March 2010

Andrea Fraser (Billings USA, 1965) is een performance kunstenaar, die vooral bekend staat om haar ironiserende en kritische blik op de kunstwereld. In 2007 had zij een solotentoonstelling in De Hallen in Haarlem, waarin zeven door het museum aangekochte videowerken van Fraser te zien waren. Ook is haar werk onder andere vertegenwoordigd in de collecties van Centre Pompidou Parijs, MOMA New York en Tate Modern Londen.

Fraser kiest in haar werk de kant van de kunsttoeschouwer die in haar ogen krijgt opgedrongen, door de kunstenaar of de kunstinstelling, dat iets de moeite waard is. Ze bekritiseert dan ook in verschillende performances deze betuttelende en opdringerige kant van de kunstwereld. In Gallery Talk neemt zij de gedaante aan van een rondleidster in een museum, die een even enthousiasmerend en hoogdravend verhaal houdt over een schilderij van Poussin, als over de stoel van de zaalwacht. In de performance en video Little Frank and his Carp zien we haar als bezoeker van het Guggenheim Museum letterlijk gehoorzamen aan de stem van de audiotour, als ze architect Frank Gehry’s handelsmerk, de ‘pilaar’, sensueel gaat bevoelen (en daar blijft het niet bij…).

In 1984 begon Fraser aan een project (Untitled series), waarbij vrouwbeelden van Oude meesters en beroemde kunstenaars uit de 20e eeuw gecombineerd worden tot één, op poster-formaat c-prints (voor voorbeelden). Een prachtig voorbeeld is deze editie Untitled Drawing (De Kooning/Raphael) waarbij een schets (voor het Woman I-schilderij) van De Kooning over een schets (voor Madonna met kind) van Raphael wordt gezet. De ‘schilderijenversie’ hiervan is o.a.  in bezit van de Saatchi Gallery. Door deze versmelting van de pure,  maagdelijke Raphael en de woeste, krachtige De Kooning geeft Andrea Fraser ons een nieuwe, verfrissende blik op de verbeelding van de vrouw  in de kunstgeschiedenis (en daarbuiten).

Op You tube is een door Fraser ‘goedgekeurde’ opname te zien van May I help you? (een flicker-versie, waar je niet veel wijzer van wordt), maar deze variant geeft een indruk van haar ironische en herkenbare (!) kijk op de kunstwereld.

{ 0 comments }

Roland Schimmel (1954, Velp) doet natuurkundig en neurologisch onderzoek, zou je kunnen zeggen, én is kunstenaar. Kijk je met ogen dicht naar de zon, dan zie je aan de ‘binnenkant van je ogen’ een scala aan kleuren, zwarte stippen en het langzaam bewegen daarvan. Dit is wat Roland Schimmel schildert op grote doeken en muren. Kijk je naar zijn schilderingen, dan knipper je met je ogen, alsof je tegen de zon inkijkt. Interessant, hoe werkt dat eigenlijk? In Kunstbeeld legde Schimmel ooit uit: “De lichtgevoelige receptoren in het netvlies geven signalen af die even later doven. Het beeld gloeit echter nog na op het netvlies en op dat moment ontstaat het tegendeel van de oorspronkelijke impuls.” De beelden van Schimmel zijn nooit wat het op het eerste gezicht lijkt, ze veranderen, bewegen. Kijkend naar de zwarte stip, verschijnt er even later verderop nog één, maar nu lila-kleurig of stond dat er al? Uiteindelijk gaat het Schimmel niet om de werking, maar om de ervaring van de onberekenbare waarneming.

Op de website van Roland Schimmel staan korte video’s, waarin je eigenlijk ziet wat er gebeurt, wat je ogen en hersenen doen met zijn beelden. Maar…met de waarschuwing: niet geschikt voor mensen met epilepsie. Psychoscope, 2008 is de meest onschuldige en prachtig.

In mei heeft Roland Schimmel een tentoonstelling bij Witzenhausen Gallery in New York. Deze print maakte hij in 2010 – geef jij je over aan deze ‘ogenschijnlijke’ kortsluiting? Hier zie je de kunstenaar aan het werk.

{ 1 comment }