar je hand zetten – dat is hard werken. Samen met collega-schilder Alex Dordoy uit Glasgow beulde Merris vrijwel non-stop twee dagen aan de all-over-make-over van stand 040 van Cokkie Snoei getiteld: “ECSTATIC !NS!STANCE, a site-specific wall/floor painting”.
Temidden van de hectiek van de beursvloer in aanbouw en koortsige voorbereidingen op de opening filmde de jonge filmmaker Justin Hagens voor We Like Art Merris en Dordoy bij de werkzaamheden. Merris vertelt smakelijk en bezield over de enorme Group Show die zo’n beurs eigenlijk is, welke ongekende voordelen het maken van abstracte kunst biedt en over de mix van fascistische kleurstellingen en Nebula-nevel tinten.
Merris heeft inmiddels al een flinke internationale staat van dienst opgebouwd en gaat binnenkort in New York wonen en tentoonstellen. Hij is opgeleid aan de University of Massachusetts in Boston en aan de Glasgow School of Art. Zijn werk is nu nog zeer betaalbaar, dat kan nooit lang meer duren.
Merris z’n schilderijen onstaan in zijn atelier in reeksen van wel 40 stuks waar hij tegelijkertijd aan werkt. In elk werk probeert hij nieuwe dingen uit en stuurt graag aan op grandioze mislukkingen; om die vervolgens weer naar zijn hand te zetten. Muziek is daarbij heel belangrijk voor hem, hij luistert voortdurend naar allerlei soorten muziek van gruizige stoner-rock tot Londense dub-step en ‘warped’ sound-scapes. Het is een lust om hem te horen praten over muziek, kunst en zijn eigen werk. Hij streeft naar “paintings that cannibalize themselves in the quest for density” en naar “archaic, futuristic, hi-fi, brutally entangled harmony as only hands can do”. Heerlijk! Ga kijken.
Marian Breedveld (1959, Den Haag) is één van Nederlands puur abstracte schilders. En algemeen gewaardeerd, met verzamelaars in heel Europa! Op dit moment is haar werk tot 5 juni te zien bij Galerie Hein Elferink in Staphorst (en op Art Amsterdam), samen met Dorothee Rocke. De show bij MK Galerie in Berlijn, Borderlessness in time and space, is net afgelopen. En vanaf 22 september zal haar werk te zien zijn bij het Institut Neerlandais in Parijs. In 2009 werd haar werk gepresenteerd in het Stedelijk Museum Schiedam. En dit is slechts het meest recente. Indrukwekkend!
Breedveld schildert met kleur en materie zou je kunnen zeggen, de doeken laten horizonnen of cirkels zien. Het proces van schilderen is vooral belangrijk voor haar. Zij begint met een wit doek dat zij plat neerlegt, daarmee wordt meteen duidelijk dat de voorstelling van ondergeschikt belang is. Het wit verdwijnt onder vele lagen kleur, de verf laat ze in grote bewegingen tot een boeiend resultaat samenkomen. Alle verschillende kleuren blijven zichtbaar en zorgen voor een zinderend visueel spel. De meditatieve overgangen van de kleuren laat je voor even verdwijnen in het beeld. De ruimtelijkheid en oneindigheid blijven binnen de randen van het doek, daar is de verf in dikke lagen te vinden. Fijn om weer eens echt naar verf, kleur, overgangen en licht te kijken en alleen maar te hoeven ervaren wat er gebeurt…
Deze cirkel-zeefdruk is uit een serie van drie cirkels: A, B en C. De beweging van het schilderen heeft geen betekenis voor Breedveld, des te belangrijker is de verfstreek. De verfstreken die in dit werk de cirkel vormen, zuigen als vanzelf je blik naar binnen toe. Niet alleen naar het midden van de cirkel, maar ook naar de enorme diepte van kleur.
Lees dit beschrijvende artikel van Merel Bem in de Volkskrant, over een tentoonstelling van Breedveld bij Galerie Rob de Vries (mooie overzichtsfoto’s!).
Dit is toch wel weer he-le-maal fantastisch. Heringa / Van Kalsbeek (1966, 1962) zijn inmiddels zo zwaar gearriveerd (met stip op 59 in de Elsevier top 100, internationale erkenning, een hele rits aan museale solo’s, etcetera) dat je niet meer verwacht nog een werk te kunnen scoren onder de € 1.500. Maar … toch wel. Deze 3 knallende en moddervette rorschachs zijn toch zeer sympathiek geprijsd. En representatief voor het monumentale werk van dit montere duo.
Heringa / Van Kalsbeek experimenteren virtuoos met materialen als keramiek, porselein, kunsthars, nylondraad en veren in hun sculpturen. Hun zintuigelijke, kleurrijke, barokke beelden knallen in de ruimte. Het vloeit en stroomt en stolt op een manier die ook de kunstenaars zelf verrast. Ze benadrukken graag dat het toeval weliswaar zijn gang kan gaan, ze houden echter zelf wel de regie (‘controlled accidents’). Op stalen frames of gefiguurzaagde houten staketsels worden steeds partijen en sijpelende lagen toegevoegd. Tot er een soort uitzinnige organische koralen/paradijsvogels/aliens onstaan. Uitzinnig en gek genoeg ook heel precies en soeverein. In Residence stond vorige maand een aanstekelijk atelierbezoek aan de kunstenaars. Vooral hun drang naar perfectie, het onderling opjutten en aanvuren en de rol van allerlei bronmateriaal komt mooi uit de verf. Bij Vegas in stand 095 is vanaf morgen monumentaal werk te zien – en deze 3 sliertende rorschachs.
Paul Bogaers (1961, Tilburg) speelt met associatie en suggestie. Sommige mensen kijken wel, maar zien niets. Bogaers laat je opnieuw kijken, leert je kijken. Door combinaties van foto’s worden er verbanden gelegd en ontstaan nieuwe verhalen en betekenissen. Soms maakt hij in de combinaties, naast zijn eigen fotomateriaal, gebruik van gevonden beelden: foto’s van onbekende fotografen, foto’s uit boeken, wat hij maar tegenkomt.
In zijn nieuwe catalogus Upset Down, die in september 2010 uitkomt bij 99 Uitgevers, heeft de kunstenaar zijn beeldarchief letterlijk grondig op de kop gezet. Steeds zijn twee beelden als yin en yang samengevoegd, het rechterbeeld staat ‘rechtop’, het linkerbeeld ‘upside down’. Fascinerend! Je ogen, of hersenen eigenlijk, worden gedwongen abstracte vormen waar te nemen. Het figuratieve los te laten. Pure visuele training is het.
Het nog te verschijnen boek van Paul Bogaers heeft twee voorkanten en kan dus twee keer ‘gelezen’ worden, evenals de kunstwerken zelf trouwens. Bij het boek verschijnen 12 verschillende foto’s in een oplage van vijf.
Een blauw tunneltje met aan het einde wit licht refereert omgekeerd evenredig aan een bruid in witte jurk die door een blauw gordijn stapt. Hetzelfde geldt voor een lichte lucht tussen twee hoge bomen en het hoog opspuitende schuim boven een fontein.
Bogaers’ manier van werken maakt interessante tentoonstellingen mogelijk. In mei 2009 exposeerde hij bij Galerie 37 in Haarlem, hiervoor zocht hij naar beeldmateriaal in de collectie Spaarnestad Photo. Zijn eigen werk samen met foto’s uit dit archief zorgde voor spannende en inspirerende combinaties. Lees dit artikel in de Volkskrant van Merel Bem over ‘de handelaar in associaties’. In 2008 kwam een speciale editie uit in samenwerking met het Nederlands Fotomuseum. Zal hij in zijn tentoonstelling (van 25 september tot 21 november 2010) in het geweldige Museum De Pont gebruik gaan maken van een archief uit zijn woonplaats?
In deze uitzending van De Avonden praat Anton de Goede met Paul Bogaers over zijn werk naar aanleiding van bovengenoemde tentoonstelling Echo bij Galerie 37.
Christiane Baumgartner (1967, Leipzig) heeft internationaal bekendheid gekregen door haar monumentale houtsneden gebaseerd op video-stills. Kenmerkend voor haar werk zijn de in hun beweging bevroren zwart-wit beelden van windturbines, auto’s, helikopters, gevechtvliegtuigen, en vanuit de auto gefilmde menselijke landschappen zoals snelwegen en tunnels, akkers en velden. Baumgartner verteld in interviews dat ze het voor de hand vond liggen om houtsnedes, één van de oudste reproductietechnieken, te combineren met één van de jongste: de videocamera. De verkregen videostills fotografeert ze van een oude tv en worden vervolgens door haar op de computer bewerkt tot een lijnraster. Dit print ze uit en maakt met carbonpapier een kopie op een stuk zacht hout, van soms wel meters groot. Het snijwerk dat dan begint neemt bij de grote drukken veel tijd in beslag. Zelf zegt ze er het volgende over:
“I didn’t know if I would carry on after I made my first one, because after the first three lines my hand was shaking and I thought I would never be able to finish, but then I started to love it. Now I find the cutting process very meditational. My biggest piece of work is four metres and took me 10 months to cut. I like it when you can see the wood grain and little mistakes. That’s what makes it come alive and why it’s important I cut by hand.”
Baumgartner kan erg goed vertellen over haar werk, deze video is een echte aanrader. Inmiddels is ze internationaal zeer gevraagd en bevindt haar werk zich in ladingen grote collecties (Kunsthaus Zurich, Museum of Fine Arts in Boston, MoMA New York, The Hammer Museum en LACMA in Los Angeles en Stedelijk Museum Amsterdam). Is het niet sympathiek dat Baumgartner speciaal voor Art Amsterdam deze betaalbare houtdruk gemaakt heeft?
Deumens laat ook een nieuw werk op groot formaat van Baumgartner zien: Manhatten Transfer, 2010 Houtsnede van 145 x 185 cm. (oplage: 6 ex.) Gaat dat zien!
