Alexander Gronsky (Estland, 1980) winnaar van de prestigieuze Foam Paul Huf Award 2010, daar scoorden we hier op 29 maart j.l. al een mooie scoop mee. Even resumeren: jaarlijks ontvangt een jong internationaal fotografietalent tot 35 jaar deze prijs van € 20.000, een artist-in-residence in Amsterdam en … een tentoonstelling in Foam. Echt een pretpakket dus. Afgelopen weekend startte Gronsky z’n tentoonstelling met post-Sovjet landschappen, vooral uit de series Less Than One en The Edge.
Dat de internationale jury nogal gecharmeerd was van de Russische landschappen van Gronsky is goed te begrijpen. Zijn foto’s van staffelfiguren in een groots decor; de woestenij die grenst aan Moskou of de barre Russische Outback waar het gemiddelde bevolkingsdichtheid minder dan één per persoon per vierkante kilometer is, zijn meeslepend en met een groot gevoel voor kleur gemaakt. Neem even de moeite en klik door naar de serie Less Than One op de voorbeeldige site van Grosky.
Extra leuk dat nu een belangrijke foto van Gronsky uit zijn laatste serie aangeboden wordt door Foam Editions. We suggereerden het al eerder: neem die trap naar de bovenverdieping van Foam – daar wacht je een ware schatkist aan betaalbare fotografie.
Deze editie met zonnebaadster in Vladivostok is prima, qua beeld, formaat, oplage, prijs en het wenkende toekomstperspectief van Gronsky.
| titel: |
Vladivostok, from the series Less Than One, 2006 |
| techniek: |
Pigment inkt op Fine Art papier, gesigneerd |
| afmetingen: |
45 x 55 cm |
| prijs: |
€ 600, editie van 10 |
| waar: |
Foam Editions |
| kunstkoop: |
Nee |
Merijn Bolink (1967, Amsterdam) maakte afgelopen jaar op het Nanolab van de Universiteit Twente kunst op nanoschaal, met als eerste resultaat een nanokandelaar, opgebouwd uit atomen van een antieke kandelaar. Een tweede antieke kandelaar werd in stukken gezaagd die vervolgens naar 144 adressen werden verstuurd. De adressen vormden tezamen een reuzekandelaar op de wereldkaart met een afmeting van ruim 6000 kilometer.
Typisch Bolink. Niet een beeldhouwer in de klassieke zin maar meer een tedere sloper/knutselaar/taxidermist/wetenschapper/ideëenfontein.Verdubbelingen, vloeiende versmeltingen, ontledingen en vooral absurde metamorfoses geloofwaardig maken – daar is Bolink dol op. Hij maakte in de jaren negentig naam met een reeks verrassende klassiekers die menigeen nog steeds op het netvlies gebrand staan. De eekhoorn opgenomen in een houten ladder, de doorgesneden uitgeholde appel gevuld met het vruchtvlees van een sinaasappel, de oermoederkinderwagen met haar stoet genetische kinderwagentjes, de verdubbelde piano, de versplinterde tijger in een frietsnijder met uit elke gesneden sliert een nieuwe tijger.
“Zelf zoek ik, in elk nieuw beeld, naar mogelijkheden iets te scheppen, buiten de natuur om. Beter dan de natuur.”
Merijn Bolink had museale exposities in het Groninger Museum, het Gemeentemuseum Den Haag en het Cobra museum Amstelveen. Zijn werk is in het bezit van een hele riedel musea en bedrijfscollecties zoals Akzo Nobel en de Rabobank.
Fantastisch dus om nu deze twee lichtboxen te laten zien op We Like Art. Bloemstillevens ontdaan van hun aandachtrekkerige bloembladen en stelen – en teruggebracht tot de stampers en meeldraden. Een hele mooie zorgvuldige kleine oplage… bovendien in prijs verlaagd voor We Like Art, normaal € 1.750.
Lees en bekijk meer over Merijn Bolink
Mariken Wessels (1963, Vlaardingen) presenteert en signeert komende donderdag 2 september om 17.00 uur haar boeken Elisabeth -I want to eat - en Queen Ann. P.S. Belly cut off. Tijdens deze sessie in het Foam_café gaat de fotograaf in gesprek met collega en beroepsduider Hans Aarsman. Een aanrader want we zijn benieuwd naar wat Wessels bereid is los te laten over haar eigenaardige – inmiddels internationaal bejubelde – fotoboeken. Beide boeken hebben foto’s uit twee verschillende persoonlijke archieven als vertrekpunt en bieden een zowel fantastisch als beklemmend zicht op de hoofdpersonen. Is het fictie of zijn het ego-documenten? Waar is de hand van de kunstenaar te zien? Welk stuk is eigenlijk authentiek? Wessels zal vermoedelijk graag in het midden laten wat wel en niet van de kunstenaar afkomstig is.
De hier getoonde foto’s zijn onderdeel van een speciale editie van het boek Queen Ann. P.S. Belly cut off. “P.S. Buikje afgeknipt!” staat er bij twee foto’s op driekwart van het boek, we zien een oudere vrouw die een kind vasthoudt op een kinderboerderij, eenmaal met een kloeke buik en eenmaal zonder, want cru met de schaar ‘gefotoshopt’. Al bladerend en terugbladerend in het boek is het dan al duidelijk geworden dat het gaat over Anneke een voormalige beauty (type Romy Schneider) uit Venlo, die maar moeilijk kan omgaan met haar verloren jeugd en zwaarlijvigheid. Toch is dit veel te kort door de bocht – het gaat over meer dan een vrouw die met haar zelfbeeld worstelt en haar foto’s bewerkt met stiften, schaar en typex. Het is het soort boek dat dagen lang door je hoofd spookt. Een raadselachtige collage van oude zwart-wit familiefoto’s, bewerkte portretfoto’s, stills uit Kodak 8 mm films, foto’s van foto’s. Het vertelt een verontrustend, meerduidig en aangrijpend verhaal waarin Wessels de virtuoze verteller is.
De precieze en zorgvuldige vormgeving is van Wessels in samenwerking met Esther Krop van Alauda Publications, een nieuwe uitgeverij op het gebied van kunst, cultuur en theorie. Ook de net verschenen herdruk van ‘Elisabeth – I want to eat -’ is met een speciale editie (incl. 2 foto’s) verkrijgbaar. Het zijn beide absolute pareltjes.
Check ook de mooie recensies op Cadoc en 5B4.
Lees en bekijk meer over Mariken Wessels
Marielle Buitendijk (1976, Hilversum) denderde in 2005 de kunstwereld binnen met haar winnende inzending voor de Koninklijke Prijs. Vers van het Frank Mohr Instituut in Groningen kwam ze tot een reeks streng geabstraheerde monumentale stadion doeken (spuitbus op paneel) in grijzen. Heel bijzonder wanneer een kunstenaar zo vlak na z’n opleiding al zijn eigen geluid vindt.
Buitendijk is virtuoos met de spuitbus en werkt op hout, aluminium en papier, van klein tot zeer groot. Het vertrekpunt lijken onscherp gemaakte uit de media geleende foto’s van de architectuur van stadions, arena’s en tribunes – van de antieke Romeinen tot Camp Nou. Maar ook intrigerende lege gangen zoals het hier getoonde werk. Deze Hallway hangt op een wel heel bijzondere tentoonstelling in Den Haag. Galerie West organiseert namelijk deze zomer een reeks tentoonstellingen in een vochtige Haagse bunker. Op uitnodiging maakten een aantal kunstenaars nieuw werk voor deze ongewone omgeving. Het lijkt in elk geval bij Buitendijk het beste naar boven gehaald te hebben. Naast een aantal kleine werkjes is er een bijzondere sterke sculptuur te zien.
Sandra Smallenburg is in het NRC is enthousiast:
“Het reliëf, zo’n acht meter lang, oogt robuust en massief, alsof het is opgetrokken uit hetzelfde beton als de bunker zelf. Maar een lichte aanraking verraadt dat het werk gemaakt is van styrofoam, dat vervolgens gepleisterd is. Een nutteloos verdedigingswerk dus, waar je met je vinger zo doorheen zou kunnen prikken.”
Nog te zien t/m komende zondag 29 augustus. N.b. het hier getoonde werk is om te smullen en wel heel mooi geprijsd.
Lees en bekijk meer over Marielle Buitendijk
Hans Wilschut (1966, Ridderkerk) heeft momenteel een fan-tas-tische presentatie in het Rotterdamse Boijmans. Een wandvullende foto van zo‘n 4 bij 8 meter op een lichtbox getiteld ‘Perforated Perspective’ (gemaakt in 2010 in Nanjing) knalt je tegemoet in het trappenhuis. Drie grote anonieme wat morsige woontorens blokkeren het zicht op de horizon van een nachtelijk stadsgezicht. De groen-geel oplichtende ramen verraden menselijke activiteit op een heel vroeg tijdstip. Wilschut fotografeert industriële en stedelijke landschappen – bij voorkeur ’s avonds en ’s nachts. Bouwplaatsen, hijskranen, snelwegen, verlaten parkeerplaatsen van shoppingmalls, de choreografie van rolgordijnen van een kantoorkolos. Verhevigde grootstedelijke landschappen zo zou je het werk van Wilschut misschien kunnen omschrijven. Met zijn technische camera reist deze frequent flyer de wereld over op zoek naar geschikte locaties als Johannesburg, Dubai, Shanghai, Las Vegas, etcetera, etcetera. Dat hij zich door heel wat onrust en ruis heen moet slaan is goed te zien in deze video van de kunstenaar aan het werk op wat tot voor kort doorging voor de gevaarlijkste plek van Lagos. Bewonderenswaardig, zeker als je na enig doorklikken het resultaat ziet.
Dat Wilschut begonnen is als schilder is goed te zien. Door gebruik te maken van lange sluitertijden onstaat er vaak een wonderlijk buitenaards licht op zijn foto’s. Deze plassen licht en de afwezigheid van mensen geven zijn foto’s een onthecht en romantische lading: de universele moderne stad; ietwat losgezongen van haar bewoners en gebruikers.
In een column op de kunstportal van de AVRO zegt hij er zelf het volgende over:
“Sommige fotografie kan zich meten met schilderkunst. De maker van een fotowerk neemt vaak onomkeerbare beslissingen, doet vooronderzoek, sjouwt zich soms rot door stad en land met de zwaarste apparatuur. Het licht dat wordt gevangen hoeft geen toeval te zijn, misschien is er dagen op gewacht. De scherpte per ongeluk goed of geraffineerd heel bijzonder. De afgebeelde plek in een stad kan iets vertellen over die omgeving, maar ook over hoe de maker die stad zag. En misschien koos hij die plek wel heel bewust als metafoor voor een gedachte.”
De hier getoonde editie is verschenen bij het boek ‘Still Motion, lyric reflections on urbanism‘. Het is een wat abstract bovenaanzicht van een glossy oprit van een wat sjieker hotel in Lagos inclusief mal vijvertje, Märklin gazon en een gefröbeld hekwerkje. Heerlijk!
Check ook even het interview op het symphatiek Arttube kanaal van het Boijmans. De ingreep van Wilschut is net verlengd tot 17 april 2011.
Lees en bekijk meer over Hans Wilschut
