1-Seet-van-Hout-atelier

Ik werk in een oude timmerfabriek in Nijmegen. De ruimte waarin ik schilder is groot en hoog, met een glazen fabrieksdak. Mijn borduurkamer bevindt zich in een ander gedeelte. Ook daar is het licht, het is er schoon en ik heb er verwarming. Ik werk er vaak met een paar assistenten. Er heerst rust, dat is voor mij wezenlijk.

 In mijn atelier is het opvallendste attribuut de brandslang. En in de vier hoeken van de ruimte zitten afvoerputjes. Ik werk veel met water, waarmee ik de verf over een doek spuit en dat is bijna nooit met een vooropgezet plan. Ook als een werk al half is opgedroogd, kan ik opnieuw de kraan opendraaien en dan ben ik de eerste die benieuwd is naar het resultaat.”

2-Seet-van-Hout-atelier

“Ik houd van geluid in het atelier; soms lost een schilderprobleem zich op als ik naar bepaalde muziek luister. Mijn favorieten zijn Nick Cave, Radiohead, Tom Waits, Underworld en Spinvis. Mijn woon- en werkruimte lopen in elkaar over, ik maak niet veel onderscheid tussen vrije tijd en werk. Werk is er altijd en overal, en dat vind ik heerlijk. Leven en werk zijn met elkaar verbonden.“

(tekst uit Atelier, 50 kunstenaarsportretten, 2009)

3-Seet-van-Hout-atelier

Seet van Hout (1957) woont en werkt in Nijmegen. De kleur rood speelt een belangrijke rol in haar werk: rood staat voor liefde, dramatiek of dood. Structuren als het menselijk zenuwstelsel, de bloedsomloop en de hersenen worden door haar vaak rood weergegeven. Dit ongeacht de discipline waarin zij werkt: schilderen, borduren, keramiek, installaties of werk op papier. Alles is met elkaar verweven en straalt eenheid uit.

Eerder bespraken we een mooie editie van Seet van Hout (klik hier). En in de Van Nellefabriek toonden we drie fantastische borduurwerken, alleen dit sensationeel barokke hersenbloemachtige portret is nog beschikbaar:

Lees en bekijk meer over atelier #5 – Seet van Hout

{ 0 comments }

1-Dana-Lixenberg-Martha-Butler--Nome

Dana Lixenberg, Martha Butler, Nome, Alaska (2009-2013), analoge c-print, 42 x 33,5 cm, oplage 15, € 900

Op Art Rotterdam en in de Westergasfabriek hadden we een mooie primeur: we toonden werk uit Dana Lixenbergs serie No Place Like Nome. Deze serie is nog ‘in progress’ en de foto’s zijn nog nergens anders vertoond. Toch wilde Lixenberg graag speciaal voor We Like Art deze twee edities ontwikkelen en laten zien.

Voor een eerder project fotografeerde Lixenberg Inupiaq eskimo’s in het plaatsje Shishmaref  (lees meer over The Last Days of Shismaref in deze post op WLA). Om daar te komen moest ze altijd overstappen in het goudzoekerstadje Nome. Toen ze het project in Shishmaref in 2009 afsloot door haar boeken persoonlijk langs te brengen bij de geportretteerde mensen, besloot ze hierna een week lang in Nome te verblijven. Nome trok haar aan doordat het een ruige vrijbuitersplek is.

Nome ligt supernoordelijk in Alaska, daar waar de VS bijna Rusland raken. Het stadje ontstond rond 1900 toen daar in de buurt goud werd gevonden. In die tijd was het de grootste stad van Alaska, inmiddels wonen er nog maar 3.500 mensen. Daarnaast zijn er veel seizoensarbeiders, waaronder nog steeds goudzoekers. Want goud wordt er nog steeds gevonden. De sporen van het goudgraven zijn nog overal zichtbaar. De gaten in de grond zijn nog altijd aanwezig en ook door Lixenberg vastgelegd. Aan de rand van de stad is een onafgebouwde treinrails met een oude locomotief erop. In de dagen van de goldrush is men begonnen met het aanleggen van de treinrails, maar het is nooit afgemaakt. De tijd lijkt hier stil te zijn gezet.

2-Dana-Lixenberg-No-Place-Like-Nome

Dana Lixenberg, Untitled, Nome, Alaska (2009-2013), analoge c-print, 42 x 33,5 cm, oplage 15, € 900

Mensen komen om goud te zoeken – maar niet iedereen vindt het. Er zijn mensen die in zelfgemaakte houten huisjes op het strand wonen. De mensen op deze afgelegen plek zijn aangewezen op elkaar. Het viel Lixenberg direct op dat er veel bars en veel dronken mensen zijn. Op de foto is een ouderwetse houten saloon te zien met ramen waarin de zee wordt weerspiegeld. Doordat het lijkt alsof je de door de ramen heen ziet ontstaat er een haast surreëel beeld. De houten wand lijkt wel een decorstuk , een venster waar je doorheen kijkt.

De serie Nome (hier deels te zien op de site van Dana Lixenberg) verschilt van andere series, doordat Lixenberg niet met een bepaald doel in Nome begon te fotograferen, maar zich liet leiden door wat ze aantrof en wie ze tegenkwam. Ze volgde haar instinct en fotografeerde de dingen die haar intrigeerden. Dat is ook zichtbaar in de foto’s, die een bepaalde sfeer neerzetten, maar niet specifiek over iets gaan. Het geportretteerde meisje kwam Lixenberg tegen. Het jonge meisje staart in een verdorde tuin verlegen de camera in. Haar rode jurk met applicaties en paars fluwelen rok steken soeverein en dartel af bij de grauwe omgeving. Lixenberg portretteerde haar, maar laat bewust het verhaal van het meisje achterwege. Het is aan de kijker om zelf verbanden te leggen tussen de verschillende foto’s en een verhaal te vormen.

No place like nome is de slogan van het toeristenbureau in Nome. Eigenlijk is No Place Like Nome een werktitel, wellicht verandert het nog zodra Lixenberg een duidelijker plan heeft voor deze serie. Ze wil graag een keer terug om meer foto’s te maken. Misschien wordt het een boek, of een box met foto’s. Het is nog niet duidelijk hoe of wanneer Lixenberg verder gaat met de serie, maar het is zeker dat het stadje haar niet loslaat.

Bekijk en bestel deze werken van Dana Lixenberg hier: We Like Art Works

{ 0 comments }

1-Thijs-Jansen---Willem---Chantal---Melvin---Ernst

Thijs Jansen werkt sinds zijn debuut bij de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst in 2010 aan een bijzonder oeuvre van piepkleine paneeltjes met komisch-trieste provinciale taferelen van onder andere ontroerende winkelinterieurs en bushokjes. Wij zijn sinds het aanschouwen van het kleine werkje Pornohoek in de trotse Burgerzaal fan van deze jonge schilder.

We schreven eerder in 2011:

Thijs Jansen (1986, Groningen) viel afgelopen jaar op bij de Koninklijke Prijs voor Schilderkunst in het paleis op de Dam. Niet alleen vanwege het afwijkende formaat – veel deelnemers kiezen voor kloeke schilderijen van gemiddeld 2 meter hoog – maar ook vanwege het naïef ogende schilderwerk en het banale onderwerp. Jansen lijkt wat dat betreft een slim uitgekozen artiestennaam.

2-2014---Thijs-Jansen---Ets---Melvin

Melvin (2014), handgekleurde aquatint ets op Hahnemuhle 300 gr. etspapier, oplage 25, € 238,-

Het fraaie piepkleine paneeltje De Pornohoek dwong de toeschouwer om op een paar centimeter van het werkje de liefdevolle details van het genre te bewonderen. Check die lullige gepenseelde plankjes versus de precieze covers. Moet best hilarisch geweest zijn voor de kunstenaar toen de juryvoorzitter en de koningin tijdens hun ronde bij hem een praatje kwamen maken.

3-2014---Thijs-Jansen---Ets---Ernst

Ernst (2014), handgekleurde aquatint ets op Hahnemuhle 300 gr. etspapier, oplage 25, € 238,- 

Lees en bekijk meer over nieuwe etsen van Thijs Jansen: Melvin, Ernst, Willem en Chantal

{ 0 comments }

Awoiska-van-der-Molen-foto-1_364_2013

#364-16_13, 50 x 60 cm, zilver gelatine hand print, op aluminium in lijst, oplage 7, € 1.400

Het werk van Awoiska van der Molen (1972, Groningen) lijkt een terugkerend element in onze verkooptentoonstellingen te worden. In de Bijenkorf, de Westergasfabriek en tijdens Art Rotterdam hingen haar donkere landschappen aan de We Like Art muur. Wij raken niet uitgekeken op haar mysterieuze foto’s van ongedefinieerde landschappen.

 
Awoiska-van-der-Molen-foto-2-334-9_12-14

#334-9_12-14, 50 x 60 cm, zilver gelatine hand print, op aluminium in lijst, oplage 7, € 1.400

Van der Molen heeft een interessante ontwikkeling doorgemaakt. Ze studeerde af met portretten, fotografeerde vervolgens interieurs en architectuur aan de randen van steden, maar inmiddels zijn menselijke invloeden veelal verdwenen uit haar foto’s. Bij de laatste foto uit haar serie stadsfoto’s voelde Van der Molen zich niet aangetrokken door het gebouw, maar wel door de pikzwarte aarde op de voorgrond. Dit zorgde ervoor dat Van der Molen de natuur inging op zoek naar de ongrijpbare donkerte.

Awoiska-van-der-Molen-foto-3_HM

Huis Marseille, ’De Herontdekking van de Wereld’, september 2013

Lees en bekijk meer over nieuwe foto’s van Awoiska van der Molen

{ 0 comments }

1-Atelier-Marc-Mulders

“In juli 2008 ben ik verhuisd naar het platteland. Mijn vorige atelier was in een voormalige kloosterschool van de zusters Ursulinen, uit 1890, die ik met mijn vrouw zestien jaar heb bewoond. Het klooster zelf was al gesloopt in de jaren tachtig. De school telde zes lokalen, elk met een eigen functie: keuken, woonkamer, slaapkamer, kantoor en in twee doorgebroken lokalen mijn atelier. De vele ornamenten, de glas-in-loodramen, de kloostertuin – alles had een sfeer van neo-gotiek. Je voelde nog de tijd dat de kerk een belangrijke positie had in het verzorgen van onderwijs. De twee voormalige klaslokalen, nu een, zorgden voor een grootse en hoge atelierruimte die mede door de gotische raampartijen enigszins sacraal oogde. 

Ofschoon het een oase van rust was in de Tilburgse binnenstad, had de oprukkende uitgaanscultuur in diezelfde binnenstad uiteindelijk een te nadelige inwerking op de beoogde concentratie in het atelier. En dus zijn wij verhuisd naar het platteland.

2-Atelier-Marc-Mulders

Het opvallendste object in mijn kloosterschoolatelier was het corpus (kruisbeeld), dat boven de schildersezel uittorende. Het hangt nu aan een spant in mijn nieuwe atelier, een stal uit 1780. Deze nieuwe werkplaats lijkt op een reusachtig houten schip: als je de foto omdraait heeft het iets van een ark. De boerderij lijkt gestrand temidden van akkers. Laatst vond ik een gestorven ree. Ik heb het naar binnen gedragen om na te schilderen. In de stad komt het wild van de poelier, maar hier vind ik de dode reiger, fazant of dit ree zomaar op mijn ‘strooptochten’. Ik markeer de plek en creëer zo een wijds buitenatelier.

Muziek vind ik belangrijk: alle middeleeuwse gezangen zoals vespers en gregoriaans, psalmen, veel Bach ook. Maar net zo goed de gangsta rap van het eerste uur: Ice Cube, Snoop Dogg. En dan nog Bruce Springsteen, André Hazes en Jesus Christ Superstar – ik kan ze alledrie meezingen. Mijn werkritme: om 6 uur opstaan, meteen een half uur interval hardlopen en ondertussen ook bidden, ontbijt, twee uur correspondentie en ander zakelijk verkeer afhandelen middels email en dan aan het werk. ‘s Avonds om 10 uur naar bed.”

(tekst uit Atelier, 50 kunstenaarsportretten, 2009)

3-Atelier-Marc-Mulders

Lees en bekijk meer over Atelier #4 – Marc Mulders

{ 0 comments }