Vandaag een echt conversation-piece. Hester Scheurwater (1971, Hendrik Ido Ambacht) maakt internationaal naam met haar exhibitionistische grofkorrelige zelfportretten. In haar huis en tuin fotografeert ze zichzelf in de spiegel in een ballet van expliciete, geleende en soms oenige poses. Het lijkt een artistieke zoektocht naar de beeldvorming over onbelemmerde vrouwelijke seksualiteit. En in hoeverre dat mogelijk is in de slipstream van de dwingende geseksualiseerde beelden in de media.
Ehm, wat zien we? Even los van de eerste schok van de aanblik van een gespreid stel vrouwenbenen. Geen instant beschikbaarheid maar een mix van tonen en monsteren. Wij kijken naar de kunstenaar die ons dwars door de gruizige spiegel aankijkt. David Lynch meets Robert Mapplethorpe. Sex als oerkracht, vaak ongemakkelijk stemmend, zelden echt kinky. Foto’s met een kenmerkende rauwe ‘look and feel’. Soms op de plaats waar je het gezicht verwacht een harde flits.
Een verwant ‘genre’ zijn de op internet losgelaten privéfoto’s van ex-geliefden die uitdagend bedoeld net iets teveel uitdeden voor de webcam of hun fotograferende vriendjes. Het staat haaks op de struise regie die Scheurwater opvoert. Wie wordt er hier betrapt?
Het ogenschijnlijk samenvallen van de kunstenaar, model en alter ego is iets dat veel kijkers op het verkeerde been lijkt te zetten. Hoe kun je zoiets schaamteloos doen, wat ben je dan voor iemand – lijkt een vraag die veel mensen bezig houdt. Een beetje zoals de pavlov bij het verschijnen van de roman Vochtige Streken van Charlotte Roche.
“Wat ben je aan het doen?” Aanvankelijk postte Scheurwater haar (met witte I-phone gemaakte) portretten als ‘object of desire’ alleen voor een Facebook achterban, nu met een betere camera voor een wat ruimer publiek. Het is een soort haat-liefde verhouding gebleken: Scheurwater en Facebook. Al verschillende keren werden haar updates wegens de expliciete details geweigerd en accounts geblokkeerd. Toch bleek het als podium voor de kunstenaar een dagelijks lifeline naar haar publiek van inmiddels 3.800 vrienden. Een eigen schare ‘reaguurders’, nooit te beroerd om vol begrip, liefdevol, sneu opgewonden of hilarisch te reageren.
Inmiddels is Scheurwater booming, onlangs op de cover van European Photography en met een interview in ZOO Magazine, momenteel met een mooi portfolio in het vermaarde C PHOTO – geselecteerd door de curator van het Kunsthaus in Zurich (verkrijgbaar bij Donner, Rotterdam). Binnenkort verschijnt haar boek Shooting Back bij Gerben & Keller in Zurich samengesteld door de internationale fotografiebobo Walter Keller, niet gek.
Bovenstaande kloeke foto (incl. mammoetblad) kreeg van de kunstenaar een wel hele speciale We Like Art prijs… Normaal betaal je het dubbele.
| titel: |
untitled (2011) |
| techniek: |
archivel ink on hahnemuhle papier, oplage 3 (1 AP) |
| afmetingen: |
67 x 90 cm |
| prijs: |
€ 1.350,- (zonder lijst) |
| verkoopinfo: |
We Like Art |
| kunstkoop: |
nee |
Lilian Eliëns weet met een paar trefzekere verftoetsen en kleurvlakken een archetypische catwalk neer te zetten. De modellen met hun blanke haast doorzichtige huid lopen hun karakteristieke tred in de schijnwerpers onder daverende beats. Met juist de toets van de schilder die zo mooi de vluchtige modewereld karakteriseert. Stukjes opengelaten of spaarzaam beschilderd wit linnen suggereren catsuits, jurken en bloesjes.
Eliëns portretteert de wereld van de haute couture en haar tengere hoogbenige werkneemsters. ‘Mensen of poppen?’ vraagt Anne Berk zich af in een mooi stuk over het werk van Eliens:
“Eliëns is gefascineerd door de mythes in de modewereld. Secret Wish (2011) is een eerbetoon aan Alexander McQueen, die in 2010 zelfmoord pleegde. Ze heeft het model afgebeeld in een van zijn creaties, in een statige houding tegen een bloedrode achtergrond. Smoke (2011) is een schilderij van Kate Moss met een sigaret. Moss werd neergesabeld in de media omdat ze rookte tijdens een show van Gucci. Eliëns gunt haar haar zwakheden en portretteert Moss die met gesloten ogen inhaleert.”
Lees en bekijke meer over Lilian Eliëns
Is het nu eigenlijk ‘galeries’ of ‘galerieën’? Wij dachten galeries, maar in het overgeschreven persbericht over de Realismebeurs in de NRC-weekagenda zagen we toch weer: “34 gerenommeerde galerieën uit binnen- en buitenland tonen en verkopen er werk van zowel Nederlandse als internationale kunstenaars die zich hebben toegelegd op de figuratie en het realisme in schilder- en beeldhouwkunst.” Zo hebben sommige mensen het ook altijd over gallery als ze een galerie bedoelen. Vreemd.
Enfin – we gingen een kijkje nemen op de 9e editie van deze beurs op de fraaie locatie aan het IJ in Amsterdam. “De enige kunstbeurs waar uitsluitend hedendaagse figuratieve kunst te zien is.” Een niche die stamt uit de tijd van Dirk Scheringa en beelden oproept van fijngepenseeld naargeestig bloot. Gelukkig nemen flink wat deelnemende galeriehouders de figuratie niet te letterlijk en is er hier en daar echt goed werk te zien.
Wij kijken natuurlijk vooral naar de kansen voor een klein budget. Bij artKitchen zagen we heel sterk gestapeld keramiek van Pauline Wiertz. Bij galerie Bart mooie nieuwe beelden op stokken met windsels van Erik Buijs. Bij galerie Jan van Hoof superfoto’s van Sophie van Dam (€ 1.100,-). Bij Roger Katwijk heel betaalbare doekjes van de virtuoos Jim Harris. En voor een paar honderd euro heb je een gruizige landschapsfoto van Harm Jan Boven in een loden lijst bij Huub Hannen Galerie. Beurstopper was voor ons Thijs Jansen met zijn piepkleine paneeltjes van komisch-trieste provinciale winkelinterieurs en bushokjes. Het bovenstaande werk Oom Theo (2011, 20 x 15 cm, olie- en acrylverf, € 1.100,-, Kunstruimte Wagemans) mag er ook zijn.
Gaan – niet gaan? Ja hoor, in korte tijd zie je toch weer een heleboel voorbij komen: goed werk en treurig stemmend werk. De mengeling van galeries met een frisse actuele programmering met hun hard-core realisme collega’s slaat namelijk wel een beetje dood. Nu Art Amsterdam kleinschaliger en exclusiever wil worden konden er weleens flinke kansen ontstaan voor een nieuw soort realisme beurs in 2013. Tientallen galeries zullen op zoek gaan naar een alternatieve beursplek om hun omzet veilig te stellen. De Passengerterminal met meer avontuurlijke presentaties en een veel kleiner aandeel voor de nogal belegen stillevenkunst? We zijn benieuwd.
Het kunstenaarsduo Atladóttir & d’Ors, Dagmar Atladóttir (1978) en Laura d’Ors (1973), toont nog t/m aanstaande zondag bij Galerie 10 in Utrecht een eerste soloshow, Safari. Een aanstekelijke mix van volkenkunde, fotografie, klederdracht, avantgarde-mode, bont gekleurde houtje-touwtje decors, vreemde poses en eigenaardige props.
Ze werken aan drie ‘collecties’ voor een de denkbeeldige onafhankelijke republiek van Bellona: de Traditional, Earth en de Office Collection. Met een verfijnd gevoel voor kleurcombinaties, bordkarton en gekte doen de foto’s enigszins denken aan een uit de hand gelopen mix van National Geographic en glossy-magazine fotoshoots.
Check vooral even de fotoreportage op Flickr van de show – het vraagt om meer wat ons betreft. Tjonge wat een mooi consequent doorgezet project. Bezoek meteen even de website van the First Collection en lees meer over Bellona. Ook het nogal nationalistische volkslied mag er zijn – hier in de Engelse vertaling:
O Bellona, among all the truest!
Your rounded green hills are home of the bravest
Land of the fearless
Realm of the strong
Praise to you, o glowing magnolia!
In winter snow covered
Soldier, loving mother
To you we belong
Daring and caring winner of the struggle
With fierce hearts may we stand to defend
Your peace and liberty
Our beloved native land
May your enemies be scattered
By the sound of cannon
And may your name be blessed
See the flag wave high and shine
Bellona! Bellona! O Bellona!
Lees en bekijk meer over Atladóttir & d’Ors
Zaterdag 28 januari 2012 gaan we eindelijk weer eens op stap met onze lezers. Tijdens deze tour brengen we een bezoek aan drie belangrijke galeries aan de Lijnbaansgracht en aan het werkelijk fantastische atelier van Mariken Wessels ‘om de hoek’. Wessels kwam op ons blog al een aantal keren voorbij (hier en hier). Wij zijn heel enthousiast over haar werk en staan daar in bepaald niet alleen. In de afgelopen tijd maakt ze een ware internationale zegetocht. Haar bijzondere kunstenaarsboeken, een mix van fictie en ego-documenten, zijn een regelrechte hit. Wessels zal onder andere haar laatste serie Keepsake laten zien en bij een ontspannen borrel vertellen over hoe haar werk tot stand komt.
Eerder op de middag bezoeken we VOUS ETES ICI waar een groepsshow te zien is met multiples en originelen, galerie Akinci met o.a. recente tekeningen van Charlotte Schleiffert en Metis_NL waar David Bade en Femke Schaap te zien zijn. Het blijft bijzonder dit ongewone wat verscholen galeriecomplex in Amsterdam – voordeur na voordeur sterke galeries met een goede programmering. Alle reden dus voor een bezoek. De galeriehouders zullen in het kort wat meer vertellen over hun praktijk en de tentoonstelling.
Vind je het leuk om met ons mee te gaan? Schrijf je dan in via contact@welikeart.nl. De tour start op zaterdagmiddag om 14.00 uur en duurt ongeveer tot 17.00 uur. De kosten voor deelname bedragen (incl. borrel) € 20,- per persoon. Maximaal 15 deelnemers. Hopelijk zien we je dan!
Poppenhuis-scenes die je onmogelijk onberoerd kunnen laten. Een grimmig ruwe aap in geel gehaakte onderbroek neemt afscheid van een blauwogig meisjespopje. Meer een Walter E. Kurtz dan een knuffeldier, die borstelige aap. In de fotoserie Monkey Playhouse maakt Ellen Mandemaker het verlaten worden voelbaar. De geknutselde kamers met de eenvoudige hardboard wandjes dragen bij aan de ‘levensechtheid’.
Kort geleden exposeerde de kunstenaar bij galerie Ton de Boer in Amsterdam en maakte ze een intens mooi fotoboek dat je hier kunt bestellen. Voor €17,00 + verzendkosten ontvang je het boek van 60 pagina’s, een poster en een kaart van 21 x 15 cm – goeie deal.
Check meteen even hier het fantastische online animatiefilmpje Dancing Couple dat tegelijkertijd verscheen.
Een mooie recensie over Mandemaker kun je lezen op het sympathieke blog van Jan Pieter Ekker.
Ellen Mandemaker (1968) woont en werkt in Amsterdam. Haar werk was eerder te zien in Seelevel Gallery, Amsterdam, Galerie Ton de Boer, Amsterdam, LUMC, Leiden, Arti et Amicitae Amsterdam, Kate McGarry, Londen en FOAM, Amsterdam. Ze werkt in opdracht voor diverse tijdschriften waaronder Volkskrant Magazine, Vpro-gids, Dazed & Confused en Kidswear.
Lees en bekijk meer over Ellen Mandemaker
Lezers, superbedankt voor jullie bezoek aan het blog afgelopen jaar. We maakten een grote sprong voorwaarts in het tweede jaar van ons bestaan.
Even kort resumeren. Kunstbeeld zette ons vorige maand bij de jaarlijstjes weer in de top 5 van interessante kunstblogs. Heel tof. We maakten in 2011 wederom elke maand een nieuw gastblog met 5 betaalbare kunstwerken voor het blog van nrc.next. De laatste woensdag van de maand levert hierdoor nog steeds een piek op in de bezoekersaantallen, veel eerste bezoekers die uitgroeien tot vaste lezers.
Op uitnodiging van Art Amsterdam organiseerden we een Lounge van 165 m2 met betaalbaar werk van kunstenaars van de deelnemende galeries. Het was een enorm succes. Veel verkopen aan veelal beginnende kunstkopers. Missie geslaagd.
Lees en bekijk meer over 2011 – Topjaar voor We Like Art
Is deze beslagen spiegel geen mooi beeld om 2011 uit te luiden? Zelden zien we zulke heerlijk minimale schilderijen met zoveel lef. Lieven Hendriks wordt vaak als moderne de trompe l’oeil schilder omschreven, het bedrieglijke 3D-effect dat schilders al sinds de 17de eeuw toepassen. Dat is ook zo; zijn doeken lijken echt doorboord door kogelgaten, of als bespijkerde wanden getooid met kluwen ijzerdraad, of zoals hier spiegels van condens waar met een vinger in getekend is. Maar ook zijn het dwingende en speelse schilderijen.
Hendriks wil zich niet verliezen in het schilderen. Elk doek lijkt perfect volgens plan uitgevoerd van A naar B. In een interview zegt hij: “Een schilderij is goed wanneer de uitvoering van het idee bovenop het idee is komen te liggen en dat het schilderij daardoor klopt als een bus.” Dienstbare schilderkunst dus. Maar ook subtiel en soms heerlijk onnozel.
Momenteel soleert Lieven Hendriks in het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem en is hij geselecteerd voor de groepsshow What’s Up in het Dordrechts Museum die beoogt een indruk te geven van jonge schilders anno nu.
Bovenstaande multiple is wat ons betreft een topwerk voor een zeldzaam sympathieke prijs.
| titel: |
Sunny Spells (2011) |
| techniek: |
acrylverf op linnen, 1 van 5 unieke varianten |
| afmetingen: |
50 x 40 cm |
| prijs: |
€ 1.250,- |
| verkoopinfo: |
We like art! |
| kunstkoop: |
ja, € 125,- aanbetalen, daarna € 31,- per maand renteloos afbetalen |
Eindelijk een bespreking over een favoriet van ons; Anoek Steketee (Hoorn, 1974)! Afgelopen zomer prominent te zien in Rotterdam met haar solo-tentoonstelling in het Nederlands Fotomuseum met de titel Dream City. Bij de tentoonstelling verscheen het gelijknamige boek van Anoek Steketee en Eefje Blankevoort. Prachtig vormgegeven door SYB, zie hier een preview. Het fotoboek verscheen ook in een speciale editie, met naast het boek de keuze uit bovenstaande print Wheel of Fortune, Beirut Lunapark, Libanon of de print (zie onder Lees meer) met de titel: Dunia Fantasia, Indonesië.
Steketee volgde haar opleiding aan de Koninklijke Academie in Den Haag. En al vrij snel daarna ging zij op onderzoek uit in landen in het Midden-Oosten. Wat haar werk zo interessant maakt is de combinatie van documentaire- en geënsceneerde fotografie. Ze geeft tegenstellingen weer in het leven van mensen. Mensen op straat worden figuranten in de verhalende foto’s van Steketee. In hun eigen leefomgeving worden zij letterlijk in de spotlight gezet. Met een set lampen en aanwijzingen van de fotograaf verdwijnt de politieke situatie naar de achtergrond. De gewone mens vertelt zijn eigen verhaal en daarmee ook een verhaal over bijvoorbeeld Iran of Libanon. Het theatrale effect in haar foto’s zijn heel eigen en bijzonder. Vervreemdende settings, houdingen van mensen en combinaties van voorwerpen maken het werk intrigerend en benadrukken de tegenstellingen in de samenlevingen waarin Steketee fotografeert.
De foto’s uit de serie Dream City maakte zij tussen 2006 en 2010. Dream City is de naam van een pretpark in Irak, hier liepen in 2006 Koerden, Arabieren en Amerikaanse soldaten gemoedelijk naast elkaar. Dit interessante gegeven werd het uitgangspunt voor een tocht langs allerlei pretparken in de wereld. Samen met schrijver / journalist Eefje Blankevoort, bezocht Anoek Steketee pretparken in onder andere Irak, Rwanda, Libanon, Israël, de Palestijnse Gebieden, Colombia, Indonesië, China, Turkmenistan en de Verenigde Staten. De nep-wereld in de avonturen-parken die als een decor opgebouwd zijn, staan in keihard contrast met de wereld buiten de parken. In de tentoonstelling en het boek worden behalve aan de hand van foto’s, ook door middel van persoonlijke verhalen van bezoekers en park-medewerkers de tegenstellingen duidelijk.
Luister hier naar Anoek Steketee en Eefje Blankevoort in gesprek met Anton de Goede voor De Avonden over een eerdere (ook prachtige!) serie van Steketee; Frontstage.
Lees en bekijk meer over Anoek Steketee
Jasper Hagenaar (Tilburg, 1977) is al jaren 1 van de vaste deelnemers aan de tentoonstelling rond de Koninklijke Prijs van de Schilderkunst. Dat moet een vrolijk weerzien zijn met de majesteit tijdens haar jaarlijkse rondje langs de selecteerde schilders. “Zo Jasper, wat heb je dit jaar veur ons gemaakt?” Hagenaar zijn sober en schraal geschilderde doeken moeten maar eens een keertje in de prijzen vallen volgend jaar. Het kan nog net op z’n 35-ste.
Je begrijpt het – over deze schilder zijn we enthousiast en schreven dan ook al eerder (hier) over hem:
Hagenaar kwam in 2006 van de Rijksakademie in Amsterdam en had in datzelfde jaar al zijn eerste solo bij de Nederlandsche Bank in Amsterdam. Meestal is dat een goed teken; ze maken er bij de kunstcommissie van de DNB een sport van om jonge kunstenaars te scouten en vroeg een solo aan te bieden in de fraaie (en helaas ietwat hoogdrempelige) expositieruimte op het Westeinde . Ook Tanya Rumpff in Haarlem toonde al snel interesse in het werk van Jasper Hagenaar met als gevolg dat zijn werk nu al in een aantal mooie collecties is opgenomen. En terecht, zijn werk is mooi karig en raadselachtig. Beelden zwanger van een prettig soort onheil en referenties naar film en geschiedenis.
Hagenaar schildert vitrines met uniformen, dioarama’s (Dawn of Man) en gevonden artefacten van de klassieke wereld. Maar ook Batman die zich in de jungle ontfermt over een slachtoffer. Wat opvalt is dat de schilderijen heel open zijn geschilderd, minder zwaar dan eerder werk en vol licht.
Galerie 10 organiseerde onlangs een solo met nieuw werk van Hagenaar en vroeg Robbert Roos (de chef van Kunsthal KAdE in Amersfoort) een tekst te schijven over het werk. “De ultieme verleiding van schilderkunst is het vermogen om een zelfstandige werkelijkheid vorm te geven. En Jasper Hagenaar maakt daar gretig gebruik van.” Onder meer door het bouwen van 3D maquettes die hij met een losse toets op een zuigende ondergrond in 2D schildert. Het resultaat: aardkleurige taferelen in vreemde diorama’s die nog een poos nazinderen.
Losser, vlugger en minstens zo poëtisch zijn z’n aquarellen met acrylverf. Heerlijk werk dat zeer goed te betalen is.
Lees en bekijk meer over Jasper Hagenaar
